ตอนที่ 84 : Ep.084 - Is

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 100
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    28 เม.ย. 62

DD : Necrom.84

แผนการที่ทั้งเขาและสควอลโล่ร่วมมือกันนั้นไม่ใช่อะไรที่คาดเดายาก มันก็เหมือนกับคนทั่วๆไป เป็นความโลภอันตื้นเขิน เงินตราและอำนาจ

ความต้องการของพระสันตะปาปาคือความเป็นใหญ่เหนือมวลมนุษย์

ทั้งที่ตนนั้นก็เปรียบเสมือนกับกษัตริย์ที่คอยเป่าหูองค์จักรพรรดิอยู่แล้ว แต่ถึงอย่างนั้นมันเองก็ยังไม่พอใจ จะว่าทะเยอทะยานหรืออย่างไรก็ไม่ทราบ ถึงองค์จักรพรรดิจะเป็นหุ่นเชิด แต่ก็เป็นหุ่นเชิดที่สามารถพูดและโต้ตอบได้

———นี่ยังมิใช่อำนาจเบ็ดเสร็จ มันคิดอย่างนั้น

และไรแรคเองก็ตระหนักเรื่องเช่นนี้เหมือนกัน เพราะอย่างนั้นเขาจึงต้องแสร้งทำเป็นเห็นพ้องตามน้ำไปด้วย ระหว่างเขาและชายผู้ที่ได้ชื่อว่าพ่อในนามนี้ทั้งคู่ต่างก็มีพันธะบางอย่างที่ต้องปฏิบัติกันอยู่ เป็นข้อตกลงที่เขาได้ทำกันไว้เมื่อนานมาแล้ว

สุดท้ายการประชุมสภาก็จบลงทั้งอย่างนั้น

ข้อสรุปที่ได้คือการออกบุกเบิกทวีปมารอีกครั้ง โดยหนนี้จะได้รับกองกำลังครูเซเดอร์อันเป็นทหารศักดิ์สิทธิ์จากศาสนจักรมาเข้าร่วมด้วย

ทั้งนี้การวางแผนให้กลุ่มก้อนกำลังอันสำคัญออกห่างจากเมืองหลวงก็เพื่อให้การ์ดขององค์จักรพรรดิลดลง พอเป็นแบบนั้นการแทรกแซงต่ออำนาจทางการเมืองโดยบัลลังค์ฝ่ายขวาของสควอลโล่ก็จะสมบูรณ์แบบ

ไรแรคคาดการณ์อนาคตได้โดยไม่ต้องเดาหรือคำนวณความเป็นไปเสียด้วยซ้ำ——เป้าหมายองค์พระสันตะปาปาคือเซริว

ไม่ช้าก็เร็วบัลลังค์จักรพรรดิจะต้องสั่นคลอนแน่

ท่านอาจารย์!”

กลับมา ณ ปัจจุบัน เบื้องหน้าก็คือแดนศักดิ์สิทธิ์วิหารแห่งแสงอันเป็นที่ตั้งของศาสนจักร สถานที่อันเป็นคุกมืดคุมขังคนบาปนั้นบัดนี้กลับเปิดออกโดยนานทีจะมีให้เห็นซักครั้ง ชายชราไว้เครานั้นก็คือหวังหลิน

น่ายินดีที่มันยังไม่ตาย ทั้งนี้ที่พวกเขาสามารถมาเข้าพบได้ก็เพราะไรแรคได้ทำข้อตกลงเพิ่มเติมเข้าไป

ท่านพ่ออันเป็นที่รัก.....ถ้าหากไม่อยากให้ชั้นขัดแข้งขาแกล่ะก็งั้นทางนี้ขอสร้างเงื่อนไขอะไรหน่อยสิ? คงได้สินะ?”

