ตอนที่ 125 : Ep.125 - Insect

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 93
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    28 พ.ค. 62

DD : Necrom.125

การผ่าตัดโอนถ่ายอวัยวะด้วยยาวิเศษ «อีลิกเซอร์» ประสบผลสำเร็จ 01 นั้นไม่ได้รับรู้ว่าแขนขาที่ได้มาใหม่นี้จะเป็นผลให้อีลิกเซอร์เติบโตขึ้นในแววงตลาด กล่าวคือหากพูดตามจริงแล้ว 01 นั้นก็ถือเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้โปรเจคค์นี้สำเร็จ

สำเร็จโดยแลกกับชีวิตของแกนดิออรัส ตั้งแต่วันนั้นมา

———เขาก็ไม่ได้ยินเสียงจากข้างห้องอีกเลย

“...................”

ถึงจะได้แขนขาและอวัยวะใหม่ทดแทนจะกลับมาปกติ ทว่า 01 ก็ยังคงนิ่งงันอยู่อย่างนั้น เป็นที่แน่ชัดแล้วว่าสหายร่วมทุกข์เพียงหนึ่งนั้นได้สิ้นลมหายใจไปแล้ว อย่างน้อยตัวชายหนุ่มก็ตระหนักแบบนั้น หากให้เลือกได้แขนขาของสหายกับชีวิต บางทีเขาคงเลือกชีวิต เพราะต่อให้ได้แขนขามายังไงเขาก็ออกไปไม่ได้อยู่ดี

มันเชื่อเช่นนั้นแล้วดวงตาจึงกลายเป็นดำหม่นตายด้าน

———แสงแห่งชีวิตเมื่อดับมอด

พระเจ้ามันมีจริงที่ไหนกันเล่า?”

01 พึมพำออกปาก เส้นผมยาวถึงกลางหลังได้ปรกหน้าลงมาผสมกับหนวดเคราจนแยกไม่ออก อยากหลั่งน้ำตาให้ กระนั้น 01 ก็น้ำตาแห้งเหือดมานานแล้ว บางทีจิตใจคงชินชาตั้งแต่เรื่องของ 04 เมื่อคราวนั้น

แกร๊ก!

แล้วเสียงฝีเท้าก็ลั่นออกมาจากนอกห้อง เพราะอย่างนั้นจึงเหลือบมองออกไปผ่านลูกกรง เบื้องหน้านั้นคือชายร่างสูงผมสั้นสกินเฮด แม้จะดูแตกต่างไปจากเดิม กระนั้น 01 ก็คิดว่าตนจำไม่ผิด

สภาพดูไม่ได้เลยนะ?”

“........ส่วนเจ้าก็ดูสง่าสมกับเป็นผู้นำ

———คนตรงหน้ามันนั้นก็คือ 02

ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าจะมาเยี่ยมข้า.....นี่ผ่านมากี่ปีแล้วล่ะ?”

ปีที่สี่ย่างปีที่ห้า

งั้นเหรอ........”

01 เอ่ยลอยๆอย่างนั้น ข้านึกว่าผ่านมายี่สิบปีแล้วเสียอีก อย่างน้อยนี่ก็เป็นสิ่งที่ใจมันคิดโดยแท้จริง เวลาในคุกมืดแห่งนี้นับเหมือนยาวนานไม่รู้จบ เหมือนเหวนิรันด์ไร้ก้นบึ้ง เขาเข้าใจแบบนั้น ทว่าครั้งนี้มันก็น่าแปลกที่จู่ๆ 02 ก็ปรากฏตัว

มีธุระอะไร?”

ท่านพ่อเรียกหา

“......ว่าไงนะ?”

.

.

.

เป็นเรื่องพิลึกพิลั่นที่ 01 ไม่คิดว่าจะได้พบเจอ ว่ากันว่าใครได้เป็นเด็กรับใช้หรือหนูทดลองนั้นในตอนจบจะมีทางออกเพียงแค่สอง ไม่บ้าก็ตาย อย่างใดอย่างหนึ่ง ทว่าบัดนี้กลับพบว่าสควอลโล่เรียกตนออกจากห้องขัง

เป็นเรื่องที่น่าพิศวงไม่ใช่น้อย และสิ่งที่รับตอบแทนก็คือเครื่องนุ่งห่มชั้นดีกับอาหารหรูนั่งโต๊ะเทียบกับสควอลโล่ซึ่งใส่แว่นโมโนเกิล มันตอนนี้นับได้ว่าแก่ตัวขึ้นมาหน่อย ทว่าความยำเกรงก็ยังมีให้เห็น

ทานซะสิ พ่อรู้ว่าลูกไม่ได้ทานของดีๆแบบนี้มานานแล้ว

“.......อยากพูดอะไรก็พูดมาเถอะ ข้าจะรับฟัง

โฮ่?”

