UNagain ขอเกิดใหม่,พระเจ้า(ไม่)ให้

ตอนที่ 25 : Ep.25 – Separate

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2698
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    29 ธ.ค. 59

UNagain.25 – Separate

ถอยออกมาเร็วเข้า!”

เบธตะโกนลั่น,ส่วนอาคาเนะก็ยืนตะลึงงันมองคุเรไนลุกขึ้นตัวโงนเงน————คุเรไน...ซึ่งตอนนี้กลายเป็นเพียงซากศพเดินได้ก็เท่านั้น

จากที่ได้ยิน————เทียนเหมยเคยเล่าว่า <อสุภะนั้นเกิดจากซากศพของมนุษย์ พอตายไปก็จะฟื้นขึ้นมาเป็นอย่างคุเรไนตรงหน้านี้ ทว่าแม้การกลายเป็น <อสุภะจะเป็นเรื่องจริง กระนั้น,ก็ไม่ใช่ว่าจะแปรเปลี่ยนกันแบบทันตาเห็น ความจริงก็ควรใช้เวลาประมาณ 5-10 นาที ถึงจะเกิดการกลายพันธุ์ขึ้น

เอาเป็นว่า,ทางที่ดีควรรีบกำจัดซะตั้งแต่ตอนนี้

.....อสุภะที่เพิ่งเกิดได้ไม่นานน่ะจะยังอ่อนแออยู่ ดังนั้นพวกเราจึงไม่ควรปล่อยมันให้กลายเป็นแบบเจ้าตัวเมื่อครู่————ต้องกำจัดทิ้งซะตั้งแต่ตอนนี้

เกลคิดอย่างนั้น,พร้อมกับสาวเท้าเข้าไปหาอาคาเนะกับคุเรไนพานีทัลวาลนั้นถูกยกเตรียมสะบั้นเข้ากลางคอของอีกฝ่าย

เดี๋ยวก่อนค่ะ..!”

ตอนนั้น————อาคาเนะกลับโพล่งขึ้น

...ขอชั้น..ทำเองเถอะค่ะ

.....งั้นเหรอ

เกลลดดาบลงพลางมองคุเรไนส่งอู้อี้ออกมาคล้ายกับซอมบี้ในหนัง จากนั้นจึงพลัดมองอาคาเนะที่กำลังเอ่ยบทร่ายโดยไม่ละสายตาไปจากคุเรไนด้วยแววตาเศร้าโศก

ตัวตนของเธอนั้นดูว่างเปล่า....

ราวกับจางลงจนแทบจะกลายเป็นอากาศธาตุ————

......จงปรากฏต่อหน้าข้าพานีทัลวาล

วู้ม!

มวลน้ำก่อร่างขึ้นเป็นริ้วดาบ กระทั่งสัมผัสจึงปรากฏเห็นเนื้อในเป็น <สคิมิต้าร์เล่มเดียวกับเกล เธอมองคุเรไนก้าวเข้ามาใกล้..เข้าใกล้..แล้วใกล้อีก จนถึงระยะ 5 นิ้วที่ลมหายใจแทบสัมผัสกันเธอจึงว่า

ลาก่อนค่ะ....พี่

พริบตานั้นศีรษะคุเรไนจึงแยกออกจากร่าง แล้วปลิวว่อนตกไปกลิ้งกับพื้น ลำคอไร้ชีวิตนั้นเผยหยาดโลหิตสีสดฉีดขึ้นฟ้าดุจน้ำพุสายหนึ่ง “....ไปกันเถอะ” เกลพูดได้แค่นั้นแล้วจึงกลับไปช่วยเบธต่อตามเดิม

......ซึ่งพอผ่านไป 5 นาที,ทุกอย่างจึงเสร็จสิ้น

ลำบากกว่าที่คิดนะ

อ่า,เข้าใจถึงความลำบากของคนแล่เนื้อเลยล่ะ

เกลเสริมคำเบธ รู้ตัวอีกที <อสุภะสูง 3 เมตรก็เลือนหายไปเหลือแต่เพียงคราบเลือดเหนอะอยู่กับพื้น <ภารกิจของพวกเขาวันนี้ก็คือการนำทุกสิ่งในร่างของ <อสุภะกลับมา

ฉะนั้นกระทั่งกระดูกเองก็นับว่าเป็นส่วนหนึ่งด้วยเช่นกัน

ทั้งนี้ความจริงก็คิดจะหั่นศพของคุเรไนที่กลายเป็น <อสุภะด้วยเช่นกัน ทว่าเพราะมีอาคาเนะอยู่บวกกับ <อสุภะตัวนี้ยังมีสภาพที่ใกล้เคียงมนุษย์————

หากนำมาแล่ทึ้งแล้วยัดกล่องทัปเปอร์แวร์กลับไปก็นับว่ากระไรอยู่

กลับกันเถอะ

.....อืม

อาคาเนะตอบเสียงแผ่วก่อนจะลุกขึ้นยืนปัดฝุ่น แล้วยกมือขึ้นร่ายอาคมอีกบทออกมาด้วยเสียงอันแหบพร่า “จงปรากฏต่อหน้าข้าอิมมารัคเมียร์อัค

พรึ่บ!

