ตอนที่ 30 : Ep.030 - Illusion

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 296
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    4 ก.พ. 62

DD : Necrom.030

ศาสนจักรแห่งแสงเป็นตัวตนระดับที่สั่นคลอนประเทศได้ เพราะมีกรรมวิธีผลิตอีลิกเซอร์อยู่ในกำมือ จะมีเพียงไม่กี่แห่งเท่านั้นที่ศาสนจักรแห่งแสงจะไว้ใจปล่อยให้เปิดเป็นโรงงานผลิตอีลิกเซอร์ขึ้นโดยอยู่ภายใต้ชื่อของโรงพยาบาล

แม้จะใช้ชื่อของโรงพยาบาลทว่าเจ้าของที่แท้จริงก็คือศาสนจักรแห่งแสงอยู่ดี และการที่จะทำเช่นนั้นได้ในเขตปกครองใหญ่ก็คงเป็นเรื่องยาก

เพราะอย่างนั้นพวกตระกูลดาบจึงได้จับมือกับศาสนจักรแห่งแสง

———ดังเช่นเมืองนอร์ร่าแห่งนี้ก็เป็นเพอร์ตินซึ่งจับมือด้วย

ดังนั้นภาพที่เห็นการ์ดเฝ้าแทงค์อีลิกเซอร์อย่างกุรุอิซึ่งเป็นคนของศาสนจักร กับทารามัสซึ่งเป็นคนของเพอร์ตินอยู่ด้วยกันจึงไม่ใช่เรื่องแปลก ตำแหน่งในองค์กรของพวกเขานั้นคือระดับสูง ฉะนั้นจึงถูกสั่งให้มาทำหน้าที่นี้

พอครบกำหนดศาสนจักรแห่งแสงก็จะมาเก็บเกี่ยวผลผลิตอันเป็นอีลิกเซอร์ซึ่งผลิตทิ้งไว้ในแต่ละปี

———ทว่าปีนี้กลับมีเรื่องที่ผิดคาดเกิดขึ้น

รองประมุขของตระกูลดาบลำดับสิบล้มป่วย ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงร้อนรนกัน เป็นโรคประหลาดซึ่งไม่คุ้นเคย อีลิกเซอร์นั้นไม่สามารถรักษาได้ มันทำได้เพียงแค่บรรเทาอาการให้ช้าลง ด้วยเหตุนี้หวังหลินจึงถูกแช่อยู่ในตู้กระจก

เป็นการชะลอเพื่อหาทางรักษา

นี่ไม่ใช่โรคแล้ว! ใช่ นั่นคือคำพูดของศิษย์เพียงคนเดียวของหวังหลินเอ่ย สภาพร่างกายที่ทรุดโทรมอย่างกะทันหันนี้เริ่มเกิดขึ้น

———เมื่อตอนที่เขาไปต่อกรกับทัพของจอมมาร

“.....เจ้าหนุ่ม จงบอกจุดประสงค์ของเจ้ามาเสียว่าเหตุใดจึงมายังที่แห่งนี้? ทั้งเรื่องที่ข้าบาดเจ็บอยู่ และเรื่องที่ศาสนจักรผลิตอีลิกเซอร์จากมนุษย์ เรื่องพวกนี้...เจ้าไม่สมควรจะรู้ได้หากเป็นประชาชนคนธรรมดา

จะถามว่าชั้นเป็นสปายหรือสายของใครอีกล่ะสิ? ขอตอบตามเดิมเลยว่าไม่มีเจ้านาย ชั้นนี่ล่ะที่เป็นนายของตนเอง

หวังหลินเงียบ ก่อนจะจ้องไปยังดวงตาของชายหนุ่ม

———ไม่มีความลังเลในการพูดเลยซักนิด

“.....เช่นนั้นก็ไสหัวไป

ขอบ—”

เปรี้ยง!

ทันใดนั้นมวลนน้ำสายหนึ่งก็พุ่งทะยานออกไปดุจกระสุน อะไรน่ะ!? ไรแรคตระหนก ก่อนจะสังเกตเห็นว่าสิ่งที่ผ่านตาไปนั้นคือก้อนเลือดสีแดงอันก่อมาจากร่างศพของกุรุอิ แรงอัดของน้ำสูงขนาดนั้นมีหวังหัวเป็นรูแน่

วิชาศักดิ์สิทธิ์ของหวังหลินคือการควบคุมน้ำ

———ชักใยสมุทร «ซุยเซ็น»!

เป็นวิชาพิสดารดีนี่หว่า..? แต่คิดเล่นทีเผลอเรอะลุง!”

“.........”

