ตอนที่ 56 : Ep.056 - I'm here

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 216
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    23 ก.พ. 62

DD : Necrom.56

เฮียว!”

“———!?”

สวบ!

ดาบสองคมแทงทะลุหลังออกกลางอก เวปาลีนี่ฉีกยิ้มส่วนเฮียวก็เหลือกตาขึ้นพร้อมกับกระอักเลือดออกปาก บาดแผลแถวลิ้นปี่ปรากฏเลือดไหลซึม ความเจ็บปวดนี้ทำให้เธอหน้ามืดจากอาการเสียเลือดอย่างฉับพลัน

ภาพความทรงจำในอดีตเริ่มปรากฏ ในสมัยที่เธอยังเป็นเด็กสาว

———มีชายผู้หนึ่งยืนอยู่ต่อหน้า

เจ้าจะติดตามข้าไหมล่ะ?

ขอปฏิเสธ เจ้าคือตัวตนที่สมควรถูกกำจัด

.....งั้นเหรอ?

นี่คือครั้งแรกที่เธอได้พบเจอกับกัลลิเวอร์ จอมมารซึ่งคือร่างจุติใหม่ของบากิสในปัจจุบันใบหน้าคมคายและเส้นผมสีน้ำเงินเข้มนี้ก็คือเขา

ถ้าเช่นนั้นก็ลงมือเถอะ

ข้า...ก็คงต้องปฏิเสธเช่นกัน

ฮะฮะ ทำไมล่ะ? เกิดสงสารมารร้ายขึ้นมารึไง? ข้าน่ะเป็นตัวการทำให้พวกมนุษย์ต้องตายนะ?

แต่เจ้าก็ปกป้องมนุษย์เช่นกัน

ก็แค่สงสัยใคร่รู้น่ะว่ามนุษย์เป็นเช่นไร? หึหึ เป็นมารก็ลำบากเหมือนกันล่ะนะ ถ้าข้าได้เกิดเป็นมนุษย์บ้าง.....บางทีทุกอย่างอาจจะไม่ต้องวุ่นวายเช่นนี้

จอมมารพูดอย่างสงบ ผิดกับใบหน้าของเฮียวที่เหยเก

———สภาพของจอมมารนั้นแทบไม่ต่างจากซากศพ

กัลลิเวอร์ไร้ซึ่งแขนขา ถูกทำร้ายสิ้นจนขาดวิ่นร่างที่นอนแผ่เองก็มีเลือดสีแดงไหลย้อมผืนหญ้า ณ บริเวณนั้น

อยากเป็นมนุษย์จังเลยน้า.....

.....มนุษย์ไม่ได้สวยหรูขนาดนั้นหรอก ทั้งโลภและริษยา ใช้มารยาและอารมณ์เพื่อบำเรอตนเอง

มารเองก็เหมือนกันนั่นแหละ พวกข้าก็มีความสุขได้ด้วยจิตปรารถนาเช่นนั้น แต่ข้าไม่เข้าใจมนุษย์ก็เลยถึงได้อยากเป็น ทำไมข้าต้องฆ่ามนุษย์? ทำไมมนุษย์ถึงต้องฆ่าข้า? เห็นทีก็คงมีแต่ต้องลองเป็นซะเอง.....แล้วเจ้าล่ะ?

ร่างที่สะบักสะบอมนั้นหันมายิ้มให้เด็กสาว

เจ้าอยากลองเข้าใจความรู้สึกของมารรึไม่? ผู้กล้า

.

.

.

ฮ่าฮ่าฮ่า! เท่านี้ศัตรูที่คิดต่อต้านท่านประมุขก็ตายไปหนึ่ง!”

เวปาลีนี่หัวร่อถูกใจอย่างบ้าคลั่ง ส่วนบากิสก็หน้าซีดเผือดตกตะลึง ขณะที่สถานการณ์ทุกอย่างเหมือนกับจะไม่เป็นใจนั้น ดวงตาสีดำสนิทของเป้าหมายก็พลันกลิ้งกลับกรอกไปมา ก่อนจะหยุดมองไปยังศัตรูของตนอย่างตายด้าน

ข้าตั้งใจล่อให้เจ้าโผล่หัวออกมาต่างหาก...ไม่รู้รึไง?”

อะไร—!?”

เวปาลีนี่ตกตะลึงที่เฮียวยังไม่ตาย ก็ข้าตัดขั้วหัวใจนางไปแล้วนี่!? มันลอบตระหนกภายในใจ พลางคิดวางแผนเตรียมซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงค่ายกล

กึง!

