ตั้งค่าการอ่าน

ค่าเริ่มต้น

  • เลื่อนอัตโนมัติ
    •Short Fic Super Junior Yaoi•

    ลำดับตอนที่ #2 : My Choose *~Siwon x Hankyung~* Part. 1

    • เนื้อหาตอนนี้เปิดให้อ่าน
    • 435
      0
      17 พ.ค. 52

    che ery


    SHORT FICTION : My Choose
    Actor : Siwon x Hankyung

    Author : Cin’nan

    Rate : NO

    Note : ทุกอย่างที่ไรท์เตอร์เขียนเกิดจากจินตนาการของไรท์เตอร์ (บ้าบอ) คนนี้เท่านั้นค่ะ ไม่เกี่ยวกับชีวิตจริง (ของพี่ๆเค้า แต่เกี่ยวข้องกับไรท์เตอร์ =,.=) แหะๆ

     

    *~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~*

     

     

     

    My Choose

    Parts 1

     

                    ทำไมคนที่รักกันต้องแยกจากกัน...?

                    ทำไมเราต้องเจ็บปวดเมื่อเห็นเค้าเดินกับคนอื่น...?

                    ทำไมแค่เค้าทำเมินใส่เราหัวใจถึงเจ็บแปลบขนาดนี้...?

    ทำไมต้องแอบมองเค้าทั้งๆเราเป็นคนเลือกเอง...?

     

                    ถึงแม้จะเป็นผู้เลือก...

                    แต่ก็ไม่ได้แปลว่าทางเลือกนั้นจะถูกเสมอไป...

     

                    ฮันกยอง...ชายหนุ่มที่มีใบหน้าหล่อเหลา หล่อจนผู้ชายทั่วไปอิจฉา แต่ใครจะรู้ว่าชายหนุ่มผู้นี้เป็นเคะ ท่าทางแมนๆกับหน้าตาแมนๆของเขากินใจสาวๆเกือบทุกคนไป...แต่สาวๆพวกนั้นก็ต้องใจสลายเมื่อชายหนุ่มซึ่งเป็นแฟนของฮันกยองเดินเข้ามาหอมแก้มฮันกยองเบาๆแล้วยื่นขวดน้ำให้

                    ...

                    ฮัน...เป็นอะไรไป?

                    ซีวอน...คือ...

                    หืม?

                    เราเลิกกันเถอะซีวอน...ฮึกฮันกยองพูดจบหยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ในดวงตาคู่สวยก็หยดลงมาพร้อมๆกับน้ำฝนที่เริ่มโปรยปราย

                    ...ทำไม...

                    เพราะฉัน...ฉันเกลียดนาย!! ฉันเบื่อนาย!!!! ฉันเบื่อนายเต็มทนแล้วซีวอน เลิก...เลิกยุ่งกับฉัน ฮึก สักที!!”ฮันกยองเอ่ยถ้อยคำที่เค้าเองก็ไม่เคยคิดจะพูดมันออกมา...เอ่ยออกมาทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่ได้ทำให้คนรักเจ็บเพียงคนเดียว...แต่มันยังทำให้ตนเองที่เป็นคนพูดมันออกมาเจ็บเหมือนมีเข็มพันเล่มทิ่มแทงร่างกาย...

                    ...งั้น...ฉันก็จะไป...ไม่มาให้นาย...ได้เห็นหน้าอีก...ซีวอนกลั้นเสียงที่สั่นเทาของตัวเองเอาไว้แล้วหันหลังเดินจากไป

                    ทำไมหัวใจฉันถึงเรียกร้องให้นายกลับมาล่ะซีวอน...ทำไมหัวใจฉันมันอยากรั้งนายไว้ขนาดนี้!!! ทำไมฉันมองแผ่นหลังของนายที่ไกลห่างฉันออกไปแล้วถึงเจ็บขนาดนี้...แต่ละก้าวที่นายเดินออกไปมันทำให้ฉันรู้สึกว่า...เราจะไม่สามารถเป็นแม้แต่เพื่อนกันได้ แต่มันก็ดีแล้วนิ...ในเมื่อฉันเลือกเอง!!! ฮึกๆ...

