UNagain ขอเกิดใหม่,พระเจ้า(ไม่)ให้

ตอนที่ 32 : Ep.32 - Shatter

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2412
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    29 ธ.ค. 59

UNagain.32 – Shatter       

เดี๋ยวก่อนสิ,นายน่ะ..!”

..!?”

รู้ตัวแล้ว..?——อย่างน้อยเกลก็เผลอคิดอย่างนั้น พร้อมกับหลั่งเหงื่อเย็นขึ้นตามใบหน้า เอแคร์ยังคงจ้องเขม็งก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้ พร้อมกับยื่นมือมาข้างหน้า

นายทำบัตรตกน่ะ

เอ๋..?”

ที่อยู่ในมือเธอก็คือบัตรหมายเลข <26ที่ได้มาจากคุณพนักงานเมื่อตะกี้ พอลองค้นอกเสื้อก็พบว่ามันหายไปแล้วจริงๆ เกลลอบสั่นในใจก่อนจะเอื้อมมือไปรับพลางกดหมวกลง “อืม.....ขอบใจนะ

อ่า,ไม่เป็นไรหรอก แต่วันหลังก็ระวังหน่อยล่ะ ในตึกนี้เขายิ่งเข้มงวดเรื่องกฎระเบียบอยู่

เธอว่าน้ำเสียงเป็นมิตร แล้วจึงก้าวออกจากลิฟต์หายตัวไปทั้งอย่างนั้น,ทิ้งให้เกลยืนแข็งทื่ออยู่เพียงลำพัง เขาหอบหายใจเล็กน้อย,จ้องมองประตูเลื่อนปิดเข้าหากันอีกครั้ง

ปึง!

เกือบไปแล้ว....

เฮ้อยัยบ้าเอ๊ยเล่นเอาใจหายใจคว่ำเลยนะเฮ้ย

โชคดีที่เอแคร์ไม่เห็นหน้า.....ไม่งั้นป่านนี้เขาคงโดนเธอเรียกมาคุยแน่ ส่วนหนึ่งก็เพราะเด็กสาวคนนั้นเป็นลูกศิษย์ของฮิรา อย่างน้อยการที่เอแคร์มีสิทธิ์เข้าออกที่นี่ก็ย่อมแสดงว่าฐานะของเธอคงพิเศษอยู่ไม่ใช่น้อย

ติ๊ง!

.....ทันใดนั้นประตูลิฟต์จึงเปิดออก

นี่คือชั้น 3 สถานที่พักของฮิรา สถานการณ์กดดันเริ่มปรากฏขึ้นกลางใจอีกครั้ง หนนี้เกลลอบระมัดระวังอย่างเต็มที่ ชายหนุ่มค่อยชะโงกหน้าซ้ายขวาออกจากลิฟต์ ซึ่งพอไม่พบใครอื่นอีก,เขาจึงเบาใจลงก้าวออกมาตามปกติ————โถงทางเดินยาวออกไปไกลนั้นแบ่งออกได้เป็นสองฝั่ง คือ ซ้าย กับ ขวา

คราวก่อนที่มากับลุงยามเขาจำได้ว่าห้องของฮิราอยู่ทางซ้ายในสุด

ทว่าทางขวานั้น....พอมองตรงไปกลับพบเป็นทางมืดซึ่งประปรายด้วยตะเกียงนีออนสีฟ้าอ่อนชวนน่าขนลุก เกลกลืนน้ำลายเอื้อกพลางส่ายหน้าตลบหนึ่ง ละความสนใจในส่วนนี้ทิ้งแล้วกลับมาจดจ้องทางเดินฝั่งซ้ายอีกครั้ง เท้าทั้งสองข้างค่อยๆก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างแช่มช้าโดยไม่ให้เกิดเสียง

บรรยากาศของชั้นนี้นับว่าเงียบสงบ....เงียบสงบชนิดที่ว่าชวนให้น่าใจหาย——

ทันใดนั้นเกลก็ต้องหยุดฝีเท้าลงพร้อมกับย่อตัวลงต่ำ..........ณ ปลายทางข้างหน้า ยามนี้กลับปรากฏชายฉกรรจ์ที่คาดว่าเป็นยามขึ้นสอง พวกเขายืนอยู่หน้าบานเลื่อนแบบโชจิของญี่ปุ่นด้วยท่าทีขึงขัง ซึ่งตอนนี้ดูเหมือนพวกเขาจะยังไม่เห็นเกลที่หลบซ่อนอยู่ในมุมอับ

