ตอนที่ 79 : Ep.079 - Impossible

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 115
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    19 เม.ย. 62

DD : Necrom.79

ต้องขอบคุณพวกเจ้าที่ช่วยข้าเอาไว้

มิได้ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นประสงค์ของพวกข้าเอง

ณ สถานที่อันมืดมิดนี้กลับปรากฏเค้าร่างสี่สายขึ้น หนึ่งคือไกโอครอส สองคือคิลเฮิร์บ สามคือจินเนียว และคนสุดท้ายคือเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่บนบัลลังก์

———เป็นบากิส

ทั้งที่ข้าต้องตายแล้วแท้ๆ.......”

นี่เป็นเพราะความสามารถเฉพาะของดาบมารขอรับ

ความสามารถงั้นเหรอ?”

ข้าเองก็ไม่ทราบแน่ชัด แต่จากเมื่อครั้งที่ท่านยังมิได้กลับไปเกิดใหม่ ความสามารถของดาบเท่าที่พวกข้าเห็นก็คือการฟื้นสภาพขอรับ เป็นการฟื้นสภาพอันเหลือเชื่อชนิดว่าต่อให้เผาหรือฟันร่างจนเละเป็นหมื่นชิ้น ท่านก็ยังสามารถฟื้นขึ้นมาใหม่ได้ขอรับ

พอได้ฟังจินเนียวเอ่ยเช่นนี้เด็กหนุ่มก็เบิกตากว้างอย่างตกตะลึง

———เช่นนี้ไม่เท่ากับว่าเขาเป็นอมตะหรอกเหรอ!?

เด็กหนุ่มคิด ดาบเล่มนี้ช่างน่ากลัวนัก นอกจากพลังทำลายล้างมหาศาลแล้วยังมีความสามารถสุดหยั่งเช่นนี้อีก ไม่แปลกใจเลยที่ครั้งอดีตมีแต่คนขนานนามว่าจอมมารนั้นแข็งแกร่งจนแทบเป็นอมตะ

พอนึกถึงคำว่า <จอมมาร> แล้วเขาก็พลันนึกถึงหญิงสาวคนหนึ่งเข้า

———เป็นเฮียวนั่นเอง

หลังจากที่ถูกพามายังสถานที่แห่งนี้ ร่างกายของเขาก็ค่อยๆฟื้นสภาพเองโดยอัตโนมัติ ขณะเดียวกันพอได้สติก็พบว่ามีเหล่ามารทั้งสามยืนคอยอยู่ก่อนแล้ว ทั้งหมดแนะนำตัวกันและอธิบายเหตุการณ์รวมถึงสถานการณ์ทั้งหมด

เพราะแบบนั้นบากิสก็เลยเข้าใจได้ว่าเฮียวนั้นได้ตายไปแล้วแน่ๆ

ผู้กล้า.....เจ้าจักมากับเรารึไม่?

แปล๊บ!

อุ้ก..!?”

ทันใดนั้นที่ขมับของบากิสก็ปรากฏความเจ็บปวดประการหนึ่งขึ้น ในหัวนั้นมีภาพของบุรุษและสตรีกำลังยืนประจันหน้ากันอยู่ เป็นภาพความดำราวกับแฟลชแบ็ค แม้ไม่เข้าใจทั้งหมด แต่บากิสก็มั่นใจและตระหนักได้

ว่านี่คือความทรงจำเมื่อชาติก่อนของเขา

นี่มัน......”

เพราะใช้ดาบมารงั้นเหรอ? เพราะใช้ดาบมารความทรงจำในชาติก่อนก็เลยขณะขบคิดอย่างไม่เข้าใจนั้น บากิสคลายตาให้โล่งหัวปลอดโปร่งก่อนจะมองไปยังเหล่าลูกน้องมารของตน นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้พบเจอกัน

แต่น่าแปลกที่บากิสไม่รู้สึกถึงความเป็นอริหรือความครหาใดๆเลย

———ราวกับพวกเขารู้จักกันมาเป็นอย่างดียังไงอย่างนั้น

เป็นความรู้สึกแบบเดียวกับเฮียว......

กรอด!

