Forget Love รักไม่รู้ลืม

ตอนที่ 10 : Part 09:เปิดตัวพี่ระหัส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 872
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    10 เม.ย. 62

Forget Love รักไม่รู้ลืม
Part 09:เปิดตัวพี่ระหัส





          วันนี้ฉันมาเรียนด้วยสภาพที่สลึมสลือ เพราะเมื่อคืนพี่พีอาลาวาดใส่ฉันใหญ่เลย โชคดีที่พี่ไม้กับพี่เทคช่วยลากตัวออกไปได้ พี่หัวส้มที่ฉันเพิ่งรู้มาว่าชื่อกาย ช่วยแย่งกุญแจจากพี่พีมาปลดล็อกข้อมือฉันสำเร็จ พอกลับมาฉันก็ลืมไปว่าต้องอ่านหนังสือต่ออีก กว่าจะได้นอนก็ปาไปตีสองแล้ว โชคร้ายที่มีเรียนเช้าแต่ยังโชคดีหน่อยที่มีรับน้องตอนเย็น เห็นว่าวันนีี้จะมีปีสามมาคุมด้วย

          "พี่!เดี๋ยวก่อน" ฉันเรียกรุ่นพี่กระเทยสองคนที่เดินควงแขนกันมาอย่างดี๊ด๊า ยังเหลือเวลาก่อนคลาสแรก คงทันแหละนะ

          "น้องมีอะไรหรอจ้ะ" คนที่ตัวหนาผิวออกคล้ำพูดจีบปากจีบคอด้วยเสียงแหลม

          "พี่คนนี้เขาชื่ออะไรคะ" ฉันชี้มาที่อีกคนที่ตัวสูงเก้งก้าง ผิวขาวหน้าตาออกตี๋ที่ยืนหน้าซีดอยู่

          "อ๋ออีนี่ชื่อเติร์ดจ้ะ แต่มันให้เรียกแต้ว ส่วนพี่ชื่อริชชี่จ้ะ" ดูท่าทางพี่เติร์ดมีพิรุธนะ ดูจากตอนที่พี่ริชชี่แนะนำตัว พี่เขาเอาแต่สะกิดและกระซิบห้ามอะไรซักอย่าง ฉันยกยิ้มที่มุมปากกับท่าทางที่พี่เติร์ด

          "แล้วฉายาพี่เติร์ดไม่สิพี่แต้วเนี่ยคืออะไรคะ" ฉันฉวยโอกาสถามพี่ริชชี่ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยต่อ

          "นี่น้องไม่รู้หรอ ก็เติร์ดแต๋วแตกไง เค้ารู้กันทั้งคะ..."

          "อีริชชี่!มึงไม่บอกชื่อพ่อแม่กูด้วยเลยล่ะ!ใครถามอะไรก็ตอบหมดเลยนะมึง" พี่เติร์ดที่ยืนเงียบอยู่นานโวยวายใส่พี่ริชชี่เสียงดัง จนหล่อนต้องเอามืออุดหู

          "ขอบคุณมากค่ะพี่ริชชี่ ส่วนพี่แต้ว...เจอกันวันเฉลยพี่ระหัสนะ" ฉันก้มหัวลานิดหน่อยแล้วเดินออกไปเรียนต่อ

          ฉันใช้เวลามาเป็นคืนในการสืบหาพี่ระหัสตัวเอง คำใบ้'ตตต.'ฉันเดาเล่นๆว่าน่าจะชื่อเป็นต.เต่า เลยลองทักไปถามเพื่อนปีหนึ่งในคณะว่ามีรุ่นพี่กระเทยคนไหนที่ชื่อเป็นต.เต่า ถามไปถามมาก็ได้ไอจีพี่แกมาเลย จนรู้มาว่าพี่เขาชื่อเติร์ดโปรไฟล์ดี เป็นหนุ่มหล่อขาวตี๋ เมื่อก่อนเป็นผู้ชายแมนๆนี่แหละ แต่ดันโดนสาวหลอกเอาเงิน เฮิร์ตไปเฮิร์ตมาจากเติร์ดกลายมาเป็นแต้วซะงั้น อันนี่น่าจะเป็นที่มาของฉายา'เติร์ดแต๋วแตก'แน่ๆ


