Mutation | #กลายพันธุ์แทเตนล์

ตอนที่ 5 : 05 Wrong Number.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 101
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    4 มิ.ย. 63

 

Album] ออร่าหลัวสาดแสง ส่อง ความแด๊ดดี้ ที่ไม่ได้แปลว่าพ่อ
จอห์น

 

 

ในขณะที่ความคิดยังคงล่องลอยว่าจะทำอย่างไรกับเหตุการณ์ทั้งหมดนี่ เสียงกระจกแตกอย่างรุนแรง และเสียงกรีดร้องอย่างตกใจของฝูงชนก็ทะลุผ่านโสตประสาทของธีเมออนเสียก่อน เขารีบวิ่งออกไปที่หน้าประตูโกดัง และพบว่าต้นทางของเสียงมาจากร้านสะดวกซื้อใกล้ๆนี่ ห่างไปเพียงห้าร้อยกิโลเมตรเท่านั้น

"เกิดอะไรขึ้น" เทอร์เนอร์ที่วิ่งมาช้ากว่าเอ่ยถาม ธีเมออนไม่ตอบแต่ฉุดข้อมืออีกฝ่ายให้ตามไปขึ้นรถ

"เดี๋ยวก่อน เดี๋ยว ขอฉันปิดประตูโกดังก่อน ที่นี่อาจจะจำเป็นสำหรับพวกเราอยู่"

รองศาสตราจารย์รีบวิ่งไปเคลื่อนประตูโกดังเข้าล็อกดังเดิม และกุลีกุจอขึ้นคร่อมบิ๊กไบค์คันใหญ่ ที่แทบจะออกทะยานทันทีก่อนที่เทอร์เนอร์จะนั่งเรียบร้อยด้วยซ้ำ

 

 

"เราจะไปไหน" เทอร์เนอร์เกาะเอวคนขับแน่นจนแทบจะกลายเป็นการกอดรัด ธีเมออนเพียงแค่มองหน้าเขาผ่านกระจกมองหลัง แววตาสีน้ำตาลไม่ได้บ่งบอกสิ่งใดนอกจากความมุ่งมั่นและเร่งรีบเท่านั้น

"เกิดอะไรขึ้น" เมื่อไม่ได้รับคำตอบที่ต้องการ ความอยากรู้อยากเห็นก็ยิ่งทวีมากขึ้น เทอร์เนอร์ถามรบเร้าซ้ำๆ จนในที่สุดธีเมออนก็ยอมเอ่ยปาก

"พวกมันน่าจะไปทางนั้น ที่ร้านสะดวกซื้อ"

"พระเจ้า.."

เจ้าของผมสีแดงสว่างเค้นหัวเราะอย่างเย้ยหยันเมื่อได้ยินอีกฝ่ายสบถถึงเบื้องบน แต่นอกจากคิ้วที่กระตุกและสีหน้าสายตาแสนเบื่อหน่าย เขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีอื่นใดออกมาอีก

ความเชื่อของแต่ละคนย่อมไม่เหมือนกัน

แม้เขาจะไม่เชื่อ แต่ก็ไม่มีสิทธิ์ดูถูกความเชื่อของใคร

"เราต้องจอดตรงนี้" ธีเมออนพูดพลางดับรถ ทันทีที่เสียงท่อของบิ๊กไบค์คันเก่งเงียบสงบ เสียงกรีดร้องและสิ่งของตกหล่นก็ดังตัดความเงียบออกมา เทอร์เนอร์เลียริมฝีปากที่แห้งผากใต้แมสอย่างหวาดเกรง เขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับพวกมันดี รู้ดีเสียจนไม่อยากรู้เลยด้วยซ้ำ

"คุณจะทำยังไงต่อ จะบุกเข้าไปยิงมันหรอ"

"แน่สิ คุณเป็นคนบอกผมเอง ทำไม อยากเปลี่ยนใจรึไง"

เทอร์เนอร์เงียบและพลุบตาลงต่ำ เขาหอบหายใจแรงเป็นสัญญาณว่าไม่พร้อมกับการปะทะครั้งนี้เลยสักนิด อีกใจนึงก็ตระหนักรู้ดี ว่าทั้งสองคนที่กำลังอาละวาดอยู่ภายในร้านสะดวกซื้อแห่งนั้นคือน้องที่รักและสนิทที่สุด

