Forget Love รักไม่รู้ลืม

ตอนที่ 55 : Part 54:ยาสลบสุดพิสดาร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 362
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    10 ก.ย. 62

Forget Love รักไม่รู้ลืม
Part 54:ยาสลบสุดพิสดาร




          "พี่ๆเดี๋ยวก่อน"

          ฉันห้ามพี่พีให้เบรกรถไว้ก่อน เมื่อขับตามแม่มาจนถึงโกดังร้างแห่งหนึ่ง ทางเข้ามีผู้ชายตัวโตคนนึงที่ยืนเฝ้าอยู่ กำลังคุยอะไรบางอย่างกับแม่ก่อนจะยอมปล่อยให้แม่เข้าไป

          "ฉันว่าเรามาวางแผนกันก่อนดีมั้ย ท่าทางจะจัดการยากอยู่นะตัวเท่าควายไม่พอยังมีปืนอยู่ในมืออีกด้วย" พี่พีเอียงหัวมาเสนอความคิดกับฉันสีหน้าเคร่งเครียด

          "พี่ก็ว่ามาสิ"

          "จำที่เธอเคยบอกฉันได้มั้ยว่าเธอเคยจัดการพวกมันด้วยยาสลบ"

          "จำได้สิ อย่าบอกนะว่าพี่จะจัดการพวกมันด้วยยาสลบ เตรียมมาหรือไง" ฉันขมวดคิ้วยุ่งเมื่อเห็นพี่พีกำลังก้มไปยุ่มย่ามอยู่แถวรองเท้าตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายกยิ้มมุมปากอย่างมีแผน

          "ยาสลบน่ะไม่มีหรอก มีแต่ไอ้นี่" พี่พีชูถุงเท้าสีดำที่เพิ่งถอดมา(จากตีน)เมื่อกี้สดๆร้อนๆ 

          "นี่พี่..." เฮ้อ...หมดคำจะพูด

          "เถอะน่า ใส่มาทั้งวันถ้าไม่สลบก็ให้มันรู้ไป ถ้าพวกมันไม่สลบนะฉันยอมให้เธอเอามาอุดปากฉันเลย" ฉันถอนหายใจอย่างปลงๆ เอาเถอะ...พี่พีเสนอมาขนาดนี้ฉันก็ต้องสนองสิ

          เป็นไงเป็นกันวะ

          หลังจากนั้นเราจึงเริ่มแผนการต่อไป โดยมีผิงอันที่กำลังตามมาเป็นหนึ่งในผู้ร่วมแผนการกับเราด้วย พอวางแผนเสร็จเราสองคนจึงเริ่มแผนหนึ่งที่วางไว้ คือการที่ฉันต้องไปหลอกล่อให้ไอหมีควายนั่นเผลอ จากนั้นค่อยส่งสัญญาณให้พี่จัดการต่อ(ด้วยถุงเท้านั่น...) ด่านแรกก็เสี่ยงตั้งแต่เริ่มต้นแล้ว ถ้าไอหมีควายนั่นไม่สลบล่ะก็คงแย่น่าดู แต่ถ้าสลบก็...ขอกราบงามๆให้กับความขลังของถุงเท้าพี่พีแล้วกัน

          "เฮ้!น้องสาว คนนอกห้ามเข้านะจ๊ะ" ฉันถูกแขนใหญ่ๆดักไว้หลังจากที่แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เดินเข้าไปหน้าตาเฉย

          "อ๋อเหรอคะ ขอโทษค่ะ" ฉันพูดพร้อมกับขยับปีกหมวกลงเพื่ออำพรางหน้า แต่ไอ้หมีควายนั่นกลับพยายามก้มมองด้วยความสงสัย

          ทำไมขี้เสือกจังวะ

          "ทำไมคุ้นๆวะ" ไม่พูดเปล่ามือหนาๆนั่นดึงหมวกออกไปอย่างง่ายดาย ก่อนจะเบิกตาโพลงเมื่อเห็นหน้าฉันชัดเจน"เฮ้ย!นี่มัน!"

          "ก็มาดิคะ" 

          พลั่ก!

          ฉันยกเท้าฟาดลงไปบนมือที่กำลังจะยกปืนขึ้นมาจ่อฉัน ทำให้ปืนกระบอกสั้นกระเด็นไปอีกฝั่ง พร้อมกับส่งสัญญาณให้พี่พีที่เดินมาจากข้างหลังจัดการต่อทันที ฉันจึงรีบไปหยิบปืนกระบอกนั้นมาจ่อหน้าไอหมีควาย ในขณะที่พี่พีพุ่งเข้ามาเอายาสลบของเขา(?)มาอุดจมูกไว้

          "อยู่นิ่งๆ ถ้าแกไม่อยากตาย" ไอ้หมีควายที่กำลังดิ้นเมื่ออยู่ๆก็มีอะไรแปลกมาอุดจมูกนิ่งสนิทขึ้นมาเมื่อฉันเอาปืนมาจ่อตรงหัว"จะกลั้นหายใจทำไม สูดเข้าไปสิ! สูดเข้าไปอีก! สูดเข้าไปลึกๆ!"

