ตอนที่ 49 : Ep.049 - Inner

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 228
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    19 ก.พ. 62

DD : Necrom.49

ทั้งสองจับมือกระชับมิตรในท่าเช็คแฮนด์ค้างไว้อย่างนั้น ไรแรคยิ้มอย่างอ่อนโยนผิดกับภายในใจซึ่งกำลังลิงโลด ส่วนเฮียวเองก็ไม่แสดงสีหน้าใดๆ

กร๊อบ!

แล้วความเจ็บปวดก็พลันแล่นเข้าสู่มือซ้ายของไรแรค

———นิ้วมือทั้งห้าถึงกับกระดูกแตก!

-อ๊ากกกกก!? อะไรวะเนี่ย..!”

การทักทายแบบมนุษย์นี่แปลกจังนะ? มีการเอาเข็มซ่อนไว้ด้วย?”

ไรแรคถึงกับหน้าซีด แรงควายชัดๆ! เพราะแทนที่เข็มจะแทงทะลุผิวของหญิงสาวกลับกลายเป็นเขาเองที่ถูกบีบมือจนกระดูกแหลกกับเข็มซึ่งหักเป็นสองท่อนแทงเข้าง่ามนิ้วของเขาทั้งอย่างนั้น

เข็มแทงไม่เข้าเนี่ยนะ!? นี่มันมนุษย์โลกไหนกันวะ..!

———ไรแรคฝืนรั้งพยายามสะบัดมือออก

กึก!

ทว่าแรงบีบมหาศาลนี้กลับทำไม่ให้ทั้งคู่ยังคงจับมือกันอยู่ ไม่สิ ควรเรียกว่าเฮียวต่างหากที่กำลังรั้งมือของไรแรคไม่ให้หนีไปไหน

นี่ ปกติมนุษย์เนี่ยเขาเอาเข็มซ่อนไว้เพื่อแทงคนอื่นเหรอ?”

-ก็เพื่อความสนุกขำขันไง! เป็นมุกน่ะเป็นมุก!”

เหรอ? แสดงว่าคนที่คิดมุกนี้ขึ้นเนี่ยคงเป็นคนซาดิสต์น่าดูเชียวเนอะ?”

———ก็คนคิดมันกูเองนี่ล่ะโว้ย! ยัยงั่ง..!

ฮึ่ม! อิมแพค!”

ป่ง!

ทันใดนั้นมือซ้ายที่จับอยู่ก็พลันปรากฏคลื่นกระแทกออกมาจนมือของเฮียวกระเด็นออก นี่คือวิชาศักดิ์สิทธิ์ซึ่งมีความเชี่ยวชาญถึงระดับ 6 ดังนั้นทันทีที่เธอถูกคลื่นกระแทกในระยะประชิด นิ้วมือของเธอจึงปรากฏเสียงลั่นของกระดูกเบาๆ

“....แฮ่ก....แฮ่ก.....ฮีล!”

จากนั้นชายหนุ่มจึงรักษาแผลของตัวเอง ฮีลเองก็เป็นระดับ 6 ดังนั้นประสิทธิภาพในการรักษาจึงดีและเห็นผลเร็วกว่าทั่วๆไป กระนั้นความเจ็บปวดก็ยังคงอยู่ ส่วนเฮียวก็จ้องมองนิ้วมือตัวเองที่บิดงออยู่อย่างไม่ยี่ระ

ไรแรคมองมือของหล่อนเช่นกัน เขาหรี่ตาลงอย่างข้องใจไม่ใช่น้อย

———ถึงนิ้วกระดูกแตก แต่กลับไม่มีรอยแผลเลือดออกเลยซักนิด

กรอด! วิชาศักดิ์สิทธิ์เรอะ? ไม่สิ เท่าที่ดูแกก็ยังไม่ได้ร่ายแถมรูปแบบก็ไม่ใช่การเสริมความแข็งแกร่งให้กับร่างกาย.....เหมือนกับใช้แต่กำลังกาย?”

ก็แค่แรงบีบเหมือนเวลางัดข้อนั่นแหละ เข็มน่ะสามารถแทงทะลุผิวหนังข้าได้ แต่หากข้าคิดจะทำลาย เข็มนั่นย่อมต้องแหลกเละก่อนจะถึงตัวข้าแน่

หมายความว่าไง?”

