Forget Love รักไม่รู้ลืม

ตอนที่ 1 : Part 00:บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,380
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    12 พ.ค. 62

Forget Love รักไม่รู้ลืม
Part 00:บทนำ




'จริงหรือเปล่า? คนที่โดนทำร้ายความรู้สึกมามาก จะกลายเป็นคนที่ไร้ความรู้สึกโดยไม่รู้ตัว'



     2ปีก่อน

          เฮ้อ...ฉันยืนถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายอยู่หน้าห้องนอนของตัวเอง เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นบ่อยจนชินและน่าเบื่อ เหตุการณ์อะไรน่ะเหรอ เปิดประตูดูสิ
          "เห้ย!"
          "คราวหลังก็เคาะประตูหน่อยเถอะ" ผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแม่บอกฉันด้วยท่าทางหงุดหงิด ต่างกับผู้ชายอีกคนที่นอนอีกฟากของเตียง ดูตกใจที่จู่ๆฉันก็โผล่เข้ามาเงียบๆมุดหัวเข้าไปในผ้าห่มผืนหนา
          "ฉันมาเอากระเป๋า" ฉันพูดโดยที่ไม่มองหน้าแม่ และเดินผ่านเตียงตัวเองไปหยิบกระเป๋านักเรียนที่วางอยู่บนโต๊ะอ่านหนังสือ
          นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกเบื่อที่สุด เพราะแม่ฉันมักจะกลับบ้านตอนดึก พร้อมกับหอบผู้ชายหน้าตาดีๆกลับมาด้วยทุกคืน แค่พาผู้ชายกลับมาด้วยยังไม่หนักเท่าการที่ เวลาทั้งสองเมาเละเทะจนพากันเข้าห้องผิดเป็นประจำ ห้องฉันบ้างห้องไอปาล์มบ้าง แต่ส่วนใหญ่จะเป็นห้องฉันที่อยู่ติดกับห้องแม่ จนฉันต้องหอบข้าวของไปนอนห้องปาล์มเป็นประจำ แต่เมื่อคืนดันลืมกระเป๋าเพราะไม่คิดว่าจะมาซั่มกันห้องฉันอีก 
          ที่จริงฉันก็ไม่อยากจะไปนอนที่นอนที่ผ่านกิจกรรมน่าอายแบบนั้นหรอก แต่ยังไงก็เป็นห้องฉันเลือกไม่ได้อยู่ดี เลยให้ป้าแม่บ้านเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้แทน
          ถ้านับได้ก็น่าจะหลายผืนอยู่นะ...
          "อ้าวคุณหนู ไม่กินข้าวเช้าก่อนหรอคะ" ทันทีที่ลงมาชั้นล่าง ป้าหยกก็เดินเข้ามาหาฉัน
          "ไม่ค่ะ วันนี้เปลี่ยนผ้าปูที่นอนใหม่ด้วยนะ" ตอนแรกป้าหยกก็ไม่รู้หรอกว่าทำไมฉันถึงเปลี่ยนผ้าปูที่นอนบ่อยๆ แกเพิ่งจะรู้ก็ตอนที่ไปปลุกฉันแต่ดันเจอ ภาพที่ไม่น่ามองเมื่อไม่นานมานี้เอง 
          "โถ่ อีกแล้วเหรอเนี่ย...คุณหนูปาล์มรีบกินสิคะ! พี่สาวไปที่รถแล้วนะคะ!" ป้าหยกพึมพำในใจก่อนจะหันไปดุน้องชายตัวดี ที่นั่งกินไปเล่นเกมไป เขาจึงรีบหยิบกระเป๋าและวิ่งมาที่รถทันที
          "แฮ่กๆนี่! พี่จะรีบทำไมฮะ"
          "ออกรถเลย" ฉันไม่สนใจคนที่วิ่งมาจนหอบยืนโวยวายอยู่ จึงหันไปสั่งคนขับรถแทน
          "หะ เห้ย!ขึ้นยังไม่เสร็จเลย ไม่เห็นรึไง!" รถออกทันทีที่ฉันบอก โดยที่ปาล์มก้าวขาขึ้นมาได้แค่ข้างเดียว โชคดีนะที่มันหาที่ยึดทันไม่งั้นกว่าจะได้ไปโรงเรียนคงอีกยาว
          "ขอโทษครับ นึกว่าคุณปาล์มขึ้นมาแล้วเห็นว่าคุณปรายสั่งให้ออกรถเลย" คนขับรถขอโทษผ่านกระจก ตัดภาพมาที่ปาล์มพอมันนั่งเสร็จ ดูเหมือนจะไม่ได้สนใจที่คนขับรถพูด เพราะมันเสียบหูฟังและหลับตาโยกหัวไปมา 
          ท่าทางจะอินไปกลับเพลงเอามาก




