UNagain ขอเกิดใหม่,พระเจ้า(ไม่)ให้

ตอนที่ 37 : Ep.37 - Syndrome

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2366
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    29 ธ.ค. 59

UNagain.37 – Syndrome

เดี๋ยวก่อนอย่า

สวบ!

คำพูดของเกลกลับหยุดชะงักด้วยดาบในมือโค

เลือดสีแดงสดกระเซ็นเปรอะใบหน้าผู้เคยได้ชื่อว่า ‘เพื่อน’ และ <ครอบครัวอาการบาดเจ็บนี้นับว่าร้ายแรงจนสาหัส——ชายหนุ่มถึงกับสำรอกโลหิต,ก่อนจะถูกอีกฝ่ายถีบเข้ากลางอกตัวเซถลาลงไปกองกับพื้น

ตายยยยยยย..!”

โคคำรามลั่นง้างดาบสูงพร้อมกับแทงลงกลางศีรษะ กระนั้นเกลก็ฝืนรั้งสติ,พลิกตัวหลบคมดาบไปได้ฉิวเฉียด ก่อนจะวกตัวเตะตัดขาจนอีกฝ่ายล้มตึงกับไปกองกับพื้นอีกคนหนึ่ง

แน่นอนว่าจังหวะนี้นับว่าเหมาะแก่การพูดคุยกับโคให้รู้เรื่อง

กระนั้นสายตานับร้อยกลับกำอาวุธครบมือนพร้อมกับเผยเจตนาฆ่าฟันออกมา โดยเฉพาะลิโป้ซึ่งแผ่แรงกดดันมากที่สุดกลับเดินเข้ามาทีละก้าวอย่างหนักแน่น พร้อมเพรียงกันผู้คนที่เหลือเองก็ค่อยเขยื้อนมาปิดล้อมเกลเอาไว้ ตัวเขาในตอนนี้ถึงกับเผยเหงื่อกาฬ

ต้องสู้งั้นเหรอ.....

——ไม่สิ

ต้องถูกฆ่างั้นเหรอ?

อึก..หยุดนะ.....ชั้นน่ะไม่ได้คิดจะเป็นศัตรูกับทุกคนนะ

เกลยกมืออันสั่นเทาออกไป,ราวกับต้องการบอกความต้องการของตนให้พวกเขาได้รับรู้

กระนั้นความรู้สึกที่ว่าก็ไม่อาจสื่อถึง——

แกต้องชดใช้!”

ตายซะ!”

ตาย!”

ตายไปซะ..!!”

สวบ!

อ่อก..!?”

มีดดาบนับสิบเล่มล้วนทิ่มแทงเข้ากลางใจไร้ซึ่งความลังเล เกลถึงกับตาเหลือกโพลงกลายเป็นขาวซีด ขณะเดียวกันเลือดจำนวนมากก็พลันพรั่งพรูออกปากและจมูกโดยไม่อาจหักห้ามไว้ได้

ต้องหนี.....ต้องหนีแล้ว——

กึด!

เกลฝืนข่มความเจ็บปวด,จากนั้นจึงตัดสินใจออกวิ่งตรงไปเบื้องหน้าเพื่อฝ่าวงล้อม ตัวเขาในตอนนี้คือ <อสุภะดังนั้นถึงแม้จะบาดเจ็บ แต่แรงกายกลับเปี่ยมล้นอย่างที่เจ้าตัวไม่เคยเป็นมาก่อน

ฉึกฉึกฉึกฉึก!.....

การฝ่าฝูงชนนับร้อยเองก็ไม่ใช่เรื่องง่าย กลุ่ใคนที่เกลวิ่งผ่านไปล้วนทิ่มแทงเขาด้วยอาวุธอย่างหมายมั่น แม้จะเป็นเช่นนั้น,แต่เกลก็ยังคงวิ่งต่อ.....หลับลงแล้วข่มความเจ็บปวดเอาไว้

ฆ่ามันเซ่เร็วเข้า..!”

ถึงจะมีเสียงไล่หลังมา ทว่าเขาก็ยังวิ่ง——วิ่งต่อไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย

นั่นคือสิ่งที่เขาทำได้,ในตอนนี้

.

.

แฮ่ก....แฮ่ก....แฮ่ก....

รู้ตัวอีกทีเกลก็เผลอวิ่งเลยออกมาไกลถึงนอกเมือง ตอนที่หนีมานั้นเพราะหลับตาอยู่ก็เลยไม่รู้ว่าตัวเองออกมาทางประตูไหน——แต่ก็เถอะ......