ก็เหมือนกับการเอามีดไปฟันหินนั่นแหละ ถึงหินจะมีรอยแต่จริงๆแล้วตัวใบมีดเองก็จะมีรอยบิ่นเล็กๆเช่นกัน อย่างที่เห็นว่าแม้ข้าจะทำลายเข็มได้ แต่ก็ไม่อาจต้านทานวิชาศักดิ์สิทธิ์ได้ สรุปคือเข็มเจ้าน่ะได้แทงทะลุผิวชั้นนอกข้า แต่สุดท้ายพอเจอเข้ากับกล้ามเนื้อ สุดท้ายมันก็เลยแหลกยังไงล่ะ

แทงทะลุผิวชั้นนอกงั้นเหรอ? แทงทะลุแค่เซลล์ผิวที่ตายแล้วรึเปล่าเถอะ!? ถ้าแทงทะลุขนาดนั้นจริงเลือดมันต้องไหลออกมาบ้างแล้วโว้ย!”

เผยธาตุแท้ออกมาแล้วสินะ?”

เฮือก!

ทันใดนั้นบรรยากาศกดดันที่รุนแรงพอๆกับครั้งที่เผชิญหน้าต่อแกนดิออรัสก็ปรากฏ ไอ้ความรู้สึกน่ากลัวโดยสัญชาตญาณนี่มันอะไรกัน!? ไรแรคหลั่งเหงื่อเย็น ส่วนเฮียวก็ย่างเท้าเข้ามาโดยมีไรแรคก้าวถอยหลังไม่ให้เข้าประชิด

ข้าไม่รู้หรอกนะว่าเจ้าทำไปเพื่ออะไร? แต่ดูเหมือนเจ้าจะมีความสนใจใน <เลือด> ของสิ่งมีชีวิตอยู่สินะ?”

ก็แล้วมันทำไมล่ะ? ชั้นไม่ได้คิดจะฆ่าแกซักหน่อยนี่?”

ไม่คิดฆ่าแต่คิดจะทำให้เลือดออก สุดท้ายเจตนามันก็เหมือนกันนั่นแหละ ดูยังไงเจ้าก็มีเจตนาต้องการทำร้ายชัดๆ เพราะงั้นเห็นทีข้าคงต้องป้องกันตัวล่ะนะ

ว่าไงนะ?”

ตึง!

-เร็ว!? ทันใดนั้นหญิงสาวตบเท้าเข้าประชิดด้วยแรงกาย ความเร็วนี้ราวกับว่าเธอใช้เฮสท์ยังไงอย่างนั้น และก่อนที่ฝ่ามือเธอจะฟาดเข้าขมับของเขาไรแรคก็รีบใช้งานเฮสท์เช่นกัน ตึง! ร่างของเขากลิ้งหลบด้วยความเร็วที่เหนือกว่า

ถึงขนาดนั้นตรงที่ยืนอยู่เมื่อครู่ก็มีเส้นผมของเขาถูกตัดขาดอยู่

———ถูกตัดด้วยฝ่ามือเปล่าๆเนี่ยนะ!?

นี่แกเป็นตัวอะไรกันแน่..!?”

พละกำลังเหนือมนุษย์ มีสัญชาตญาณที่เหนือกว่ามนุษย์ อายุขัยก็นับว่ายืดยาวพอๆกับเอลฟ์ และมีความกระหายเสียยิ่งกว่ามนุษย์.....เจ้าคิดว่าข้าเป็นตัวอะไรล่ะ?”

อายุยืดพอๆกับเอลฟ์? แต่มีความกระหายยิ่งกว่ามนุษย์? หูแกไม่ได้แหลมแบบพวกเอลฟ์หรือฮาล์ฟเอลฟ์.....ดาร์คเอลฟ์เรอะ? ไม่ใช่สิ.....ผิวของแกไม่ใช่สีแทน......บ้าน่า!? หรือว่า—”

พรึ่บ!

ทันใดนั้นเฮียวจึงเลิกฮู้ดออกเผยให้เห็นเขาสีดำแววสะท้อนแสงสวยงามท่ามกลางแสงอาทิตย์อ่อนๆ ไรแรคเบิกตากว้างและขนลุกซู่โดยไม่รู้ตัว

ข้าคือมารยังไงล่ะ

“.............”

ไรแรคถึงกับเงียบสนิทไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้

———เฮียวเห็นอย่างนั้นก็เข้าใจแล้วแสยะยิ้ม

คงหวาดกลัวสิท่า? ก็พวกข้าน่ะนับว่าเป็นภัยแก่มนุษยชาติมานาน—”

หึ...หึหึฮุฮิฮิฮิ! ฮะฮะฮะ.....”

“......ขำบ้าอะไรของเจ้า?”

เฮียวกระตุกคิ้วอย่างไม่เข้าใจ มนุษย์คนนี้มันยังไงกัน? ทั้งที่สถานการณ์อันตรายถึงชีวิตแท้ๆ หากเป็นคนอื่นทั่วๆไปหากพบเจอมารอย่างไรก็ต้องยอมแพ้ให้กับจิตใจแล้วเลือกวิ่งหนีไปสุดชีวิตแน่ แน่นอนว่าหากคนปกติก็เป็นเช่นนั้น

ทว่านั่นไม่ใช่กับไรแรค

อุเฮี๊ยกฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ฮิฮี่ฮี่! สุดยอด! สุดยอดไปเลยว่ะ! ชั้นก็นึกว่าแกเป็นพวกศาสนจักรหรือพวกยอดฝีมือจากตระกูลดาบซะอีก! แต่ที่ไหนได้ดันเป็นมารที่ว่ากันว่าสามารถสังหารผู้นำตระกูลดาบได้ง่ายๆงั้นเหรอ!?”

ข้าถามว่าขำบ้าอะไรของเจ้า!?”

ทันใดนั้นเฮียวก็ระเบิดโทสะวาดฝ่ามือออกไป

เพล้ง!

ผลลัพธ์คือแหลกละเอียด ไม่ใช่ไรแรคแต่เป็นกระจกซึ่งสะท้อนภาพของเขาจากด้านหลัง วิชาศักดิ์สิทธิ์ «มิลเลอร์ไลท์»! เป็นการใช้ทฤษฏีหักเหของแสงเพื่อสร้างภาพลวงตา หากไม่ใช่ตอนกลางวันเขาเองก็คงไม่อาจใช้ได้แน่

เพราะแบบนั้นขณะที่เฮียวกำลังตกตะลึงที่จู่โจมพลาดเป้า

ด้านหลังก็ปรากฏรอยยิ้มชั่วร้ายน่าสะอิดสะเอียดกำลังง้างดาบเทร์ราเรียอยู่

ฮะฮ่าฮ่าฮ่า! อยากได้! อยากได้พลังอันมหาศาลนั่นชิบหายเลยโว้ย!”

อะไร—!?”

ขอรับพลังกับชีวิตแกไปพร้อมกันล่ะนร้าาาา! ฮิฮ่าฮ่าฮ่า..!

ถึงจะหันกลับมาตอนนี้ก็นับว่าสายเกินกว่าจะหลบพ้นแล้ว! ดาบกำลังจรดใบหน้าของเฮียวห่างเพียงแค่หนึ่งเซนฯเท่านั้น!

.

.

สวบ!

ปรากฏเสียงตัดผ่านเนื้อหนัง เลือดสีสดพวยพุ่งออกมาดุจท่อน้ำหลาก

———กระนั้นนั่นกลับไม่ใช่ร่างของเฮียว

อ่อก!? อะไร—”

ที่กลางตัวของไรแรคกลับปรากฏดาบสีเงินที่มีตราประจำสัญลักษณ์ของเพอร์ตินกำกับอยู่ ที่ตรงนี้กลับปรากฏตัวบุคคลที่สามขึ้น ในชั่วเสี้ยววิฯที่ทั้งสองกำลังจดจ่อกับศัตรูของตนนั้น ประตูหลังบ้านก็พลันเปิดออกพร้อมกับดาบหนึ่งเล่ม

เจอตัวเป้าหมายแล้ว! กองกำลังทุกนายเตรียมตัวเข้าปะทะ!”

“...-บ้าอะไรกันวะ!? ค่อก!

ตอนนั้นเขาถึงได้สังเกตเห็นว่าบ้านทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสของเขา

———บัดนี้ได้ถูกพวกเพอร์ตินล้อมไว้แล้ว!

†††

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

230 ความคิดเห็น

  1. #170 madamlm (@madamlm) (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 15:28

    พลิกอีกแล้วค่าาา

    #170
    0