หวังหลินไม่ตอบคำ กลับกันเขาก็บงการน้ำสายหนึ่งห่อร่างของชาร์ลที่ยามนี้กลับไร้รอยแผลกลับมาวางไว้ตรงหน้าของไรแรค บาทหลวงหนุ่มทำสีหน้าไม่เข้าใจ เขาทัก

อะไร?”

ข้าไม่ฆ่าเด็ก ขณะเดียวกันข้าก็ได้ล้างแค้นกับสิ่งที่เจ้าได้ทำร้ายแก่ทารามัสแล้วเช่นกัน แม้จะเหลือเชื่อที่เจ้ายังหลบได้ กระนั้นข้าก็ได้ลงมือไปแล้ว เช่นนี้ความแค้นของเราจึงหายกัน

ไรแรคอ้าปากค้างอย่างไม่อยากเชื่อ

———กลอุบายหรือพูดจริงกัน?

ทารามัสข้ามิได้แก้แค้นให้เจ้า เจ้าพึงพอใจรึไม่?”

ศิษย์มิกล้า เป็นเพราะศิษย์อ่อนแอเอง

ทารามัสประสานมือคุกเข่าคำนับ จากนั้นเขาจึงหันมองไปยังไรแรค หากมีวาสนา ข้าอยากปะมือกับเจ้าอีกเสียจริงทารามัสว่าแล้วเดินไปยังตู้กระจกไม่แยแสอีก ซึ่งไรแรคก็มองตามกระพริบตาปริบๆ

ถามชั้นยังว่าอยากสู้ไหม?”

จากนั้นเขาจึงเหลือบมองร่างของชาร์ลซึ่งอยู่ที่ปลายเท้า

———ภาระตูอีกแล้วสิเนี่ย?

เขาจัดการอุ้มเธอขึ้นพาดไหล่จากนั้นจึงเพ่งมองไปยังหวังหลิน ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงปล่อย แต่ศิษย์อาจารย์คู่นี้แผ่จิตอายบริสุทธิ์ผิดกับพวกเพอร์ตินคนอื่นๆ

———ไม่ใช่นักบุญแต่ก็น่าเลื่อมใส

นับถือก็แล้วกัน ลาก่อน

ไรแรคผสานมือให้ ก่อนจะทะยานร่างหนีออกไปจากห้อง หวังหลินและทารามัสมองไล่หลัง ศิษย์ถาม

เอาเช่นไรดีขอรับท่านอาจารย์?”

ปล่อยมัน ไม่ช้าก็เร็วชายผู้นั้นอาจถูกใครซักคนเล่นงานเป็นแน่ ไม่เพราะเพอร์ตินก็อาจเป็นเพราะศาสนจักรแห่งแสงนั่นแหละ ข้าได้คาดการณ์ไว้แล้ว เช่นนั้นจึงได้ลงมือสังหารครึ่งเอล์ฟบัดซบนั่นไป

ใบหน้านิ่งสงบของหวังหลินนั้นยังคงเดิม สาเหตุที่ฆ่ากุรุอิคือเพราะรำคาญปนหงุดหงิดที่เห็นชายตรงหน้าใช้เด็กเป็นตัวประกัน และกลับกันก็เห็นเหตุการณ์ที่ไรแรคปาดาบเข้าใส่ชาร์ลเช่นกัน ดังนั้นมันจึงตั้งใจฆ่ากุรุอิเพื่อจัดฉากแสร้งให้ศาสนจักรแห่งแสงเข้าใจว่านี่เป็นฝีมือของไรแรค

ผู้ที่ลงมือได้แม้แต่กับเด็กบริสุทธิ์ย่อมชั่วช้า

———นี่ความเชื่อของหวังหลิน

ศิษย์เกรงว่า.....ฝีมือระดับนั้นเกรงว่าคนธรรมดาคงเอาไม่อยู่

ใช่ เจ้าเองยามนี้ก็หาใช่คู่มือมันไม่

แกร๊ก!

ทันใดนั้นรูโหว่ที่ตู้กระจกก็กลับมารวมกันอีกครั้งเพียงชายแก่แตะกระทบ น้ำสีใสของอีลิกเซอร์กลับมาถูกเติมเต็มอีกครั้ง ทารามัสคุกเข่าคำนับตู้กระจก ปล่อยให้บรรยากาศและความเงียบสงบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง

.

.

.