          ในที่สุดก็มาถึงวันเสาร์วันหยุดสุดสัปดาห์ ที่หลายคนต้องการพักผ่อนและปลดปล่อยเต็มที่ แต่ฉันต้องแหกตาตื่นแต่เช้า เพื่อมาทำกิจกรรมกระชับความสัมพันธ์ระหว่าง พี่ระหัสกับน้องระหัส ด่านสุดท้ายของการรับน้องที่จะได้รุ่นในวันนี้ พวกเขานัดไว้แปดโมง แต่ฉันดันนอนเพลินไปจึงมีเวลาเตรียมตัวไม่มาก ชุดที่ใส่มาวันนี้เลยหยิบมาแบบมั่วสุดๆ แต่ยังดีหน่อยที่หยิบกางเกงสามส่วนกับเสื้อยืดแขนสั้น แต่มันไม่ดีตรงที่มันดันเป็นสีดำทั้งคู่เนี่ยสิ สีดำที่สามารถดึงดูดแดดร้อนๆ ที่ไม่ต่างอะไรกับไออุ่นจากนรกของอากาศวันนี้ 

          ฉันคงจะไปถึงเร็วกว่านี้ ถ้าฉันไม่ดันลืมป้ายชื่อจนต้องวนรถกลับไปใหม่ ทั้งๆที่ขับมาเกินครึ่งทางแล้ว โชคดีนะที่มาถึงทันพอดี

          "ปีหนึ่งรวมตัว!!" กลุ่มพี่ว้ากปีสามออกคำสั่ง เหล่าปีหนึ่งที่ยืนกระจายอยู่ กรูเข้ามารวมตัวกันที่สนามหญ้าหน้าตึกคณะที่ใช้ในการทำกิจกรรมวันนี้

          "นั่ง!" จบคำสั่งทุกคนนั่งลงพับเพียบทันที พี่โอ้ที่เป็นเฮดว้ากจึงพูดต่อ

          "อย่างที่บอกไปครับ วันนี้ก็จะมีการเฉลยพี่ระหัส จากที่ให้เวลาในการหาหนึ่งอาทิตย์ พี่คิดว่าน้องๆคงจะหาเจอแล้วนะครับ!" ถึงพี่ว้ากคณะนี้จะไม่น่ากลัวเท่าไหร่ แต่หน้าโหดๆของพี่แกกลับทำให้น้องๆหัวหดกันหลายคน อยากจะบอกว่าคณะนี้ไม่มี พี่ว้ากหล่อๆแซ่บๆเหมือนวิศวะหรอก มีแต่หน้าโหดๆที่ไม่อยากจะเชื่อว่าเป็นเด็กวิทย์

          "ส่วนใครที่ยังหาพี่ระหัสไม่เจอ เราก็จะให้พี่ระหัสลงโทษเอง ทุกคนรับทราบ!"

          "รับทราบ!"

          "ปีสองรวมตัว!" จบคำสั่งรุ่นพี่ปีสองก็วิ่งมายืนเรียงหน้ากระดานข้างหน้า

          "ปีหนึ่งใครที่หาพี่ระหัสเจอแล้วให้เดินเข้าไปหาเลยครับ พร้อมบอกคำใบ้ด้วย ส่วนใครที่หามาผิดหรือยังหาไม่เจอก็จะโดนลงโทษครับ" ฉันลุกขึ้นเดินไปหาพี่เติร์ดทันที พอเดินไปถึงพี่แกมีการหรี่ตามองฉันแบบเชิดๆ

          "คำใบ้ว่ามา" 

          "สะกดคำว่าแมนไม่เป็น ตตต.ที่ย่อมาจากเติร์ดแต๋วแตก" 

          "อีนี่!จะบอกที่มาทำไมเล่า!" พี่เติร์ดหันมาแว้ดฉันหน้าขึ้นสีด้วยความอาย เขาเอามือกอดอกเชิดหน้าไปทางอื่น หนึ่งในพี่ว้ากคนนึงจึงเดินมาถาม

          "คู่นี้ถูกไหมครับพี่ระหัส"

          "ถูกค่ะ!" พี่เติร์ดหันมาตอบพี่ว้ากทั้งที่หูยังแดงอยู่"อ้าวน้องมีอะไรหรือเปล่า"

          พี่เติร์ดถามเด็กปีหนึ่งผู้หญิงคนนึงที่เดินมาหา เธอมีผิวซีดตัวผอมและหน้าเป็นสิว ท่างทางจะเป็นเด็กเนิร์ดหน่อย ฉันเองก็จำชื่อเธอไม่ได้ด้วย