                    ยิ่งฝนตกหนักมากเท่าไหร่ก็ยิ่งว้าเหว่...ผู้คนพากันเดินหลบฝนแต่ตนเองกลับนั่งร้องไห้อยู่กลางสายฝนที่กระหน่ำลงมาไม่ยั้ง...บรรยากาศแบบนี้ทำให้คนช้ำรัก...จะเรียกว่าช้ำรักคงไม่ได้เพราะฮันกยองเป็นคนเลือกที่จะจากไปเอง...บรรยากาศแบบนี้ทำให้คนที่เลือกจะจากไปอย่างฮันกยองยิ่งร้องไห้หนักขึ้น

                    ฮือๆๆๆ ฉันขอโทษซีวอน!!!”คำขอโทษเป็นพันๆคำถูกส่งออกไป ถึงจะขอโทษทั้งชีวิต...แต่คำๆนั่นคงจะส่งไปไม่ถึงหากฮันกยองยังคงนั่งอยู่ตรงนี้...

                    ฮึก...ฮือๆๆหลังจากร่างสูงเดินออกไปฮันกยองก็ทรุดฮวบนั่งกับพื้นทันที...ทั้งๆที่ตนเองเป็นคนเลือกที่จะจากไป...แต่ทำไมถึงรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ถูกทอดทิ้ง...

                   

    หลังจากวันนั้นฮันกยองกับซีวอนก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย...คอนโดที่ฮันกยองอยู่จากที่เคยมีเสียงหัวเราะของทั้งสองคนให้คนอื่นได้ยิน...เสียงหัวเราะที่ทำให้คนที่ได้ยินยิ้มตามไปด้วย...ตอนนี้คงมีแต่เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมาแทน...

    ก๊อก ก๊อก ก๊อก

     

                    พี่ฮัน! ฮยอกแจเองฮะ!!”ฮยอกแจ...ชายหนุ่มหน้าหวานที่มีเหงือกสีแดงเป็นเอกลักษณ์และความร่าเริงสดใสที่ทำให้คนที่อยู่ใกล้ยิ้มได้โดยไม่ยากตะโกนบอกคนที่อยู่ในห้อง

                    ฮึก...ฮยอก...ฮึก

                    พี่ฮัน!! ผมเข้าไปนะฮะ!!”ฮยอกแจเปิดประตูที่ไม่ได้ลงกรเอาไว้เข้าไปภายในห้อง...แต่ฮยอกแจไม่ได้มาคนเดียว เขามาพร้อมกับชายหนุ่มหน้าสวยร่างบอบบางดูน่าทนุถนอมต่างกับนิสัยอย่างสิ้นเชิง...คิมฮีชอล...

                    ฮัน!!!!”ฮีชอลเป็นคนแรกที่ถลาเข้าไปกอดฮันกยองเอาไว้ ฮยอกแจที่เพิ่งเห็นสภาพฮันกยองก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำไป ไม่นานก็ออกมาพร้อมกับผ้าชุบน้ำอุ่น

                    สภาพของฮันกยองตอนนี้ไม่ต่างกับผีดิบตายซากเลยแม้แต่น้อย...ใบหน้าที่ซีดเซียว ร่างกายซูบผอม ดวงตาแดงกล่ำ...ขอบตาที่ดำคล้ำอย่างเห็นได้ชัด...ฮันกยองตอนนี้ทำให้ฮีชอลแทบจะพูดออกมาไม่เป็นภาษา

                    ฮัน...ทำไมนายถึงเป็นอย่างนี้เนี่ย!!~”

                    ฮือๆๆ~”ฮันกยองร้องไห้ไม่หยุด...

                    ใครมันทำนายขนาดนี้ฮะ!!!”