อาคมบทนี้เขาไม่เคยเห็นมาก่อน....เบื้องหน้าของหญิงสาวยามนี้กลับปรากฏลูกไฟดวงหนึ่ง หากให้คาดเดา,สิ่งนี้คงเป็น <อาคมประเภทตรงข้ามกับพานีเบนนี่ที่เรียกน้ำออกมาอย่างไม่ต้องสงสัย

แล้วก็พอเห็นลูกไฟนี้...ตัวเขาเองก็พอเดาได้แล้วว่าเธอต้องการจะทำอะไร

แกร๊ก....แกร๊ก....

เถ้าถ่านสีดำแดงปรากฏอยู่ ณ สุดสายตาของพวกเรา————อาคาเนะกำลังร้องไห้....ที่เห็นอยู่ก็เป็นแบบนั้น ใช่,มันก็ไม่แปลกที่เธอจะร้องไห้ การสูญเสียคนในครอบครัวไปน่ะ,มันเจ็บลึกเข้ากระดูกดำเลยล่ะ

....ตัวเขาที่สูญเสียคนรักและครอบครัวน่ะเข้าใจเป็นอย่างดี

อย่าเศร้าอย่างนั้นสิ.....เดี๋ยวหมอนั่นก็กลับมาแล้วน่า

การตายในนรกถึงอย่างไรก็ยังสามารถกลับไปเกิดใหม่ได้..เกลจึงพูดออกไปอย่างนั้น,โดยหวังจะปลอบใจเธอให้เย็นลง ทว่าผลลัพธ์กลับเป็นตรงกันข้าม..

เธอสาดประกายตาถมึงทึงเข้าใส่————แล้ววาดดาบในมือขึ้นชี้หน้าเกลอย่างคุกรุ่น

กรอดดด..!

กลับมานี่คุณเพี้ยนไปแล้วรึไง!?.........พี่น่ะ....พี่น่ะ...ตายไปแล้ว..ทั้งๆที่ไม่มี––”

พอได้แล้ว..!”

ตอนนั้น————เบธก็เข้ามาห้ามไว้

อย่าทำให้เรื่องมันแย่ไปกว่านี้เลย.....หวังว่าเธอจะเข้าใจนะ

.....

เธอเงียบไปพักหนึ่งแล้วจึงลดดาบลงข้างตัว ส่งให้ชายหนุ่มเป่าปากโล่งอก

ความวุ่นวายเล็กๆได้จบลงอย่างเรียบง่าย...

ทว่าโดยไม่พูดไม่จา,สุดท้ายทั้งสามจึงได้แต่เดินกลับเมืองไปด้วยบรรยากาศอันหมองหม่นภายในใจ ไม่รู้ว่าตอนนี้อาคาเนะกำลังคิดอะไรอยู่,เพราะงั้นทางที่ดีก็ขอไม่ยุ่งเกี่ยวไปซักพักก็แล้วกัน

ระหว่างที่เดินกลับอยู่นี้,เสียงคำรามของสิ่งมีชีวิตที่ยากระบุได้ว่าเป็นตัวอะไรนั้นก็พลันดังขึ้น

ฮู่มมมมมมมมมม~!

ก็ไม่ใช่เดาไม่ถูกซะทีเดียว คิดว่านั่นคงเป็น <อสุภะ> ไม่ผิดแน่

หนนี้โดยไม่ต้องบอกกล่าว ทุกคนต่างหยุดยืนอยู่กับที่เรียกอาวุธพานีทัลวาลออกมาโดยพร้อมเพรียงกัน พวกเขาหยุดรอเพื่อเฝ้ามองศัตรูซึ่งอาจปรากฏตัวออกมาได้ทุกเมื่อ

แล้วตอนนั้นเบื้องหน้าเกลจึงสังเกตเห็น——

สิ่งมีชีวิตที่ยากจะเอ่ยว่าเป็นมนุษย์แต่มีความคล้ายคลึงกับมนุษย์อยู่หลายส่วนนั้นกำลังพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงราวกับรถซุปเปอร์คาร์คันหนึ่ง ตัวเขาที่มองเพียงแวบแรกก็ถึงกับตระหนกวูบ,หลบออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัวต่อความเร็วอันน่าตื่นตะลึง ซึ่งผลลัพธ์ก็คือรอดมาได้ทันแบบฉิวเฉียด

.....ทีแรกก็คิดอย่างนั้น

อ่อก!?”

