UNagain ขอเกิดใหม่,พระเจ้า(ไม่)ให้

ตอนที่ 14 : Ep.14 - Seraph

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4076
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 124 ครั้ง
    29 ธ.ค. 59

UNagain.14 – Seraph

โดนล้อมจนได้

เอแคร์ว่าพลางกระชับดาบในมือแน่น เกลซึ่งอยู่ข้างกันกลับเหงื่อแตกพลั่ก,ถามว่า “เอาไงดี?”

...เรียกอาวุธของออกมาค่ะ อีกฝ่ายมีจำนวนมากเกินไป,ชั้นคงไม่มีเวลามาดูคุณแน่” เธอตอบ,จากนั้นเกลจึงพยักหน้าแล้วพึมพำไร้เสียงก่อนจะเน้นคำสุดท้าย

จงปรากฏต่อหน้าข้านารากะพาราห์

บังเกิดเปลวเพลิงโชติช่วงขึ้นเบื้องหน้า เมื่อเกลสัมผัส,ละอองเพลิงจึงแตกโพลงเผยหอกทองแดงอยู่ในมือ เอแคร์เหลือบมอง <อสุรกายทั้งสี่ซึ่งเริ่มเขยื้อนกายเข้าหาทีละก้าวอย่างเคร่งเครียด

คุณเกลชั้นขอฝากทางคุณไว้ 2 ตัวนะคะ

หา..!?”

แล้วเธอจึงโผกายเข้าปะทะต่อสองในสี่โดยไม่ทันให้เกลได้เอ่ยถึง ชายหนุ่มตัวแข็งทื่อแม้จะพยายามเรียกเอแคร์ให้รอก่อน กระนั้นรู้ตัวอีกทีเธอก็ปะทะกับ <อสุรกายเข้าให้เสียแล้ว หากเรียกเธอในตอนนี้ก็รังแต่จะทำให้เสียสมาธิเอาซะเปล่าๆ เกลได้แต่กัดฟันกรอดเหลือบมองศัตรูทั้งสองซึ่งจ้องมองเขาราวกับเหยื่ออันโอชะ

หนึ่งในนั้นกระโจนเข้าหาเกล

เคร้ง!

กำปั้นดั่งเหล็กกล้าปะทะเข้ากับนารากะพาราห์อย่างหนักหน่วง เกลถึงเซถลาไปถึง 3-4 ก้าวในสภาพทุลักทุเลเล็กน้อย “อึก..!”

แรงเยอะชะมัด————เล่นเอาซะมือชาเลย

กระนั้นพวกมันก็ไม่ปล่อยให้เกลได้พิรี้พิไรมากนัก <อสุรกายอีกตัวพลันทะยานเข้ามาจากด้านหลังแล้วซัดหมัดหนักเข้าใส่เกล ชายหนุ่มเมื่อคาดเดาได้จึงโผกายหลบถูกกำปั้นแฉลบไปกลายเป็นรอยถากที่ต้นแขน จังหวะนั้นเกลซึ่งจดจำวิธีต่อสู้มาเอแคร์เมื่อครู่ จึงตัดสินใจแทงหอกสวนกลับไป

สวบ!

แทงเข้ากลางอกทะลุออกหลัง <อสุรกายกรีดร้องลั่น ขณะเดียวกันเกลจึงเผยรอยยิ้มขึ้นเห็นแววแห่งความหวัง ทว่าความหวังนั้นก็ไม่ได้อยู่คู่กับเขานานนัก เมื่อ <อสุรกายอีกตัวได้ประชิดมุมอับแล้วต่อยอีกหมัดหนึ่งเข้ากลางตัวของชายหนุ่ม เสียงกระดูกหักดังทับซ้อนเป็นจังหวะเฉกเดียวกับเกลซึ่งปลิวกระเด็นไปร่วม 10 เมตร

อ่อก...!? อั่ก!”