          "คือ...หนูคิดว่าพี่ตรงกับคำใบ้หนูค่ะ สะกดคำว่าแมนไม่เป็น จรช." ใครที่ได้พี่ระหัสเป็นตุ๊ดต้องได้คำใบแบบนี้ทุกคนเลยหรือเปล่าวะ

          "พวกปีสามนี่มันช่างคิดจริงๆ ไม่ใช่พี่หรอกค่ะพี่ได้น้องระหัสแล้ว หาผิดคนโดนทำโทษไม่รู้ด้วยนะ" พี่เติร์ดชี้นิ้วไปแถวๆที่มีคนประเภทเดียวกับแกยัยเนิร์ดยิ้มแห้งๆให้และวิ่งออกไป ฉันอยากจะบอกเหลือเกินว่า จรช.ที่ว่ามันคือเจ๊ริชชี่

          ระหว่างที่น้องระหัสบางคนกำลังโดนทำโทษ ด้วยการเต้นเพลงที่พี่ระหัสสั่ง พี่ว้ากได้สั่งให้พี่กับน้องที่จับคู่กันแล้วทำความรู้จักกัน หลังจากนั้นก็จะมีกิจกรรมด่านต่างๆที่มีทั้งหมดสี่ด่านต่อ

          ด่านแรกก็คือฉันต้องตอบคำถามเกี่ยวกับพี่ระหัสตัวเอง ต้องตอบให้ถูก5ข้อขึ้นไปจาก8ข้อที่ถามมา ซึ่งแต่ละคำถามเป็นคำถามที่ไม่น่าถามทั้งนั้น แต่ฉันตอบถูกทั้ง8ข้อ เพราะก่อนหน้านี้เราทำความรู้จักกันเยอะอยู่เหมือนกัน

          ด่านที่สอง ฉันกับพี่เติร์ดต้องกินขนมถ้วยฟูชิ้นเล็ก20ชิ้นให้หมด โดยที่ห้ามดื่มน้ำจนกว่าจะกินหมด ยังดีที่ไม่มีการจับเวลา ไม่งั้นฉันคงตายเพราะถ้วยฟูติดคอ ที่สำคัญคือพี่เติร์ดกินไปแค่สี่ชิ้น ที่เหลือฉันต้องจัดการเองทั้งหมด 

          ด่านที่สามไม่ต้องทำอะไรมาก แค่ต้องเดินไปทำภารกิจต่อด่านที่สี่ แต่ก่อนไปกลับไม่ได้ไปธรรมดาซะงั้น ฉันกับพี่เติร์ดต้องปั่นจิ้งหรีดคนละ10รอบ และให้ขี่หลังกันเดินไปให้ถึงด่านที่สี่ ตอนแรกก็เถียงกันว่าใครแบกใคร เพราะพี่เติร์ดถึงจะตัวสูงแต่รูปร่างกลับผอมบาง สุดท้ายจึงใช้น้ำหนักตัวมาเจรจาว่าใครหนักกว่า คนนั้นจะต้องแบก ผลออกมาว่าพี่เติร์ดน้ำหนัก55กิโล ที่หนักกว่าฉันถึง10กิโล หลังจากปั่นจิ้งหรีดเสร็จ กว่าพี่เติร์ดจะหาตัวฉันเจอก็กินเวลาไปเยอะแล้ว ตอนขี่หลังเขาก็กลัวว่าจะตกลงไปคอหักเมื่อไหร่ การเดินไปด่านสี่ของเราไม่ต่างอะไรกับปูม้าที่เดินกลับรูไม่ตรงทาง ฉันต้องคอยบอกทางไปตลอดจนถึงด่านที่สี่

          "มาเว้ยๆ ประเดิมคู่แรกเลยว่ะ เฮ้ยๆอีแต้ว!มึงปล่อยน้องดีๆสิวะ" พี่ซิมรองเฮดว้ากพุ่งเข้ามารับตัวฉันไว้ เมื่อพี่เติร์ดเผลอปล่อยจฉันจนตกจากหลังเขา ฉันแกะมือพี่ซิมที่โอบฉันออกด้วยความไม่พอใจ

