Forget Love รักไม่รู้ลืม

ตอนที่ 17 : Part 16:วุ่นวาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 778
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    22 เม.ย. 62

Forget Love รักไม่รู้ลืม
Part 16:วุ่นวาย





          หลังจากที่ฉันติดต่อพี่พีไปเรื่องทำงาน เขาก็ตอบรับกลับมาด้วยการให็ฉันเริ่มมาทำงานตั้งแต่วันนี้เลย แต่ว่าตอนนี้ฉันกำลังยืนมองตัวเองในกระจกห้องเปลี่ยนชุดอย่างลำบากใจ

          ทำไมมันสั้นงี้วะ

          ฉันพยายามดึงเสื้อเอวลอยให้ลงมาปิดหน้าท้องที่โผล่ออกมาเยอะ มันเป็นเสื้อแขนยาวสีดำก็จริง แต่เป็นเสื้อเปิดไหล่และเอวลอย เหมือนจะดีอยู่นะที่กระโปรงเป็นกระโปรงทรงเอเอวสูงสีดำเหมือนเสื้อ แต่โชคร้ายมากๆที่มันสั้นจนก้มทีนึงแล้วเห็นไปถึงไหนต่อถึงไหน

          สาบานซิว่านี่คือชุดเด็กเสิร์ฟ?

          ก๊อกๆๆ

          "จะแต่งตัวสิบปีหรือไง ลูกค้าเริ่มมาแล้วนะรีบออกมาได้แล้ว"

          เสียงเรียกจากคนข้างนอก ทำให้ฉันละความพยายามจากการดึงเสื้อเอวลอยบ้านี่ ช่างแม่งแล้วกัน ดีนะที่ไม่ได้กินอะไรมา เลยไม่มีพุงย้วยๆให้เห็น แต่มันกลับรู้สึกโหวงๆนี่สิ

          "มีอะไร" ทันทีที่ออกมา พี่พีกลับมองมาที่ฉันและขมวดคิ้วใส่ พร้อมกับเดินวนรอบตัวอย่างสังเกตุ เขาไม่ตอบคำถามฉัน แต่กลับดึงยางมัดผมจากหางม้าที่ฉันมัดมา"เอาคืนมา"

          ฉันแบมือไปตรงหน้าเขาเพื่อขอยางมัดผมคืน สิ่งที่ได้รับกลับมาคือการแกว่งยางมัดผมของฉันไปมา และยักคิ้วใส่อย่างกวนประสาท

          "พนักงานเสิร์ฟทุกคนฉันไม่ได้อนุญาติให้มัดผมนะ" พี่พีเดินเข้ามาจัดผมฉันให้เข้าที่ และดันหลังฉันให้เดินออกไปในร้าน 

          แปลกนะ เวลาที่เขาแตะเนื้อต้องตัวฉัน ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกไม่ดีเหมือนที่ฉันเป็นกับผู้ชายคนอื่นเลย จะบอกว่าชอบหรือเปล่า ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ถ้าเป็นเหมือนเมื่อก่อนพี่พีจะไม่เคยแตะเนื้อต้องตัวฉันเลย เพราะเขารู้ดีว่าฉันไม่ชอบ 

          สงสัยว่าฉันจะหลงเขาเข้าแล้วจริงๆ

          "ของน้องนุ่นโต๊ะแปดนะครับ ส่วนของน้องปรายโต๊สี่กับโต๊ะสามติดกันเลยนะครับ" พี่กายที่รับหน้าที่เป็นผู้จัดการร้าน ยื่นถาดเครื่องดื่มหลากชนิดให้ฉันสองถาด ทำไมของยัยนั่นถาดเดียวแล้วของฉันสองถาดวะ เอาเหอะเสิร์ฟทีละถาดแล้วกัน ฉันหยิบถาดของโต๊ะสามไปเสิร์ฟก่อน โต๊สามที่ว่าส่วนใหญ่จะเป็นสาวๆหน้าตาดีแต่งตัวจี๊ดจ๊าดกันทั้งนั้นฃ ทันทีที่ฉันวางถาดเครื่องดื่มลง พวกเธอทุกคนมองมาที่ฉันเป็นตาเดียว อย่าบอกนะว่าเป็นอีกกลุ่มที่ไม่ชอบขี้หน้าฉัน เมื่อเห็นว่าท่าจะไม่ดีฉันจึงรีบเบี่ยงตัวชออกไปก่อน ไม่อยากมีเรื่องให้ปวดหัวอีก

