UNagain ขอเกิดใหม่,พระเจ้า(ไม่)ให้

ตอนที่ 17 : Ep.17 - Seraph

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3606
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 120 ครั้ง
    29 ธ.ค. 59

UNagain.17 – Seraph

จำไว้ว่าอย่าเสียมารยาทต่อหน้าท่านผู้นำ

ลุงยามว่า รู้ตัวอีกทีพวกเขาก็อยู่ที่ชั้นบนสุดของหอคอยใจกลางเมือง

ภายในนี้นับว่ากว้างกว่าที่ตาเห็น หอคอยสูงนี้มีทั้งสิ้นสี่ชั้นแถมด้านในก็มีการตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ร่วมสมัยอย่างงดงามจนเกลแทบจะลืมเลือนว่าที่แห่งนี้คือนรก

จากที่ผ่านตาคร่าวๆ————เกลพบว่าชั้นหนึ่งถึงสามดูเหมือนจะเป็นสำนักงานอะไรบางอย่างคล้ายกับออฟฟิศ,ซึ่งเต็มไปด้วยผู้คนทำงานเอกสารนั่งโต๊ะอยู่เกลื่อนกลาด

สรุปนี่คือ <นรกแน่นะ?

ก๊อก...ก๊อก...

ชายที่อยู่หน้าบานเลื่อนขนาดใหญ่เคาะประตูขึ้นเรียก หากให้คาดเดาก็คงเป็นเจ้าหน้าที่ไม่ก็บริกรของคนที่เรียกว่า <ท่านผู้นำอะไรนั่น————แล้วภายในจึงปรากฏเสียงแว่วออกมา

เชิญ...”

ดูเหมือนคนที่นี่จะรับรู้การปรากฏตัวของชายหนุ่ม แม้จะสงสัยว่าพวกเขามีวิธีการติดต่อได้อย่างไรถึงได้รู้เรื่องกันเร็วขนาดนี้ ทว่าเกลก็ปัดความคิดหยุมหยิมนั้นไปพร้อมกับจ้องบานเลื่อนซึ่งถูกบริกรชายเปิดอ้าไว้ให้ จังหวะนั้นลุงยามจึงทัก

งั้นข้าไปละ,ถ้ามีวาสนาก็หวังว่าจะได้เจอกันอีก” ว่าอย่างนั้นแล้วโบกมือหยอยๆเดินจากไป

พอส่งมือลาเสร็จ เขาจึงก้าวเข้าห้องเบื้องหน้าอย่างสงบนิ่ง แม้จะหวั่นใจเล็กน้อย ทว่าชายหนุ่มก็เดินเข้าไปใกล้ม่านกลางห้อง ม่านดังกล่าวเป็นฉากตั้งแบบมู่ลี่ซึ่งหากมองจากจุดนี้ก็จะพบเงาสลัวของใครบางคนอยู่ด้านหลัง————บรรยากาศภายในห้องได้แผ่กลิ่นอายตะวันออกคล้ายกับจีนอยู่หน่อยๆ

นั่งก่อนสิ

ปรากฏเสียงอิสตรีขึ้นหลังฉาก เกลสะดุ้งต่อคำหวานเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงเบาะรองตรงหน้าตน

บอกจุดประสงค์ของเจ้ามาสิ

เอ๋..?”

หมายถึงจุดประสงค์ที่เรามาเมืองนี้งั้นเหรอเกลคิด,พลางตงิดต่อวิธีพูดเธอเล็กน้อย ในหัวเขาเริ่มนึกหาคำพูดที่เหมาะสมอยู่ครู่ แล้วจึงตอบกลับไป

...ผมต้องการที่พัก,อาหาร และสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ————ถ้าเป็นไปได้ผมอยากอยู่ที่เมืองนี้ไปเลย” ว่าออกไปตามตรง ขณะเดียวกันเกลก็ลอบหลั่งเหงื่อเย็นขึ้นเต็มหน้า

เข้าใจล่ะ...เช่นนั้นเจ้าพอจะบอกได้รึไม่ว่ามีคาร์ม่าและเมอร์ริธกี่จุด

เกลถึงกับสะอึก หากเป็นอย่างที่เขาคิด,บางทีที่เมืองนี้อาจจะวัดเกณฑ์รับคนจาก <บุญและ <บาปซึ่งจากที่เขาฟังๆมาทั้ง <หญิงสาวบนบัลลังก์ก็ดีหรือ <นิรยบาลก็ดีนั้น ทั้งหมดก็ล้วนแต่พูดถึงคาร์ม่าหรือ <บาปของเขาที่มากเกินผิดปกติ ถึงแม้บางครั้งเหมือนจะพูดชื่นชมเมอร์ริธด้วยก็เถอะ

หากนี่เป็นการสอบสัมภาษณ์งาน เกลซึ่งมีคาร์ม่าสูงก็แถมไม่ต่างจากใบประวัติที่กรอกไว้ว่า ‘ผมเคยติดคุกมานะครับ’ หรือ ‘ผมเป็นคนไม่ดีนะครับ’ อยู่ยังไงอย่างนั้น

กระนั้นในสถานการณ์นี้จะให้เงียบกลับก็ใช่เรื่อง ทั้งจะโกหกไปก็อาจจะความแตกได้อีก เกลหน้าซีดเผือดผ่อนลมหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วเหลือบมองฝ่ามือทั้งสองข้าง

เอ่อ...เมอร์ริธของผมคือ 4 จุดครับ

โห..4 จุดเลยรึนี่————ไม่เลวๆ,แล้วคาร์ม่าล่ะ?”

