ตอนที่ 114 : Ep.114 - Imagine

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 68
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    10 พ.ค. 62

DD : Necrom.114

ภารกิจของวันนี้คือการฆ่าชนชั้นสูงคนหนึ่ง

ศูนย์สอง.....เข้าทางด้านหลัง ถ้าเป็นแบบนั้นสายประชิดแบบเจ้าจะลงมือได้ประสิทธิภาพกว่า

รับทราบ

ฉัวะ!

อ๊ากกกกกก!?

ศูนย์ห้าระวังอย่าใช้เท้าขวาบ่อยเกิน ศัตรูเริ่มจับทางกระบวนท่าได้แล้ว

รับทราบ!”

ยามราตรีปรากฏ กลุ่มเงาแสงซึ่งเป็นเพียงเด็กน้อย บัดนี้กลับมาวิ่งเล่นอยู่กลางสนามหญ้าราวกับไล่จับกันอย่างสนุกสนาน ทว่าสิ่งที่ผิดแผกไปนั้นก็คือโลหิตที่พวยพุ่ง ร่างกายที่ฉีกขาด เสียงแผดร้องที่สาหัส และศีรษะที่แยกออก

เป้าหมายของวันนี้คือกลุ่มการค้าประจำเมืองอีรัน

คนพวกนี้เป็นกลุ่มนายทุนซึ่งมีสิทธิ์เสียงทางการเมืองมากเกินไป ดังนั้นผลที่ควรกระทำคือการกำจัดเสียแต่ต้นลมจะดีกว่า นั่นเองจึงเป็นผลให้สควอลโล่ส่งพวกเขามาที่นี่

บัดซบ! เจ้าเด็กเปตรพวกนี้มันอะไรกัน!? ฝีมือเช่นนี้.....มันชักจะแปลกเกินไปแล้ว!”

เหรอ?”

แล้วเสียงเย็นชาก็ปรากฏขึ้นที่ด้านหลังของทหารรับจ้างคนดังกล่าว ฉัวะ! หัวสะบั้นหลุดกระเด็นไปคนละทาง ร่างกายเองก็มีแรงเฉื่อยครู่หนึ่งก่อนจะตกลงไปนอนกองกับพื้น ผู้ลงมือคือ 04 เธอสะบัดมีดยาวให้คราบโลหิตหลุดออกก่อนจะทะยานเข้าปะทะต่อไป

หากผู้ใหญ่ฆ่าเด็ก ผู้ใหญ่ก็จะถูกตราหน้าเป็นคนเลว

ถ้าอย่างนั้นแล้ว หากเด็กฆ่าผู้ใหญ่ล่ะ..? จะถือว่าเด็กเองก็เป็นคนเลวเหมือนกันรึไม่?

คำตอบนั้นไม่ตายตัว——

เพราะว่าเป็นเด็ก ก็เลยไม่อาจเรียกร้องอะไรได้มากนัก

เพราะว่าเป็นเด็ก ก็เลยไม่เข้าใจว่าสิ่งที่ตนได้ถูกฝูมฝักนั้นเป็นสิ่งที่ผิด

ซ่า!

โลหิตที่สาดกระเซ็นเปรอะกายกับใบหน้าได้สะท้อนให้เห็นแววตา

———แววตาของคนผู้ไม่รู้จักสิ่งผิดชอบชั่วดี

งานของวันนี้เหนื่อยเหมือนกันนะ?”

อ่า ก็อีกฝ่ายเป็นกลุ่มการค้าใหญ่นี่นะ ข้าไม่แปลกใจเลยที่พวกมันถึงกับจ้างคนมีวิชามากมายขนาดนี้มาเป็นกองทัพ

ฮะฮะ กองทัพเรอะ? ของเช่นนี้เป็นอะไรได้เมื่อเทียบกับพวกเรา? เราแค่สิบคนยังสามารถจัดการได้เลยนะ?”

