Forget Love รักไม่รู้ลืม

ตอนที่ 22 : Part 21:แบบอย่างที่ดีของลูก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 755
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    29 เม.ย. 62

Forget Love รักไม่รู้ลืม
Part 21:แบบอย่างที่ดีของลูก





          

          ร้อน...

          ฉันชักมือออกจากหม้อแกงจืดอย่างรวดเร็ว หลังจากที่มือสัมผัสกับไอร้อนขณะที่ใช้ทัพพีคนน้ำแกงให้น้ำปลาที่ใส่ลงไปเมื่อกี้เข้ากัน ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือมาดูว่าขั้นต่อไปคืออะไร ในกูเกิ้ลมันบอกมาละเอียดก็จริง แต่ละเอียดเกินไปจนฉันงงไปหมด 

          ต่อไปคือรอให้มันเดือดเข้าที่สักพักสินะ

          ระหว่างรอฉันหยิบกุ้งสดที่แกะแล้วไปล้างพลางๆ และกลับมาชะโงกหน้าดูว่าแกงจืดมันเดือดแล้วหรือยัง แต่...

          ทำไมน้ำมันแห้งแล้วล่ะ?

          ทันใดนั้นฉันได้กลิ่นเหม็นไหม้โชยมาจากหม้อแกงจืดทันที ฉันรีบปิดแก๊สก่อนที่หม้อแกงจืดมันจะระเบิดซะก่อน คงเป็นเพราะฉันใช้ไฟแรงไปมันจึงไหม้ อย่างแรกคือต้องเอาแกงไหม้นี่ไปเททิ้ง และรีบล้างหม้อก่อนที่พี่ไม้กับคนอื่นๆจะกลับมา แล้วค่อยทำใหม่

          ...หรือออกไปซื้อกับข้าวแถวนี้แทนดี

          "ปรายเธอเผาอะไรน่ะ กลิ่นไหม้ไปถึง..." ฉันลืมไปสนิทว่ายังมีอีกหนึ่งชีวิตอยู่ในบ้านหลังนี้กับฉัน พี่พีที่ดูเหมือนเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ เดินเช็ดผมที่เปียกโชกมาในห้องครัว คำถามที่เขาถามฉันเมื่อกี้ถูกกลืนไปในคอขณะที่เดินมาดูแกงจืดในหม้อที่ไหม้ และหันมามองหน้าฉันด้วยสายตาที่คาดโทษ"เธอ..."

          เสียงพี่พีดูน่ากลัว จนฉันเผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ 

          "เอ่อ..."

          "เฮ้!น้องปรายจ๋าพวกพี่ซื้อมันฝรั่งมาเพิ่มด้วย พอดีไอไม้มันอยากกินแกงมัสมั่น" พี่กวินโผล่เข้ามาแกว่งถุงมันฝรั่งไปมาให้ฉันดู เกือบจะดีอยู่แล้วที่พี่กวินมาขัดจังหวะได้ทันพอดี ถ้าไม่ติดที่ว่าเขาหาภาระมาให้ฉันเพิ่มอีก

          "มึงอยากกินแกงมัสมั่นไหม้หรือไง" พี่พีแย่งถุงมันฝรั่งจากมือพี่กวินโยนลงไปบนโต๊ะอาหารอย่างไม่ใยดี

          "พูดอะไรของมึง" พี่กวินขมวดคิ้วถามอย่างไม่เข้าใจ

          "มึงก็ดูนั่นสิ" พี่พีโบ้ยหน้าไปที่หม้อแกงจืด พี่กวินจึงชะโงกหน้าดูและลั่นคำหยาบออกมาเสียงดัง

          "เ*ดดดดเข้!!" ท่าทางที่ดูตกใจของพี่กวิน เรียกให้ทุกคนที่เหลือเดินเข้าไปดูด้วยความสนใจ และหันมาเรียกชื่อฉันเสียงดังพร้อมกัน 

          "ปรายยย!"