          ฉันใช้เวลาคาบว่างตอนบ่ายมานั่งเล่น ที่สนามหญ้าในสวนข้างโรงเรียน ที่นี่สงบและลมพัดเย็นสบาย ช่วยให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายไปบ้าง ที่จริงฉันก็มีเพื่อนอยู่นะ แต่จะไม่ค่อยไปไหนมาไหนด้วยกัน ไม่รู้ว่าจะโดนเลิกคบเมื่อไหร่ ฉันกลายเป็นคนนิ่งๆและไม่เข้าหาใครตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ จำได้แค่ว่าเมื่อก่อนฉันดูสดใสกว่านี้ 
          อาจเป็นเพราะตั้งแต่ที่พ่อกับแม่แยกทางกันก็ได้ ตอนนั้นฉันนอนร้องไห้ทุกคืนกับเสียงของคนเทลาะกันที่ดังเข้ามาในห้องนอนฉัน และไม่มีอะไรน่าเจ็บปวดไปกว่าการที่ฉันรู้ว่า ตัวฉันเกิดมาจากความผิดพลาดของพ่อกับแม่ ก่อนที่จะแต่งงานกันด้วยซ้ำ ทั้งสองไม่ได้รักกันสักนิด การแต่งงานเกิดขึ้นจากการบังคับของผู้ใหญ่ 
          ...สรุปง่ายๆคือแม่ท้องฉันก่อนแต่ง
          ตอนฉันอายุได้ 2ขวบ แม่ฉันก็ตั้งท้องอีกครั้งเพราะก่อนหน้านี้พ่ออยากได้ลูกชายไว้สืบตระกูล และแม่ก็คลอดเป็นลูกชายจริงอย่างที่พ่อต้องการ จนทำให้แม่เข้าใจผิดว่าพ่อมีแม่ไว้เป็นแม่พันธุ์ หลังจากนั้นพ่อกับแม่ก็เทลาะกันหนักขึ้นเรื่อยๆ และไม่มีเวลาให้ฉันกับปาล์มเลยสักนิด เพราะแม่ทำอาชีพเป็นนางแบบ และพ่อเป็นด็อกเตอร์ที่เก่งกาจกำลังดูแลธุรกิจของตัวเองอยู่ 
          เรื่องราวเลวร้ายและเสียงเทลาะกันรุนแรงดังเข้าหูฉันทุกวัน ในที่สุดพ่อก็หายตัวไปโดยไม่บอกลากันสักคำ ทื้งไว้แค่จดหมายที่เขียนจำนวนเงินค่าเลี้ยงดูของฉันกับปาล์มไว้แค่นั้น ตอนนั้นฉันก็รู้แล้วว่าพ่อกับแม่หย่าขาดกันแล้วจริงๆ ก่อนที่พ่อแม่ฉันจะเลิกกัน ฉันได้ขอร้องให้คนสนิทของพ่อพาปาล์มไปอยู่กับยายที่ต่างจังหวัด และเรียนหนังสือที่นั่น เพราะไม่อยากให้ปาล์มที่ยังเด็กรับรู้เรื่องแบบนี้
          สุดท้ายเป็นฉันเองที่กลายเป็นเด็กขาดความอบอุ่น และคิดว่าทุกอย่างจะจบแล้วหลังจากที่พวกเขาแยกทางกัน แต่ฉันคิดผิด... หลังจากนั้นแม่ก็พาผู้ชายแปลกหน้ามาค้างที่บ้านทุกคืน ตอนแรกฉันโวยวายและโมโหหลายครั้ง จนถึงตอนที่ฉันทำอะไรไม่ได้และเลือกที่จะไม่สนใจแทน ส่วนปาล์มเองก็ตอนกลับมาอยู่บ้าน และรู้เรื่องทุกอย่างก็ดูเหมือนจะรับไม่ได้เหมือนกัน แต่ฉันบอกแค่ว่าพ่อกับแม่โดนบังคับให้แต่งงานและไม่ได้รักกันแต่แรก เลยต้องหย่ากัน ซึ่งก็โชคดีที่ปาล์มเข้าใจ 
          และมีอีกเรื่องที่ทำให้ฉันรู้ว่าแม่รักปาล์มมากกว่าฉัน เพราะฉันเคยได้ยินแม่พูดตอนเทลาะกับพ่อ ว่าเคยพยายามจะทำแท้งตอนที่ท้องฉันหลายครั้ง และเป็นเพราะฉันที่ทำให้แม่ต้องมาทนอยู่กับพ่อ ถ้าตอนนั้นคุณปู่ไม่ได้ขอร้องไม่ให้แม่ทำแท้งไว้ ฉันคงไม่มีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้หรอก คิดแล้วปวดใจที่สุด...
          ฟึบ...
          "เป็นอะไรหรือเปล่า นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดเชียว" ฉันนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย จนไม่รู้ว่าพี่พีมานั่งตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
          "เปล่า" ฉันตอบแค่นั้นพี่พีก็ไม่ถามอะไรต่อ เพราะถามไปมากกว่านี้เขารู้ดีว่าฉันจะรำคาญ
          พี่พีหรือว่าพีรินทร์เป็นรุ่นพี่ม.6ที่ใกล้จะเรียนจบแล้ว เขาตามจีบฉันมาหลายครั้งแล้วตั้งแต่ฉันอยู่ม.ต้น แต่ตอนนี้ฉันคบกับต้นอยู่ เขาเลยไม่มาวุ่นวายมากนัก หรือถ้ามาต้นก็ไม่ได้หึงหวงอะไรหรอก ก็ดีเหมือนกัน ฉันขี้เกียจที่จะมาเทลาะเรื่องไร้สาระอยู่
          แปลกนะที่การจีบของพี่พีคือการเทคแคร์ฉัน และขอคำตอบจากฉันเป็นส่วนมาก ไม่เคยใช้มุกเสี่ยวๆหรือชวนฉันไปนู่นนี่ แต่จะใช้คำพูดที่อบอุ่นพูดแนะนำฉัน ให้คำปรึกษาเวลาฉันกำลังมีปํญหาซะมากกว่า การกระทำของเขาฉันเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไม ฉันไม่รู้สึกหวั่นไหวเลย เมื่อก่อนฉันเองก็เคยพูดไม่ดีและไล่เขาด้วย ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นคงจะไปไม่กลับมาอีกแน่ แต่เขาไม่ทำแบบนั้น เขาเลือกที่จะใช้วิธีจีบที่จะไม่ทำให้ฉันรำคาญแทน ที่ฉันรำคาญอาจเป็นเพราะเมื่อก่อนเขาชอบซื้อของให้ฉัน และฉันก็ไม่ชอบให้ใครมาเปลืองเงินกับฉันด้วย เขาเลยทำตัวเป็นรุ่นพี่ที่ดีแทน แต่ยังยืนยันว่าจีบอยู่เหมือนเดิม 
          ฉันคิดว่าถ้าเขาเข้าหาคนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน คงจะมีแฟนไปหลายคนแล้ว...
          "พี่จะรอนะ"
          "..." ฉันหันไปมองหน้าเขาอย่างแปลกใจ นั่งเงียบกันมาตั้งนาน อยู่ดีๆก็พูดอะไรแปลกๆออกมา
          "ไม่ต้องงงหรอก พี่จะไม่ทำให้เธอกับต้นเลิกกันแน่ จะไม่แช่งให้เลิกอะไรทั้งนั้น" พูดอะไรของเขาเนี่ย
          "แล้ว" ฉันพูดขึ้นเป็นครั้งแรกหลังจากที่นั่งเงียบมานาน เพราะอยากรู้จริงๆว่าเขาจะพูดอะไรต่อ
          "แล้วพี่ก็จะรอไง รอที่ไม่รู้ว่าจะนานแค่ไหน อาจจะฟังดูเหมือนพี่บ้าไปแล้ว..." ใช่ บ้าไปแล้ว แต่ประโยคต่อมาของเขาทำเอาฉันถึงกับไปต่อไม่ถูก
          "แต่ที่ทำมาทั้งหมด พี่จริงจังนะ"