ชื่อของข้าคือชาร์ล

เป็นเด็กธรรมดาที่เกิดในสลัม

———เป็นชนชั้นต่ำ

งานเหรอ? ก็เป็นขโมยยังไงล่ะ เป็นนักย่องเบามืออาชีพเลยนะขอบอก แม้จะรู้ว่าการกระทำนี้มันผิดจรรยาบรรณ ทว่าข้าเองก็ต้องพึ่งเงินเช่นกัน

ตอนที่ห้าขวบข้าก็ได้พบกับบาทหลวงคนหนึ่ง

จงเชื่อมั่นในพระเจ้า แล้วเจ้าจะสมปรารถนา

เขาว่าอย่างนั้น ชายคนนั้นเมื่อก่อนก็เป็นเด็กสลัมเช่นเดียวกับข้า เขาเชื่อในคำสอนของศาสนจักรแห่งแสง จนวันหนึ่งเขาได้เข้าร่วมเป็นสาวกของศาสนจักร น่ายินดีจริงๆ เขาน่ะเหมือนกับเป็นพี่ชายของข้าเลยล่ะ

ทั้งดูแลและเอาใจใส่อย่างดี

ข้าหวังว่าเขาจะได้กลายเป็นนักบวชชั้นสูงของศาสนจักร กระทั่งเด็กคนอื่นๆในสลัมเองก็เช่นกัน

แต่ข้าคิดผิด

เวลาผ่านไปแปดปีแล้ว อีกหนึ่งเดือนนี้ก็จะครบเก้าปี

โกหก

แล้วตอนนั้น——

โกหก..!”

ข้าก็พบกับความจริงของศาสนจักร.....แทงค์ใสนับร้อย

———อีลิกเซอร์

เหอะ! เด็กจากสลัมชั้นต่ำที่เข้ามายังศาสนจักรนี่ล่ะ! ที่กลายเป็นวัตถุดิบ! เพราะมีเยอะเกินไป องค์พระสันตะปาปาจึงต้องลดประชากรมั่งล่ะนะ

———คำพูดของกุรุอิดังก้องอยู่แบบนั้น

ใช่ บางทีคนที่เหมือนกับพี่ชายของเธอ

“.....โกหก

ก็อาจจะกลายเป็นอีลิกเซอร์ไปแล้วเช่นกัน

ห้วงนภาสีดำทมิฬ จิตใจที่คิดไม่เชื่อใครอีก ตรงหน้าของชาร์ลนั้นเต็มไปด้วยหนองน้ำสีหม่น เธอกำลังเดินลงสู่ความมืดมิดอย่างช้าๆ

โลกใบนี้มันช่างเน่าเฟะ

ตื่นได้แล้วยัยงั่ง!”

เผียะ!

แล้วทันใดนั้นโลกสีหม่นก็พลันกระจ่าง มีความเจ็บปวดนิดๆที่หน้าผาก เมื่อลืมตาตื่นก็พบว่าเป็นไรแรค เธอขมวดคิ้วจ้องมองชายหนุ่ม

อ่า แม้กระทั่งคนที่เพิ่งพบเจอก็ยังเน่าเฟะเช่นกัน

———ข้าถูกชายคนนี้สังหาร

หา? มองแบบนั้นมันหมายความว่าไง?”

“.....ไม่นี่

ไรแรคเบ้ปาก ตอนนี้พวกเขาอยู่นอกโรงพยาบาลแล้ว ชายหนุ่มนั่งอยู่ที่ม้านั่งของสวนสาธารณะ ส่วนเด็กหนุ่มก็นั่งอยู่ข้างๆกัน

ถ้าชั้นไม่ใช้วิธีนั้นแกก็ตายไปแล้วนา

วิธีปาดาบใส่หัวงั้นเหรอ? เหอะ! สุดท้ายเจ้าก็ไม่ต่างกับพวกศาสนจักรนี่...มองชีวิตของมนุษย์เป็นแค่เศษผักเศษปลาไม่ใช่รึไง?”

“.....ก็เพราะเศษผักเศษปลาไม่ใช่รึไงที่ทำให้เธอมีชีวิตอยู่?”

เอ๋..?”

ทัศนวิสัยเริ่มกว้างขึ้น——

ผู้ชายคนนี้พูดเรื่องอะไรน่ะ?

ที่รอดก็เพราะอีลิกเซอร์หรอกนะ ตอนที่ถูกแทงเข้ากบาลเธอก็รอดมาได้ด้วยน้ำซึ่งสร้างมาจากเลือดเนื้อของมนุษย์

อุ้บ!?