          "ฉันทำกับข้าวไม่เป็น" ฉันตอบไปตามตรงหลังจากที่โดนซักถามถึงสาเหตุที่ทำให้หม้อไหม้ขนาดนั้น ก่อนหน้านี้ฉันโดนขัดหม้อใบนั้นที่ขัดเท่าไหร่ก็ขัดไม่ออก เพราะทั้งผักทั้งเต้าหู้ทั้งไก่มันติดก้นหม้อเป็นสังกะตังไปหมด สุดท้ายจึงโดนสั่งให้ทิ้งหม้อใบนั้นไปซะเลย

          งานบ้านฉันทำเป็นทุกอย่าง ยกเว้นทำอาหาร ตอนย้ายมาอยู่ที่นี่แรกๆฉันเคยลองทำให้ปาล์มกิน ปรากฏว่าปาล์มท้องเสียหนักจนถึงขั้นหยุดเรียนเลยทีเดียว หลังจากนั้นฉันก็ไม่คิดที่จะทำกับข้าวอีก ต่อให้ทำตามสูตรในเน็ตผลลัพธ์ของมันก็ออกมาแย่เหมือนเดิม

          "แล้วทำไมไม่บอก" พี่ไม้ขมวดคิ้วถาม

          "กำลังจะบอกแต่พี่ไม่ฟัง" พี่ไม้ที่ขมวดคิ้วอยู่แล้วยิ่งขมวดคิ้วหนักขึ้นไป

          "แล้วปกติเธอก็ไม่ทำกับข้าวกินสินะ" พี่กายที่นั่งไขว่ห้างข้างๆพี่ไม้กับพี่เทคถามขึ้นบ้าง

          "อืม ปกติซื้อกิน"

          "อุ้บ! ไอกวินมันก็ซื้อกินนะ" พี่กายยกมือปิดปากเหมือนกำลังกลั้นขำและชี้ไปที่กวิน

          "อะไรๆเดี๋ยวนี้เค้าเสนอตัวให้กูฟรีๆเว้ย" พอจะเข้าใจมั้ยว่าซื้อกินของพี่กวินคนละความหมายกับซื้อกินของฉัน

          "พวกมึงเลิกพูดไร้สาระกันได้แล้ว" พี่พีหันไปดุพวกเขา และหันกลับมาที่ฉัน"ส่วนเธอไม่ต้องทำอาหารแล้ว แต่ต้องซักผ้าให้พวกฉัน ตามนั้นนะ"

          "อืม"

          กริ้งงง...

          "ใครมากดกริ่ง ไอเทคไปดูซิ" พี่กวินหันไปสั่งพี่เทค

          "เดี๋ยวฉันไปดูเอง" ฉันถือโอกาสเสนอตัวแทนเพื่อหลีกเลี่ยงออกจากสถานการณ์นี้

          ฉันเดินไปดูที่นอกรั้วว่าเป็นใคร เห็นจากข้างหลังว่าเป็นร่างสูงโปร่งที่ฉันคุ้นเคยดี กำลังยืนลุ้กลี้ลุกลนเหมือนมีเรื่องด่วน

          "มีอะไรปาล์ม"

          "ทำไงดีพี่ปราย!ไออุ๋งมันไม่รู้หายไปไหน" ปาล์มกระโจนเข้ามาเขย่าแขนฉันทันทีที่เปิดประตูรั้วออกไป 

          "นายหาทั่วยัง"

          "ผมหาทั่วบ้านแล้วไม่เจอ เดินไปหาที่บ้านพี่ผิงก็ไม่เจอ เลยมาดูที่บ้านหลังนี้เผื่อว่ามันวิ่งหลงมา" ฉันไม่น่าปล่อยให้มันมาวิ่งเล่นข้างนอกเลย กลัวว่ามันอยู่แต่ในบ้านแล้วจะเหงา

          "ตกลงใครมา" พี่พีเดินออกมาดูเหตุการณ์ สายตาเขาเหลือบมองมือปาล์มที่เกาะแขนฉันอยู่ และเหลือบตากลับมาขมวดคิ้วใส่ปาล์ม"ไอตุ๊ดนี่ใคร?"

          พี่พีชี้นิ้วไปที่ปาล์ม เขาเรียกไอปาล์มว่าตุ๊ดเนี่ยนะ? 