เขาไม่พร้อมกับการจากลา

แต่ธีเมออนไม่แม้แต่จะเสียเวลารีรอการตัดสินใจของอีกฝ่าย ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามที่รองศาสตราจารย์คนนี้บอกจริงๆ เราก็ไม่ควรจะปล่อยให้เวลาสูญเปล่าไปอย่างไร้ค่า ยิ่งเราไปถึงร้านสะดวกซื้อนั้นไวเท่าไหร่ โอกาสรอดของคนเหล่านั้นจะยิ่งสูง

เพราะทุกๆ หนึ่งวินาที

เชื้อซอมบี้อาจแพร่กระจายคร่าชีวิตคนได้อีกหนึ่งคน

และทุกๆ สองวินาที

มันจะคร่าชีวิตมนุษย์อีกสี่คน

คุณคงนึกภาพออกนะ ว่าถ้าผ่านไปหนึ่งวันจะเกิดอะไรขึ้น

"ธีเมออน ถึงแม้ทักษะการต่อสู้และจับปืนของฉันเป็นศูนย์ แต่ฉันคิดว่ามีบางอย่างที่คุณจำเป็นต้องรู้"

"..."

"ถ้าจะยิง ต้องเล็งที่หัวเท่านั้น"

.

.

#กลายพันธุ์แทเตนล์

เสียงย่ำเหยียบพื้นดังแทรกความเงียบออกมาทำให้ขนลุกขนชันไม่น้อย รองเท้าหนังอย่างดีของร่างสูงโปร่งเมื่อขยี้กับใบไม้แห้งที่ร่วงหล่นอยู่ตามพื้นก่อให้เกิดเสียงชวนขนลุกขนชันเหมือนในหนังสยองขวัญไม่มีผิด

พวกเขามาไม่ทัน เชื้อแพร่กระจายอย่างรวดเร็วเกินไป

เทอร์เนอร์มือเย็นเฉียบ ไฟในร้านสะดวกซื้อสะท้อนให้เห็นร่างบิดเบี้ยวกว่าสิบชีวิตที่เดินไปมาอย่างไร้จุดหมาย พร้อมกลิ่นคาวคลุ้งน่าสะอิดสะเอียน จนกระทั่งเสียงใบไม้แห้งกรอบที่พวกเขาเหยียบอยู่ในตอนนี้น่าจะดังเข้าโสตประสาทของมันตนใดตนหนึ่ง เสียงครวญครางและศีรษะที่สะบัดไปมาเป็นตัวบ่งบอกอย่างดี

ธีเมออนส่งสัญญาณให้คนตัวเล็กกว่าหยุดเดิน เทอร์เนอร์ชะงักนิ่งทันที

นัยน์ตาสีน้ำตาลที่มีเสน่ห์เสมอ บัดนี้เต็มไปด้วยความก้าวร้าวและเด็ดเดี่ยว แน่นอน เทอร์เนอร์มั่นใจว่าถ้าคนตรงหน้าตัดสินใจที่จะยิงแล้ว

เขาไม่มีทางพลาดแน่

"ผมเหลือกระสุนไม่พอที่จะยิงมันทั้งหมด" สิ่งที่ได้ยินทำให้นักวิจัยแทบจะเป็นลมล้มพับ "เพราะแบบนั้นเราจะไม่บุก ในนั้นไม่มีมนุษย์เหลือให้เราช่วยอีกแล้ว"

เขาทั้งสองค่อยๆ ย่องถอยหลัง บางครั้งการบุกเข้าไปโดยที่ไม่มีความพร้อมก็ไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดนัก กำลังเสริมเป็นทางเลือกแรกๆ ที่เทอร์เนอร์คิดออก ในองค์กรมีทหารกองพิเศษที่จะช่วยเขาจากสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานนี้ได้

รองศาสตราจารย์ค่อยๆ เอื้อมมือหาโทรศัพท์ตัวเองที่อยู่ในกางเกงแสล็คทรงสุภาพ หวังจะต่อสายหาองค์กรของตน แต่ก่อนที่เขาจะได้ทันคว้ามันออกมา เสียงโทรศัพท์ก็ดังแผดลั่นทั่วบริเวณนั้น เทอร์เนอร์สะดุ้ง มือไม้สะเปะสะปะควานหาต้นเสียงที่มาจากกระเป๋ากางเกง แต่ก่อนที่เจ้าของเครื่องโทรศัพท์เจ้าปัญหาจะได้ทันทำอะไร ธีเมออนก็ฉุดข้อมือเล็กนั่นวิ่งตรงไปยังบิ๊คไบค์ของเจ้าตัวทันที

