Donator Dungeon : Necrom ปกรณัมลอกเลียนแบบ

ตอนที่ 32 : Ep.032 - Indemnity

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 268
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    5 ก.พ. 62

DD : Necrom.032

“.....อิลลาเซส?”

คำพูดที่หลุกจากปากของเด็กหนุ่มก็คือชื่อของหญิงสาว

เธอยิ้มบางๆออกมา ขณะเดียวกันก็มีสายตาไม่เป็นมิตรจากกลุ่มคนซึ่งนั่งอยู่บนโต๊ะอาหาร เป็นกลุ่มคนซึ่งมีใบหน้าคล้ายคลึงกับอิลลาเซส สิ่งที่มีเหมือนกันก็คือเส้นผมสีแดงเพลิง

เอ็ดเวิร์ด...เอาพวกชั้นต่ำออกไปจากห้องซะ ข้าเหม็นสาบจนทานอะไรไม่ได้แล้ว

ทว่าตอนนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

เป็นชายหนุ่มผมสีแดงวัยราวๆ 20 ปีเห็นจะได้ ทรงผมถูกจัดเซ็ตตั้งขึ้นจนเห็นหน้าผากทำให้เขาดูน่าเกรงขามไม่น้อย

ชื่อของเขาคืออามาเรซ.โมโน.เอ็กซ์คาลิเบอร์

เป็นคุณชายลำดับหนึ่งแห่งตระกูลดาบเอ็กซ์คาลิเบอร์หรือกล่าวอีกนัยหนึ่ง คนๆนี้ก็คือพี่ชายของอิลลาเซส ที่นั่งตรงข้ามกันก็มีหญิงสาวผมแดงซึ่งกำลังโบกพัดทำท่าเหมือนกับไล่กลิ่นเหม็นอยู่

ดังที่น้องอามาเรซว่า เจ้ารีบนำมันออกไปเสีย

หญิงสาวไว้ผมเป็นลอนนี้คือลูกสาวคนแรกของผู้นำตระกูลเอ็กซ์คาลิเบอร์ ชื่อของเธอคืออาซิส.โมโน.เอ็กซ์คาลเบอร์เครื่องประดับสวยหรูกับท่าทีมองบนนั้นทำให้เธอดูเหมือนคนยโสในระดับหนึ่ง

นี่คือคุณหนูลำดับหนึ่งของตระกูลซึ่งเป็นพี่สาวของอิลลาเซสเช่นกัน

ฮิฮิฮิ! พวกชั้นต่ำมันก็เหม็นเน่างี้ล่ะนะคะท่านพี่

นั่นสินะ อย่าเข้าไปใกล้ล่ะ ไม่งั้นมีหวังได้ติดโรคแน่

อีกสองคนซึ่งผู้หัวเราะขบขันก็คือหญิงสาววัยไล่เลี่ยกับอิลลาเซส เธอคือผู้พี่ซึ่งมีศักดิ์เป็นคุณหนูลำดับสองของตระกูลดาบลำดับหนึ่ง ชื่อของเธอเอเซร่า.โมโน.เอ็กซ์คาลิเบอร์ข้างๆกันก็เป็นน้องคนสุดท้องของตระกูลมีศักดิ์เป็นน้องคนสุดท้องอันมีตำแหน่งเป็นคุณชายลำดับสองนามว่าเอยาเร.โมโน.เอ็กซ์คาลิเบอร์

คำพูดถากถางนี้ส่งผลให้อิลลาเซสซึ่งเมื่อครู่ยิ้มอย่างงดงามพลันหน้าซีดเผือด รอยยิ้มได้หายไปแล้ว ใบหน้าของเธอคล้ายกล้ำกลืนอยู่

“.....คนๆนี้เป็นแขกของข้า เพราะงั้นข้าอยากให้เขาร่วมโต๊ะ—”

บัดซบ!”

ตึง!

แล้วเสียงตบโต๊ะดังสั่นก็ปราฏ ณ หัวโต๊ะใจกลางสุดของห้องภัตตาคารนี้

———ก็คือเจ้าสำนักหรือประมุขผู้นำของตระกูลดาบลำดับหนึ่ง

เขาเป็นชายไว้เครา อายุคงราวๆสี่ห้าสิบ กระนั้นริ้วรอยความแก่ก็มีไม่มากนัก ชายดังกล่าวก็คือผู้พ่อของอิลลาเซสเอ็นย่า.โมโน.เอ็กซ์คาลิเบอร์คนผู้นี้จ้องมองอิลลาเซสอย่างโกรธเคือง ก่อนจะสลับมองไปยังบากิสอย่างอาฆาตแค้น

เอ็ดเวิร์ด!”