          "พี่เอาตาไหนมองว่าผมเป็นตุ๊ดฮะ!" ปาล์มชักสีหน้าใส่ด้วยความไม่พอใจ ฉันจึงดันไหล่มันให้ถอยกลับไปที่เดิม ปาล์มกับพวกพี่พีไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เพราะตอนม.ต้นปาล์มเรียนคนละที่กับฉัน เมื่อก่อนฉันเองก็เคยปรึกษาพี่พีเรื่องปาล์มเหมือนกัน แต่ตอนนี้เขาคงลืมไปหมดแล้ว-_-

          "น้องชายฉันเองชื่อปาล์ม แมวที่บ้านหายน่ะก็เลยมาหาที่นี่ดูเผื่อมันวิ่งหลงมา" 

          "ใช่ตัวที่ฉันแนะนำให้เธอไปเลี้ยงหรือเปล่า" ฉันพยักหน้าให้แทนคำตอบ"เดี๋ยวฉันช่วยหา แยกย้ายกันหาแล้วกัน"

          ฉันกำลังจะเดินไปดูหลังบ้าน แต่ไอปาล์มจับแขนฉันไว้ซะก่อน ฉันจึงหันไปเลิกคิ้วใส่มัน

          "พี่ยังไม่บอกผมเลยว่าหมอนี่เป็นใคร แฟนใหม่พี่หรอ?"



          PIRIN PART

          ผมที่เดินออกมาจากตรงนั้นได้ไม่ไกลนัก ได้ยินประโยคนั้นที่น้องชายของปรายถามถึงผม และก็ผมรู้สึกตะหงิดๆกับคำว่าแฟนใหม่ ซึ่งแปลว่าเธอต้องผ่านการมีแฟนมาแล้ว ที่ทำให้ผมสงสัยที่สุดคือมีมานานแล้ว หรือเพิ่งมี?เพิ่งเลิก? สรุปคือยังไง ไหนว่าปรายชอบผม แล้วชอบผมนานแล้วยัง ก่อนหรือหลังจากที่เธอเลิกกับแฟนแล้ว

          แม้ว่าในหัวผมมีคำถามเยอะแยะมากมาย แต่ตอนนี้ผมทำได้แค่รอฟังว่าปรายจะตอบไปยังไง เธอจะไม่ปฏิเสธเหมือนตอนที่แคนดี้ถามหรือเปล่า

          "ไม่ใช่ เขาเป็นนายจ้างที่ฉันกำลังทำงานอยู่นี่ไง" คำตอบของเธอทำให้ผมหันหลังกลับไปเพื่อหาแมวตัวนั้นต่อ

          นายจ้างงั้นเหรอ...หึ ได้ยินแล้วอารมณ์เสียกว่าตอนนั้นอีก ในสายตาเธอมองผมเป็นแค่นี้หรือไง ทุกวันนี้ยังไม่มั่นใจเลยว่าเธอคือคนที่ชอบผมจริงๆหรือเปล่า ไม่เห็นมีอะไรที่จะมายืนยันความรู้สึกของเธอที่มีต่อผมเลยซักนิด มีแค่ผมคนเดียวหรือเปล่าที่เป็นฝ่ายเปิดเผยความรู้สึกของตัวเอง...

          ผมคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อยๆขณะที่กำลังเดินหาแมวตัวนั้น เมื่อเห็นว่าแถวบ้านไม่มีจึงเดินออกไปดูแถวๆถนน เผื่อว่ามันจะไปวิ่งเล่นแล้วเกือบโดนรถชนเหมือนวันนั้นหรือเปล่า โดนรถชน...! ผมรีบวิ่งไปบนถนนและคอยสอดส่องดูว่ามีแมวตัวสีขาวลายดำอยู่แถวนี้มั้ส สายตาจึงไปสะดุดที่เด็กผู้หญิงผมเปียอายุประมาณหกขวบ ในมือถือกล่องช็อกโกแลตไว้ อีกมือกำลังลูบหัวแมวตัวนั้นอย่างเอ็นดู ผมจึงเดินไปดูใกล้ๆว่าใช่ตัวเดียวกันหรือเปล่า

          "น้องเหมียวอยากกินอันนี้หรอ อ่ะ...เราแบ่งให้ชิ้นนึงก็ได้" เด็กผู้หญิงผมเปียวางช็อกโกแลตชิ้นนึงบนพื้นให้แมวตัวนั้นกิน ผมจึงเข้าไปคว้าแมวตัวนั้นมาอุ้ม ก่อนที่มันจะกินช็อกโกแล็ตชิ้นนั้นเข้าไป

          "เอาให้มันกินไม่ได้นะ แมวกินช็อกโกแลตแล้วมันตายนะรู้มั้ย" เด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักเงยหน้าขึ้นมามองผม มือที่ถือกล่องช็อกโกแลตสั่นระริก ดวงตากลมโตใสแป๋วเริ่มคลอไปด้วยน้ำใสๆ และริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มที่เริ่มเบะคว่ำ คงเป็นเพราะเมื่อกี้ผมพูดเสียงดังไปหรือเปล่า เด็กมันถึงได้ร้องไห้