          "เดี๋ยวสิ" มือขาวๆของสาวสวยคนนึงจับที่ข้อมือฉันไว้ ฉันจึงหันไปมอง ผู้หญิงคนนี้สวยมากจริงๆ เธอปล่อยผมยาวสยายสีดำเงา ทาปากสีแดงหม่นทำให้ดูสวยเก๋ไปอีกแบบ เสื้อสายเดี่ยวสีขาวบวกกับกางเกงขาสั้นสีดำ โชว์ให้เห็นผิวขาวสวยๆของเธอ 

          "ต้องการอะไรเพิ่มหรือเปล่าคะ"

          "เธอปฏิเสธคำชักชวนของริชชี่ทำไม" คำถามของหล่อนทำเอาฉันงงเป็นไก่ตาแตก"ก็ริชชี่เคยชวนให้เธอมาเป็นตัวแทนดาวคณะนี่ ฉันอยากรู้ว่าเธอปฏิเสธทำไม"

          จากสิ่งที่เธอพูดมาฉันพอจะรู้ว่าเธอคงรู้จักพี่ริชชี่ เพราะพี่ริชชี่เคยมาอ้อนวอนฉันเรื่องการเป็นดาวคณะหลายครั้งแล้ว ซึ่งฉันก็ปฏิเสธไปทุกรอบ พี่ริชชี่จึงเลือกยัยหนูนาสาวสวยประจำคณะมาเป็นแทน แต่ที่ฉันไม่รู้คือเธอคนนี้เป็นใครทำไมถึงได้อยากรู้เรื่องนี้นัก

          "เธอถามทำไม" คำถามของฉันทำให้เธอถึงกับยกมือขึ้นเสยผมและถอนหายใจ

          "ก็ฉันไงออมอ่ะ ดาวคณะวิทย์ปีสี่ คนที่ใช้ให้อีริชชี่มันไปอ้อนวอนเธอน่ะ" คำตอบนั้นทำเอาฉันถึงกับร้องอ๋อขึ้นมาทันที

          "พี่ออมนี่เอง ขอโทษค่ะคือฉันไม่เคยเจอพี่ตัวจริง" พี่ออมยกมือขึ้นเพื่อบอกว่าไม่เป็นไร

          "ตอบมาก่อนทำไมถึงปฏิเสธ" พี่ออมยังคงย้ำคำถามเดิม

          "เป็นดาวคณะมันต้องทำอะไรหลายอย่าง ฉันไม่ค่อยมีเวลา" 

          "เธอคงทำพาร์ทไทม์เหมือนตอนนี้สินะ" พี่ออมชี้นิ้วมาที่ชุดฉันที่ใส่อยู่ ฉันจึงพยักหน้า

          "เฮ้!น้องคนนั้นน่ะ! โต๊ะนี้รอเครื่องดื่มนานแล้วนะ" ฉันยืนอยู่ตรงนี้นานจนลืมไปเลยว่ายังไม่ได้เสิร์ฟโต๊ะสี่

          "ขอตัวไปทำงานก่อนนะ" พี่ออมพยักหน้ายิ้มๆให้ทีนึง ฉันจึงเดินไปหยิบถาดเครื่องดื่มโต๊ะสี่ไปเสิร์ฟ ที่นี่เป็นแหล่งรวมคนหน้าตาดีหรือไงกัน โต๊ะสามก็สาวสวย โต๊ะสี่ก็หนุ่มหล่อ พนักงานก็คัดจากหน้าตา แม้แต่เจ้าของร้านและหุ้นส่วนก็เป็นหนุ่มฮอตของมหาลัย