ตามบัญชาขอรับ

จากนั้นพ่อบ้านวัยกลางคนจึงจ้องบากิสเหมือนเป็นนัยให้รับรู้ เขาเองก็เข้าใจว่าสถานการณ์ตอนนี้อิลลาเซสล้วนกลายเป็นเป้าอยู่ เพราะแบบนั้นบากิสจึงก้าวตามหลังพ่อบ้านตรงหน้าออกจากห้องไปโดยดี

ใบหน้าอันงดงามของอิลลาเซสกลับเป็นหม่นหมอง

———นั่นคือสิ่งที่บากิสเห็นก่อนจะออกจากห้อง

.

.

.

ถูกจับมาหมกไว้ในห้องนอนเช่นเดิม เพิ่มเติมก็คืออาหารที่ถูกประเคนมาให้จากคนรับใช้ บากิสรับมากินอย่างไม่อะไร ขณะเดียวกันก็นึกในใจว่าอร่อยสมกับเป็นอาหารของชนชั้นสูงผิดกับขนมปังแข็งๆที่เขากินกับท่านเจ้าทุกวัน

———ไม่สิ รายนั้นเพราะขี้งกก็เลยซื้อแต่ของเกรดต่ำล่ะมั้ง?

บากิสนึกขำในใจก่อนจะไตร่ตรองความคิดใหม่ ทำไมเขามาอยู่นี่กันนะ? มั่นใจได้เลยว่านี่คือคฤหาสน์ของตระกูลดาบลำดับหนึ่งหรือก็คือบ้านอิลลาเซส

———แสดงว่าเธอเป็นคนช่วยเขาเอาไว้เหรอ?

ถึงอย่างนั้นก็ไม่เข้าใจว่าทำไมดวงตาของอิลลาเซสถึงเป็นเช่นนั้น

เกิดอะไรขึ้นในตอนที่เราหลับกันนะ?”

แอ๊ด!

ขณะพึมพำกับตัวเองอยู่นั้นบานประตูก็เปิดออกเผยให้เห็นหญิงสาวผมสีแดงเพลิงตรงหน้า เป็นอิลลาเซส เธอเดินช้าๆพลางคลำหาประตู

หญิงสาวเดินเกาะขอบผนังไต่มาหาบากิส

อึก!

———ตาบอด...งั้นเหรอ?

ภาพตรงหน้าช่างน่าเวทนานัก บากิสรู้สึกอย่างนั้น จากหญิงสาวสูงศักดิ์ผู้เชื่อมั่นในคุณธรรมและศักดิ์ศรี——

บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงแค่คนพิการผู้หนึ่ง

———เพราะอย่างนั้นบากิสจึงเข้าไปประคอง

อ๊ะ! บากิสเหรอ?”

อืม ข้าเองแหละ

ขอบคุณนะ ทั้งที่ไม่ต้องลำบากเจ้าก็ได้แท้ๆหญิงสาวตอบเสียงเรียบ กระนั้นบากิสก็รับรู้ได้ถึงความรู้สึกอันขมขื่นจากน้ำเสียงนั้นได้ เด็กหนุ่มจูงมือเธอไปนั่งบนเตียงก่อนจะกล่าวกับเอ็ดเวิร์ด

คุณพ่อบ้าน ถ้ายังไงก็ช่วยจัดเตรียมไม้เท้าให้กับอิลลาเซส—”

ข้ามิอาจกระทำได้ นี่เป็นคำสั่งของท่านประมุขว่ามิให้อำนวยความสะดวกแก่คุณหนูอิลลาเซส

“......ว่าไงนะ?”

คำตอบที่ได้รับกลับทำให้บากิสรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง ท่านประมุขงั้นเหรอ? แต่ท่านประมุขนั่นน่ะเป็นพ่อของอิลลาเซสไม่ใช่รึไง?

แบบนั้นแล้วก็ยังยอมให้เกิดการกลั่นแกล้งเช่นนี้เหรอ?

———ยอมให้บทลงโทษกับลูกตัวเองที่บาดเจ็บอยู่เนี่ยนะ!?

กึด!

ฮะฮะ ไม่เป็นไรหรอก ข้าน่ะสามารถจำทางเดินในบ้านได้อยู่แล้ว ของอย่างไม้เท้าหรือคช่วยพยุงนั้นไม่จำเป็นเลยซักนิด

“.....อิลลาเซส

ขณะที่บากิสกำหมัดแน่น——

หญิงสาวก็เลือกที่จะปกป้องพ่อของตน

———ทำไมกัน?

ทำไมต้องยิ้มแล้วพูดเรื่องที่น่าเศร้าแบบนั้นออกมากัน..?

ที่ข้ามาก็เพื่อจะถามสารทุกข์สุกดิบเจ้าว่าเป็นอย่างไรบ้างแล้ว อาการบาดเจ็บหายเป็นปลิดทิ้งแล้วใช่ไหม? แล้วอาหารที่ทานไปถูกปากรึเปล่า?”