พอมาพูดย้อนให้คิดแบบนี้จู่ๆร่างกายของชาร์ลรู้สึกอยากคายของเก่าออกมาเล็กน้อย กระนั้นเธอก็ฝืนกลืนกลับไป ส่วนไรแรคก็กล่าวไม่ยี่ระ

มนุษย์น่ะไม่ได้ไร้ค่าหรอกนะ

“.....เลิกทำเต๊ะท่าเป็นพระมาสอนธรรมซะที

แต่เพราะไร้ค่าต่างหาก...ถึงได้เป็นมนุษย์ จะแสวงหาตัวตนอันสมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซนต์น่ะไม่มีหรอก ทั้งคนสัตว์สิ่งของล้วนเท่าเทียมกัน ต่อให้เป็นเพชรซักวันก็ต้องมีกร่อนมีวันแหลกสลายแน่ๆ นี่

แล้วดวงตาสีดำทะมึนก็จ้องมองออกไป

———คำพูดที่ทำให้โลกของเด็กสาวเปลี่ยนไป

ผักปลาน่ะอร่อยรึเปล่าล่ะ?”

“.....อืม

ในอกของชาร์ลรู้สึกเหมือนบางสิ่งได้ถูกปลดปล่อย

———นี่กระมั้งที่เรียกว่าบรรลุ?

นี่กระมั้งที่เรียกว่าความเข้าใจโลก ความคิดเห็นซึ่งแสวงหาอยู่

———ดังนั้นมุมหางตาของเด็กสาวจึงชื้นระรื่นไปด้วยน้ำตา

ฮึก!...อร่อย...-อึก!...สุดๆไปเลยล่ะ

งั้นเหรอ? ถ้าแบบนั้นก็ดีแล้วล่ะ

ไรแรคยิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนจะลุกจากเก้าอี้ม้านั่ง ชาร์ลมองไหล่หลัง ส่วนชายหนุ่มก็เปรยเบาๆ ไปล่ะจบคำชาร์ลก็ได้แต่มองแผ่นหลังนั้นห่างไกลออกไป

———ทำไมกันนะ?

กับเจ้ายักษ์มารนั่น ทั้งที่เราควรไม่ชอบใจแท้ๆ แต่พอได้คุยได้อยู่ด้วยกัน

“.....เรากลับรู้สึกอบอุ่น?”

ไรแรคเดินจากไปโดยไม่ได้หันมามองอีก

———กระนั้นก็มีเสียงฝีเท้าไล่ตามหลัง

เดี๋ยวก่อน!”

“......?”

เป็นชาร์ลนั่นเอง ไรแรคหันมามองหน้าเธอแล้วทัก มีอะไร?” ซึ่งเด็กสาวเองก็ก้มหน้าลงต่ำชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกไป

เจ้าน่ะเป็นนักบุญของนิกายไหนงั้นเหรอ!?”

ทำไมถึงถามล่ะ?”

“.....อยากจะเข้า

หา?”

ก็บอกว่าอยากเข้าร่วมนิกายของเจ้าด้วยยังไงเล่า!”

ไรแรคอึ้งไปชั่วขณะ ตรงหน้ามีเด็กสาวน่ารักเอ่ยด้วยสีหน้าเขินอายแดงระเรื่ออยู่ นี่มันฉากสารภาพรักรึไงวะน่ะ? เขานึกในใจ ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างออกมา

อยากเข้าร่วมนิกายเดียวกับชั้นเหรอ? ได้สิ

จริงเหรอ!? แล้วเจ้านิกายล่ะ...พระสันตะปาปาของนิกายเจ้าล่ะคือใคร!?”

ชั้นเอง

“.....เอ๊ะ?”

แล้วตอนนั้นความคิดจะเข้าร่วมของชาร์ล

———ก็พลันสูญสลายไปในชั่วเสี้ยววิฯ

.

.

.

ณ คฤหาสน์หลังหนึ่งในใจกลางเมืองหลวงอันโอ่อ่า คฤหาสน์นี้กลับมีแขกไม่ได้รับเชิญพิเศษอยู่คนหนึ่ง ห้องทรงสี่เหลี่ยม เตียงหรูผ้ากำมะหยี่และม่านผสมเครื่องตกแต่งเจียรจนสวยสะท้อนแสง

บนนั้นมีร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่งนอนอยู่

-อึก!?

ได้สติ เขาค่อยๆลืมตาสีน้ำเงินเข็มอย่างช้าๆ แสงแดดโสตประสาทได้ยินเสียงนกร้องของเช้าวันใหม่อันสดใส

ร่างกายเหมือนเหนื่อยล้ามานาน

———ที่นี่ที่ไหนกัน?

ที่นี่มัน.....”