บ้าจริง,เจ็บ————เจ็บโคตรๆ...แค่ขยับตัวนิดเดียวก็เหมือนกับถูกมีดกรีดอยู่ข้างในเลย เกลสบถในใจโดยกุมแผลที่ชายโครงอย่างเจ็บปวด อวัยวะภายในเหมือนจะถูกทำลายไปหลายส่วนจนเกลไม่อาจลุกยืนไหว

ขืนเป็นแบบนี้มีหวังได้ตายจริงๆแน่

เกลฝืนความเจ็บปวดเหลือบมองนารากะพาราห์ซึ่งปักคาไว้ที่ร่างไร้วิญญาณของ <อสุรกายกระนั้นพวกมันก็ยังอีกหนึ่งตัว <อสุรกายตัวที่ต่อยเขาเมื่อครู่ขณะนี้กำลังย่างเท้าเข้าหามาทีละน้อย

หอก..ต้องไปเอาหอก

จากระยะทางของเขากับ <อสุรกายยังไงก็คงร่าย <อาคมขึ้นใหม่ไม่ทันแน่ ทว่าหว่างกลางซึ่งมีหอกวางคั่นไว้ หากเขาพุ่งไปเก็บหอกนี้ได้ก่อนอีกฝ่ายจะเข้าถึงตัว อย่างน้อยโอกาสที่เกลจะตายก็คงลดน้อยลง

————ทว่าด้วยสภาพนี้แค่จะลุกก็ยังทำไม่ได้เลย

แม่งเอ๊ย..!”

เกลสบถ แล้วคลานไถลไปกับพื้นโดยทิ้งรอยเลือดเป็นทางยาว ระยะห่างจากหอกคือ 2 เมตรส่วนระยะห่างจาก <อสุรกายคือ 6 เมตรซึ่งห่างกันเพียงคนละครึ่งทางกว่าๆ

จากรูปการว่ากันตรงคือเกลน่าจะได้หอกมาก่อนที่ <อสรุกายจะมาถึง แล้วไม่นานก็เป็นดังคาด,เกลมาถึงที่ตั้งของหอกก่อนอีกฝ่ายจะทันได้ประชิดตัว แม้จะเป็นเช่นนั้นทว่าก็มีสิ่งหนึ่งที่เกลไม่ได้คาดคิดมาก่อน

...!?”

หอกที่คาแน่นอยู่กลางอก————เนื่องเพราะบาดแผลเมื่อครู่จึงทำให้เกลไม่มีแรงพอจะดึงหอกออกมา

ดังนั้นเกลจึงได้แต่ฝืนรั้งหอกไว้ในกำมือพร้อมกับยันเท้าลงไปสุดแรง

มาติดอะไรตอนนี้วะ––อ่อก..!?

ไม่ทันจบคำ,ที่ลำคอพลันปรากฏอุ้งมือใหญ่เข้าบีบเค้น <อสุรกายจ้องเกลอย่างถมึงทึงก่อนจะยกร่างเขาขึ้นลอยเหนือพื้นจนชายหนุ่มได้แต่ดิ้นพล่านหมายให้หลุดจากการจับกุม กระนั้นมือหนึ่งซึ่งกำหอกก็ยังคงบีบแน่นราวกับคาดหวังว่าว่าตนจะสามารถดึงมันออกมาได้สำเร็จ ช่วงเวลาเป็นตายนี้ทั้งสองกำลังแข่งกับเวลาอยู่

ระหว่างดึงหอกออกมากับถูก <อสุรกายฆ่า,สิ่งไหนจะบรรลุเป้าหมายได้ก่อนกัน

ครึ่ก..!

ราวกับปาฏิหาริย์,หอกซึ่งคาแน่นอยู่กลางอกกลับเริ่มเคลื่อนไหว เกลรับรู้ได้,จึงรีบโยกหอกไปมาจนปลายคมเขยื้อนออกจากเนื้อหนัง————ทันใดนั้น,เขาจึงฉีกยิ้ม

สำเร็จ,ดึงหอกออกมาได้แล้ว!

.

.

กร้วม!!

จากนั้นศีรษะของเกลจึงถูก <อสุรกายงับไปจนแหว่งเหวอะตายคามืออีกฝ่ายไปทั้งอย่างนั้น

۞۞۞

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 124 ครั้ง

784 ความคิดเห็น

  1. #533 Achoui_winniemark7 (@bongkochakron) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 21:30
    กรรม จะได้ออกจากนรกไหมน่อ หรือธีมเรื่องคืออยู่ในนรกนี่แหล่ะ
    #533
    0
  2. #194 JM_Ja-a (@alfalily) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 16:55
    แล้วจะไปขุมไหนต่อหรือไปเซฟโซน
    #194
    0
  3. #169 Mεσ' (- -)' (@30901) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 18:26
    ตายอีกละพระเอกตู
    #169
    0