[หน้ากากทุเรียน x หน้ากากโพนี่] Behind the mask..

ตอนที่ 3 : Part 3 เป็นห่วง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,327
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    13 มี.ค. 60

การไม่ยอมมาเรียนร้องเพลงไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนักที่จะหลบหน้ากันและกัน ทั้งคู่ยังคงมาเรียนแบบปกติ ไม่มีใครหยุดหายไปเพราะเหตุผลบ้าๆ

เออแล้วสรุปแกรู้มั้ยว่าทำไมทุเรียนถึงเอาแต่มองไปนอกหน้าต่างฟินิกซ์เปิดประเด็นเม้าท์ทันทีที่เป็นช่วงเปลี่ยนคาบ ทำเอาเพื่อนๆที่อยากรู้อยากเห็น หรือเรียกสั้นๆว่า เผือก เข้ามาล้อมวงจับผิดโพนี่ในเวลาไม่ถึงครึ่งนาทีด้วยซ้ำ

โพนี่ รู้สิ

ปลาหมึก ทำไมๆ O_o”

เจ้าหญิง เออฉันก็อยากรู้ประเด็นนี้มานานละ เล่ามาอย่ากั๊ก!”

โพนี่ถอนหายใจก่อนจะขยับหน้ากากและเริ่มต้นการโกหกคำโต

โพนี่ เขาก็แค่อยากให้ข้างล่างมี เอ่อ...สวนทุเรียน

“What?!” ทุกคนสบถออกมาพร้อมกันจนกลายเป็นจุดสนใจของห้องไปในทันที อีกาดำที่กำลังง่วนอยู่กับการแต่งเพลงถึงกับเงยหน้าขึ้นมามองกลุ่มเพื่อนผู้หญิงในห้อง ก่อนจะสบถคำหยาบเบาๆ

ทุกคนได้แต่ค้างคาใจกับคำโกหกของโพนี่ ที่บอกว่าหน้ากากทุเรียนชอบมองออกไปนอกหน้าต่างเพราะอยากให้มีสวนทุเรียนนั้น มันช่างเป็นข้ออ้างที่ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย

ทุเรียน ฉันว่าฉันไม่ได้พูดคำนั้นนะ

ใบหน้าใต้หน้ากากสีเงินซีดลงกะทันหัน เมื่อเจ้าของคำพูดตัวจริงออกโรงปฏิเสธว่าสิ่งที่เธอพูดเป็นการโกหก จากที่ตอนแรกเป็นแค่การคุยกันภายในกลุ่มผู้หญิงกลุ่มหนึ่ง ตอนนี้กลายเป็นว่าเป็นการพูดคุยที่คนทั้งห้องให้ความสนใจ

โพนี่ เอ่อ...คือ...

ทุเรียน ไม่กล้าบอกคนอื่นเหรอว่าฉันพูดอะไร เขาเดินเข้ามาใกล้โพนี่มากขึ้นเรื่อยๆ จนสามารถเอามือเท้าลงบนโต๊ะได้อย่างสบายๆ

“…”

ห้องทั้งห้องเงียบสงัด อีกาดำและระฆังเดินเข้ามาสมทบฝั่งทุเรียน สายตาเฉียบคมที่ทะลุออกมานอกหน้ากากทำให้หลายคนถึงกับต้องหายใจให้เบาที่สุด

กระดาษแผ่นนั้นเธอก็น่าจะเห็นแล้วนะทุเรียนโน้มหน้าเข้าไปใกล้หญิงสาวมากขึ้นอีก แต่ไม่ต้องห่วงหรอก เพราะฉันไม่ได้บังคับเธอต้องมารู้สึกกับฉัน

ฮือฮาๆ~~

กลายเป็นประเด็นขึ้นมาทันที โพนี่ยกมือขึ้นทาบหน้ากาก แน่นอนว่าเธอตกใจ ก็รู้ทั้งรู้ว่าทุเรียนเป็นผู้ชายแบบไหนแต่มันก็อดตกใจในความบ้าบิ่นของเขาไม่ได้อยู่ดี

แต่ก็แค่ไม่พอใจที่เธอโกหก ก็แค่นี้แหละ

ทุเรียนเดินกลับเข้าไปที่นั่ง ครั้งนี้เขาไม่ได้มองออกไปนอกหน้าต่างเหมือนทุกครั้ง แต่เลือกที่จะนอนฟุบบนโต๊ะ ถึงจะทำได้ลำบากเพราะหน้ากากบนหน้าก็เถอะ

...เขาก็ไม่ได้อยากหลับนี้ ก็แค่อยากหลบหน้าใครบางคนเฉยๆ

 

เลิกเรียน

เจ้าหญิง เออแล้วนี่จะกลับเลยมั้ย?

โพนี่ ไม่ดีกว่า อยากจะไปซ้อมร้องเพลงที่ห้องซ้อมหน่อยนึงก่อนกลับอ่ะ

ฟินิกซ์ เอาเถอะ อย่ากลับเย็นมากละกัน มันอันตราย

โพนี่ อือๆ

ผู้หญิงในชุดสีชมพูเด่นสะดุดตาเดินมาตามตึกเรื่อยๆ จนถึงห้องซ้อมร้องเพลงที่อยู่ริมสุด เป็นห้องซ้อมที่คนไม่ค่อยชอบมาใช้ เพราะมันเล็กกว่าห้องอื่นนิดหน่อย และเก่ากว่าด้วย

จูบเพื่อล่ำลาในความสัมพันธ์...ก่อนที่ฉันจะปล่อยเธอหายไป โดยไม่รู้จักเธอ...

