Forget Love รักไม่รู้ลืม

ตอนที่ 23 : Part 22:เรื่องที่โกรธ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 769
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    2 พ.ค. 62

Forget Love รักไม่รู้ลืม
Part 22:เรื่องที่โกรธ





          PRAI PART

          ตุบ!

          "มีสมาธิหน่อยสิ" ผิงอันดุฉันที่เอาแต่เหม่อลอยไม่มีสมาธิ เป็นการเปิดโอกาสให้ผิงอันจับฉันทุ่มได้อย่างง่ายดาย ผิงอันยื่นมือมาเพื่อประคองให้ฉันลุกขึ้น ฉันจึงจับมือเธอลุกขึ้นมาจัดชุดยูโดให้เข้าที่ และหยิบขวดน้ำมานั่งดื่มข้างๆผิงอัน วันนี้เป็นวันที่ฉันกับผิงอันมีเวลาว่าง ผิงอันจึงพาฉันมาฝึกยูโดด้วยกัน 

          "เป็นอะไรของเธอ เมื่อกี้เธอไม่ได้ทุ่มฉันสักครั้งเลยนะ" 

          "ฉันมีเรื่องจะปรึกษาอีกน่ะ"

          "ว่ามาสิ" ผิงอันเปิดโอกาสให้ฉันพูดแล้ว แต่ไม่แน่ใจเลยว่าเรื่องแบบนี้ควรเอาไปปรึกษาดีมั้ย ช่วงนี้ผิงอันจะยุ่งๆหน่อยเลยไม่ค่อยมีเวลาได้คุยกับเธอนัก พอว่างเธอก็พาฉันมาฝึกยูโดที่นี่ทันที 

          "ฉันทำเขาโกรธอีกแล้ว" 

          "ไปทำอีท่าไหนอีกล่ะ" ผิงอันหันมาเลิกคิ้วใส่

          ฉันถอนหายใจออกมาทีนึง และตัดสินใจเล่าเรื่องวันนั้นไป วันนั้นที่เจ้าอุ๋งหนีออกจากบ้านแล้วเขาช่วยตามหา แต่ฉันดันไปเข้าใจผิดคิดว่าเขาไปดุเด็กผู้หญิงคนนั้นจนร้องไห้ แต่ความจริงแล้วหลังจากที่พี่พีอุ้มเจ้าอุ๋งไปให้ไอปาล์มและเดินกลับไป เด็กคนนั้นก็บอกฉันว่าที่ร้องไห้ไม่ใช่เพราะพี่พีดุ แต่เป็นเพราะกลัวว่าเจ้าอุ๋งมันจะตายที่ตัวเองเอาช็อกโกแลตให้มันกิน หลังจากนั้นพี่พีดูเหมือนจะโกรธฉันมาก เวลาที่ฉันไปทำความสะอาด ทุกคนคุยกับฉันเป็นปกติ ยกเว้นเขาที่เมินใส่ฉันไม่คุยและไม่มองหน้าฉันซักนิด แอบสงสัยอยู่เหมือนกันว่าฉันเข้าใจผิดแค่นี้เขาถึงกับต้องโกรธขนาดนั้นเลย

          "ฉันว่าเขาน่าจะโกรธเธอเรื่องอื่นมากกว่านะ" ผิงอันออกความเห็นทันทีที่ฉันเล่าจบ 

          "เรื่องอื่น?"

          "มันก็ต้องมีซักอย่างแหละน่า เธอก็ไปง้อสิหยอดมุกเสี่ยวๆซักหน่อยยิ่งดี พอเขาอารมณ์ดีก็ค่อยถามว่าโกรธอะไร แค่นั้นเอง" นี่ฉันต้องง้ออีกหรอเนี่ย คนอย่างพี่พีไม่ใช่คนที่จะง้อกันได้ง่ายๆ ว่าแต่มุกเสี่ยวๆนี่ไม่ใช่ทางฉันเลยนะ

          "เรื่องง้อน่ะฉันทำได้อยู่แล้ว แต่มุกเสี่ยวอะไรของเธอฉันไม่เอาหรอก" 

          "คราวที่แล้วก็ได้ผลนี่ เชื่อสิมุมนี้ของผู้หญิง ผู้ชายแพ้กันทั้งนั้น ถ้าเธอไม่ทำแล้วเมื่อไหร่เธอกับหมอนั่นจะไปได้สวยซักทีล่ะ"

