ตอนที่ 78 : Ep.078 - Impossible

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 126
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    19 เม.ย. 62

DD : Necrom.78

ชื่อของข้าคืออิเคดะ….อิเคดะ.เฮกซ์.มาซามุเนะ

เป็นหนึ่งในสตรีที่น้อยนักจะได้กลายเป็นประมุขตระกูลดาบ รวมน้องสาวฝาแฝดด้วยแล้วพวกเราก็เป็นสองคนที่กลายเป็นตัวตนอันสุดหยั่ง

———พวกเราได้พลังมาไว้ในกำมือแล้ว

แม้อย่างนั้นคนบางส่วนก็ยังครหากับพวกเรา ครหาว่าเป็นสตรีอ่อนแอไม่เหมาะสมกับตำแหน่งอันสูงศักดิ์ โดยเฉพาะข้าที่เกิดมามีรูปลักษณ์คล้ายดรุณีน้อยวัยขบเผาะ ผิดกับสาวเจ้าเสน่ห์อย่างเซนโกะ เพราะอย่างนั้นศิษย์ของทางมาซามุเนะจึงถือว่าน้อยนิดหากเทียบตามกำลังศรัทธาล่ะก็นะ

พ่อของพวกเราเป็นคนเดียวกัน แต่แม่นั้นเป็นคนละแม่ ดังนั้นทางกรรมพันธุ์ของแม่ข้าที่เป็นสาวร่างเล็กก็เลยส่งต่อมาในลักษณะนี้กระมั้ง?

ไม่ว่าใครต่างก็ดูแคลนข้ายังกับเป็นเด็กน้อย

———ทว่าวันนี้กลับต่างออกไป

อูยยย.....เจ็บชิบหายเลยว่ะ

ก็เพราะเจ้าไปล้อเลียนนางยังไงล่ะ

ตรงหน้านั้นมีชายสองคนเดินนำทัพอยู่ คนหนึ่งเป็นบาทหลวงเก๊อีกคนก็เป็นประมุขเก๊ที่ช่วงชิงตำแหน่งมา เจ้าคนโฉดบาทหลวงชั่วนั่นกำลังลูบแก้มตนเองที่ถูกข้าฟาดเข้าให้จังเบ้อเร่อจนเกือบคอหักอย่างช่วยไม่ได้อยู่

ปึด!

พอนึกแล้วขมับข้างหัวข้าก็ปูดขึ้นจนแทบเลือดขึ้นหน้าเลยล่ะ

———ดันมาพูดเรื่องต่ำทรามกับสตรีแบบนี้ได้ยังไง!? เจ้าบ้า!

จี่!

จ้องอะไรของเจ้า!? อยากโดนฟันเป็นสองเสี่ยงรึไง!?”

เปล่า.....ก็แค่คิดว่าเธอจะเปลี่ยนใจไปซั่มกันอยู่รึเปล่าน่ะนะ

แกร๊ก!

———เผลอชักมาซามุเนะออกมาแล้วล่ะ

-ใจเย็นนะท่านพี่! นี่เจ้าบาทหลวงราคะ! เลิกหยอกเย้าท่านพี่ข้าได้แล้วหากยังไม่ถูกฟันขาดจริงๆล่ะก็!”

เอ๋? ไม่ได้หยอกนี่ ชั้นพูดจริง

ตายยยย!”

แล้วข้าก็พุ่งออกไปทั้งที่หน้าแดงก่ำหมายจะฟันชายโฉดผู้นี้ทิ้งโดยมีเซนโกะเข้ามารั้งแขนเอาไว้ไม่ให้กระทำบุ่มบ่ามออกไป

———ก็ใช้เวลาซักพักกว่าที่พวกเราจะสงบแล้วเดินทัพต่อไปได้

บ้าจริง ทำไมข้าต้องมาเป็นทัพรองของพวกเบิกทางด้วยเนี่ย?”