เด็กสาวหัวเราะร่วนสนทนาต่อ 01 แล้วนั่งลง

นั่งลง.....บนกองซากศพนับยี่สิบคนตรงหน้า

“.....ไม่ใช่สิบคน ตอนนี้เป็นเจ็ดแล้ว

อ๊ะ! จริงด้วยสิ...ลืมไปเลยว่า 06 08 09 ถูกคุณลุงหนวดเฟิ้มคนนั้นฆ่าตาย

เหอะ! เป็นความผิดเจ้า 01 นั่นแหละ

———แล้ว 02 ก็เข้าร่วมวงสนทนา

ในมือของมันมีหัวของเป้าหมายซึ่งชายอ้วนฉุปล่อยเลือดไหลหยดออกจากช่วงคอซึ่งถูกผ่าเรียบเนียนสนิท มันจ้องมามายังทั้งคู่อย่างไม่สบอารมณ์ กระนั้นก็ต้องยอมรับในมันสมองของ 01 คนๆนี้เองหลายคราแล้วที่ได้มันช่วยชีวิตไว้

ถึงอย่างนั้นเรื่องที่คนในทีมตายก็ยังเป็นความจริง

———เป็นความรับผิดชอบ 01

แต่ลุงคนนั้นเขาแข็งแกร่งมากเลยนะ ถ้าวัดสเกลแล้วข้าว่าเขาแข็งแกร่งกว่าพวกประมุขเสียอีก ทุกการเคลื่อนไหวเองก็ยากจะมองออก ไปโทษ 01 คนเดียวมันก็ไม่ได้นา

เจ้าโอ๋มันเกินไปแล้ว 04 ขืนทำเช่นนี้เรื่อยๆ ความผิดพลาดเองก็จะเกิดขึ้นซ้ำ ดังคำว่าหากมีครั้งแรกครั้งที่สองและสามก็จะตามมา จริงอยู่ว่า 01 เป็นอัจฉริยภาพในด้านนี้ ทว่าอัจฉริยะในด้านนี้จะผิดพลาดไม่ได้แม้แต่น้อย หากผิดพลาดแม้ครั้งหนึ่ง—”

02 เดินเข้าไปใกล้ 01 แล้ววางหัวของเป้าหมายให้กับมือ

หากผิดพลาดซักครั้ง.....ผลลัพธ์คือมันจะพาพวกเราไปตายกันหมดยังไงล่ะ

“.......ข้าจะไม่พลาดอีก

เอาให้ได้อย่างที่พูดก็แล้วกัน

02 ว่าแล้วก็เดินจากไปพร้อมพรรคพวกอีกสี่คน อย่างไรในหมู่กลุ่มเงาแสง คนที่แข็งแกร่งสุดก็คือ 02 ดังนั้นสภาพผู้นำของเขาจึงสูงกว่า 01 ที่เป็นเหมือนกับคนสั่งการ การคือพวกมันล้วนเคารพ 02 จากใจมากกว่าเคารพ 01 ที่ต้องทำตามเพราะเป็นบทบาทของสถานะ 04 ไม่แสดงสีหน้า เธอเพียงแค่ยิ้มบางๆออกมา

“02 ดูเป็นห่วงเจ้าน่าดูเลยนะ?”

เป็นห่วงเรอะ?”

อืม ถ้าไม่เป็นห่วง มันคงไม่ย้ำเจ้าบ่อยถึงขนาดนี้หรอก ถูกไหม? ในสายตาของ 02 น่ะพวกเราก็เหมือนกับครอบครัวเหมือนกับพี่น้องกันล่ะมั้ง?”

ครอบครัว? พี่น้อง?”

เขาเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะก้าวเดินฝ่าความมืดในยามราตรีอันหนาวเหน็บ

———01 ไม่มีรอยยิ้ม กระนั้นก็ไม่ได้หมายถึงปราศจากซึ่งรอยยิ้ม

ข้าไม่เข้าใจหรอก.....ของแบบนั้นน่ะ

†††

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

229 ความคิดเห็น