          "..." ผิงอันบ่นฉันอีกแล้ว ฉันได้แค่นั่งฟังเงียบๆโดยที่ไม่คิดจะเถียงหรือคัดค้านอะไรอีก ผิงอันจึงลุกขึ้นและหันมายิ้มเจ้าเล่ห์ให้ฉันเหมือนมีแผนอะไรซักอย่าง

          "เอางี้ดีกว่า ถ้าเธอแข่งกับโค้ชที่นี่ชนะเธอไม่ต้องทำแบบนั้นก็ได้" 

          "ว่าไงนะ" ผิงอันไม่ได้สนใจที่ฉันพูด แต่หันไปกวักมือเรียกผู้ชายตัวโตกล้ามใหญ่ ดีกรีแชมป์เหรียญทองและเป็นเจ้าของที่นี่ ที่ตอนนี้กำลังเดินมาทางนี้ในชุดยูโดเหมือนกัน แต่เดี๋ยวนะ...นั่นมันสายดำเลยนะ!

          "ทุ่มโค้ชให้ได้สิบครั้ง"



          ปวดไหล่ชะมัด...

          ฉันนั่งบีบไหล่ตัวเองไปพลางๆขณะที่นั่งรอพี่แต้วที่โต๊ไม้หินอ่อนหน้าตึกขณะ เพื่อจะขอดูชีทเนื้อหาปีหนึ่งที่พี่แต้วเก็บไว้ ถึงแม้ว่าฉันกับพี่แต้วจะอยู่คนละสาขากัน แต่ในตอนปีหนึ่งทุกสาขาจะเรียนรวมกันก่อน จะเริ่มเรียนหนักจริงๆและแยกสาขาอย่างชัดเจนตอนปีสอง จึงถือว่าโชคดีหน่อยที่พี่แต้วเก็บชีทและเลกเชอร์ของตอนปีหนึ่งไว้ ฉันจะเอามันมาอ่านไปพลางๆก่อนถึงวันสอบ เป็นเด็กวิทย์การอ่านหนังสือสอบล่วงหน้าเป็นสิ่งที่ควรทำ เมื่อถึงวันสอบจริงๆจะได้ไม่ไปนั่งงัดเอาคำตอบในสมองตัวเองที่ทึบตัน จนไม่รู้ว่าจะเอาอะไรให้ตอบ

          "ไหล่เป็นอะไร" พี่แต้วนั่งลงข้างๆและวางชีทเป็นปึกที่ใส่ถุงมาเป็นอย่างดี พร้อมกับกล่องขนมอีกหลายกล่องที่หอบมาพร้อมๆกัน มีสิบมือหรือไงกันถึงได้หอบของเยอะแยะพวกนี้มาได้

          "ไปฝึกยูโดมาน่ะสิ โดนท้าให้ประลองกับโค้ช" บอกตรงๆเลยว่าเมื่อวานฉันแพ้ยับเยินเลย โค้ชยูโดเป็นคนที่มีทักษะและประสบการณ์กว่าฉันมาก มีบางครั้งที่โค้ชยอมอ่อนให้ฉันจับทุ่มง่ายๆ ฉันจับทุ่มได้ก็จริง แต่น้ำหนักตัวของโค้ชทำให้ฉันปวดไหล่จนถึงตอนนี้ แม้ว่าฉันจะมีแรงเยอะเกินกว่าที่ผู้หญิงปกติมีกัน แต่ผู้หญิงก็คือผู้หญิง เจอแบบนี้ถ้าไม่อ่อนแอก็ให้มันรู้ไป

          "คงจะหนักน่าดู อะนี่ของเธอทั้งหมดเลย" พี่แต้วดันของที่หอบมาเมื่อกี้ให้ฉัน

          "ขนมนี่ด้วยหรอ"

          "เออแฟนคลับเธอฝากมาน่ะ ช่วยยิ้มๆหน่อยบ้างก็ดี พวกนั้นมันเห็นหน้าเธอนิ่งๆก็เลยไม่มีใครกล้าให้ด้วยตัวเอง เป็นภาระให้ฉันหอบมาให้นี่ไง" บ่นฉันเสร็จก็หยิบลิปสติกในกระเป๋ามาทา โดยใช้จอมือถือแทนกระจก ฉันคิดว่าถ้าพี่แต้วเป็นผู้ชายแมนๆเหมือนแต่ก่อนคงจะฮอตน่าดู เสียดายหน้าหล่อๆตี๋ๆ 

          "แดงไปหรือเปล่าพี่" พี่แต้วชะงักแท่งลิปสติกที่กำลังวาดบนปาก และหันมามองหน้าฉันอย่างสังเกตุ