ช่วยมิได้นี่ท่านพี่ นี่เป็นโองการขององค์จักรพรรดิ อย่างไรเราก็ขัดมิได้

เซนโกะกลับมายืนขนาบข้างข้าอีกครั้ง ตอนนี้พวกเรามีทัพของสามฝ่ายเดินทางกันไปยังทวีปมารอยู่ หนึ่งคือเพอร์ติน สองคือมาซามุเนะ และสามคือมุรามาสะ คิดว่าอีกราวๆสัปดาห์หนึ่งถึงจะเข้าสู่ทวีปมารอย่างเต็มตัว

เจ้านี่หาเรื่องตายชัดๆ

นั่นเป็นคำเตือนเรอะ? ทำไมสาวกชั้นชอบพูดจาจาบจ้วงชั้นทุกคนเลยนะ?”

———ยังมีหน้ามาถามอีกเรอะ?

ทั้งทารามัสและพวกเราต่างก็ทำหน้าระอาแบบนั้นออกไป

———และแล้วตะวันก็ลาลับ

ตั้งแรมกันตรงนี้แหละ ยังไงกองทัพก็ต้องเดินด้วยท้องแล้วพักผ่อนให้เต็มที่ล่ะนะทารามัสซึ่งได้รับหน้าที่เป็นผู้บัญชาการชั่วคราวสั่ง เพราะฟ้ามืดแล้วดังนั้นพวกเราจึงเลือกอะไรมากไม่ได้ เหล่าทหารหาญเองจึงเริ่มตั้งแคมป์ทั้งแบบนั้น

———สองข้างทางล้วนเป็นป่าลึกยากระบุทิศทาง

พวกเราซึ่งถือเป็นแกนหลักของทัพนี้เองก็มานั่งรวมตัวกันอยู่ภายในกระโจมที่เหล่าทหารกางไว้ให้

จากแผนที่ตอนนี้พวกเราอยู่ในเขตของป่าดำ เส้นทางนี้เป็นทางลัดสุดแล้วที่จะไปถึงทวีปมารได้อย่างปลอดภัย

อืม.....อีกเส้นทางเป็นหุบเขาเร้นกายสินะ? ช่องเขาแคบแบบนั้นถ้าพากองทัพไปด้วยก็มีแต่จะโดนล้อมกรอบตีจากที่สูงเอาได้ง่ายๆ แต่ก็แปลกนะที่พวกลำดับสองสามและห้ากลับถูกสั่งให้ไปเส้นทางนั้น

ทารามัสเอ่ยไม่เข้าใจ แล้วเซนโกะก็สาธยายว่า

ไม่ต้องกังวลหรอก เส้นทางนั้นมีโอเรนผู้ครองดาบดูแรนดัลอยู่ ดูแรนดัลน่ะเป็นดาบใหญ่ที่มีพลังศักดิ์สิทธิ์ในด้านการป้องกันสูง หากถูกเล่นงานจริงเขาก็สามารถใช้ความสามารถเฉพาะของดาบปกป้องทุกคนไว้ได้

ไม่เข้าใจว่ะ ถึงจะป้องกันไว้ได้จริง แต่ทำไมต้องเลือกเส้นทางที่อ้อมโลกซะขนาดนั้นด้วย?”

เจ้านี่มันโง่รึเปล่า? ดูแผนที่ให้ดีๆสิ

แล้วอิเคดะก็ตอกหน้าไรแรคไปหนหนึ่งจนเขาขมวดคิ้วมองนิ้วเรียวขาวของเด็กสาวข้างๆตนชี้ไปยังแผนที่ เธอลากผ่านเส้นทางจากช่องแคบไปยังเมืองอีรัน

ก็จริงว่าเส้นทางนี้ไปลำบากและยากเย็นนัก ทว่านั้นก็เป็นเพียงแค่ขาไป ตรงช่องทางนี้มีทางลัดเลาะเอาไว้ให้กลับทัพมายังแดนมนุษย์อยู่ ซึ่งทางกลับนี้เองก็ถือว่าเร็วกว่าเส้นทางที่พวกเราเดินอยู่เสียอีก

เข้าใจล่ะ เอาไว้ถอยทัพกลับมาป้องกันเมืองหลวงหากเกิดสถานการณ์พลิกกลับฝ่ายเราถูกบุกสินะ?”