นายท่าน......”

เหล่ามารทั้งสามจ้องมองผู้เป็นนายอย่างกังวล ท่าทีเจ็บปวดนั้นแสดงออกมาผ่านทางสีหน้าของเด็กหนุ่ม แปลกมาที่เขารู้สึกผูกพันกับเฮียว หากให้พูดตามตรงความนี้มันนับว่าแรงกล้ากว่าที่เขามอบให้กับอิลลาเซสเสียอีก

แปะ!

เพราะอย่างนั้นที่บนหลังมือขวาจึงมีหยดน้ำใสตกกระทบ

ดวงตาข้างหนึ่งเปียกชื้นเป็นทางยาวอาบแก้ม

ข้าต้องทำยังไงบ้าง?”

ขอรับ?”

ข้าต้องทำยังไงบ้างถึงจะกลายเป็นจอมมารที่แท้จริง

เป็นคำพูดที่ฟังดูน่าขบขันผิดกับรูปร่างลักษณ์

ทว่าความรู้สึกที่แผ่ซ่านออกมามันผิดกัน

เป็นความรู้สึกดำมืด มีทั้งความโศกและความแค้นปนเปกัน

———ราวกับถูกความมืดครอบงำจิดใจ

ข้า......อยากกำจัดคนๆหนึ่ง เพราะอย่างนั้นถึงต้องการพลัง

เพราะไร้ซึ่งพลังก็เลยไม่อาจต่อต้าน

ข้าไม่เก่งแล้วก็ไม่ได้รู้อะไรเลย

เพราะไม่รู้อะไรก็เลยถูกหลอกใช้เอาง่ายๆ

ทำไมกัน......”

“———!?”

แล้วตอนนั้นมารทั้งสามก็เห็นใบหน้าของผู้เป็นนายอย่างแจ่มชัด

ใบหน้า.....ของคนที่จิตใจพุพังแปลงแปลกไปจากเดิม

ทำไมถึงต้องเข่นฆ่ากันด้วย!?”

“................”

อารมณ์อันคุกรุ่น——

และจิตใจที่พร้อมจะทำลายทุกสิ่ง

บางทีหากเด็กน้อยผู้นี้ไม่ได้พบเจอเรื่องราวสุดอัศจรรย์หรือใช้ชีวิตหาเช้ากินค่ำตามปกติ บางที.....บางที.....เขาอาจจะไม่ต้องกลายเป็นแบบนี้ก็ได้

บางทีเขาอาจจะไม่ต้องมากลายเป็นปีศาจแบบนี้ก็ได้——

และเพราะเป็นปีศาจก็เลยมีแต่ทางเลือกเดียวให้เดินต่อเท่านั้น

———อาจเหมือนดั่งคำที่ว่า <ไม่ฆ่าก็ถูกฆ่า> ก็ได้

ทำไมมนุษย์ถึงต้องรังเกียจมาร?

ทำไมข้าถึงไม่อยากเป็นจอมมาร?

แล้วทำไม.....เฮียวถึงต้องตาย?

.

.

เพราะเป็นมารงั้นเหรอ?

เปล่าเลย บากิสได้ให้คำตอบกับตัวเองแบบนั้น เช่นเดียวกันกายก็ลุกหยัดขึ้นราวกับค้นพบคำตอบของทุกสิ่งอย่างรู้แจ้ง ไกโอครอส คิลเฮิร์บ และจินเนียวที่จ้องมองนายตนด้วยแววตาเบิกกว้างนั้นราวกับจิตใจปรากฏแสงสว่างแห่งความเลื่อมใส

หากต้องการพลัง......พวกข้าจักเป็นมือเท้าให้ท่าน

หากต้องการพลัง......พวกข้าจักแสวงมาให้ท่าน

หากต้องการพลัง......พวกข้าจักกลายเป็นสรรพสิ่งให้ท่าน

แล้วคำตอบของปัญหาที่บากิสค้นพบนั้นก็คือความตัวตน

———ทั้งหมดนั้นเป็นเพราะมนุษย์

“........ไรแรค

†††

«Final Stage»

27 Episodes to go

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

229 ความคิดเห็น