เพลงที่คุ้นเคยดังออกมาจากช่องประตู น้ำเสียงที่เป็นเอกลักษณ์ ทรงพลัง และนุ่มทุ้มทำให้ผู้หญิงร้อยทั้งร้อยต้องตกเป็นทาส เธอปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเวลาที่หน้ากากทุเรียนจับไมโครโฟน เขาสามารถฆ่าคนได้โดยเสียงร้องของเขา

ก่อนที่ฉันจะปล่อยเธอหายไป...โดยไม่รู้จักเธอ

จบเพลงลงอย่างสวยงามพร้อมคอร์ดกีต้าร์คอร์ดสุดท้าย  โพนี่ยังคงยืนอยู่ที่หน้าประตูไม่กล้าที่จะเปิดเข้าไป บางทีเธออาจจะต้องลงไปชั้นล่างเพื่อไปเข้าห้องซ้อมห้องอื่นแทน

จะยืนมองอีกนานมั้ย?หน้ากากทุเรียนรู้ตัวนานแล้วว่ามีคนมอง เพียงแต่เขาไม่อยากจะหยุดร้องเพลงกลางคันก็เท่านั้น

เอ่อ...ไม่ได้ตั้งใจจะมาแอบดูนายร้องเพลงนะหญิงสาวเปิดประตูห้องซ้อมให้กว้างมากขึ้น และแก้ต่างให้กับตัวเอง เดี๋ยวฉันไปใช้ห้องอื่นแทนก็ได้

ไม่ต้อง

หือ?

ใช้ห้องนี้ไปเถอะ ฉันจะกลับแล้ว

เขาเก็บกีต้าร์โปร่งของโรงเรียนเข้าที่และเดินออกประตูห้องซ้อมที่มีเพียงประตูเดียว หนามพลาสติกที่อยู่บนถุงมือของทุเรียนขูดโดนข้อมือหญิงสาว ถึงแม้จะไม่แรงนักแต่ก็ทำให้รู้สึกเจ็บได้เหมือนกัน

โพนี่ โอ๊ย!”

ทุเรียน หือ? เป็นอะไร?

โพนี่ เปล่าๆ ไม่มีอะไรหรอก นายไปเถอะ

ผู้ชายชุดเขียวไม่ตอบ เขามองเธออย่างชั่งใจเล็กน้อย แต่ก็ยอมเดินห่างออกจากห้องซ้อมไป

 

เฮ้อ

โพนี่ที่ตอนนี้อยู่ในห้องคนเดียวแล้วถอดหน้ากากออก เธอคว้าไมโครโฟนขึ้นมาจับเล่นๆ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะร้องเพลงอะไรดี

หากความรักเกิดในความฝัน...

ประโยคแรกถูกเปล่งออกมาช้าๆ หากแต่ยังคงมีเสน่ห์เสมอ

เราจุมพิตโดยไม่รู้จักกัน...

เสียงของเธอสั่นราวกับคนที่กำลังจะร้องไห้

ปฏิทินไม่บอกคืนและวัน ดั่งที่ฉันไม่เคยต้องการ

ประโยคนี้เธอไม่ได้เป็นคนร้อง โพนี่รีบหยิบหน้ากากของตัวเองมาสวมทันทีโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะหันไปที่ประตูและพบว่าเป็นหน้ากากทุเรียนนั่นแหละที่ร้องท่อนต่อจากเธอ

โพนี่ ลืมของเหรอ?

ทุเรียน เปล่าหรอก

โพนี่ แล้วกลับมามีอะไรหรือเปล่า?

ทุเรียน เป็นห่วงคนแถวนี้ ไม่ค่อยอยากให้อยู่คนเดียว

เกิดเดดแอร์ระหว่างเราขึ้นอีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้ไม่มีอีกาดำเข้ามาขัดจังหวะเหมือนครั้งที่แล้ว ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบจนทุเรียนต้องทำลายบรรยากาศหน้าอึดอัดนั่นทิ้งสะ

ทุเรียน ร้องเพลงต่อสิ เดี๋ยวเราดีดกีต้าร์ให้

โพนี่ “…”

หญิงสาวภายใต้หน้ากากสีเงินหยิบไมค์ขึ้นมาติดกับปากให้ได้มากที่สุด ก่อนจะเริ่มร้องเพลงไปเรื่อยๆ อย่างไม่หยุดพัก ราวกับว่าจะปลดปล่อยความเครียดทั้งหมดไปกับเสียงเพลง

 

เวลาผ่านไปเนิ่นนานกว่าครึ่งชั่วโมง โพนี่หยุดร้องเพลงและนั่งลงบนพื้นห้องซ้อม ทุเรียนวางกีต้าร์โปร่งไว้ข้างตัวและทำท่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็เงียบไป

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบแม้กระทั่งได้ยินเสียงหายใจ และเสียงแม่กุญแจล็อคห้อง

“!!!”

  

[Next part is coming soon . . .] #ฟิคชาวหน้ากาก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

588 ความคิดเห็น

  1. #11 minnee in balloon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 14:05
    โอ้ยยย ยกนิ้ววววให้
    #11
    0
  2. #7 getgala (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 23:36
    ชอบทุเรียนคาร์แร็กเตอร์นี้มากเลยค่ะ ดูอบอุ่น ปกป้องคนอื่นได้

    ฟินวนไปค่ะ อดใจรอตอนต่อไปไม่ไหวล้าวววว 5555555
    #7
    0
  3. #4 - GENUS. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 22:40
    โอ้ย ชอบอ่าาาา มาเร็วๆนะ
    #4
    0
  4. #3 **SweetBerry** (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 19:35
    ฟินมากกก ทุเรียนเรื่องนี้แบดมาก ฉีกลุคมาก ชอบบบบบ
    ติดตามค่ะ ตามมาจากทวิตนะคะ >…< 
    #3
    0