          "น้องมาเสิร์ฟช้านะ" หนึ่งในโต๊ะนี้คนนึงที่อยู่ใกล้ฉันที่สุดพูดขึ้นระหว่างที่ฉันกำลังหยิบเครื่องดื่มออกจากถาดทีละขวด

          "ขอโทษค่ะ" ฉันก้มหัวให้ทีนึงและถือถาดเดินออกไป แต่คนเมื่อกี้กลับฉุดแขนฉันไว้ นี่ต้องรั้งฉันไว้ทุกโต๊ะที่ฉันเสิร์ฟหรือไงกัน

          "ลูกค้าไม่พอใจนะครับ ไม่รับผิดชอบหน่อยหรอครับ" เพื่อนเขาในโต๊ะส่งเสียงโห่แซวกันอย่างสนุกปาก ฉันทำได้แค่มองหน้าหล่อๆนั่นที่ยิ้มให้ฉันอย่างเจ้าเล่ห์ ทำให้ฉันต้องควบคุมสติตัวเองไม่ให้โมโหอีก

          "เพื่อเป็นการขอโทษ ทางร้านจะมีส่วนลดให้ค่ะ"

          "ส่วนลดอ่ะพี่ไม่อยากได้ แต่พี่อยากได้ทุกส่วนของน้องมากกว่า" เสียงโห่แซวดังขึ้นอีกครั้ง เขาจึงเลื่อนมือมาลูบแขนของฉัน ซึ่งพยายามสะบัดออก แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล มือสกปรกนั่นเริ่มเลื่อนมาม้วนผมฉันเล่น ที่พี่พีเคยสั่งไว้ว่าพนักงานห้ามมีเรื่องกับลูกค้า ฉันเริ่มรู้สึกว่าไม่อยากทำตามคำสั่งนั้นอีกแล้ว

          "ที่นี่บริการแค่เครื่องดื่ม ไม่ได้บริการพนักงานเสิร์ฟ" ฉันปัดมือที่กำลังเล่นผมฉันออก เขาจึงแค่นหัวเราะในคอ และมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างหยาบคาย

          "งั้นเหรอ เห็นแต่งตัวแบบนี้นึกว่าจะมีบริการพิเศษเพิ่มซะอีก" คำพูดของเขาทำให้ฉันหางคิ้วกระตุกขึ้นมาทันที

          "ผู้หญิงคือสิ่งมีชีวิตที่สวยงาม ไม่ใช่ที่ระบายอารมณ์กามของแก" ฉันหยิบถาดบนโต๊ะและรีบเดินออกไป ก่อนที่มันจะทำให้ฉันเดือดไปมากกว่านี้ แต่ดูเหมือนจะไม่ทันซะแล้ว เพราะฉันถูกรั้งเอวกระชากกลับไปแรงๆ 

          เคร้ง!

          ความมือไวบวกกับอารมณ์เดือดได้ที่ของฉัน ทำให้ฉันฟาดถาดใส่หน้าเขาทันทีที่โดนกระชาก ฉันคงจะใช้แรงเยอะไปหน่อยจึงทำให้จมูกเขามีกำเดาไหลออกมา พร้อมกับตกเก้าอี้ลงไปนอนสลบบนพื้น

          "โหไม่ธรรมดานะเนี่ย ซักหมัดกับพี่ป่ะ!" เพื่อนของเขาคนนึงลุกขึ้นเดินหักนิ้วตัวเองมองหน้าฉันอย่างเอาเรื่อง จากนั้นก็ง้างหมัดจะต่อยหน้าฉัน แต่ฉันรับหมัดนั้นทันและงัดแขนเขาไว้ข้างหลัง พร้อมกับกดหลังคอของเขาให้แก้มแนบลงกับโต๊ะ

          ปัง!

          "อีเด็กนี่แรงเยอะชิบหาย!พวกมึงมองไรล่ะมาช่วยกูดิวะ!" 

          กรอบบ...