ในตอนนั้นไรแรคก็ได้ข้อตกลงที่ว่าจะไม่ขัดปัญหาต่อการให้ทำให้บ้านเมืองล่มจมโดยการที่อีกฝ่ายต้องปล่อยตัวหวังหลินผู้เป็นอาจารย์ของทารามัสเสียก่อน แน่นอนว่าความข้อนี้ย่อมยากจะตกลงเพราะคาร์ดินัลซึ่งเป็นพ่อของกุรุอิต้องการหาผู้มารับโทษแทนความของบุตรชายตน

ทว่าหากนี่เป็นคำสั่งขององค์สันตะปาปา สุดท้ายมันก็คงไม่อาจต้าน

———ผลปรากฏจึงลงเอยที่พวกเขาได้พบกับหวังหลิน

ถึงอย่างนั้นก็เป็นสภาพย่ำแย่เกินกว่าที่ทารามัสจะรับไหว

ครั้งล่าสุดที่พวกเขาเห็น แบบชายแก่นี้จะดูขี้โรคเพราะคำสาปมารจนต้องแช่อยู่ในตู้อีลิคเซอร์ ทว่าความแข็งแกร่งน่ายำเกรงนั้นก็หาได้ถูกบดบังไปไม่

ผิดกับยามนี้ที่มีสภาพน่าอดสู

......ดวงตาทั้งสองข้างถูกควักออก

นิ้วถูกตัดไปถึงแปดนิ้วด้วยกันจนแทบไม่อาจจับต้องสิ่งใดได้

———ตามตัวมีรอยฟันรอยเฆี่ยนตีเต็มไปหมด

เสียงนี้.....ทารามัสเรอะ?”

แม้เป็นเช่นนี้แต่มันก็ยังไม่สิ้นลม

อาจารย์! อาจารย์!-จริงสิ...ข้ามีอีลิคเซอร์

ไม่ต้อง.....เจ้าเก็บไว้ใช้เองเถอะ

ตรงหน้าคือห้องขัง ซึ่งฉาบไว้ด้วยความมืดเช่นเดียวกับจิตใจคน ไรแรคได้แต่เบือนหน้าหลบรออยู่นอกห้องขังไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการพบพานกันของสองศิษย์อาจารย์ สภาพของศิษย์ที่ยิ่งใหญ่การเป็นประมุขและสภาพของอาจารย์ที่กลายเป็นคนพิการทุพพลภาพน่าอดสู

ไม่ว่ายังไงก็เป็นภาพที่บีบคั้นหัวใจสำหรับผู้พบเห็นยิ่งนัก

มันทำกับท่านถึงเพียงนี้.....ทั้งที่นี่มิใช่ความ—”

พอเถอะ.....ต่อให้มิมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น อย่างไรเสียข้าก็คงอยู่ได้ไม่นานเพราะพิษจากคำสาปมารแน่ๆ

“......ท่านอาจารย์

ใช่ พอสังเกตก็พบว่าห้องขังเย็นชื้นนี้ไม่มีแม้แต่อากาศบริสุทธ์จะหายใจเสียด้วยซ้ำ กลับกันที่หวังหลินต้องอยู่ในตู้แช่อีลิคเซอร์ตลอดเวลานั้นเองก็ยิ่งทำให้ผลของคำสาปเริ่มกัดกินร้ายแรงขึ้นทบทวีปไปเรื่อยๆ ตามเนื้อหนังของมันมีส่วนที่กลายเป็นสีดำอันหมายถึงเนื้อตายเลือดไม่เดินแล้วไปกว่าครึ่ง

ถึงจะได้พบเจอ แต่ก็เป็นการพบเจอที่โหดร้ายนัก

ความเป็นจริงข้อนี้ทั้งทารามัสและไรแรคก็ทำใจไว้ก่อนอยู่แล้ว สำหรับไรแรคคงไม่ต้องพูดถึง เขาได้ไม่ได้รู้สึกอะไรอยู่แล้ว แต่ทารามัสนั้นต่างกันออกไป

นี่คือผู้ปกครองอันเป็นหนึ่งเดียวของเขา

ผู้ที่มันเคารพรักยิ่งอย่างสุดหัวใจ

ทั้งที่เป็นอย่างนั้น——

ค่อก!

