ตอนที่ 117 : Ep.117 - Imagine

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 65
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    11 พ.ค. 62

DD : Necrom.117

เดี๋ยวก่อน.....เจ้าช่วยปล่อยเด็กคนนั้นไปเถอะ นั่นคนรู้จักข้าเอง

เอ๋? ท่านบากิส? แต่นั่นเด็กนะขอรับ จะให้เด็กเข้ามาในร้าน.....”

ไม่เป็นไร ข้าไม่ให้ดื่มหรอก เดี๋ยวข้าดูแลเขาเอง

พอคนที่เป็นว่าที่สามีของประมุขตระกูลดาบลำดับหนึ่งซึ่งเป็นใหญ่ในเมืองอีรันพูดเช่นนี้ มันเลิ่กลั่กครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจ

ก็ได้ขอรับ แต่ดูท่าเด็กคนนี้จะเป็นพวกเร่ขายของ หากให้ดีอย่าให้มันขายของหรือเดินเตร่ในร้านนะขอรับ

เข้าใจแล้ว

อาจเพราะรู้สึกสงสารปนเห็นใจเด็กสลัมคนนี้ บากิสก็เลยยื่นมือช่วย ในวัยเด็กของเขาเองก็มีช่วยเวลาลำบากเช่นนี้เหมือนกัน กระทั่งโตมาหน่อยเขาจึงเข้าร่วมกับนิกายโกลแรนด์ก่อนจะถูกขับออกมาแล้วเข้าร่วมกับนิกายไรแรคแทน

เด็กคนนี้เขาเหมือนเห็นภาพซ้อนทับตนที่ต้องลำบากกัดฟันสู้กับชีวิตความเป็นจริง โลกในตอนนี้สงบสุขก็จริงอยู่ ทว่านั่นไม่ใช่ทั้งหมด พวกชนชั้นล่างเองก็ยังคงต้องดิ้นรนหากินในโลกอันโหดร้ายใบนี้เหมือนทุกวัน

เอ่อ.....ท่านคือ?”

อ่อ เจ้าคงจำข้าไม่ได้เพราะโกนหนวด.....แต่ข้าคือบากิส เป็นชายที่ไว้หนวดเคราหนาเลี้ยงหมูหันเจ้าในป่าเมื่อคราวนั้น

เอ๊ะ? เออออออออ๋!?

เพราะรูปร่างที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ดังนั้นโยฮันก็เลยตกตะลึงออกมา บางทีมันอาจเข้าใจว่าผู้เฒ่าคนนั้นเดิมเป็นคนเร่ร่อนก็ได้ ดังนั้นพอเห็นชุดองค์กับสภาพตอนนี้ก็เลยไม่อาจจดจำได้

เข้ามาก่อนสิ

-ขอรับ

ท่าทีอุ้ยอ้ายนั้นช่างดูคล้ายกับตัวเขาเมื่อสมัยก่อน บากิสนึกแล้วผายมือไปยังเก้าอี้ข้างๆราวกับเอ่ยเป็นนัยว่า เชิญนั่งอยู่ ซึ่งเด็กน้อยก็ทำท่าโค้งประหลกๆอย่างเกรงใจแล้วนั่งลง เอเลซิสเห็นคนร่วมโต๊ะคนใหม่มาจึงว่า

เด็กคนนี้ใครเรอะ?”

ข้าได้พบเจอมันที่เมืองนอร์ร่าก่อนหน้านี้น่ะ เห็นสภาพน่าสงสารแล้วก็เลยชวนมานั่ง จะว่าไปวันนี้เจ้าได้กินอะไรบ้างแล้วยัง? เอาอะไรหน่อยไหม?”

เอ๋!? ไม่ต้องขอรับ! ไม่เป็นไร! ข้ากินมาแล้ว!”

ท่าเช่นนั้นแสดงว่ายังไม่ได้กินอะไรมาเลยสินะ?”

มิได้ๆ! ข้าไม่อาจล่วงเกินท่าน—”

พนักงาน! เอาไก่สิบไม้ที

ขอรับคุณชาย

แล้วพนักงานที่เคาท์เตอร์บาร์ก็ตอบกลับมาแบบนั้นโดยมีโยฮันทำหน้าระเหี่ยใจออกมา ดูเหมือนเขาจะไม่อาจต้านคำพูดของบากิสได้เสียแล้ว คนๆนี้ช่างเป็นคนดีเหลือเกิน ดีแม้กระทั่งเด็กไม่รู้หัวนอนปลายเท้าอย่างเขา

เพราะแบบนั้นโยฮันจึงทำสีหน้าราบเรียบออกมา เอเลซิสเพ่งมองแล้วถาม

เห? พบเจอที่เมืองนอร์ร่าเรอะ? เช่นนั้นแล้วเหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ? อีรันกับนอร์ร่าน่ะห่างกันหลายกิโลฯเลยนะ ดูสภาพเจ้าก็คงไม่น่านั่งรถม้ามาหรอก ตั้งหลาย GP เลยนะน่ะ เดินมาเรอะ?”

ขอรับ เผอิญข้าต้องการเงินไปช่วยรักษาท่านแม่......เพราะงั้นก็เลยต้องเดินทางเมืองหลวงเช่นนี้ อย่างน้อยของที่ขายในเมืองใหญ่ก็คงดีกว่า คนก็เยอะกว่าสภาพแวดล้อมก็ดีกว่า ข้าคิดว่าหากทำเงินจากที่นี่ได้บ้างก็คงดี

อืมๆ เป็นเด็กที่ประเสริฐจริงๆ อายุเท่านี้รู้จักกับความยากลำบาก อนาคตโตไปได้กลายเป็นคนใหญ่คนโตแน่! ฮะฮะ! สู้ๆนะ! พี่สาวเอาใจช่วย!”