“.....อิลลาเซส

หืม? อะไรเหรอ?”

ดวงตาของเธอ.....มันเกิดอะไรขึ้น?”

“...........”

อิลลาเซสเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะยิ้มตอบกลับมา

ข้าถูกมอนสเตอร์เล่นงานในดันเจี้ยนน่ะ

———โกหก

บากิสเคยสีหน้าของคนเจ้าเล่ห์และคนโกหกมาเยอะแล้วในสมัยที่ยังอยู่ในนิกายโกลแรนท์ นี่คือใบหน้าของคนโกหก น้ำเสียงไม่หนักแน่น แล้วมีการขยับตัว

ถึงจะรู้แบบนั้น แต่บากิสก็ไม่ได้ซักไซ้

งั้นเหรอ? เสียใจด้วยนะ

เพราะนี่คือคำโกหกที่หญิงสาวต้องการให้อยากจะเป็น

———แล้วความเงียบสงบก็ถูกปกคลุม

.

.

เจ้าจะพักอยู่ที่นี่กี่วันดี?”

หืม? ข้าน่ะอาการหายดีแล้ว ทั้งนี้คงต้องขอบคุณยาของเจ้าล่ะนะบากิสตอบโดยที่ยิ้มแย้มออกมา เช้าของวันใหม่นี้บากิสได้พยุ่งอิลลาเซสมายังสวนดอกไม้ของคฤหาสน์ แสงแดดและเสียงนก ทำให้เธอรู้สึกสดใส

เช่นเดียวกับที่เธอได้ยินคำพูดของบากิส

———มันช่างสดใสจริงๆนั่นแหละ

อ้าวๆ นั่นมันคุณหนูพิการของบ้านเรานี่นา?”

หึหึหึ อย่าพูดเช่นนั้นสิท่านพี่อย่างไร้เสียนางก็เป็นน้องเรานะ

ทันใดนั้นก็มีเสียงอันไม่พึงประสงค์ดังขึ้น

เป็นหญิงสาวผู้พี่ของอิลลาเซส คุณหนูลำดับหนึ่งอาซิส กับคุณชายลำดับหนึ่งอามาเรซ คำพูดถากถางพี่น้องของตนเองนั้นทำให้บากิสกระตุกคิ้ว ทว่าอิลลาเซสก็ตอบอย่างใจเย็น

มิได้ค่ะท่านพี่ แม้ตาข้าจะบอดแต่ร่างกายนี้ยังคงซึมซับวิชาดาบอยู่

คำตอบเรียบร้อยนี้ส่งผลให้อามาเรซกระตุกคิ้ว

อ่อเหรอ?”

ชายหนุ่มท่าทางองอาจย่างเข้ามาใกล้ ก่อนจะจ้องมองไปยังดาบข้างเอวของอิลลาเซส

จากนั้นจึงถีบมันจนหลุดออกจากเอวของเด็กสาว

“.........!?”

แกร๊ก!

ฮ่าฮ่าฮ่า! แล้วแบบนี้วิชาดาบที่ซึมซับมาจะทำให้เจ้ารู้ไหมเล่าว่าดาบมันกระเด็นตกไปทางไหน

อุ๊บ! ฮะฮะฮะ น้องอามาเรซช่างใจร้ายนัก

“.............”

พี่น้องตรงหน้าหัวเราะไม่แยแสท่าทีของอิลลาเซสซึ่งนิ่งสนิทเหงื่อแตกพลั่กไปทั่วหน้า ใบหน้าของเธอเริ่มขึ้นสีระเรื่อยากบ่งบอกอารมณ์

แล้วทันใดนั้นก็มีเด็กหนุ่มยืนออกไปประจันหน้ากับอามาเรซ

เก็บมันขึ้นมาซะ

“.....หา?”

ชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์จ้องมองบากิสอย่างขัดข้องใจ

———กระทั่งจ้องมองเข้าไปในดวงตา

เฮือก!

ใบหน้าของมันก็กลายเป็นขาวซีด รู้สึกกดดัน รู้สึกหายใจไม่ออก จนเหงื่อกาฬไหลริน นี่คือสัญชาตญาณแห่งความกลัว

ความรู้สึกที่เหมือนกับสุนัขเผชิญหน้าต่อราชสีน์

———บากิสในตอนนี้กำลังโกรธเคืองถึงขีดสุด!

เก็บมันซะ อย่าให้ข้าต้องพูดซ้ำหลายรอบ

†††

ปล.กะผิดตอนหน้าต่างหากที่ได้บู๊สนั่น ;w;

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

230 ความคิดเห็น

  1. #152 madamlm (@madamlm) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 13:41

    อัดมานนนนน

    #152
    0
  2. วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:36
    เดียวตบ
    #49
    0