เรื่องนั้นน่ะมันไม่สำคัญแล้วล่ะ

เกลนึกอย่างนั้น,พร้อมกับวิ่งต่อไปเรื่อยๆ ใช่,เขายังคงวิ่งอยู่.....แม้จะรู้ว่าตนหนีออกมาไกลแล้ว ทว่าสิ่งหนึ่งในใจยังคงไล่ตามมาราวกับเงาตามตัว

————สิ่งนั้นก็คือความกลัว

กึก!

ทันใดนั้นขาทั้งสองข้างก็พลันสะดุดกัน

อั่ก..!”

เกลเซถลาไปเบื้องหน้าก่อนจะกลิ้งฝุ่นออกไปหลายตลบจนเนื้อตัวมอมแมมด้วยดินโคลน เสื้อผ้าและเนื้อตัวนั้นกลายเป็นเลอะเทอะยุ่งเหยิงราวกับคนจรจัด แถมพอล้มลงร่างกระแทกพื้น,บาดแผลนับสิบบนร่างก็ยิ่งแผลงฤทธิ์ร้ายแรงยิ่งกว่าเก่า——เกลถึงกับหลั่งน้ำตาแห่งความเจ็บปวดออกมา

ฮึก...ออาาา.....ฮือ.....

เป็นน้ำตาแห่งความเจ็บปวดทั้งทางกายและทางใจ

กระนั้น,เกลก็ยังฝืนรั้นเขยื้อนไปเบื้องหน้า——บนกองโคลนอันขุ่นเขลอะตัวเขากลับคืบคลานด้วยสองมือและสองขาของ <อสุภะตัวดินกลายเป็นแหว่งเว้าด้วยกรงเล็บ,ตัวคนกลายเป็นแดงฉานด้วยปลายดาบ

เกลกำลังหนีความเจ็บปวด,ความกลัว และความโศกเศร้า

ทั้งที่คิดว่าเป็น <ครอบครัวทั้งที่คิดว่านั่นคือ <บ้านคิดว่าที่นั่นคือที่ๆตนสมควรจะอยู่ และคิดว่าการตัดสินใจนี้จะไม่ผิดพลาดอีกเป็นครั้งที่สอง——โดยเชื่อมั่นว่าจะไม่เสียใจในภายหลังอีก

ดูเหมือนเขาจะทำสิ่งเหล่านั้นไม่ได้

ไม่อาจ——ปกป้องทุกคนและตัวเองเอาไว้ได้

ซีหลงพูดถูก——ที่นี่น่ะไม่มี <บ้านสำหรับเขา,ไม่มีที่ๆตัวเขาควรจะอยู่ ไม่มี <สวรรค์รึว่าอะไรทั้งนั้น

ที่นี่น่ะคือ <นรก>

ตัวตนแห่งก้นบึ้งอันน่ารังเกียจ,เกลสูญเสียความเป็นตัวเองไปอีกครั้ง ความคิดในหัวล้วนพลุ่งพล่านไปมาอย่างสับสน ร่างกายเองก็เริ่มเปลี่ยนแปลงกลายเป็นสัตว์ประหลาดมากยิ่งขึ้น

.....การที่คิดว่าตนเองได้กลายเป็น <ครึ่งอสุภะนั้นคงจะผิด

เพราะรู้ตัวอีกทีร่างกายมันก็เริ่มเปลี่ยนเป็น <ดัคน่าขึ้นมาทีละน้อย หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือตัวเขานั้นล้มเหลว————บางทีนี่อาจเป็นโชคชะตา.....ไม่สิ

ควรเรียกว่า <ชะตากรรมจะดีกว่าล่ะมั้ง?

ครืด!

กระนั้น,ร่างกายก็ยังคงคืบคลานไปอย่างแช่มช้า เช่นเดียวกับสติปัญญาที่เริ่มจะเลอะเลือนไปทีละน้อย เกลนั้นเคยเชื่อว่าทุกสิ่งบนโลกล้วนแต่ผิดเพี้ยนและแตกต่างกันออกไป——

ทว่าสิ่งที่พบเจอในวันนี้,ก็ทำให้เขารู้

คนที่ผิดเพี้ยนน่ะมีแค่ตัวเขาเพียงคนเดียว ใช่——คนที่ผิดน่ะก็คือตัวเขาเอง

.....ดังนั้นนี่ก็นับว่าสมควรแล้ว

อย่างที่โคพูด——คนจำนวนมากต้องตายไปก็เพราะเขา เพียงเพราะต้องการให้คนส่วนน้อยอยู่ ด้วยเหตุผลแบบนั้นจึงทำให้คนหมู่มากต้องสูญเสียแทน.........แต่ถึงอย่างนั้น

เขาก็ยังไม่อยากจากทุกคนไป.......อยากอยู่ด้วยกันอีกครั้งด้วยรอยยิ้มแบบทุกวันที่ผ่านมา

ในตอนนั้นน่ะ——เขามีความสุขจริงๆ

ช้ามากค่ะคุณเกลมัวไปเถลไถลที่ไหนมาคะ..?’