ทว่าขณะที่คิดจะกระชากดาบออกมา มือของเฮียวก็กำคมดาบที่แทงทะลุออกมาอย่างหนักแน่น เสียงสะท้อนของโลหะกับนิ้วมือดังเสียดสี ปลายข้อนิ้วมีเลือดไหลซึมออกมาอย่างช้าๆ เวปาลีนี่พยายามจะดึงออกกระนั้นก็ไม่อาจทำได้

———ดาบของมันได้ถูกเฮียวรั้งไว้จนไม่อาจขยับไปไหน!

-กรอด! ข้าแทงทะลุขั้วหัวใจเจ้าไปแล้วแท้ๆ แต่ทำไมถึงยังมีแรงต่อต้านได้ถึงเพียงนี้กัน!? นี่เจ้าไร้ซึ่งความเจ็บปวดรึไง!”

ครืด!

ทันใดนั้นค่ายกลส่วนอื่นก็พลันทำงานจนเปิดออกให้เห็นเหล่าผู้อาวุโสอีกสามคนรุดหน้าเข้ามาอย่างแตกตื่น

เวปาลีนี่! ปล่อยมือออกจากดาบซะ!”

ลงมือสังหารนางพร้อมกันเลย!”

มีเสียงของชายแก่ดังขึ้นจากสามทิศทาง บากิสเองก็ไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะปรากฏตัวจากข้างใต้ ทั้งนี้ล้วนเป็นเวลาเพียงแค่หนึ่งวิฯ

———ต้องช่วย...ต้องช่วยให้ได้! ไม่งั้นเฮียวได้ตายจริงๆแน่!

แม้ใจจะนึก แต่ร่างกายที่บาดเจ็บผสานกับความเหนื่อยนับสิบกว่าชั่วโมงซึ่งไม่ได้พักผ่อน ดังนั้นร่างกายของเด็กหนุ่มจึงไม่อาจสนองตอบได้ทันท่วงทีดั่งใจคิด ชั่ววินาทีเป็นตายนี้ บากิสได้ฝืนรั้งสติทะยานกายเข้าไป

ทว่าตอนนนั้นหญิงสาวก็เอื้อนเอ่ย——

ไร้ซึ่งความเจ็บปวดของเจ้า.....มันเป็นแบบไหนล่ะ?”

เอ๋?”

ฉัวะ!

เฮียวได้ตอบคำถามของอีกฝ่าย ตอนนั้นเองที่ดาบในมือพลันแหวกอากาศฟันในท่าทวนลมกลับหลังหัน อะ.....” เวปาลีนี่เอ่ยได้เท่านั้น ก่อนจะสิ้นเสียงเพราะลำคอกับตัวได้ถูกแยกตัดออกจากกัน หนึ่งในผู้อาวุโสคนหนึ่งเบิกตากว้างแล้วโถมเข้าใส่หมายปลิดชีวิต

บัดซบ! นังมารชั่ว..!”

แล้วมนุษย์ไม่ชั่วเรอะ?”

ฉัวะ!

ผลลัพธ์คือศีรษะที่หลุดกระเด็นไปอีกหนึ่งคน มันตกตะลึงอย่างไม่เข้าใจ

———เธอเคลื่อนไหวโดยที่ดาบยังคาอกทั้งอย่างนั้น

-แข็งแกร่ง.....”

ผู้อาวุโสสี่! เห็นทีต้องกลับไปตั้งหลัก—”

วิชามาร «กรงเล็บอสูร • คลอว์»

คว้าก!

ฉีกกระชากลำคอออกมาจนเผยให้เห็นไขกระดูกผลุพ้นจากเนื้อหนัง ผู้พูดนั้นยังเอ่ยไม่จบคำดีก็สิ้นใจตายภายใต้เงื้อมมือของเฮียวที่ตอนนี้กลายเป็นกรงเล็บสีดำทะมึนขนาดใหญ่ บากิสจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ

ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าแข็งแกร่ง แต่ไม่นึกเลยว่าจะแข็งแกร่งขนาดนี้

———บากิสและผู้อาวุโสคนสุดท้ายลอบกลืนน้ำลาย

แล้วความเจ็บปวดของเจ้าล่ะเป็นแบบไหน?”

-ฮี๊..!?

“............”

หญิงสาวหันมาถามเป้าหมายคนสุดท้ายด้วยใบหน้านิ่ง บากิสรู้สึกได้

ว่าแม้ภาพลักษณ์นี้จะดูแข็งแกร่ง——

ถ้าอยากเข้าใจ.....เช่นนั้นคำตอบก็มีแต่ต้องเป็นเสียเองเท่านั้น

———แต่ภายในกลับดูโศกเศร้า

†††

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

230 ความคิดเห็น