.....เอายังไงดีนะ?——เกลคิด,พลางลูบคางตัวเองอยู่พักหนึ่ง

ช่วยไม่ได้แฮะ

ชายหนุ่มเปรยขึ้น จากนั้นเขาจึงตัดสินใจลุกขึ้นยืน,ขณะเดียวกันก็เดินตรงเข้าไปหาอีกฝ่ายด้วยท่าทางสงบนิ่ง และเหมือนทั้งสองจะรับรู้ได้ถึงการคงอยู่ของบุคคลอื่น หนึ่งในนั้นตวาดว่า “แกเป็นใคร..!?” พร้อมกับจี้หอกในมือควบคู่กัน,ส่งผลให้เกลต้องหยุดฝีเท้าลงแล้วเอ่ยตอบ

ผมเป็นวิศวกรน่ะครับ ที่มาวันนี้ก็เพราะจะปรึกษากับ <ท่านผู้นำอะไรนิดๆหน่อยๆ

เขาชูบัตรหมายเลขขึ้น ขณะเดียวกันก็ฉีกยิ้มเป็นมิตรให้ ด้านยามทั้งสองเมื่อรับฟังเสร็จต่างก็เลิกคิ้ว “ก็เข้าไม่ได้อยู่ดี แกต้องมีใบอนุญาตเท่านั้น,ถึงจะเข้าไปได้

.......อย่างงั้นเหรอครับ?”

เกลตอบเสียงอ่อนก่อนจะขอตัวกลับไปทางเดิม,พลางครุ่นคิด ว่าหากไร้ซึ่งใบอนุญาตก็คงไม่อาจเข้าไปในห้องของฮิราได้แน่——ฉะนั้นแล้วเห็นทีก็คงจะเหลือเพียงวิธีเดียว

การใช้กำลัง————

.....อย่าดีกว่าแฮะ” เกลสะบัดความคิดทิ้ง ถ้าสู้กันจริงยังไงก็คงต้องแพ้แน่ๆ

ดังนั้นตอนนี้ก็คงทำได้แค่ถอยกลับไป

ชายหนุ่มคิดอย่างนั้นพร้อมกับเดินตรงไปยังลิฟต์อีกครั้ง ทว่าก่อนที่เกลจะทันได้กดแป้นลูกศร ทันใดนั้นประตูเลื่อนพลันเปิดออก————เผยให้เห็นบุคคลหนึ่งก้าวเดินออกมา

––เธอ...!?”

.....คนๆนั้นก็คือฮิรา

เมื่อทั้งสองพบหน้ากัน,หญิงสาวก็โพล่งขึ้น “อ๊ะเจ้าคือหน้าใหม่เมื่อตอนนั้นไม่ได้เจอกันนานเลยนะ,เป็นไง..สบายดีไหม?” เธอยิ้มหวานชวนให้ลุ่มหลงออกมา ผิดกับเกลที่เหงื่อแตกพลั่กอยู่กลางหลัง

สบายดี....ช่วงนี้ผมก็สบายดีอยู่สงบสุขขึ้นกว่าเดิมเยอะ....เลยครับ

โหงั้นก็ดีแล้วล่ะ เจ้าก็ดูแลตัวเองด้วยละกัน,ข้าไปก่อนนะ

ฮิราโบกมือให้ก่อนจะเดินผ่านหน้าเกลปล่อยให้เขายืนนิ่งซ้ำกับตอนที่เจอเอแคร์เมื่อครู่ ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง,ก่อนจะเดินเข้าลิฟต์แล้วกดลงไปยังชั้น <1>

จากนั้นเขาจึงค่อยฉีกยิ้มออกมา

ไอ้นี่สินะ..?”

ปรากฏแผ่นไม้ป้ายหนึ่งอยู่ในมือเกล————

เมื่อครู่ขณะที่ทั้งสองคนเดินตัดกัน เกลก็อาศัยจังหวะนั้นฉวยแผ่นไม้ที่เหน็บเอวออกมา ซึ่งตะกี้โดยรวมแล้วก็เป็นเพียงแค่การวัดดวงก็เท่านั้น กล่าวเลยคือมีโอกาสถูกจับได้สูงกว่าครึ่งต่อครึ่งเสียอีก

.....ไม่คิดเลยว่าจะทำสำเร็จ

ชายหนุ่มมองแผ่นไม้ในมือ บนนั้นมีอักษรขยุกขยิกเขียนเอาไว้อยู่เต็มไปหมด ซึ่งเกลเองก็ไม่ทราบว่ามันคือภาษาอะไรจึงไม่ได้ใส่ใจนัก กระทั่งลิฟต์ลงมาถึงชั้น <1เขาจึงเก็บมันเข้ากระเป๋าเสื้อพร้อมกับเดินไปแลกบัตรคืนมาตามเดิม————

.

