UNagain ขอเกิดใหม่,พระเจ้า(ไม่)ให้

ตอนที่ 27 : Ep.27 - Separate

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2582
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    29 ธ.ค. 59

UNagain.27 – Separate

ที่พูดแบบนี้....เธอต้องการอะไรกันแน่?”

เกลเผยแววไม่เป็นมิตรก่นเสียงหนัก ส่งให้ซีหลงยิ้มออกมาอย่างพึงใจ “ต้องการให้นายมาเป็นพวกเดียวกับเรายังไงล่ะ

พวกของเธอ..งั้นเหรอ?”

ใช่,พวกของชั้นที่ไม่เห็นด้วยกับแนวคิดอุบาทว์แบบ <เจ้าพวกนั้นนั้นยังไงล่ะ...........ว่าไงสนใจไหมระดับนายน่ะชั้นถือว่ามีคุณสมบัติพอที่จะมาเป็นส่วนหนึ่งของพวกเรานะ

คุณสมบัติ..?”

เกลที่เริ่มจะมึนงงกับที่มาที่ไปนั้น สุดท้ายก็ถูกซีหลงตีหน้าหน่ายว่า

ถ้าอยากรู้ก็ตามสิ

พร้อมกับเดินออกไปทางทิศตะวันตก,ปล่อยให้เกลยืนมองตามหลังปริบๆ ความจริงเขาเลือกที่จะไม่ตามเธอไปก็ได้————ทว่าความอยากรู้ในใจนั้นกลับกระตุ้นให้เขาก้าวตามรอยเท้าเธอไปข้างหน้า ความอยากรู้ว่า <เมืองและ <ปลอกคอนั้นมีความลับอะไรซ่อนอยู่นั้นทำให้เขาเลือกตามหลังซีหลงไปอย่างทุลักทุเล

.....เกือบ 500 เมตร,ในที่สุดก็มาถึง

สถานที่เงียบเหงาซึ่งเป็นลานโล่งดินแดง,ประดับไว้ซึ่งเขาสูงลูกหนึ่งอยู่ตรงหน้า ซีหลงก้าวไปยังมุมหนึ่งแล้วโพล่งว่า “นี่ชั้นเอง..!” จากนั้นก็มีเสียงตอบกลับจากภายในว่า “เดนิชเหรอ?” ส่งให้ซีหลงแย้งกลับไป “เปล่า,นี่นิวตัน” แล้วทั้งสองฝ่ายจึงเงียบใส่กันพักหนึ่ง

แกร๊ก..!

จากนั้นเนินหินตรงหน้าจึงเลื่อนออกด้วยกลไกเผยเป็นประตูลับพอให้คนๆลอดผ่านเข้าไป————สิ่งที่ซีหลงว่าออกไปตะกี้คงเป็นรหัสลับ เพราะงั้นพอเห็นทุกอย่างราบรื่นเธอจึงฉีกยิ้มเดินเข้าไปโดยมีเกลติดสอยห้อยตามอีกทีหนึ่ง

————แล้วเกลก็ถึงกับอึ้งกิมกี่

ภายในนั้นเต็มไปด้วยกรงเหล็กนับร้อยห้องรายล้อมอยู่สองข้างทาง ด้านในเผยให้เห็นสิ่งมีชีวิตดุร้ายกำลังคำรามเสียงสะท้านไปทั่วห้อง

.....สิ่งนั้นก็คือ <อสุภะ>

นี่มัน..อะไรกัน?” เกลเปรยด้วยเสียงเครือในลำคอ ซีหลงเมื่อเห็นท่าทางนี้จึงหัวเราะออกมาเล็กน้อย,จากนั้นจึงก้าวต่อไปโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง————พอมาสุดทางทั้งสองจึงพบเข้ากับประตูเหล็กตรงหน้า ข้างกันก็ปรากฏชายกลางคนขึ้นผู้หนึ่ง ดูจากเค้าหน้าคงอายุ 30 กว่าๆเห็นจะได้,อีกฝ่ายแสยะยิ้มว่า “นั่นน่ะเรอะ?”