          "อะไรกันน้องปราย พี่แค่กลัวน้องล้มเอง" พี่ซิมดูแปลกใจกับท่าทางฉันเมื่อกี้ พี่เติร์ดเห็นท่าทางไม่ดีของฉัน จึงเดินเข้ามาดึงแขนฉันให้ลุกขึ้น

          "ขอโทษนะพี่ซิม คือน้องฉันไม่ชอบให้ผู้ชายถูกเนื้อต้องตัวอ่ะ" คำอธิบายของพี่เติร์ดทำเอาพี่ซิมถึงกับขมวดคิ้ว

          "อย่างกับมึงไม่ใช่ผู้ชายอะนะ ทีขี่หลังกันมาเมื่อกี้ไม่เห็นเป็นไรเลย" พี่บอสหนึ่งในพี่ว้ากพูดแย้งขึ้นมา

          "ของฉันอ่ะกรณียกเว้นในฐานะพี่ระหัส ที่สำคัญน้องมันไม่ได้มองฉันเป็นผู้ชายหรอกย่ะ" 

          "ทำกิจกรรมต่อเถอะ เมื่อกี้พี่ซิมก็อุตส่าห์ช่วย ยังไงก็ขอบคุณแล้วกันค่ะ" พี่ซิมพยักหน้าให้เป็นเชิงเข้าใจ ฉันกับพี่เติร์ดจึงทำภารกิจด่านสุดท้ายต่อ

          ด่านสุดท้ายคงจะเป็นฉันกับพี่เติร์ดที่มาเป็นคู่แรกจริงๆด้วย ดูจากอุปกรณ์ต่างๆแล้วยังไม่ผ่านการใช้เลย ด่านนี้เป็นด่านของพี่ว้าก ที่คุมด่านมีด้วยกันทั้งหมดสี่คน และน่าจะเป็นด่านที่โหดที่สุดด้วย เพราะจะต้องกินคล้ายกับด่านสอง แต่เป็นการกินแซนด์วิชไส้กะปิและหัวหอม ต้องกินชิ้นนึงให้หมดภายในสามนาที ฉันกับพี่เติร์ดแบ่งกันกินคนละชิ้น จะได้ไม่มีใครเสียเปรียบเหมือนด่านสองอีก การมาถึงด่านนี้เป็นคู่แรกถือว่าเป็นโชคร้ายสำหรับฉัน เพราะพี่ว้ากดันยัดไส้กะปิให้เป็นพิเศษ ทำให้ฉันกับพี่เติร์ดแทบจะกลั้นใจตายไปซะเดี๋ยวนี้เลย

          "ฮือออ กะปิยั่วๆจ้า" พูดจบพี่เติร์ดก็งับแซนด์วิชกะปิทั้งน้ำตา




*****************************

พระเอกไม่มีบทอีกแล้ว โทษนะพี่พีไรท์ไม่มีตังค์จ่ายค่าตัว555

ขอโทษรีดนะคะที่ไรท์หายไปหลายวัน สุขภาพไรท์ไม่ค่อยดีค่ะ ที่หายไปเพราะไรท์ป่วยนะรีด( TДT)

ตอนแรกก็ว่าจะอัพให้อ่านเหมือนเดิม แต่พอพิมพ์ไปนานๆแล้วมันมึนๆตันๆยังไงไม่รู้ พี่สาวเลยสั่งให้นอนพักไปเลย

ไรท์เองก็เพิ่งจะเข้ามาดูหน้านิยายว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้างวันนี้ ปรากฏว่ามีคอมเม้นต์เพิ่มมา(แม้ว่าจะเป็นเม้นเดียว) ทำให้ไรท์รู้ว่ายังมีคนที่รอไรท์อยู่ และวันนี้ก็เริ่มดีขึ้นไรท์เลยรีบอัพเลยค่ะ ปรบมือเย้ๆ>_<




"มีบทผมเมื่อไหร่ อย่าลืมปลุกผมด้วยแล้วกัน"



-เนื้อหาตอนนี้มันจะแปลกๆหน่อยนะเพราะไรท์ยังมึนๆนิดหน่อย ถ้าตอนมันสั้นไปไรท์ต้องขอโทษด้วยน้า>_<









          

          


          

          



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

38 ความคิดเห็น

  1. #21 MiLo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 20:52

    ออกแนวสนุก น่ารักดีค่ะ ชอบพี่รหัส ตตต

    #21
    0