––สิบห้าคาร์ม่าของผมคือ 15 จุด..ครับ

...

จบคำ,การสนทนาจึงกลายเป็นเงียบกริบ เกลเริ่มเห็นปลายทางอยู่รำไรว่าคงได้จากเมืองนี้ไปอย่างไม่ต้องสงสัย————ทันใดนั้น,อิสตรีหลังม่านจึงว่า

เจ้าทำ <บาปอะไรไว้?”

––ฆ่าตัวตายครับ

แค่นั้นเหรอ..?”

เกลสะดุ้งเฮือกหน้าถอดสี พอทำใจได้จึงเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา

เพราะมีหนี้ท่วมหัวกับปัญหาในชีวิต โดยที่ไม่ได้ตั้งใจ...พอผมตายหนี้จึงถูกโอนให้พ่อแม่ พวกท่านที่ไม่มีเงินใช้คืนจึงถูกรุมทำร้าย————จนเสียชีวิตครับ

...อืม เป็นเช่นนั้นเองเหรอ

เธอเงียบไปครู่ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “ข้าขอโทษด้วยที่ถามอะไรระราบระล้วง

...ไม่เป็นไรหรอกครับ” เกลถอนหายใจ แล้วลุกขึ้นเตรียมออกจากห้อง

เดี๋ยว,นี่เจ้าคิดจะไปไหน?” เธอขัดจนเกลชะงักกึกหันกลับมา

คนบาปอย่างผมคงไม่คู่ควรกับเมืองนี้ เพราะงั้นเลยคิดว่าไปที่อื่นแทนจะดีกว่า

คิดว่าจะมีอีกงั้นเหรอเมืองแบบนี้น่ะ

......

ชายหนุ่มไม่ได้ตอบกลับ บางทีเพราะนี่เป็นคำถามที่ไม่มีคำตอบอยู่แล้วก็ได้ เขาจึงนิ่งเฉยราวกับรับรู้อยู่เต็มอก การจะหาเมืองซักแห่งหรือคนดีๆซักคนในนรกนับว่าไม่ใช่เรื่องง่าย

ความจริงข้อนี้ไม่ว่าใครต่างก็ทราบกันดี

มานี่สิ...

เธอทักซึ่งเกลก็ยืนนิ่งพักหนึ่ง ก่อนจะก้าวกลับเข้าไปใกล้ฉากมู่ลี่อีกครั้ง แล้วตอนนั้นเองเงาที่หลังฉากจึงเริ่มเคลื่อนไหว เธอลุกยืนขึ้นจากเตียงที่เป็นเงารางๆพร้อมเพรียงกันก็สาวเท้าออกข้างเดินพ้นฉากกั้น

เผยให้เห็นหญิงสาววัย 20 กว่าๆขึ้นตรงหน้าเกล————เรือนผมสีฟ้าดั่งผืนน้ำกับใบหน้ารูปไข่ผิวขาวเนียน โดยรวมทั้งหมดคือเธอสวยงามจนยากจะหาคำมาบรรยาย

หญิงสาวตรงหน้าเกลแทบไม่ต่างจากนางแบบชั้นนำคนหนึ่ง

ทว่าเหนือสิ่งอื่นที่ทำให้เขาตะลึงกลับไม่ใช่ความงาของอีกฝ่าย————ที่กลางของเธอ...ได้ผุดสิ่งแปลกปลอมที่มนุษย์ทั่วไปนั้นไม่ควรมีให้เห็น

นั่นคือปีก————ปีกนกสีดำขนาดใหญ่ได้แผ่สยายอยู่กลางหลัง

ท่ามกลางสายตาของหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรี เหนือศีรษะของทั้งคู่กลับปรากฏขนนกดำจำนวนหนึ่งโปรยลงมาราวกับหยาดหิมะ.....เดิมทีอีกฝ่ายซึ่งนับว่างดงามนั้นพอมีองค์ประกอบอย่างขนนกมาเติมแต่ง————จึงกลายเป็นสง่างามมากยิ่งขึ้นไปอีก

....นนี่คุณ.....ปีกนั่นมัน––?”

เกลถึงกับอื้ออึงเปล่งคำพูดไม่เป็นจังหวะ หญิงสาวตรงเหมือนรับรู้ความต้องการของชายหนุ่ม เธอเปรยยิ้มขึ้นเล็กน้อย————รอยยิ้มซึ่งดูอ่อนโยนและอบอุ่นได้เอ่ยคำที่คาใจของเกลอย่างขมขื่น

ก็อย่างที่เห็น....ข้าเป็น <เทวดายังไงล่ะ

۞۞۞ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 120 ครั้ง

784 ความคิดเห็น

  1. #765 senseihen (@senseihen) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 18:42
    จับเมนฟิสเตอร์เข้าฮาแร็มสะะะ
    #765
    0
  2. #668 Cansle005 (@Cansle005) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2561 / 09:25
    เทวดาตกสวรรค์ต่างหาก
    #668
    0
  3. #196 JM_Ja-a (@alfalily) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 17:31
    ลูซิเฟอร์รึเปล่าคะเนี่ย
    #196
    0