ควบคู่กัน,ชายตรงหน้าก็ปราดสายตามองเกลอย่างพินิจก่อนจะหยุดลงที่ <ปลอกคอแล้วพยักหน้าหงึกให้แก่ซีหลง เหมือนได้รับอนุญาต,เธอจึงเดินไปยังมุมประตูที่มีแป้นพิมพ์รหัสผ่านเลขสี่ตัวอย่างคล่องแคล่ว

ตี๊ด!

หน้าจอกลายเป็นสีเขียวสด,ประตูตรงหน้าพลันเปิดออกแยกเป็นสองฝั่ง เผยให้เห็นโถงทางเดินขนาดใหญ่ซึ่งประปรายไปด้วยห้องพักซ้ายขวาสลับกันไปเป็นทางยาวกับผู้คนอีกจำนวนหนึ่ง

ซีหลงเดินไปครู่,ก่อนจะหยุดลงหน้าประตูหมายเลข <008เธอหยิบกุญแจขึ้นไขประตูห้องแล้วว่า “เข้ามาสิ” พร้อมกับเดินเข้าห้องของตนไปโดยมีเกลตามหลัง ซีหลงชี้ไปยังเก้าอี้มุมหนึ่งของห้อง

นั่งเลยไม่ต้องเกรงใจ

...อืม

เกลตอบรับแล้วนั่งลงเก้าอี้เหล็กทำมือแบบลวกๆตรงหน้า ขณะเดียวกันซีหลงจึงลากเก้าอี้อีกตัวเข้ามาใกล้ก่อนจะนั่งลงตาม,เธอเอ่ยขึ้นว่า “เอาล่ะ,เรามาคุยกัน.....นายอยากรู้สินะว่าทำไมชั้นถึงต้องมาพูดอะไรเทือกนี้กับนายด้วยเพราะงั้นทางนี้ก็จะขอรวบลัดเลยละกัน————” ซีหลงยกมือหนึ่งขึ้นเท้าคาง

ทิ้ง <เมืองนั้นไปซะ,แล้วมาอยู่กับพวกเรา....

.....โทษทีนะ,แต่ชั้นไม่คิดจะทำตามที่เธอสั่งมาหรอก

เฮ้อ~นายนี่มันโง่กว่าที่คิด..ฟังนะ,ต่อให้นายอยู่ที่นั่นไปแล้วจะได้อะไรได้บ้าน...? ได้ที่อยู่ได้ของกินหรือว่าครอบครัวล่ะนี่นายคิดจะอยู่ที่นั่นไปร่วมพันล้านกว่าปีเลยรึไงรึว่าฮิรายังไม่ได้บอกนายกันล่ะ..?”

ยังไม่ได้บอก?”

ก็เรื่องที่ว่านายสามารถออกไปจาก <นรกได้ยังไงล่ะ

หา..!? ทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอ?”

เกลถึงกับตกใจจนสะดุ้งเฮือก————หมายความว่าไงกันที่ว่าสามารถออกไปได้น่ะ....ไม่ใช่ว่าเพราะเราตายไปแล้วเหรอถึงได้มาติดแหงกต้องชดใช้กรรมอยู่ที่นี่

แน่นอนว่าทำได้,แต่————เอ......น่าแปลกจังนะที่ฮิราไม่ได้บอกนาย ทั้งๆที่เป็นคนของเมืองนั้นแท้ๆ

.....เธออาจจะลืมบอกชั้นก็ได้

ไม่ใช่,นายกำลังถูกพวกนั้นปิดบังอยู่ต่างหาก นายรู้ไหมว่าหากเมอร์ริธขึ้นไปถึง 30 จุดเมื่อไหร่,นายก็จะสามารถหนีออกไปจากที่นี่ได้ แล้วนายรู้ไหมว่าตราบใดที่ยังมี <ปลอกคออยู่,ต่อให้ฝึกยันสิบปีร้อยปีพันปียังไงเมอร์ริธก็จะไม่มีทางเพิ่มขึ้นมาซักจุดเดียว.....ทั้งที่เป็นเรื่องสำคัญซะขนาดนั้น แต่ทำไมฮิราหรือผู้คนในเมืองถึงไม่มีใครคิดจะบอกนายเลยล่ะ?”

เธอต้องการจะพูดอะไรกันแน่!?”

