UNagain ขอเกิดใหม่,พระเจ้า(ไม่)ให้

ตอนที่ 24 : Ep.24 - Sandbag

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2870
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 87 ครั้ง
    29 ธ.ค. 59

UNagain.24 – Sandbag

ยินที่ได้รู้จัก,ชั้นเบธแล้วนายคือ...?”

เกล...เรียกชั้นอย่างนั้นแหละ

เธอผงกศีรษะเข้าใจ————เบธนั้นเป็นสาวผมทองวัย 20 เศษๆ แม้จะดูเด็กทว่าอายุเองก็ไล่เลี่ยกับเกลไม่มากก็น้อย......หลังจากที่เขามาถึงป้อมฝั่ง <ล่าอสุภะเกลก็ไปรายงานตัวต่อคนที่คล้ายกับหัวหน้าฝ่าย จากนั้นจึงได้ทราบว่าโดยปกติแล้วกลุ่ม <ล่าอสุภะจะมีการแบ่งทีมกันเป็น 4 ต่อหนึ่ง

ซึ่งทางเกลเองก็ถูกจัดทีมมาให้เรียบร้อยอยู่ก่อนแล้ว

ดังนั้นสิ่งที่เหลือให้เขาทำ ก็คือการเข้าไปแนะนำตัวต่อเหล่าเพื่อนใหม่ทั้งหลายแหล่ ซึ่งกลุ่มของเขาหากให้นับรวมตัวเองก็จะมีชาย 2 หญิง 2 เท่าเทียมกัน

แล้วก็ตอนที่มารวมกลุ่มกันจู่ๆผู้หญิงที่ชื่อว่าเบธก็อาสาว่าขอเป็นหัวหน้ากลุ่ม ซึ่งทางนี้และคนๆอื่นก็ไม่ได้คัดค้านทุกอย่างจึงลงเอยได้ด้วยดี จวบจนไม่มีปัญหาอะไรอีก,พวกเราจึงถูกสั่งให้ทำ <ภารกิจทันที

การเดินทางนั้น————ดูเหมือนเส้นทางจะได้รับการบุกเบิกมาก่อน จึงทำให้พื้นที่รอบด้านกลายเป็นโล่งเตียนเดินไปมาได้โดยไม่ต้องกลัวว่าจะหลงกลับเมืองไม่ถูก

อีกอย่างก็เพราะมีทีมอื่นอยู่รอบด้าน,ยังไงซะความเป็นไปได้ที่จะหลงทางก็นับว่าน้อยนิด ระหว่างทางเกลก็พูดคุยกับคนในทีมซึ่งทางหนึ่งเป็นชายสวมชุดดำแบบโค้ทหนังกับหญิงสาวซึ่งสวมชุดสีแดงสดแบบช็อตเดรส ทั้งคู่นั้นเด็กกว่าเกลอยู่หลายปี,คาดคงอายุ 16-17 เห็นจะได้

ผมคุเรไนส่วนยัยนี่อาคาเนะยินดีที่ได้พบนะ

เห๋จะว่าไปพวกนายหน้าคล้ายๆกันนะ..?”

อ่า,พวกเราเป็นแฝดน่ะ

อย่างนี้นี่เอง————เกลส่งเสียงอื้มๆในลำคอ

รู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นว่าเดินทางมาเกือบ 5 กิโลเมตร รอบข้างยามนี้กลับไม่เหลือทีมอื่นให้เห็น ด้านเบธซึ่งเป็นหัวหน้าทีมนั้นกำลังจดจ่ออยู่กับแผนที่ กระทั่งพึงพอใจเธอจึงพับแผนที่เก็บเข้าอกเสื้อ

เอาล่ะ,เรามาพักกันซักหน่อยเถอะ

เพราะไม่มีใครคัดค้าน ทุกคนจึงก้าวไปยังไม้ใหญ่ใกล้ๆแล้วค่อยนั่งพิงอยู่กับพื้นอย่างสบายใจเฉิบ ช่วงเวลานี้เกลจึงได้สังเกตพฤติกรรมของทุกคน ในสายตาของชายหนุ่ม,เบธนั้นมีเอกลักษณ์ของผู้นำสูง ทว่าตรงนั้นกลับทำให้เธอดูเป็นคนจริงจังและขึงขังชวนให้หวั่นใจไม่น้อย ส่วนคุเรไนก็เป็นชายอารมณ์ดีที่เหมือนจะไม่ใส่ใจอะไรมากนัก ต่างกับอาคาเนะซึ่งดูจะเป็นคนเงียบออกแนวขี้อายอย่างเห็นได้ชัด

แปะแปะ!

หมดเวลาพักแล้ว เดินทางกันต่อเถอะ,อย่างน้อยวันนี้ควรจะได้ <อสุภะมาซักตัว

เบธเหยียดกายยืนขึ้นอย่างแข็งขัน ทุกคนเองพอเห็นเธอลุกจึงต้องกระทำตามโดยคาดหวังว่าหากไม่เจอ <อสุภะเลยเสียคงจะดีกว่า เธอหยิบแผนที่ขึ้นมาดูอีกครั้งแล้วเอ่ย

จุดต่อไปคือ B2 ถึงตรงนั้นก็คงประมาณ 6-7 กิโลฯได้ หวังว่าพวกนายจะไปไหวนะ?”