เสียงกระดูกลั่นกร๊อบมาพร้อมกับเสียงคำรามและเสียงฝีเท้าหนักๆกระทบพื้น ไอ้พวกนั่นกำลังวิ่งมาตามเสียงที่ได้ยินอย่างบ้าคลั่ง เทอร์เนอร์ได้ยินเสียงธีเมออนสบถหยาบคายราวๆ สองถึงสามครั้ง แรงกระชากที่ข้อมือยิ่งรุนแรงขึ้นตมสถานการณ์ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนโทรเข้ามา แต่จะด่าให้สาสมเลยทีเดียว

"คุณต้องวิ่งไวกว่านี้" กระสุนนัดแรกยิงแสกกลางหน้าผากอดีตพนักงานแคชเชียร์ร่างท้วม จนมันกองทรุดไปกับพื้น เลือดที่กระฉูดออกจากบาดแผลทำให้เทอร์เนอร์ต้องเบือนหน้าหนี เหล่าสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์อีกราวๆ แปดตัวยังคงวิ่งอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย พวกมันทั้งส่งเสียงขู่คำราม และขบกัดฟันอย่างรุนแรง หนึ่งในนั้นมีเจเรมี่และเจโรมรวมอยู่ด้วย

ธีเมออนเหนี่ยวไก จุดหมายของกระสุนนัดนี้คือเจโรม

เทอร์เนอร์หายใจอย่างรุนแรง ลำคอแห้งผาก อยากอ้อนวอนขอชีวิตของน้องชายจากธีเมออนแต่มันก็สายไปเสียแล้ว เสียงลั่นไกดังสนั่นพร้อมๆ กับศีรษะและร่างกายของเจโรมที่ถูกแรงกระสุนสั่งให้หยุดความบ้าคลั่งนี้เสียที

จบชีวิตของผู้เริ่มต้นปัญหาทุกอย่าง แบบไม่ค่อยสวยงามเท่าไหร่

เทอร์เนอร์น้ำตาร่วงลงตามแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ แต่การเอาชีวิตของตนเองให้รอดก็สลักสำคัญมากกว่าการยืนอาลัยอาวรณ์ตะโกนร้องเรียกคนที่ไม่มีทางหวนคืน

รองศาสตราจารย์หันหน้ากลับ และไม่หวนมองไปยังร่างไร้ชีวิตของรุ่นน้องคนสนิทอีก เขาตั้งหน้าตั้งตาวิ่ง วิ่งให้เร็วที่สุด ต่างจากธีเมออนที่ยังคงต้องหันหลังกลับไปเหนี่ยวไกสกัด เพราะแบบนั้นเอง เขาถึงสังเกตเห็นบางสิ่งที่เทอร์เนอร์ไม่เห็น

แต่ความสงสัยก็ต้องสิ้นสุดลงเมื่อธีเมออนตัดสินใจจบชีวิตของเจเรมี่ด้วยกระสุนนัดสุดท้ายที่เหลืออยู่ ก่อนที่เขาทั้งคู่จะกระโจนขึ้นคร่อมรถและออกทะยานสู่เบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว ทิ้งเหตุการณ์วุ่นวายนี้ไว้อย่างจนปัญญาแก้

 

"คุณรีบโทรหาองค์กรเวรตะไลอะไรก็ได้ มาจัดการพวกมันให้หมด" ธีเมออนตะโกนแข่งกับเสียงลมที่พัดปะทะร่างของเขาทั้งคู่ พวกมันทั้งหมดเลิกตามเขาแล้ว แต่เราต้องทิ้งระยะห่างให้มากเพื่อความแน่ใจ

"โทรแล้ว, โทรแล้ว ให้ตายสิ เขาไม่รับเลย" เทอร์เนอร์อยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นนี่คนที่ควรจะต้องจัดการและเก็บกวาดคือประธานองค์กรนีวาร์ แต่ในขณะนี้เขาไม่รับสายเลยด้วยซ้ำ

ก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่ สี่ทุ่มสี่สิบ

ไอ้แก่นั่นไม่มีทางตื่นมารับสายแน่นอน

"ถ้าเรื่องถึงตำรวจองค์กรคุณซวยแน่" ธีเมออนขู่เสียงแข็ง เทอร์เนอร์ถอนหายใจอย่างรับรู้ชะตากรรม แม้ว่าพวกเขาจะหวั่นเกรงการถูกทำโทษจากเบื้องบนเพียงใด แต่ประโยชน์ส่วนรวมนั้นย่อมต้องสำคัญกว่าเงินเดือนสูงลิบลิ่วของพวกเขาอยู่แล้ว

"ฉันจะโทรหาตำรวจ"

.