          "หน้าเธอซีดจัง มา...เดี๋ยวฉันทาให้เอง" พี่แต้วจับหน้าฉันไว้และยื่นลิปสติกมาจ่อตรงปาก ฉันพยายามถอยห่างออกไปกลัวว่าลิปสติกมันจะเลอะหน้าเสียก่อน

          "อย่าพี่...ไม่เอา" ฉันร้องห้าม แย่งลิปสติกจากมือพี่แต้วมาและริบไว้ก่อนกลัวว่าจะเล่นแผลงๆกับฉันอีก แต่พี่แต้วกลับชะงักอยู่ท่าเดิม และยื่นหน้ามาใกล้ๆหรี่ตามองฉันอย่างสังเกตุ

          "หน้าเธอคุ้นๆนะ เธอหน้าเหมือน...เหมือนกับ" พี่แต้วถอยห่างออกไป และหยิบโทรศัพท์เปิดรูปอะไรบางอย่างมาเทียบกับหน้าฉัน"ใช่...เหมือนมาก หน้าเธอเหมือนนางแบบรุ่นใหญ่ตัวแม่ของวงการที่ชื่อปราณเลย"

          ฉันแย่งโทรศัพท์จากมือพี่แต้วมาดูรูปนั้น คนที่พี่แต้วบอกว่าหน้าเหมือนฉัน คนที่บอกว่าเป็นนางแบบ คนที่บอกว่าชื่อปราณ คนๆนั้นคือแม่ฉันเอง...

          "ไม่เหมือนหรอก" ฉันคืนโทรศัพท์ไป รูปแม่ที่ฉันดูเมื่อกี้มีหัวข้อข่าวไม่ดีของแม่อยู่

          "แต่ฉันว่าเหมือนมากเลยนะ เหมือนเธอถอดแบบความสวยจากหล่อนมาเลย แต่ว่าช่วงนี้มีข่าวคาวหนาหูมากเลยนะ" พี่แต้วขมวดคิ้วสไลด์นิ้วมืออ่านข่าวในมือถือด้วยความสนใจ"ในข่าวบอกว่าเธอหย่ากับสามีหนุ่มนักข่าววัย27แล้ว เพราะนักข่าวหนุ่มไปจับได้ว่าเธอซุกลูกไว้ถึงสองคน และหย่ากับพ่อของลูกมาเกือบสิบปีแล้ว"

          ฉันรู้อยู่แก่ใจว่าเรื่องนี้เป็นการใส่ร้ายชัดๆ ไอนักข่าวนั่นรู้อยู่แล้วว่าแม่ฉันเป็นแม่หม้ายลูกสอง แต่ไปโกหกหน้าด้านๆทำเหมือนกับแม่ไปหลอกเขาซะงั้น

          "ไร้สาระน่าอย่าไปสนใจเถอะ ไปหาไรกินกันหิวแล้ว" ฉันยืนขึ้นฉุดแขนพี่แต้วให้ลุกขี้น แต่เขากลับดึงแขนฉันให้นั่งลงที่เดิม

          "ไหนว่าจะไปตึกสถาปัตย์ก่อนไง" 

          "อ๋อลืมไปเลย งั้นไปก่อนนะ" ฉันลุกขึ้นเพื่อจะเดินไปตึกสถาปัตย์แต่พี่แต้วฉุดแขนฉันไว้อีกครั้ง

          "แล้วของพวกนี้ล่ะ" พี่แต้วขมวดคิ้วถาม

          "ฝากไว้ก่อน"



          PIRIN PART

          โอย...ผมเอามือขยี้หัวตัวเองไม่รู้ว่าครั้งที่เท่าไหร่แล้ว ทำไมเธอถึงมีอิทธิพลต่อความคิดของผมขนาดนี้วะ อยากถามเรื่องนั้นใจจะขาด แต่พอเจอหน้าเธอจริงๆแล้วกลับพูดไม่ออก ทำได้แค่นิ่งใส่ไปเผื่อเธอเกิดอยากถามขึ้นมาว่าทำไมผมถึงแสดงท่าทางแบบนั้นใส่ จะได้ตอบไปเลยว่าทำไม แต่ดูเหมือนว่าผมจะคิดผิด