          "ฮึก! ฮืออออ..." เด็กคนนี้ยกมือขึ้นขยี้ตาตัวเอง น้ำตาน้ำมูกน้ำลายไหลพรากเป็นสาย ระดับเสียงร้องไห้เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆจนไอแมวที่ผมอุ้มอยู่ดิ้นไปมาด้วยความตกใจ และคนที่เดินผ่านไปมาแถวนี้หันมามองด้วยสายตาแปลกๆ

          กำลังมองว่าผมเป็นโรคจิตรังแกเด็กสินะ-_-

          "พี่ทำอะไรเด็กเนี่ย" ปรายที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหน ปรี่เข้ามานั่งยองๆลูบหัวปลอบใจเด็กคนนั้น 

          "ก็แค่บอกว่าอย่าเอาช็อกโกแลตให้แมวเธอกินไง เดี๋ยวมันตาย" เมื่อไหร่เด็กนั่นมันจะหยุดร้องซักทีวะ ยิ่งร้องไห้เสียงดังผมยิ่งดูเป็นคนเลวยังไงไม่รู้

          "เด็กมันไม่รู้ พี่บอกดีๆก็ได้นี่ไม่เห็นต้องดุเลย" เด็กนั่นโผกอดปรายและปล่อยโฮออกมาเสียงดังหนักกว่าเมื่อกี้ ปรายจึงลูบหัวผมเปียนั่นเบาๆ

          "เออ!ตกลงว่าฉันผิด รู้ไว้ด้วยนะว่าถ้าไม่ได้ฉัน ป่านนี้ยัยเด็กนั่นคงเอาช็อกโกแลตให้แมวเธอกินตายไปแล้ว!" 

          "ฮืออออ!" ผมกระแทกเสียงใส่ปรายจนเด็กมันร้องหนักเข้าไปอีก อยู่ๆก็มีลุงแก่ๆคนนึงเดินไขว้หลังมายืนตรงหน้าผม มองหน้าผมสลับกับปรายและส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

          "ไม่มีลูกคนไหนเขาชอบให้พ่อแม่มายืนเทลาะกันต่อหน้าหรอกพ่อหนุ่ม นังหนู" อะไรวะ?ลุงคนนี้กำลังเทศนาอะไรอยู่ ไม่เห็นจะเข้าใจเลย

          "พ่อแม่ที่ใช้คำพูดรุนแรงแบบนี้ต่อหน้าลูก รู้มั้ยว่ามันจะฝังใจเด็กไปจนโต" ผมควรห้ามลุงยังไงดีบอกหน่อย

          "เดี่ยวก่อนค่ะ ลุงกำลังเข้าใจผิดนะคะ"

          "เพราะฉะนั้นพวกเธอสองคนคือต้นแบบอันดับแรกของลูก อะไรที่ดีก็ควรทำให้ลูกเห็น อะไรที่ไม่ดีก็หลีกเลี่ยงไปซะ" ดูเหมือนว่าลุงแกจะไม่ฟังปรายเลย กลับเทศนาสั่งสอนพวกเราต่อ พูดเสร็จก็เดินเอามือไขว้หลังเดินออกไป ก่อนจะหยุดเดินและหันกลับมาเอามือตบบ่าผมเบาๆ

          "ส่วนพ่อหนุ่ม ไปพูดองพูดเออใส่เมียเอ็งแบบนั้นไม่ได้นะ ไปง้อซะด้วยล่ะ" 

          เฮ้อ...ปล่อยลุงเค้าไปเถอะครับ




******************************

เป็นไรท์ถ้าเดินผ่านตรงนั้นก็คิดว่าเป็นผัวเมียเถียงกันนะ ยิ่งมีเด็กกำลังร้องไห้แบบนั้นด้วย ^o^

ขอบ่นถึงอากาศช่วงนี้หน่อย แถวบ้านไรท์เมื่อสองสามวันก่อนสูงถึง38-39องศา คือแบบ...ร้อนมากกก(ก.ไก่ล้านตัว)

#ขอคอมเม้นเป็นกำลังใจหน่อยฮิ้ววว















          

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

38 ความคิดเห็น