ชายหนุ่มพยักหน้าก่อนจะตามด้วยคุเรไนและอาคาเนะตามลำดับ จบคำ,การเดินทางจึงเริ่มขึ้นอีกครั้ง หนนี้สภาพแวดล้อมเริ่มกลายเป็นแห้งแล้ง ต้นไม้รอบด้านเองก็ดูซูบเซียวอยู่เต็มไปหมด

......นี่คือสัญญาณว่าพวกเราได้ออกมาจากเขตเมือง

ด้วยเหตุนี้,ทุกคนจึงอยู่ในสภาพที่ระมัดระวังตัวเต็มที่....ซึ่งก็ไม่ผิดจากที่คาดเอาไว้นัก————

ฮู่มมมมมมมมมมมม~~!

ทันใดนั้นก็พลันเกิดเสียงคำรามลั่นไปทั่ว

ตั้งรูปขบวน..!” เบธสั่งการโดยอัตโนมัติ แม้อีกฝ่ายจะยังไม่ปรากฏตัว,ทว่าการตั้งเตรียมพร้อมไว้ก่อนนั้นย่อมดีกว่า ทุกคนยืนนิ่งกับที่ขณะเดียวกันก็ช่วยกันสาดส่องสายตาค้นหาเค้าร่างของ <อสุภะแม้เป็นเช่นนั้น,ทว่าพวกเขากลับรอคอยอยู่เกือบนาทีเศษก็ยังไม่พบเค้ารางของสิ่งอื่นใด

....เอ่อ––บางทีมันอาจจะไม่ได้อยู่แถวนี้ก็ได้นะไม่งั้นป่านนี้มันคงโผล่หัวมาแล้วล่ะ” คุเรไนทัก

ทว่าพริบตานั้นก็บังเกิดสิ่งที่ย้อนแย้งต่อคำกล่าว————เหนือศีรษะนั้นปรากฏเงาขนาดใหญ่ขึ้นกลางวงจนสะดุ้งเฮือก เบธกับเกลหน้าเปลี่ยนสีแหงนมองขึ้นฟ้าพร้อมเพรียงกัน

....เป็น <อสุภะ>

สิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่กำลังร่วงลงมาด้วยความสูงเกือบ 10 เมตร————

หลบเร็ว..!!”

ปึงงงงงง!

เสียงกัมปนาทดังสะท้านไปทั่วสรรพางค์ ณ จุดเดิมที่เคยยืนอยู่เมื่อครู่ถึงกับยุบลงไปกลายหลุมเกือบ 2 ฟุต ตรงจุดนั้นกลับเผยร่างของ <อสุภะขึ้นตัวหนึ่ง ร่างอันหยาบกร้านนั้นดูน่าเกลียดและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน

ฟิ้ว~เฉียดไปๆ.....

คุเรไนเป่าปากอย่างโล่งอก

ทว่าเกลกลับเผยท่าทีที่ต่างกันออกไป,เขาจ้องอีกฝ่ายด้วยสายตาตื่นตระหนกพร้อมกับเผยเหงื่อกาฬขึ้นหน้าอย่างหวาดหวั่น————น้ำเสียงนั้นกลายเป็นสั่นเครือจนแหบพร่า

คุเรไน.....นนาย...

เอ๋?”

คู่สนทนาเผยแววงุนงงก่อนจะก้มมองร่างตนตามที่อีกฝ่ายกระทำอยู่

.....สิ่งที่ปรากฏ,ก็คือคุเรไนที่ตัวแหว่งไปครึ่งซีก

น้ำเหลือง,เลือด,กระดูก,ลำไส้,ปอด,ไต ล้วนปลิ้นทะลักออกมาชวนให้สำรอก เจ้าตัวที่อื้ออึงอยู่ทำได้เพียงแค่เปล่งเสียงในลำคอคำหนึ่ง แล้วจึงล้มลงไปกองกับพื้นสิ้นใจตายไปทั้งอย่างนั้น

พี่....!!”

อาคาเนะเองก็ตะลึงไม่แพ้กัน,เธอกรีดร้องออกมาดังลั่น และด้วยเสียงนี้จึงทำให้เธอตกเป็นเป้าของ <อสุภะทันทีที่มันตั้งตัวได้ เท้าขนาดใหญ่จึงตบออกไปเบื้องหน้าพร้อมกับกางเล็บมือหมายบดขยี้เหยื่อตรงหน้าตน

เปรี้ยง!

เสียงแหวกอากาศดังปะทะจนเกิดเป็นเสียงกระทบ ทว่านี่เป็นเพียงแค่เสียงจั่วลมเท่านั้น เพราะร่างบางหญิงสาวที่ควรแหลกเละนั้นได้ถูกเกลคว้าเข้ามาจนรอดพ้นไปอย่างเฉียดฉิว

อย่าเหม่อสิ..!”