ก็ต้องการจะบอกว่า...หากมีเมอร์ริธถึง 30 จุด,นายก็จะกลายเป็น <เทวฑูตแบบฮิราแล้วสามารถขึ้นไปยังภพอื่นได้ยังไงล่ะ

เทวทูต....ภพอื่นนี่เธอ––”

แล้วก็กลับกัน.....ถ้าหากนายมีคาร์ม่าถึง 15 จุด,ล่ะก็————”

.....ซีหลงเว้นคำไว้ครู่ก่อนจะยกมือขวาที่เป็นอุ้งเล็บขนาดใหญ่ขึ้น

นายก็จะกลายเป็น <อสุภะยังไงล่ะ

อึก..!

เกลกลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่ เขาเริ่มจะสับสนไปหมดแล้ว......ทั้งเรื่อง <ปลอกคอเอย....วิธี <หนีออกจากนรกเอย....แล้วไหนจะ <เทวฑูตกับ <อสุภะอะไรนั่นอีก————

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ..!?

อ่อ,แต่ตราบใดที่นายยังสวม <ปลอกคออยู่นายก็ไม่ต้องกลัวหรอกว่าจะกลายเป็น <อสุภะแต่เพราะงี้มั้ง?.....ฮิราถึงได้ไม่คิดจะเอาปลอกคอออกให้น่ะ ถึงงั้นก็เถอะ,ถ้ามองมุมกลับมันก็เหมือนกับนายถูกจำกัดจุดยืนเลยนะ————เพราะยังสวม <ปลอกคออยู่เมอร์ริธของนายก็เลยไม่มีวันกระเตื้อง...สรุปก็คือนายถูกเจ้าพวกนั้นปิดกั้น <อิสระเพียงเพราะกลัวว่านายจะเป็น <อสุภะไม่ใช่เพราะหวังดี,แต่เป็นเพราะกลัว <พลังของนายต่างหาก

“…..พลังของชั้น..เนี่ยนะ?”

เกลทวนคำ,ส่งให้ซีหลงยักไหล่ขึ้นเล็กน้อย จากนั้นเธอจึงร่ายมุทรามือซ้ายด้วย <ท่าขจัดมารโดยพับนิ้วก้อยกับชี้และเหยียดกลางกับนางออก————หรือก็คือการยกเลิก <อาคม>

จงหายไปอสุภะ

พรึ่บ..!

พริบตานั้น,อุ้งมือใหญ่พลันแตกโพลงออกเป็นเสี่ยงๆราวกับเปลือกไข่ถูกกะเทาะ แล้วเลือนหายไปกลายเป็นอากาศธาตุภายในชั่วอึดใจ ขณะเดียวกันมือขวาของซีหลวงจึงกลับคืนมาในรูปมนุษย์ตามปกติ

เธอหงายฝ่ามือขึ้นไปทางเกล————

ที่ปรากฏอยู่ก็คือคาร์ม่า18 จุด

นี่เธอ....

ก็อย่างที่นายเห็น,ชั้นเองก็เป็น <อสุภะทว่าส่วนหนึ่งยังก็เป็น <คนอยู่ด้วยเช่นกัน ในกรณีนี้น่ะ,ถึงแม้จะมีความเสี่ยงว่าหลังจากเอา <ปลอกคอออกแล้วนายจะสูญเสียสติสัมปชัญญะ แต่ถ้านายทำสำเร็จ,นอกจากจะได้พลังของ <อสุภะมาแล้ว นายก็จะสามารถเพิ่มเมอร์ริธได้ด้วยเช่นกัน————สนใจไหมล่ะถ้าสนล่ะก็ทางนี้พร้อมจะเอา <ปลอกคอออกให้ทันทีไม่เหมือนกับเจ้าพวกนั้นหรอกนะ

....แลกกับการที่ชั้นต้องมาอยู่ที่นี่งั้นสินะ?”

แน่นอน

۞۞۞

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

784 ความคิดเห็น

  1. #710 SinDereOtaku (@SinDereOtaku) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 22:24
    ไปขอร้องอิจิโกะให้ตัดโซ่ดิ
    #710
    0
  2. วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 04:08
    น่าสนุกๆๆๆๆๆๆๆ อารมณ์เหมือน akame ka kill
    #346
    0
  3. #267 Miss^U^ (@pantharakfei) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:10
    เอาปลอกคอออกตายก็จบสินะ
    #267
    0