แล้วสควอลโล่ก็ร้องออกมาเบาๆ จากความคิดคือมันมองเห็นถึงความดื้อรั้นของ 01 ราวกับว่าตัวตนเดิมที่เชื่อฟังราวกับหุ่นเชิดได้แปรเปลี่ยนสุนัขที่บางครั้งก็เชื่อง บางครั้งดุร้ายจนอาจแว้งกัดได้ กระนั้นพระสันตะปาปาก็หาได้กลัวไม่ เพราะกำลังของ 01 ตอนนี้จะนับว่าเป็นอันใดหากมาเทียบกับตน

แกร๊ก!

มีดกับส้อมบนจานเสต็กปลาแบบกริลล์หนังเล็กน้อยนั้นถูกวางทิ้งไว้ ก่อนจะเผยอมือยื่นไปจิบไวน์ข้างๆ เสียงฮ่าห์ดังออกปากแล้วมันก็ว่า

แม้จะผ่านมานาน แต่ดูเหมือนสมองแกยังคงดีอยู่สินะ? 01”

อาจจะเสียไปแล้วก็ได้ เสียความคิดสั่งการเรื่องการยับยั้งอารมณ์น่ะ

หึๆๆๆ มีอารมณ์ขันดี สมแล้วที่เคยเป็นมันสมองของกลุ่มเงาแสง แม้จะกลายเป็นเด็กรับใช้แต่ก็ยังคงสติได้อยู่ ข้าเลือกมาไม่ผิดจริงๆ

แล้ว—”

01 เอ่ยเน้นคำแล้วเว้นไว้พลางใช้มีดจิ้มเนื้อวัวในจานเข้าปาก

ที่เรียกข้ามา......คงเป็นเรื่องเกี่ยวกับกลุ่มเงาแสงสินะ?”

ฉลาดจริงๆ เพียงแค่พูดไม่กี่คำแกก็คาดเดาได้ว่าชั้นมีเจตนาอะไร งั้น......เข้าเรื่องเลยแล้วกัน ตั้งแต่แกเข้าไปอยู่คุก ชั้นก็หามันสมองคนใหม่มาแทน—”

แต่ว่ามันโง่กว่าข้าสินะ?”

“.......ใช่ แกพูดถูก จะว่าไปพออยู่ในคุกนานนี่เหมือนจะจองหองขึ้นรึเปล่าเนี่ย?”

ท่านพ่อคงคิดไปเองแล้ว

คำพูดเฉือนคมของทั้งคู่เงียบไปชั่วขณะแล้วถูกแทนที่ด้วยเสียงหั่นสเต็กบนจานของ 01 อย่างเรียบง่าย พอบรรยากาศอึมขรึมปรากฏสควอลโล่จึงว่า

ไม่คิดจะลองอ่านใจพ่อต่อแล้วเรอะ?”

ไม่ต้องอ่านแล้ว แค่นี้ก็ชัดเจนว่าเจ้าต้องการให้ข้ากลับไปรับช่วงต่อในฐานะมันสมองของทีม ถ้าให้เดา ข้าว่าเจ้ามันสมองคนใหม่นั่นคงทำงานพลาดไว้เยอะกว่าข้าเสียอีก ดังนั้นท่านไม่มีทางเลือกจึงต้องหันกลับมาพึ่งข้า

“............”

ใช่ไหมล่ะ?”

สควอลโล่เงียบปากไม่เอ่ยต่อ ในใจนั้นคงกำลังหงุดหงิดไม่สบอารมณ์ต่อท่าทีของชายตรงหน้า กระนั้นนี่ก็เป็นผลประโยชน์ในอนาคต การจะทำสิ่งใดล้วนมีผลกระทบตามหลังเสมอ ดังนั้นมันจึงยิ้มเสแสร้งออกไปแล้วว่า

แล้วพร้อมจะกลับมาไหมล่ะ?”

ข้าพร้อมอยู่แล้ว

“......หึๆๆๆ รู้ไหมว่าในบรรดาลูกๆทั้งหมด แกน่ะเป็นตัวอันตรายอันดับหนึ่งเลยเชียวล่ะ แกไม่ต่างกับสุนัขที่จ้องรอจะแว้งกัดเลยซักนิด

สุนัข? ฮะฮะ.....ท่านให้เกียนติข้าไปแล้วมั้ง? สุนัขอย่างน้อยก็ยังซื่อสัตย์ แต่ข้าน่ะไม่ใช่.....อย่างน้อยในตอนนี้ข้าก็ไร้ซึ่งศักดิ์ศรีและความสัตย์จริง

ว่าแล้วมันจึงกัดชิ้นเนื้อเข้าปากไปอีกคำหนึ่ง

———เช่นเดียวกับดวงตาที่จ้องเขม็ง

ข้าเป็นเพียงแค่กาฝากเล็กๆเท่านั้น......ข้าเป็นได้แค่ไรแรค

†††

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

229 ความคิดเห็น

  1. #224 หิมะลายพราง (@okitasoji16) (จากตอนที่ 125)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 14:55
    04 เจอกับ01 มีแววตับพังอีกหละ555. ไม่พ้น01. จะฆ่าบากิส และ04มาปกป้องจนตัวเองตาย 01 โกรธ ฆ่าบากิส

    ไม่01ตาย ก็บากิสตาย

    จะใช่อย่างงี้รึป่าวหว่า555
    #224
    0