———อิเคดะพยักหน้าแล้วแจงต่อ

พูดง่ายๆทัพเบิกทางของเราก็เป็นเหมือนกับฝ่ายบุก ส่วนทัพของพวกโอเรนั้นเป็นเหมือนกับฝ่ายสนับสนุนที่มีไว้ตั้งรับและสังเกตการณ์ยังไงล่ะ

อืม เข้าใจล่ะ

แล้วเจ้าบาทหลวงก็ทำท่าผงกหัวไปมาเหมือนกับปราชญ์เชี่ยวชาญศึกยังไงอย่างนั้นออกมา สรุปว่านี่เจ้าเข้าใจจริงๆสินะ? ไม่ใช่ว่าแกล้งทำใช่ไหม?

เอาเป็นว่าโดยรวมแล้วทางฝั่งนั้นถือว่ามีภารกิจสำคัญกว่าเราเสียอีก พวกเขามีไว้เพื่อปกป้องบ้านเมืองกับองค์จักรพรรดิซึ่งอยู่ในเมืองหลวง นี่ล่ะคือใจความสำคัญที่องค์จักรพรรดิต้องการจะกระทำ

ก็แค่ห่วงกลัวตัวเองไม่มีคนมาคอยปกป้องแค่นั้นเองไม่ใช่เรอะ

วาจาสุนัขจริง ถ้าพระองค์ได้ยินเจ้าได้หัวหลุดจากบ่าแน่

“.......เหรอ?”

แล้วเจ้าบ้านั่นก็ทำหน้ายียวนพร้อมจุดยาเส้นขึ้นสูบทั้งอย่างนั้น

———เจ้าหมอนี่มันเคยกลัวบ้างไหมเนี่ย?

ตูมมม!

ทันใดนั้นเสียงกัมปนาทก็ดังก้องนอกกระโจมทัพ

เกิดอะไรขึ้น!?”

เพราะอย่างนั้นพวกเราจึงตระหนกลุกขึ้นจากที่นั่งทะยานออกไป

———และสิ่งที่พบนั้นก็คือสัตว์ประหลาดมีเขี้ยวเขางองุ้มนับร้อย

ตัวอะไรกัน!?”

ท่าทีกระหายเลือดนั้นทำเอาทุกคนถึงกับขวัญเสียเอาได้ง่าย พวกทหารเองก็เริ่มถูกพวกมันทำร้ายอย่างไม่ทันตั้งตัวจนเห็นศพกองกลาดพื้นอยู่ประมาณสิบรายเห็นจะได้ มีเปลวไฟคุกรุ่นกับเสียงโลหะดังกระทบเป็นจังหวะต่อเนื่อง

———ถูกลอบโจมตี!?

นั่นคือสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า <อสูร> ยังไงล่ะ

อสูร?”

แล้วจู่ๆไรแรคก็โพล่งขึ้นมาอย่างนั้นเขาฉีกยิ้มกว้างแล้วว่า

ไม่เคยอ่านบันทึกไบเบิลของศาสนจักรแห่งแสงกันเรอะไง? ก็จริงว่าพวกนี้นานๆครั้งจะโผล่มา เพราะเผ่ามารนั้นไม่ได้ทำศึกกับพวกเรามาหลายร้อยปีแล้ว แต่ในบันทึกประวัติกาลก็มีกำกับอยู่ ถ้าเป็นพวกรักศาสนาอยู่ในศีลธรรมอันดีงามแบบชั้นไม่ว่าใครเขาก็พอเดาได้แหละว่านั่นเป็นต้องเป็นอสูรกองทัพซึ่งสร้างขึ้นจากวิชามารของจอมมารไม่ผิดแน่

“.......อึก!

สถานการณ์ตึงเครียดอย่างไม่ทันตั้งตัว ถึงจะเป็นประมุขดาบแต่ก็ใช่ว่าจะไม่กังวลยามอยู่ต่อหน้าสิ่งมีชีวิตชั้นเลวเช่นนี้ อย่างที่เจ้าบาทหลวงโฉดว่า ไอ้สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าอสูรนั้นข้าเองก็เคยพอได้ยินมาบ้าง——

.....แต่ไม่คิดเลยว่าจะได้มาพบเจอเร็วขนาดนี้

†††

«Final Stage»

28 Episodes to go

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

230 ความคิดเห็น

  1. #133 oOfOo (@fighterser) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 13:39
    เตรียมบู๊
    #133
    0