          "เชี่ย!เจ็บๆ!" ฉันงัดแขนขึ้นแรงๆให้กับความปากดีของเขา จนมืออีกข้างของเขาทุบโต๊ะรัวๆด้วยความเจ็บ ฉันเห็นแว้บๆเหมือนมีคนย่องมาจากข้างหลัง ฉันจึงเหวี่ยงหมอนี่ใส่คนข้างหลังเต็มๆแรง จนล้มลงไปทับกันทั้งคู่ ฉันจึงยกเท้าขึ้นเพื่อจะเตะปากมันให้หายปากดีซะหน่อย

          "เดี๋ยวๆๆปราย เธอใส่กระโปรงอยู่นะใจเย็นๆ" พี่กวินที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหน มาลากตัวฉันออกไปก่อนที่ฉันจะได้เตะปากหมอนั่น ฉันจึงสะบัดแขนออกอย่างหัวเสีย และเดินเข้าไปเพื่อจะจัดการมันต่อ

          "ปราย พอเถอะ" พี่พีเดินเข้ามาดึงแขนห้ามฉันไว้ ฉันจึงสะบัดแขนออกเหมือนเดิม แต่พี่พีกลับดันตัวฉันกลับไป ฉันจึงหันไปมองหน้าเขานิ่งๆ"ที่เหลือฉันจัดการเอง"

          สายตาที่บ่งบอกว่าเขากำลังขอร้องฉันอยู่ ฉันจึงยอมถอดใจและถอยออกมาจากตรงนั้นเล็กน้อย

          "เจ้าของร้านมาก็ดีเลย จัดการยัยนั่นหน่อย พนักงานร้านนี้โคตรแย่เลยว่ะ ทำร้ายร่างกายลูกค้าได้ไงวะ" ฉันอยากจะเข้าไปเตะปากเสียๆมันให้แล้วรู้รอดเลยจริงๆ

          "หรอ" พี่พีทำหน้าเหมือนไม่เชื่อใส่มัน

          "หรอไรของมึงวะ มึงเป็นเจ้าของร้านก็รีบจัดการสิ!" หมอนั่นลุกขึ้นมากระชากคอเสื้อพี่พีอย่างเอาเรื่อง พี่พีจึงเอามือมันออก และผลักมันออกไป

          "กูจัดการแน่ พี่ออม เอาคลิปนั้นไปแจ้งความได้เลยนะ" พี่พีหันไปบอกพี่ออมที่ยืนอยู่ข้างหลัง ทุกคนที่นั่งโต๊ะเดียวกับพี่ออมไม่รู้ว่ามายืนรวมกันตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

          "โอเค โพสต์ประจานเลยก็ยังได้" พี่ออมแสยะยิ้มใส่หมอนั่นทีนึง 

          "คลิปไรวะ!" ตอนนี้เขาดูตื่นตระหนกทันที เพื่อนของเขารวมถึงทุกคนในร้านเริ่มมายืนมุงดูเหตุการณ์กันหมด

          "ก็คลิปที่เพื่อนแกลวนลามปรายไง แถมยังพูดดูถูกอีก ก็ไม่แปลกหรอกที่ผู้หญิงจะต้องป้องกันตัว ผู้ชายที่ดีเขาไม่พูดดูถูกเพศแม่แบบนั้นหรอก" 

          "พวกเธอนี่มันเสือกจริงๆ" หมอนั่นยกมือชี้หน้าพี่ออมอย่างเคียดแค้น พี่ออมจึงปัดนิ้วนั่นลงแรงๆ

          "แล้วไง?เสือกแล้วมีประโยชน์ต่อสังคม ดีกว่าเป็นภาระของสังคมอย่างพวกแกแล้วกัน ฮ่าๆๆ" พี่ออมพูดเย้ยหยันพร้อมกับหัวเราะเยาะใส่จนหมอนั้นเดือดขึ้นมา สวยๆแบบพี่ออมนี่ก็แอบร้ายเหมือนกันนะ

          "ขอบคุณนะพี่" ฉันหันไปขอบคุณพี่ออม ถ้าไม่ได้พี่ออมฉันคงกลายเป็นคนผิดเต็มตัว เธอยิ้มหวานให้ฉันและเดินเข้ามาตบบ่าฉันเบาๆ