********************

จริงจรังแค่ไหนแค่ไหนเรียกจิงจัง -_-
เนื้อเรื่องก็จะประมาณว่าตอนแรกพระเอกตื้อนางเอก ตอนหลังนางเอกตามตื้อพระเอกซะงั้น แต่จะตื้อคนละสไตล์กันเลยค่ะ55555
(ใครเจอคำผิดเม้นบอกได้เลยจ้า)



-เวลาการอัพของไรท์ยังไม่แน่นอนนะ แต่ไรท์จะพยามอัพให้ถี่ที่สุดค่ะ
-ไรท์เป็นนักเขียนมือใหม่ อาจเจอที่ผิดพลาดเยอะ เนื้อเรื่องก็แต่งสดๆมโนสดๆ ถ้าไม่ถูกใจนักอ่านบางท่านก็ขอโทษด้วยน้า
-เนื้อเรื่องอาจมีคำหยาบบ้าง เพื่ออรรถรสในการอ่าน แต่ไรท์จะใช้คำหยาบเฉพาะเท่าที่จำเป็นค่ะ
-ถ้าถามว่ามีฉากNCมั้ย ไรท์ว่าไม่มีดีกว่าเนอะกลัวโดนเบน5555 เน้นฉากมุ้งมิ้งน่ารักของพระนางดีกว่านะ ^_^













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

38 ความคิดเห็น