สีข้างซ้ายถึงกับแหว่งไปหนึ่งในสี่ส่วน สร้างความตกตะลึงให้แก่ชายหนุ่มและสองสาวจนหน้าถอดสี ขณะเดียวกันที่ด้านหลังของเกลก็เผยร่างของสิ่งมีชีวิตปริศนายืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก

ใบหน้าแหลมยาวดุจสุนัขป่ากับตาปูดโปนสีขาวดูผิดหลักอนาโตมี่ ประกอบกับแขนขาที่เรียวเล็กดุจซากกระดูก และร่างกายสีเลือดฝาดส่งเสียงหืดหาดออกมาจึงทำให้ดูไม่ต่างจากม้าศึกตัวหนึ่ง พอเห็นรูปร่างของมันอย่างชัดแจ้ง ทั้งเบธและอาคาเนะต่างก็เบิกตาโพลงเผยแววหวาดกลัวขึ้นในใจ

.....ต่างกับสิ่งมีชีวิตลึกลับที่กำลังดูดนิ้วเปื้อนเลือดของเกลอย่างสบายอารมณ์

ชายหนุ่มอาศัยจังหวะนี้ร่ายจิวาลกาจอล์เพื่อรักษาแผล แม้จะเห็นเป็นรอยเฉือนเล็กๆ ทว่าความจริงกรงเล็บเปื้อนเลือดของอีกฝ่ายกลับเฉือนลึกเข้าถึงกระดูกราวกับผ่าเข้ามาด้วยเส้นใยอันแข็งแกร่ง

ไอ้เจ้านั่น...มันอะไรกัน..นั่นใช่ <อสุภะจริงๆงั้นเหรอ.....?”

......ต้องหนีแล้ว

เบธปากสั่นฟันกระทบ ความเป็นผู้นำของเธอยามนี้กลับเหือดหายไปจนแทบหมดสิ้น เช่นเดียวกับในหัวของเธอ,หญิงสาวกำลังอื้ออึงต่อภาพเบื้องหน้า....ศัตรูตรงหน้าเธอนี้ครั้งหนึ่งเคยได้ชื่อว่า <อสุภะที่แข็งแกร่งที่สุด————ซึ่งในความจริง......มันควรจะต้องตายไปตั้งนานแล้วแท้ๆ

ทั้งที่ควรเป็นเช่นนั้น แต่ทำไมมันถึงมาปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าเธอได้...กระทั่งตัวเบธเองก็ยังไม่เข้าใจเช่นกัน

ที่เข้าใจและรับรู้ได้ตอนนี้ก็คือพวกเธอไม่มีทางชนะได้แน่

สิ่งเดียวที่ทำได้ก็คือ <หนีมีเพียงแค่สิ่งนี้เท่านั้นที่เธอพอจะทำได้

หากได้เผชิญกับดัคน่าก็แถมไม่ต่างจากโยนชีวิตเข้ากองเพลิง...เบธเชื่ออย่างนั้น

วิ่งงงงงงงงงงงงง~~!

เธอกรีดร้อง,ตบเท้าออกสุดแรงวิ่งหนีอออกห่างจากดัคน่าอาคาเนะเองก็เหมือนรับรู้ความตั้งใจนี้อยู่ก่อนแล้วเธอจึงพุ่งขึ้นไปตามติดเบธแทบจะทันทีที่สั่ง และแม้เกลจะออกตัวช้าที่สุด,ทว่าเขาก็ยังมีสติก้าวออกตามหลังพวกเธอไปอย่างทุลักทุเล

ขณะเดียวกันดัคน่าก็เลิกนิ้วขึ้น——

พร้อมกับฉีกยิ้มมองทั้งสามเป็นเพียงแค่อาหารมื้อหนึ่ง

۞۞۞

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

784 ความคิดเห็น

  1. #764 AlZhaiMerS (@AlZhaiMerS) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 15:23
    เข้าใจว่า พวกที่ไม่มีปลอกคอ ตายแล้วตายเลย แต่พระเอกยังมีปลอกคอ ตายแล้วยังเกิดใหม่ได้สินะ
    #764
    0
  2. #723 fainum (@fainum2248) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 16:22
    หรือเพราะไม่ได้แวะจุดเซฟที่เสาอ่า ต้องรอดูพระเอกตายอีกรอบแห่ะ
    #723
    0
  3. #275 ทามามะ (@memi1234) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:34
    อื้อหือสรุปยังไงน้าตายแล้วตายเลยเหรอสงสัยเฉพาะคนที่มีปลอกคอแน่เลยที่ฟื้นได้หุหุ
    #275
    0