          "ฉันไม่ได้ช่วยฟรีๆ เอาไว้คิดบัญชีทีหลังนะ" พี่ออมยักคิ้วให้ฉันทีนึง และเดินกอดคอเพื่อนออกจากร้านไป 

          "ส่วนพวกมึง กูให้เวลาห้าวิถ้ายังไม่ออกจากร้าน กูจะแจ้งความทันที" พี่พีหันไปสั่งพวกนั้นจนลุกลี้ลุกลนแย่งกันออกจากร้านทางประตู

          "เดี๋ยว! เก็บซากเพื่อนมึงไปด้วย!" พี่กวินเรียกคนที่ออกไปหลังสุดให้มาเก็บอีกคนที่นอนสลบไม่รู้เรื่องใต้โต๊ะ และถูกลากตัวออกไปโดยฝีมือเพื่อนของเขาเอง

          พี่พีหันมามองหน้าฉัน และโน้มใบหน้ามากระซิบใกล้ๆหู

          "ส่วนเธอ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย" 




          ฉันเดินตามพี่พีมาในห้องส่วนตัวในร้านของเขา ฉันเดาไม่ออกเลยว่าเขามีเรื่องอะไรจะคุยกับฉัน เพราะก่อนหน้านี้เขาดูนิ่งใส่ฉันมาก นิ่งจนฉันเดาไม่ออกว่าเขากำลังอยู่ในอารมณ์แบบไหน

          "นั่งสิ" ทันทีที่มาถึง พี่พีสั่งให้ฉันนั่งลงข้างๆเขาบนโซฟา โดยที่ฉันพยายามสังเกตุสีหน้าของเขาตลอดเวลา แต่เขาก็ยังนิ่งอยู่เหมือนเดิม

          "ฉันเคยบอกแล้วนี่ ว่าอย่ามีเรื่องกับลูกค้า" เรื่องที่เขาห้ามฉันไว้ฉันจำได้ดีทุกเรื่อง แต่ฉันกลับไม่ทำตามเรื่องนึง

          "พี่จะเอาเรื่องฉันอีกคนสินะ" ฉันถามออกไปเสียงนิ่งๆ ทั้งที่ในใจยังรู้สึกไม่ดีอยู่ พี่พีจึงมองหน้าฉันด้วยสีหน้าลำบากใจ

          "พรุ่งนี้ไม่ต้องมาทำงานแล้วนะ ฉันไล่เธอออก" ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจแบบนี้ ฉันเองก็ไม่มีสิทธิ์คัดค้านอะไร ในเมื่อมันเป็นความต้องการของเขา

          "ได้สิ ต้องขอโทษด้วยนะที่ทำเรื่องวุ่นวายวันนี้" 

          "ฉันไม่ได้มองว่าเธอวุ่นวายนะปราย" พี่พีเงยหน้าขึ้นมาขมวดคิ้วใส่ฉัน ที่ลุกขึ้นเพื่อจะออกไปจากห้องนี้ การที่เขาไล่ฉันออกก็บ่งบอกแล้วว่าเขามองว่าฉันเป็นคนผิด

          "พี่จะปฎิเสธอะไรอีกในเมื่อพี่ตัดสินใจไล่ฉันออกแล้วนี่" ฉันจ้องหน้าเขานิ่งๆและมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา"นอกจากพี่จะไม่เหลือความทรงจำให้ฉันแล้ว พี่ไม่ยังไม่เหลือความเป็นพี่พีคนเดิมให้ฉันอีก"




******************************

ดราม่าที่ห่างหายไปนานกลับมาอีกครั้ง พร้อมกับฉากบู๊เบาๆของนางเอก ฮึบๆ!

ถ้าใครที่สังเกตุตั้งแต่ตอนแรกๆจะรู้เลยว่า นางเอกจะเดือดง่ายที่สุดเวลามีใครมาพูดดูถูกเหยียดหยามค่ะ ไรท์เองก็ลืมแล้วว่ามันอยู่ตอนไหนบ้าง แหะๆ




"ฉันไม่ได้มองว่าเธอวุ่นวายนะ"



          


          

          


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

38 ความคิดเห็น