เกลก่นเสียงหนัก แล้วจูงมืออาคาเนะมารวมกลุ่มกับเบธซึ่งอยู่ห่างไปไม่ไกลนัก ขณะเดียวกันก็ร่ายมุทราใน <ท่าขจัดมารแบบร็อคเมทัล,แล้วว่า “น้ำเงินแทนโลหิต คมดาบแทนชะตากรรม,ไม่ว่าผู้ใดก็มิอาจรอดพ้นต่อชะตากรรมนี้————”

จงปรากฏต่อหน้าข้าพานีทัลวาล

วู้ม!

บังเกิดสายน้ำก่อตัวขึ้นเบื้องหน้า เกลเข้าคว้าไว้อย่างไม่ลังเล,แล้วมวลน้ำจึงแตกโพลงกลายเป็นดาบ <สคิมิต้าร์แบบเดียวกับของเอแคร์อย่างไม่มีผิดเพี้ยน จังหวะนั้นจึงมารวมกลุ่มเบธได้สำเร็จ ตัวเธอในตอนนี้กำลังเผยแววกังวลอย่างเด่นชัด,เกลว่า “จะเอายังไงดี?”

“....คงต้องสู้ล่ะนะ

เธอตอบ,พลางร่ายพานีทัลวาลออกมา————เธอกระชับดาบไว้แน่นพร้อมกับจ้อง <อสุภะโดยไม่ละสายตาราวกับกลัวว่ามันจะหายไป ทางด้านเกลเองก็เช่นกัน,เขาได้แต่เฝ้าดูความเคลื่อนไหวของศัตรูอย่างหวาดวิตก

ทันใดนั้นอีกฝ่ายจึงเริ่มเคลื่อนไหว

ฮู่มมมมมมมมม~~!”

มันคำรามออกมาดังไปทั่วสารทิศ,จนทุกคนสะดุ้งเฮือก แล้วพริบตานั้นมันจึงทะยานออกพร้อมกับประโคมหมัดเข้าใส่เกลอย่างหมายมั่น

ทว่าทางนี้เองก็เตรียมตัวมาดีเช่นกัน เกลมองเห็นสิ่งที่เรียกว่า <ความคิดของศัตรูอย่างเด่นชัด ดังนั้นพอหมัดใกล้ปะทะเขาจึงฉีกตัวหลับโดยพลัน,ปล่อยให้กำปั้นนี้รับลมเปล่า พร้อมเพรียงกันเกลจึงแทงดาบจากล่างขึ้นบนเข้ากลางท้อง <อสุภะจนทะลุออกหลัง

กี๊ซซซซซ~!”

มันกรีดร้องพร้อมกันก็ดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวด จนเกลต้องผละถอยออกมายืนมอง <สคิมิต้าร์เสียบคาอยู่กลางท้องของอีกฝ่าย ตาขาวของมันปูดโปนขึ้นมาจนดูน่าขยะแขยง

กี๊ซ..กี๊ซ..กรี๊กกกก......”

มันส่งเสียงแปลกๆออกมา ก่อนจะลงไปเข่าแตะพื้นเผยท่าทีเหนื่อยอ่อนใกล้ตายเต็มทน จังหวะนั้นเบธจึงเดินเข้าไปใกล้ เธอง้างดาบขึ้นเหนือศีรษะ————แล้วฟาดลงกลางคอของมันไร้ซึ่งความลังเล

ฉัวะ!

เสียงตัดผ่านเยื่อวัตถุดังขึ้น แม้หัวกับตัวจะไม่แยกออกจากกัน,ทว่าเจ้าของร่างก็ถึงกับกระตุกสั่น แล้วซักพักจึงเอนตัวล้มพับไม่ไหวติงอีก เธอปาดแก้มที่เปื้อนเลือดอสุภะออกแล้วหันมามองเกล

ช่วยชั้นชำแหละหน่อย

....อ่า

เกลตอบรับความต้องการนั้นแล้วเดินเข้าไปหาเบธ ทางด้านอาคาเนะก็เดินไปดูศพของคุเรไนพร้อมกับเผยแววเศร้าสลดออกมา สภาพแบบนั้นหากไม่เข้าไปยุ่งซะคงจะดีกว่า คิดอย่างนั้น,แล้วชายหนุ่มจึงหันไปชำแหละเนื้ออสุภะลงกล่องทัปเปอร์แวร์ทีละส่วน————แล้วตอนนั้นเอง...

ซากศพของคุเรไนก็พลันเปล่งเสียงออกมา

เสียงร้องอันโหยหวน

                                                      ۞۞۞

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 87 ครั้ง

784 ความคิดเห็น

  1. #425 my-kimberly (@my-kimberly) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:27
    พวกนี้คือยังมีโซ่ปลอกคออยุ่ปะคะ
    #425
    0