.

#กลายพันธุ์แทเตนล์

'สวัสดีค่ะ ศูนย์รับแจ้งเหตุฉุกเฉินรัฐซานฟรานซิสโก เกิดเหตุขึ้นที่ไหนคะ' เสียงพนักงานโอเปอเรเตอร์พูดกรอกมาตามสายทำเอาคนแจ้งข่าวตัวสั่นเล็กน้อย

"ฉะ ฉันอยู่ที่คอนโด Nation Park ค่ะ! ได้ยินสะ เสียงปืนยิงกัน นัดแรกเมื่อกี้เลยค่ะ!" หญิงสาวอายุราวสามสิบปีปลายๆเอ่ยอย่างหวาดกลัว คอนโดของเธออยู่ห่างจากที่เกิดเหตุราวๆ ห้าร้อยเมตร แต่ที่ยิ่งแย่กว่านั้นคือสามีเธอที่ลงไปซื้ออาหารมื้อดึกในร้านสะดวกซื้อยังไม่ติดต่อกลับมาเลย ทั้งๆ ที่มีเหตุการณ์น่ากลัวขนาดนั้นเกิดขึ้น

'รบกวนแจ้งสถานที่เกิดเหตุอย่างชัดเจนหน่อยได้มั้ยคะ'

"เสียงน่าจะมาจากด้านหลังคอนโดของฉันเอง อ่า ให้ตาย ให้ตายสิ, ตรงนั้นมีร้านสะดวกซื้ออยู่ ฉันไม่แน่ใจว่ามันเป็นการปล้นหรือเปล่า แต่คุณช่วยฉันด้วยนะคะ สามีฉันอยู่ในนั้น!" น้ำเสียงตระหนกตกใจของหญิงวัยสามสิบทำให้โอเปอเรเตอร์ตำรวจสาวต้องต่อโอนสายของเธอให้กับผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยา ส่วนตัวเธอกดสัญญาณพร้อมต่อสายหาหัวหน้า แจ้งเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างละเอียดถี่ถ้วน

อีกไม่กี่อึดใจ รถตำรวจสามคันก็พุ่งทะยานไปที่ร้านสะดวกซื้อด้านหลังคอนโดมิเนียม Nation Park ทันที

โดยไม่ได้เอะใจเลยซักนิด

ว่าบางอย่างที่เลวร้ายกว่าโจรมากนักกำลังรอคอยพวกเขาอยู่

 

เจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสิบนายมาถึงที่เกิดเหตุ ร้านสะดวกซื้อที่พังยับเยินเป็นสิ่งแรกที่พวกขาสังเกตุเห็นได้ พร้อมกับคราบเลือดหนองกระจายไปทั่วทั้งกระจกและกำแพง ทำเอาเจ้าพนักงานหลายๆ คนถึงกับต้องกลั้นกลืนความสะอิดสะเอียนลงท้องไป

เสียงล้อรถที่เบรกเสียดสีกับถนนเป็นสัญญาณว่าพวกเขาทั้งหมดมาถึงจุดหมายแล้ว ประตูถูกเปิดออกอย่างพร้อมเพรียงเป็นบังเกอร์ป้องกันการปะทะระหว่างพวกเขาและผู้ร้าย แต่เสียงชุลมุนวุ่นวายทั้งหมดกลับทำให้เหล่ามนุษย์กลายพันธุ์พวกนั้นเริ่มกระสับกระส่ายอีกครั้ง พวกมันสะบัดหัวไปมาอย่างน่าสะอิดสะเอียน ก่อนจะออกวิ่งตามหาต้นเสียงอย่างบ้าคลั่ง

ทันทีที่พวกมันทั้งหมดวิ่งเข้ามาในระยะสายตา นายตำรวจยศสูงก็สั่งให้ทุกคนลดปืนลง เพราะร่างทุกร่างที่วิ่งอยู่นั้นไม่มีการยิงปะทะมาใส่พวกเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว นั่นหมายความว่าพวกเขาไม่ใช่โจรและไม่มีอาวุธติดตัว ดังนั้นเจ้าหน้าที่ตำรวจจึงไม่มีสิทธิ์ทำร้ายประชาชนก่อน ไม่ว่าเหตุผลอะไรก็ตาม