ฮ่าฮ่าฮ่าเอาน่า,ร่าเริงเข้าไว้สิ..!’

นาฬิกานั่น,เข้ากับเธอดีนี่

.

.

งั้นชั้นไปก่อนนะ....

คำพูดพวกนั้นยังคงติดหูเกลมาอยู่เลยด้วยซ้ำ——ทำไมกันนะคำถามนี้เองก็เป็นสิ่งที่เขาไม่เข้าใจอีกแล้ว ทั้งที่เขาไม่ควรร้องไห้ออกมาแท้ๆ ทั้งที่เขาควรจะโกรธแค้นแท้ๆ....แต่ว่าพอคิดอย่างนั้น——

น้ำตามันก็ไหลออกมาไม่หยุด

ฮ–ฮึก....อาาาาา....อาาาาา.....อาาาาา....

อยากกินสลัด.....พร้อมกับทุกคนอีกซักครั้ง

.

.

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก..!!

เกลกู่ร้องออกมา,พร้อมกับสติที่ดับวูบลง ภายในนั้น——หลงเหลือแต่เพียงอสุรกายตนหนึ่ง สมองและร่างกายได้ถูก <อสุภะช่วงชิงการควบคุมไปจนหมด

สิ่งมีชีวิตตนนี้คือเกลที่ไม่ใช่เกล

เพราะตัวเขานั้นได้ตายไปแล้ว ตายไปอย่างโดดเดี่ยวและอ้างว้างเพียงลำพัง

ตัวเขานั้น.....ช่างว่างเปล่าซะจริง

۞۞۞

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

784 ความคิดเห็น

  1. #604 เงาสีแดง (@gugew15911) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 10:41
    อ๋อ ผมเข้าใจล่ะ พวกที่ลงนรกมานี้มันมีอยู่ 2 เหตุผล คือ 1 ทำบาปทางตรง คือคนที่ตั้งใจทำบาป ไอพวกนี้จะฉลาด แบบพวก ไอแซค 2 ทำบาปทางอ้อม ไอพวกหน่ะ หน่ะคือพวกโง่ แบบในเมือง
    #604
    0
  2. #556 snowcolor (@snowcolor) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 21:48
    โง่ไม่รู้ว่าจะโง่อย่างไร=_=
    #556
    0
  3. #465 livlivliv (@lastathenaclub) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 02:52
    เพราะมนุษย์น่ะเห็นแก่ตัวไงล่ะ :)
    #465
    0
  4. #278 ทามามะ (@memi1234) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:02
    โอ๊ยน้ำตาไหลพรากเศร้ามากเข้าใจเพื่อนเกลนะทำไมถึงเคียดแค้นเกลก็ทำเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ถึงจะขึ้นชื่อว่าเพื่อนแต่ก็รู้จักกันเพียงอาทิตย์เดียวจะให้สนิทเชื่อใจกันมากก็เป็นไปไม่ได้อะนะขนาดเพื่อนสนิทกันมานานยังแตกหักกันได้เลย เฮ้อสงสารพระเอก
    #278
    0
  5. #258 xzerox2 (@xZEROx) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:17
    เอ้าจบแล้ว แยกย้ายๆ 555 
    #258
    0
  6. วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:28
    เอ็นดูอ่ะ โดนหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า
    #244
    0
  7. #219 kimkup (@kimkup) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 22:09
    ปวดหัวเลย-.-'
    #219
    0
  8. #207 maxcimsd1667 (@maxcimsd1667) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 19:05
    คือ-โดนหลอกเองละโทษคนอื่นเนี้ยนะ 555
    #207
    0
  9. #201 คนธรรมดา (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 10:47
    ไม่ใช้โชคชะตา หรือชะตากรรมหรอก

    มันคือ "บาป" ต่างหาก
    #201
    0
  10. #175 Mεσ' (- -)' (@30901) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 18:46
    กลายเป็นดัคน่าโดยสมบูรณ์
    #175
    0
  11. #124 ง๊ะ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 04:08
    สนุกมากครับ การที่เห็น เกล เป็นแบบนี้มันรู้สึก สะใจแบบแปลกๆ หึหึ



    (พระเอกไร้หน้า นั่นคือ จินตนาการ ของผม ตั่งแต่เริ่มอ่านมา)
    #124
    0