-ขอรับ

พี่สาวเรอะ? แต่เจ้าอายุสามสิบเหนาะๆแล้วนะ นั่นคือสิ่งที่บากิสคิดอยู่ในใจลึกๆ ทว่าก็ไม่ได้พูดออกมา เพราะตนเองก็อายุเข้าหลักพันไปแล้วเช่นกัน

ไก่สิบไม้ได้แล้ว!”

แล้วไก่หมักซอสสีดำแดงคล้ำก็ปรากฏตรงหน้า สิ่งนี้คือไก่ย่างเทริยากิ เป็นของกินจากต่างโลกที่ผู้กล้าเมื่อหลายร้อยปีก่อนได้เอานำเสนอให้กับคนบนโลกใบนี้ จนปัจจุบันกลายเป็นของยอดนิยม บากิสหยิบไปไม้หนึ่งแล้วกิน เขาว่า

เอาสิ

ขอรับ

เด็กหนุ่มตอบอย่างนอบน้อม พลางหยิบไม้หนึ่งออกจากจานแล้วกัด เนื้อสัมผัสมีความร่วนของไก่ แต่ซอสที่เคลือบนั้นมีเหนียวเข้มข้นแทรกผ่านเนื้อทำให้ลงตัว กล่าวง่ายๆคือนี่ถือเป็นรสชาติอร่อยที่นานครั้ง ไม่สิ...เรียกว่าไม่เคยเลย ที่โยฮันจะได้ลิ้มรส

ความอร่อย อาหารรสเลิศ ชีวิตที่สุขสบาย สามารถทำสิ่งใดก็ได้

เขาไม่เคยได้รับเลย

“............”

เพราะแบบนั้นลิ้นสัมผัสจึงกลายเป็นด้านชา

———ดวงตาก็กลายเป็นดำหม่นไม่รู้สึก

เด็กคนนี้คล้ายกับเจ้าเลยนะ? เป็นพวกชอบทำหน้าซึมกระทื่อน่ะ

งั้นเหรอ? ก็นะ ชีวิตคนเรามันไม่ได้หรูหราเหมือนเจ้าที่เป็นคุณหนูนี่?”

แขวะข้าจังนะ เอ้า! ดื่มๆ!”

ว่าแล้วนางก็ถือวิสาสะยกแก้วตนชนแก้วบากิสซึ่งตั้งอยู่ เพราะถูกชน ดังนั้นก็เลยต้องกินอย่างช่วยไม่ได้ บากิสทำหน้าแหยๆออกมา จากนั้นก็ยกดื่มเช่นเดียวกับสตรีสาวผมแดงข้างๆตน เสียงกลืนน้ำผ่านลำคอดังเอื้อกๆลั่นออกมา

ฮ่าาา! สดชื่นจริงๆ นานๆทีข้าได้ดื่มสะใจเช่นนี้!”

ฮ่า! นานๆทีเรอะ? จำได้เมื่อสัปดาห์ก่อนข้ายังเห็นเจ้าเมา—”

เพล้ง!

แล้วเรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น แก้วเบียร์ในมือของเอเลซิสพลันล่วงหล่น เสียงแก้วตกนี้ไม่ใช่เบา ดังนั้นทุกคนรวมถึงนักดนตรีต่างก็หันมองเป็นทางเดียวกัน

ตึง!

ร่างของเอเลซิสล้มลงหัวกระแทกพื้นทั้งอย่างนั้น

เอเลซิส!”

เมาเกินไปเรอะ? เพราะดื่มมากเกินไปก็เลยน็อคไม่ได้สติ? แต่นี่มันแปลก จู่ๆทำไมถึงล้มลงเสียดื้ออย่างนี้กัน? มีคำถามมากมายผุดขึ้นในหัวของบากิส ทว่าอย่างไรตอนนี้เขาก็ต้องช่วยเธอก่อน จอมมารหนุ่มพุ่งเข้าไปหมายจะประคองร่าง

ตึง!

ทว่าก็กลับกลายเป็นมันเองที่ล้มพับไปอีกคน

———ราวกับร่างกายไม่ยอมฟังคำสั่ง!

นี่มัน.....อึก! อะไร..?”

ท่านนี่มันช่างใสซื่อเสียจริงเลยนะ

มีฝีเท้าเล็กเดินผ่านหน้ามัน เท้าเล็กๆนี้มีท่าทีซอมซ่อราวกับเดินผ่านฝุ่น ผ่านร้อน ผ่านหนาวมานานนัก เป็นเท้าที่หยาบกร้าน

———ผิดกับใบหน้าที่ดูนิ่งเฉยของมัน

ข้าละเกลียด......ไอ้พวกที่แสร้งเป็นคนดีจริงๆ ท่านไรแรค

เพล้ง!

แล้วเสียงแห่งความโกลาหลก็ปรากฏขึ้น เหล่าลูกค้าและพนักงานในบาร์พลันดิ้นพล่านล้มพับ ที่ลำคอปรากฏโลหิตสีแดงฉานพวยพุ่งออกมา เลยห่างออกไปก็เผยกลุ่มคนสวมชุดดำปกปิดรูปร่างและหน้าตาเอาไว้

-อ๊ากกกกกก!?”

เหวออออ!? นี่มันอะไรกันเนี่ย!”

———เป็นกลุ่มเงาแสง

“......ฆ่าทุกคนที่นี่ทิ้งซะ

นั่นคือคำพูดที่โยฮัน.....01 ได้เปล่งออกมา

†††

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

229 ความคิดเห็น