เวลาสี่ทุ่มสี่สิบสอง

ร่างบิดเบี้ยวกำลังวิ่งตรงมาด้วยความเร็วน่าพิศวง แต่หัวหน้าของเหล่าตำรวจก็ไม่ได้มีทีท่าเดือดร้อน ด้วยคิดว่าคนเหล่านี้อาจจะแค่กำลังหนีโจรที่อยู่ไกลออกไป ดังนั้นพวกเขาทั้งหมดจึงพุ่งความสนใจไปที่ชายป่า เพื่อเล็งและปะทะกระสุนกับโจรปล้นร้านค้า ที่อาจจะควบด้วยคดีฆาตกรรมอีกหนึ่ง

ราตรีที่เงียบสงบ

เสียงขู่ฟ่อที่ดังไม่ขาดสายทำให้พวกเขาทั้งหมดตระหนักได้ว่านี่มันไม่ปกติ แต่ก่อนที่จะเริ่มทำอะไร คมเขี้ยวของหนึ่งในพวกมันก็จ้วงแทงลึกลงบนลำคอของนายตำรวจผู้น้อยจนเสียงร้องโหยหวนดังลั่นป่า เมื่อคนที่เหลือเสียสมาธิ ก็ตกเป็นอาหารอันแสนโอชะสำหรับพวกมัน

สิบชีวิตแตกสลาย พร้อมๆกับ ปีศาจสิบเจ็ดตนที่เริ่มออกอาละวาดอีกครั้ง

ราตรีที่เงียบสงบ

ไม่มีอีกต่อไปแล้ว

.

.

#กลายพันธุ์แทเตนล์

'สวัสดีค่ะ ศูนย์รับแจ้งเหตุฉุกเฉินรัฐซานฟรานซิสโก เกิดเหตุขึ้นที่ไหนคะ' 

"ผม เทอร์เนอร์ ฟรอสต์ เจ้าหน้าที่จากองค์นีวาร์ ขอแจ้งเหตุมนุย์กลายพันธุ์ออกอาละวาด นี่ไม่ใช่เรื่องโกหก ผมขอกองกำลังติดอาวุธยี่สิบคน เราต้องจัดการมันเดี๋ยวนี้"

ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ราวกับไม่มั่นใจนัก แต่เมื่ออ้างชื่อรองศาสตราจารย์คนเก่งเธอจึงยอมอ่อนลงให้

'รบกวนแจ้งที่เกิดเหตุอย่างชัดเจนด้วยค่ะ'

"หลังคอนโด Nation Park มีการปะทะเล็กน้อยเมื่อครู่ ผมต้องการให้ตำรวจพร้อมอาวุธมาถึงที่นี่ให้เร็วที่สุด"

'เมื่อก่อนหน้านี้ราวๆ สิบนาทีมีคนแจ้งเหตุในสถานที่นี้มาแล้วค่ะ แต่เป็นการแจ้งเหตุปล้นร้านสะดวกซื้อ และเราได้ส่งเจ้าหน้าที่ตำรวจไปเรียบร้อยแล้ว'

เวร , เวรเอ้ย

สี่ทุ่มสี่สิบสอง

เสียงร้องอย่างเจ็บปวดของชายปริศนา

และเทอร์เนอร์ที่ตระหนักดี

มันสายไปเสียแล้ว

 

#กลายพันธุ์แทเตนล์

อ้ยยยยยยยยยยยยยยยย ง่วงงงงงงงง บอกเลยเขียนตอน 6 เสร็จแล้ว แต่อยากมีฉากบู๊ไงเลยต้องทำตอน 5 เพิ่ม ปัดโถ่เอ้ย คอมเม้นต์ให้กำลังใจดิฉันหน่อยนะคะ ดิฉันปวดตามากตอนนี้ เขียนเสร็จตะกี้เลย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25 ความคิดเห็น

  1. #23 KDN_fimh (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2563 / 15:35
    ภาษาดีมากเลยค่ะ เนื้อเรื่องตื่นเต้นดีมาก ค่อยๆเป็นค่อยๆไป เข้าใจเนื้อหาและการแพร่ระบาดดีมาก เป็นกำลังใจให้นะคะ 💗💖
    #23
    0
  2. #8 Nuxiumin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 18:51
    สนุกมากๆๆๆๆรออยู่เสมอนะคะ🥺
    #8
    0
  3. #7 someonejedi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 01:33
    สนุกมากเลยค่ะ รอนะคะ💖💖
    #7
    0