          ผมนิ่งก็จริง...แต่เธอนิ่งกว่า

          "ตกลงว่ามึงข้องใจเรื่องแฟนเก่าเนี่ยนะ?" ไอกวินตั้งคำถามขึ้นมาหลังจากที่ผมเล่าเรื่องที่ทำให้ผมไม่สบายใจให้พวกมันฟัง ตอนนี้ผมอยู่กับกวินและไม้ตรีเพื่อนร่วมคณะของผมสองคนที่เนินสนามหญ้าหน้าคณะ ส่วนไอเทคกับสกายที่อยู่คนละคณะติดเรียน 

          "โหยยย...แฟนเก่าปรายชื่อต้น พวกเขาเลิกกันมาตั้งสองปีแล้วเว้ย" พูดจบไอกวินก็ตบหัวผมทีนึง

          "อ้าวงั้นเหรอ" 

          "ท่าทางมึงจะลืมเรื่องของปรายทุกเรื่องเลยนะเนี่ย" ไอไม้เอามือเท้าคางและผลักหัวผมแรงๆ พวกบ้ามันจะอะไรกับหัวผมนักหนาเนี่ย

          มันก็จริงนะที่เรื่องของปรายไม่มีอะไรที่ผมรู้มาก่อนเลย แต่มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ทำให้ผมเชื่อว่าเราสองคนมีความทรงจำด้วยกันมาก่อน แม้ว่าในตอนแรกผมจะไม่เชื่อว่าผมกับปรายรู้จักกันมาก่อน พอได้เริ่มรู้จักเธอมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้รู้สึกว่าเรื่องระหว่างเราเหมือนเป็นการนับหนึ่งใหม่จากอะไรที่ผิดพลาดในอดีต อดีตที่ไม่รู้ว่าผมกับเธอ เราเจออะไรกันมาบ้าง

          "ปรายก็เคยมีแฟนมาแค่คนเดียวนั่นแหละ แล้วมึงล่ะ?เป็นอะไรกับเค้าถึงได้ออกอาการขนาดนั้น ฮะ?" ไอกวินผลักหัวแรงๆอีกครั้ง

          "เออ!คราวก่อนที่บาร์มึงก็ไล่น้องออกเพราะหวง มึงหวงในฐานะอะไร?" ไอไม้ผลักหัวผมที่เซไปหามันเซกลับไปหาไอกวิน ผมไปบอกพวกมันตอนไหนวะว่าที่ไล่ออกเพราะผมหวง

          "ว่าไง?"

          "ว่าไง?" กลายเป็นว่าตอนนี้ผมโดนพวกมันสองคนผลักหัวไปมาเพื่อเค้นเอาคำตอบ ไม่น่ามานั่งตรงกลางเลยกู

          "พี่พี" น้ำเสียงใสๆแต่ไร้ความรู้สึก เรียกชื่อผมที่กำลังมึนหัวจากการถูกผลักไปมาฝีมือไอเพื่อนเวรสองคนนี้ ร่างบางในชุดนักศึกษากระโปรงพลีทสั้นเหนือเข่าเล็กน้อย เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม เอาไงวะ เล่นมาถึงที่แบบนี้ก็ไปไม่ถูกอะดิ ขรึมๆไว้ก่อนแล้วกันตอนนี้

          "มาที่นี่ทำไม"

          "มาหาพี่ไง" ยัยนี่ตอบคำถามผมได้หน้าตาเฉยจริงๆ จำเป็นต้องตอบตรงๆขนาดนั้นมั้ย ซื่อบื้อจริง...

          "แล้วมาหาทำไม" 

          "คิดถึง"




******************************

เรื่องบางเรื่องมันพูดยาก แต่พอได้พูดออกมาจริงๆแล้วมันก็ง่ายเมื่อได้พูดไปแล้ว (~_^)

ตอนนี้ก็เข้าสู่เดือนใหม่แล้ววว โรงเรียนรีดบางคนก็ใกล้จะเปิดเทอมแล้วนะ ส่วนของไรท์ก็ใกล้จะปิดเทอมแล้วเย้!! ที่ไรท์หยุดอัพไปหลายวันเพราะกำลังอยู่ในช่วงสอบน้าาา ไรท์ต้องอ่านหนังสือค่ะ อย่าเพิ่งทิ้งกันไปก่อนน้าาา

#1เม้น=1กำลังใจ♥







          

          



   


           

          

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

38 ความคิดเห็น

  1. #17 pang1975 (@pang1975) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 02:49

    ช๊อกอะดิ...พี่พี

    #17
    0
  2. #15 NamTannnnnnnn (@NamTannnnnnnn) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 22:35
    เขาบอกคิดถึงกันด้วยอ่าาแกก
    #15
    1