UNagain ขอเกิดใหม่,พระเจ้า(ไม่)ให้

ตอนที่ 139 : Ep.57 - Abnormal

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 365
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    4 ส.ค. 61

UN.57 - Abnormal

บ๊อบ?”

ใช่ ชั้นเอง อีกฝ่ายหัวเราะ แล้วผายมือออก คิดถึงชั้นล่ะสิท่า ฮ่าฮ่าฮ่า!

หมับ!

โดยไม่ทันตั้งตัวเธอก็เข้าสวมกอดบ๊อบจนเขาต้องตกตะลึง

———เขาอึ้งไปเล็กน้อย

ตาบ้า…..ฮึก!

“……ขอโทษนะ

เขาตอบเบาๆราวกับนี่เป็นการปลอบปะโลม เขาแหงนหน้ามองเลยออกไปยังเหล่าวีรชน ชั้นต้องขอโทษพวกนายด้วยนะ ที่ต้องฆ่าเพื่อเอายีนมาต่ออายุให้ยัยนี่น่ะ

ผู้แข็งแกร่งถึงยืนอยู่ได้ เจ้าไม่ต้องขอโทษ

ชายสวมชุดเกราะเต็มยศผู้หนึ่งเอ่ย ที่เหลือเองก็ไม่ขัดต่อความคิดนั้น แพทตี้ขมวดคิ้ว

หมายความว่ายังไงที่ว่าต่ออายุ?”

ลองถามความทรงจำตัวเองสิ ได้คืนมาแล้วไม่ใช่เหรอ?” บ๊อบจิ้มไปกลางหน้าผากเธอ เธอคือคิงของเหล่าอสุภะ เป็นตัวตนที่แข็งแกร่ง แต่เพราะตอนนั้นเธอมาปกป้องชั้นจากควีนของอันเดธ

———บ๊อบเผยสีหน้าสลด

สมองเธอก็เลยถูกทำลายไปครึ่งหนึ่ง

-ว่าไงนะ!?”

อึ้งอะไรเล่า? ตอนอยู่ในหลอดแก้วชั้นก็พูดประจำนี่ เธอในตอนนั้นน่ะยังไม่ตายทันทีหรอก อาจเป็นเพราะมีพลังของคิงอยู่ แต่สภาพที่เห็นก็คือพิการไม่ต่างจากเจ้าหญิงนิทรา

นายก็เลยใช้ยีนของคนอื่นมารักษาชั้นงั้นเหรอ?”

เป็นไปไม่ได้หรอก สมองแหลกไปครึ่งแล้วนะ? ชั้นไม่ใช่หมอเทวดาซะหน่อย

-ถ้างั้นทำไมชั้นถึงยังอยู่ตรงนี้ล่ะ!? นี่ชั้นเป็นอะไร—”

เป็นโคลนไงล่ะ

“...….เอ๊ะ?”

ในเมื่อรักษาไม่ได้ก็เลยจัดการสร้างใหม่ บันทึกคลื่นกระแสไฟฟ้าในสมองแล้วปรับถ่ายความทรงจำ แน่นอนว่ามันขาดไปอีกครึ่ง ชั้นเลยเอาของพวกวีรชนมาโปะไว้น่ะ เป็นไง? แบบนี้นอกจากจะคืนชีพแล้ว เธอก็ยังแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นด้วยยีนของวีรชนด้วย

-นี่นายพูดบ้าอะไร?”

แพทตี้ถึงกับหายใจติดขัด บ๊อบผละกอดเธอ แล้วเดินไพล่หลังไปหาพวกวีรชน

แรกๆก็อาจสับสนหน่อย แต่ไม่เป็นไรหรอกแพทตี้

“…………”

เดี๋ยวเธอก็ชินเอง

———ไม่ใช่ นี่มันมีอะไรแปลกๆ

บ๊อบไม่น่าใช่คนแบบนี้ ไม่สิ ที่สำคัญ......แพทตี้ขบคิด ก่อนจะจ้องมองฝ่ามือตน

นี่เราคือใครกันแน่?

———เป็นแค่โคลนนิ่งงั้นเหรอ?

เป็นร่างเนื้อที่ถูกสร้างมาเพื่อรองรับความทรงจำงั้นเหรอ?

ไม่มีใครโทษเธอหรอกนะแพทตี้

เฮือก!

เสียงของบ๊อบดังก้องออกมา เขายื่นมือมาให้

มาสิ พวกเราไม่เคยรังเกียจเธอเลยนะ ทุกคนน่ะรักเธอจะตายแพทตี้

“.......ไม่ใช่

หืม?”

แพทตี้กุมหน้าอกตัวเองแน่น ลมหายใจผ่านปากดังร้อนผะผ่าว

อึก! แกไม่ใช่บ๊อบ! แฮ่ก! แกเป็นใคร!?”

เธอเองก็ไม่ใช่แพทตี้เหมือนกันนี่?”

เฮือก!