.

หลังจากทำอะไรเสร็จสรรพ เกลจึงไปที่ <ประตูหลักเพื่อทำภารกิจตามปกติ แม้จะถูกดุเรื่องความล่าช้าที่ปาเข้าไปร่วมชั่วโมงกว่าๆ ทว่าสุดท้ายเกลก็ได้ทำ <ภารกิจจนถึงเย็นแล้วกลับมาบ้านตามเดิม

กับข้าววันนี้เป็นผักทอดกับผักโขมอบชีส

อย่างน้อยก็อร่อยกว่าสลัดเปล่าๆ เขานึกอย่างนั้น,แล้วพอทานเสร็จจึงเริ่มดำเนินการฝึกทำกิจวัตรประจำวันไปตามปกติ........กระทั่งถึงช่วงเวลาเข้านอน

แกร๊ก!

ตอนนั้น——ในห้องของเกลจึงปรากฏแขกไม่ได้รับเชิญขึ้น

.....หนึ่งในผู้นำของ <ไอแซคซีหลง

มาเร็วจริงนะ....”

แน่นอน ก็เห็นๆอยู่ว่านายทำสำเร็จ,ชั้นถึงได้รีบมาไง

เกลแค่นเสียงคำหนึ่งก่อนจะปิดประตูลงล็อกกลอนไว้ จากนั้นจึงล้วงเข้าอกเสื้อคว้า <แผ่นไม้ออกมาไว้ในกำมือชูให้อีกฝ่ายเห็น ทันทีที่ปรากฏสู่สายตาซีหลงก็ยิ้มขึ้นหน้าบาน

โอ้นั่นแหละ,นายนี่ไม่เลวเลยนะ เอ้าส่งมาให้ชั้นได้แล้ว

ช่วยยืนยันหน่อย ว่าหลังจากนี้จะไม่มายุ่งกับพวกชั้นอีก

ได้สิ

เธอว่าอย่างนั้นพลางยื่นมือมารอรับ เกลลังเลใจพักหนึ่งแล้วจึงผงกศีรษะโยนแผ่นไม้ให้ซีหลง เธอรับมัน,แล้วจับพลิกขึ้นลงอย่างพินิจครู่หนึ่ง จากนั้นก็เอ่ยว่า “เยี่ยม,ดูเหมือนจะเป็นของจริงล่ะนะ....งั้นก็——”

ฟุ่บ!

ซีหลงปาบางสิ่งเข้าใส่,ก่อให้เกิดเสียงแหวกอากาศดังขึ้นฉับพลัน กระนั้นเกลที่ฝึกประสาทสัมผัสมาดีจึงรับวัตถุดังกล่าวไว้ได้ทันก่อนจะสัมผัสเข้าหน้า พอแบมือออกก็พบว่าของสิ่งนั้นคือแร่ผลึกสีดำทึบ

นี่คือ..?”

แร่คาร์บอนผสมดินจากนรกน่ะ เห็นเล็กๆแค่นั้น,แต่ก็สามารถทำลายปลอกคอได้เพียงแค่การแตะ นั่นน่ะคิดซะว่าเป็นค่าตอบแทนก็แล้วกัน——ไปล่ะ

เดี๋ยวสิ––”

แม้จะยังมีเรื่องคาใจ ทว่าซีหลงกลับเมินเฉย,ทะยานตัวหนีออกนอกหน้าต่างไปทั้งอย่างนั้น เกลมองตามจนกระทั่งอีกฝ่ายหายลับไปกับตา เขาจึงหันกลับมาสนใจแร่ในมือแทน

ไม่ได้ขอซักหน่อย......

เกลบ่นออกมา ท่ามกลางห้องที่มืดมิด

۞۞۞

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

784 ความคิดเห็น

  1. #560 คิว (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 09:29
    ทำไมโดนหลอกใช้อีกแหละ พระเอกนี้ยังไง
    #560
    0
  2. #173 Mεσ' (- -)' (@30901) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 18:42
    ทำไมง่ายจังฟระ
    #173
    0