แล้วเลือดสีสดก็พ่นออกปากของหวังหลิน ขนาดเลือดที่เปรอะออกมาเองก็ยังเป็นสีดำอันหมายถึงพิษ ทารามัสก้มหน้าลงไม่อาจเอ่ยอันใดได้อีก

พอเป็นเช่นนี้มือหยาบที่ไร้นิ้วหนังกระดูกของมนุษย์ก็วางทาบลง

———ความรู้สึกอุ่นร้อนส่งผ่านศีรษะของทารามัสสู่ใบหน้า

เจ้าเติบโตขึ้น.....จงทิ้งข้าแล้วก้าวเดินต่อไป

“......ข้าว่าต้องมีซักทางที่ยังพอ—”

เจ้าคิดให้คนพิการเช่นข้าอยู่ลืมตาดูโลกใบนี้อีกเรอะ? จากที่เห็นข้าก็คงอยู่ได้พ้นเดือนนี้แน่ แค่ก!...ช่างมันปะไร เจ้าอย่าได้เอ่ยโทษตัวเองเลย

ไม่ใช่.....”

———หากข้ามาเร็วกว่านี้บางทีท่านอาจไม่ต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้

เจ้า.....คือความภาคภูมิใจของข้า

———ข้า.....คือความอัปยศของท่าน

อึก!

...ฮึก!.....อั่ก!.....”

ข้าไม่มีอะไรจะสอนเจ้าแล้ว.....”

ความรู้สึกที่ทำให้จิตใจของมันเจ็บช้ำมากกว่าทุกสิ่งนั้นหาใช่ความตาย

———แต่เป็นความอับอายในกำลังของตน

ฮึก! -อ๊าาาาาาา.....โฮฮฮฮฮฮฮฮฮ!

แม้อยากจะฝืนแสร้งไม่ร่ำไห้——

ทว่าน้ำตาที่ร่วงหล่นออกมานี้ก็คือของจริง เป็นน้ำตาที่แฝงไว้ซึ่งวันเวลา และความรู้สึกซึ่งถูกฟูมฟักเอาไว้

ถึงอย่างนั้นโชคชะตาก็โหดร้าย——

สุดท้าย.....ปลายทางก็มีแต่โศกนาฏกรรมเพียงเท่านั้น

“..............”

ไรแรครับฟังอยู่ด้านนอก

ควันสูบยาที่ล่องลอยในมวลอากาศนั้นดูไร้แก่นสารเช่นเดียวกับตัวเขา เสียงร่ำไห่กับร่างที่ครองสติไว้ราวกับว่านี่คือห้วงเวลาที่ดีที่สุดของชีวิตนั้นได้แผ่ความรู้สึกบางอย่างมาให้เขา

ไม่ใช่ความเห็นอกเห็นใจ ไม่ใช่ความเศร้าโศก ไม่ใช่ความโกรธ

———แต่เป็นความไม่เข้าใจ

ศิษย์อาจารย์งั้นเหรอ?”

อย่าได้มา.....พูดจาดูหมิ่นท่านเจ้าเด็ดขาด!

แล้วคำพูดครั้งที่เด็กชายผมน้ำเงินได้เอื้อนเอ่ยตอนอยู่ในดันเจี้ยน «ถ้ำราตรี» ก็ดังก้องขึ้นในหัวของบาทหลวงหนุ่ม

ซี้ดดดด!

“...............”

ฟู่ววววว!

“......ก็แค่เล่นพ่อแม่ลูกเท่านั้นไม่ใช่เรอะ?”

†††

«Final Stage»

22 Episodes to go

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

230 ความคิดเห็น