          จบคำสั่งของฉัน ร่างโตเท่าหมีควายก็ล้มพรวดลงไปกองกับพื้นทันที ฉันกับพี่พีจึงช่วยกันลากออกไปจากตรงนี้พร้อมกับริบโทรศัพท์มือถือของมันมา พอจัดการเรียบร้อยแล้ว พี่พีจึงยกมือทุบไหล่ตัวเองไปพลางบ่นไปพลางด้วยความเมื่อย

          "คนหรือหมีควายวะ หนักชิบ"



          ฉันกับพี่พีบุกเข้ามาในโกดังร้างพร้อมกับจัดการลูกน้องพวกนั้นด้วยยาสลบสุดพิสดารของพี่พี เราสองคนเข้ามาลึกเรื่อยๆแต่ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของแม่กับไอปาล์ม ฉันต้องรีบทำเวลาให้เร็วกว่านี้ก่อนที่แม่กับน้องชายฉันจะเป็นอะไรไป

          "มันเดินมาทางนี้แล้ว เตรียมตัวเลยนะ" 

          พี่พีหันมาบอกฉันที่กำลังหลบอยู่ในซอกเศษกระดาษลัง ฉันพยักหน้ารับที่นึง พี่พีจึงยื่นขายาวๆของเขาออกไป ทำให้เหยื่อรายนั้นที่กำลังเดินมาทางนี้พอดีสะดุดเข้าจนล้มหน้าคะมำ พี่พีจึงพุ่งเข้าไปขึ้นคร่อมบนหลังพร้อมกับตรึงแขนทั้งสองข้างเอาไว้ไม่ให้ดิ้น

          "เฮ้ย!ใครวะ...!อุบ...อื้ออออ!" ฉันรีบเอาถุงเท้าพี่พีไปยัดจมูกก่อนที่หมอนั่นจะแหกปากเสียงดังจนความแตกขึ้นมา พอสลบเหมือดไปแล้ว พี่พีจึงลากตัวไปซ่อนพร้อมกับริบโทรศัพท์มือถือมาเหมือนเดิม

          "ทางเริ่มสะดวกแล้ว เรารีบไปกันเถอะ" พี่พีฉุดมือฉันให้วิ่งไปจากตรงนี้ แต่วิ่งไปได้ไม่ถึงไหนก็มีชายร่างยักษ์สองคนที่ยกปืนเล็งมาที่เรา พอหันไปอีกฝั่งก็เจอเข้ากับชายร่างยักษ์อีกคนที่กำลังจ่อปืนมาที่เราสองคนเหมือนกัน ความซวยมาเยือนแล้วสิ หนีไปไหนไม่ได้แล้วตอนนี้...ทางตัน

          "วางปืนลง" จบคำสั่งของหนึ่งในนั้นที่สั่งเสียงแข็งกร้าว ทำให้ฉันต้องค่อยๆวางปืนลงด้วยความไม่เต็มใจนัก

          ปัง!

          เสียงลั่นไกที่ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำให้ฉันเผลอสะดุ้ง พอหันไปมองที่มาของมันปรากฏว่าเป็นผิงอันที่ยิงเข้าไปที่มือของชายร่างยักษ์ที่ยืนอยู่ข้างหลังฉันคนเดียว ทำให้ปืนในมือที่ถูกยิงของเขาหลุดร่วงลงกับพื้น พร้อมกับผิงอันที่ยกปืนขึ้นจ่อหัวเขาจากด้านหลัง ฉันกับพี่พีจึงใช้โอกาสที่สองคนนั้นเผลอรีบหยิบปืนวิ่งไปรวมตัวกับผิงอัน และยื่นปืนให้พี่พีเล็งไปที่พวกมันสองคย ฉันจึงหยิบปืนกระบอกนั้นที่หล่นอยู่บนพื้นขึ้นมาเล็งเหมือนกัน

          "เอาสิ ถ้าอยากให้เพื่อนแกตาย" ผิงอันขู่ เมื่อเห็นว่าสองคนนั้นยกปืนขึ้นมาเหมือนกัน ทั้งสองจึงชะงักและหันมองหน้ากันอย่างลำบากใจ

          "วางปืนลงดิวะ!" พี่พีสั่งกับพวกมันเหมือนที่เคยสั่งพวกเราก่อนหน้านี้ เมื่อเห็นว่าพวกมันตุกติกผิงอันจึงจัดการฟาดปืนลงไปที่หัวหมอนั่น จนสลบล้มตัวลงไปนอนกองกับพื้น และใช้ปืนจ่อไปเหมือนเดิม

          พลั่ก!

          "เร็วดิ!" ผิงอันกดปืนลงไปจ่อแนบกับหน้าผากหมอนั่นอย่างน่าหวาดเสียว ทำให้สองคนนั้นค่อยๆวางปืนลง ฉันกับพี่พีจึงค่อยๆเดินเข้าไปเตะปืนสองกระบอกนั้นออกไปให้ห่างจากมือพวกมัน และจัดการฟาดปืนลงไปที่หัวพวกมันสองคนพร้อมกัน แต่ทว่า...

          ทำไมไม่สลบวะ?

          "พี่ ขอยาสลบหน่อยสิ แบ่งกันคนล่ะข้าง" พี่พีล้วงกระเป๋ากางเกงเพื่อเอาอาวุธเด็ดของเขาให้ฉัน โดยที่มืออีกข้างที่ถือปืนยังจ่อไปที่หัวหมอนั่น และโยนมันให้ฉันพร้อมกับพูดด้วยท่าทางภูมิใจว่า...

          "อ่ะเอาไป ขนาดปืนที่ว่าแน่ยังแพ้ให้ปลาเน่าของฉัน โถๆๆ"




******************************

ยอมใจให้กับอาวุธเด็ดของนางจริงๆ(¬_¬)

ไรท์เพิ่งไปดูในท็อป100ของนิยายเด็กดีมา ปรากฏว่านิยายไรท์ก็ติดอันดับกับเค้าด้วย แม้ว่าจะเป็นที่โหล่ก็ตาม แต่ไรท์ก็ภูมิใจT_T















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

38 ความคิดเห็น