หญิงสาวถึงกับลิ้นจุกปาก จากนั้นบ๊อบจึงหุบยิ้มสายตาเย็นเยียบปรากฏ

เธอเป็นใครเหรอ? อาเธอร์? อเล็กซานเดอร์? ฮิตเลอร์? เล่าปี่? เตียวเสี้ยน? คลีโอพัตรา?”

“…………”

เธอช่วงชิงความทรงจำคนอื่นมากี่คนแล้วล่ะ?”

-อึก!? ไม่.....ชั้นไม่ได้ต้องการแบบนี้.....”

ชั้นเองก็ไม่ได้ต้องการแบบนี้เหมือนกันโว้ยยย!”

บ๊อบคำรามออกมาอย่างเกรี้ยวกราด

———จากนั้นเขาจึงร้องไห้

ฮึก! ชั้นไม่อยากให้แพทตี้ตาย ชั้นไม่อยากช่วงชิงชีวิตคนอื่น! ฮือออ! แต่ว่า! แต่ว่าถ้าไม่ทำชั้นก็จะต้องโดดเดี่ยวจะต้องรู้สึกผิดที่ทำให้เธอตาย!”

“.......บ๊อบ

.

.

เป็นแบบนี้นี่เอง

ความรู้สึกที่เราเคยทำให้บ๊อบต้องอยู่คนเดียว มันเป็นแบบนี้นี่เอง

———เรามัน...เห็นแก่ตัวที่สุด

ใช่ ชั้นมันเห็นแก่ตัว แต่ว่านะชั้นเองก็ไม่คิดว่าผิดหรอก

เอ๊ะ?”

หนนี้บ๊อบถึงกับชะงัก หญิงสาวเดินเข้ามาทีละก้าว

เกลียดชั้นซะสิที่ชั้นมีหน้าตาเหมือนแฟนนาย

———หนึ่งก้าวปรากฏ

เกลียดชั้นซะสิที่ช่วงชิงความทรงจำและชีวิตของพวกนาย

———สามก้าวปรากฏ

ตอนชั้นหลับอยู่ก็รับรู้แล้วว่านายน่ะตายไปแล้ว เพราะงั้นก็จงแค้นซะสิที่ชั้นปล่อยให้นายตายโดยไม่ได้ช่วยอะไรเลย

-อย่าเข้ามา......”

ชั้นจะแบกรับไว้เอง!”

หมับ!

เธอเข้าสวมกอดทุกคน ทุกคนเบิกตากว้าง

ต่อให้เกลียดก็ไม่เป็นไร! ต่อให้แค้นก็ไม่เป็นไร! เพราะนี่น่ะคือบาปของชั้น!”

“……แพทตี้

———หยดน้ำใสกำลังล้นปริ่ม

ต่อให้ชั้นไม่ใช่มนุษย์! ต่อให้กายเนื้อนี้เป็นเพียงแค่ตุ๊กตา!”

———น้ำตานั้นกำลังไหลริน

ต่อให้ชั้นไม่ใช่แพทตี้! แต่ชั้นก็จะยังรักนายตลอดไป!”

แปะ!

ต่อให้สูญเสียความทรงจำ! ชั้นก็จะกลับมานึกให้ได้!”

แปะ! แปะ! แปะ!

ว่าชั้นน่ะรักนายที่สุดในโลก!”

———ความโลภอันไร้ขีดจำกัด!

———นี่ก็นับเป็นสัจธรรมเหมือนกัน!

.

.

.

เธอค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ นี่คือโลกแห่งความจริง แม้ภาพที่เห็นจะเป็นมายา แต่น้ำตาที่หลั่งไหลออกมาเป็นของจริง เธอแหงนหน้าขึ้น ยามนี้กลับปรากฏทางออกฉายแสงสว่างไสว

———บรรลุสัจธรรมแล้ว

เธอตระหนักแบบนั้น พอมองออกไปยังฝ่ามือก็ปรากฏเมอร์ริธขึ้นเป็นจำนวน 70 จุด มือขวาเองก็ปรากฏคราม่าซึ่งไม่เคยมีมาก่อนให้เห็น

———เป็นคาร์ม่า 100 จุด!

ฮะฮะ.....ชั้นนี่ช่างเป็นคนบาปจริงๆเลยแฮะ

เธอเปรย ก่อนจะลุกขึ้นปัดฝุ่นที่กางเกงแล้วหันมองพวกศิษย์พี่ซึ่งยังคงทำสมาธิอยู่ ก่อนจะหันสลับมองไปยังทางออก ให้ตายสิ เจ้าหมอนั่นดันชิ่งไปก่อนซะได้

เธอถอนหายใจ ก่อนจะก้มมองตราคาร์ม่า

ขอบคุณนะบ๊อบแพทตี้

———เธอกำหมัดแน่น

ขอลองพลังของคิงหน่อยก็แล้วกัน!”

۞۞۞

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

784 ความคิดเห็น