ตื่นแล้วเรอะ? แขกผู้ไม่ได้รับเชิญของคุณหนู ทันใดนั้นก็มีเสียงแหบพร่าดังขึ้น เขาสะดุ้งร้อง ใครน่ะ!?” ออกมา กระนั้นอีกฝ่ายก็โค้งแบบหยาบๆแล้วว่า

ก็แค่พ่อบ้านคนหนึ่ง

ใช่ ชุดที่เขาสวมอยู่ก็คือชุดพ่อบ้านไม่ผิดแน่ ชายวัยกลางคนอายุราว 30 กว่าปีผู้นี้สาธยายต่อ อย่างไรก็ดี เจ้าสมควรจะแต่งตัวแล้วไปทานข้าวเช้ากับคุณหนูเสียก่อน อย่างน้อยเจ้าก็สมควรจะไปขอบคุณท่านเสีย

คุณหนู? พูดถึงใครน่ะ? แล้วที่นี่ที่ไหน..?”

ตุบ!

พ่อบ้านวัยกลางคนไม่สนต่อคำพูดของเด็กหนุ่ม กลับกันมันก็โยนเสื้อผ้ามาไว้ให้ที่ปลายเตียงพลางเดินออกไปแล้วกำชับ

เสร็จแล้วก็ตามข้ามา

“.....อะไรของเขานะ?”

เด็กหนุ่มขมวดคิ้วไม่เข้าใจ กระนั้นก็ยอมสวมเสื้อผ้าที่พ่อบ้านคนนั้นส่งมาให้เพราะตัวเขาในตอนนี้มีแต่กางเกงขาสั้นซึ่งเป็นชั้นใน เด็กหนุ่มยืนอยู่หน้ากระจกก่อนจะมองเห็นรอยแผลขนาดใหญ่อยู่บนเรือนร่างของตน

———แผลเป็นที่กลางอก

เขาสวมเสื้อผ้าไม่สนใจต่อรอยแผล พอแต่งองค์ทรงเครื่องเสร็จ ภาพที่เห็นก็ทำให้เขาดูเสมือนกับนายน้อยจากตระกูลใหญ่ซักแห่ง

ตามมา

พ่อบ้านกำชับอีกครั้ง ซึ่งเขาก็ได้แต่ยักไหล่เดินตามไป

———และแล้วก็มาถึงห้องอาหาร

ก๊อก! ก๊อก!

พ่อบ้านเอ็ดเวิร์ดขอรับ

เชิญ

แอ๊ด!

ทันใดนั้นพ่อบ้านวัยกลางคนซึ่งมีนามว่าเอ็ดเวิร์ดจึงเปิดประตูออก เสียงลั่นของไม้ดังสนั่นเบาๆ ภาพตรงหน้าก็คือห้องรับประทานอาหาร ที่ตรงนั้นมีกลุ่มชายหญิงอยู่ 6 คน เกือบทุกคนล้วนมีเส้นผมสีแดงเพลิงกันทั้งสิ้น

กระทั่งมองผ่านไปพบคนผู้หนึ่งเข้า

———ดวงตาของเด็กหนุ่มจึงกระตุก

ตื่นแล้วเหรอ?”

เธอคนนั้นมีวัยไล่เลี่ยกับเขา เส้นผมสีแดงเพลิงดูองอาจ

———กระนั้นกลับมีบางสิ่งผิดแผกไปอยู่บนใบหน้า

นายหลับไปสองวันเต็มเลยนะ บากิส

ที่ใบหน้าของเธอกลับมีผ้าปิดตาสวมทับอยู่

———ราวกับว่าเธอตาบอดยังไงอย่างนั้น

“.....อิลลาเซส?”

†††

แถมหน้าให้ต้อนรับตรุษจีนครับ ^^

สุขสันต์ปีใหม่จีนครับ ซินเจียทุกท่านน้า~

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

230 ความคิดเห็น

  1. #147 madamlm (@madamlm) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 18:02

    บอดเฉยบอดได้ไงอะ

    #147
    0
  2. #46 ganlution (@gomen102014) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:34
    ทำไมนางถึงตาบอดล่ะเนี่ย หรือว่าควักลูกตาโยนใส่บ่อแห่งปัญญา แล้วใช้อักษรรูนชุบบากิส!?!? (เพ้อเจ้อ)
    #46
    4
    • #46-3 Magic-star (@Magic-star) (จากตอนที่ 30)
      4 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:55
      อะไรเนี่ยยยย
      #46-3
    • #46-4 oOfOo (@fighterser) (จากตอนที่ 30)
      4 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:42
      ผิดเรื่องแล้วว! ;w;
      #46-4
  3. #45 ยอดอสุรา (@ZEAL3IX) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:37
    สวัสดีลูกศิษย์ชั้นยอดของลัทธิเจได
    #45
    0