                    พี่ฮีชอลฮะ...ใจเย็นๆก่อน

                    ใครจะเย็นไหวฮยอก!! นายดูสภาพฮันสิ ฮึก...ฮันกยองที่ร่าเริงของฉันหายไปไหนกันฮยอก!!”

                    พี่ฮะ...ผมรู้ๆ...แต่พี่ต้องใจเย็นนะฮะฮยอกแจกอดปลอบฮีชอล

                    ฉันขอโทษ...ฉันขอโทษ...เสียงแหบพล่าของฮันกยองพร่ำพูดแต่คำว่าขอโทษไม่หยุดจนฮีชอลแทบจะทนสภาพของฮันกยองไม่ได้...อยากจะฆ่าคนที่ทำให้ฮันกยองเป็นแบบนี้ให้รู้แล้วรู้รอด

                    ใครทำอะไรพี่ฮะพี่ฮัน

                    ฮือๆๆๆฮันกยองไม่พูดอะไรแต่กลับร้องไห้ออกมาแล้วกอดฮีชอลไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

                    อย่าทิ้ง...อย่าทิ้งฉันไปอีกนะ ฮือๆๆ

                    ฮีชอลกับฮยอกแจพาฮันกยองไปเกาะเชจูด้วยกันเพราะสภาพฮันกยองตอนนี้ เดินไปไหนมาไหนคงจะมีแต่คนคิดว่าเป็นผีดิบเดินได้แน่ๆ...ฮีชอลโอบกอดฮันกยองตลอดเวลาที่เดินทางไปเกาะเชจู เวลาจะนอนก็จะนอนตักฮันกยองแล้วกอดเอวฮันกยองเอาไว้หลวมๆ

                    พี่ฮะ...

                    อะไรฮยอก

                    ผมง่วงจังฮยอกแจทำตาวิ้งๆ

                    อะไรของนาย!!”

                    “-v-”ฮยอกแจทำหน้ามุ่ยทันที

                    ฮีชอลส่ายหัวด้วยความระอาแล้วหันไปมองหน้าฮันกยองที่ตอนนี้หลับอยู่...แม้แต่ยามหลับนายยังมีคราบน้ำตาติดเลยหรอฮัน...ใครทำให้นายเจ็บขนาดนี้ฮันกยอง...ไม่นานฮีชอลก็ผล็อยหลับไปอีกคน

                   

                    เกาะเชจูแห่งนี้จะทำให้เค้าลืมคนเก่าได้ไหม?

                    เกาะเชจูแห่งนี้จะช่วยให้เค้าเจอคนใหม่ได้ไหม?

                    เกาะเชจูแห่งนี้จะทำให้เค้าลืมความเจ็บปวดได้ไหม?

                    เกาะเชจูแห่งนี้จะมีสิ่งดีๆเข้ามาในชีวิตเค้าหรือไม่?

     

                    จะดีหรือร้าย

    เราก็เป็นคนเลือกเอง...

    จะผิดจะถูก...

    เราก็เป็นคนเลือกเอง...

     

                    ฮันกยองมาอยู่ที่เกาะเชจูได้เกือบปีแล้ว...แม้ความเศร้าจะจางหายไปบ้าง แต่เวลาที่เค้าอยู่คนเดียวมันก็ทำให้ภาพเหตุการณ์ในวันวานวนกลับเข้ามาในสมอง...บางครั้งก็ยิ้มให้กับภาพๆนั้น...แต่บางเหตุการณ์ที่มันไม่น่าจดจำก็ทำให้ฮันกยองร้องไห้ออกมาอย่างเสียมิได้

                    ฮึก...

                    ฮันกยอง!!~~”เสียงใสแจ๋วของฮีชอลดังมาแต่ไกล

                    อะไร..ฮันกยองเช็ดน้ำตาออกโดยไม่ให้ร่างบางเห็นแล้วหันไปถามร่างบาง

                    ฮยอกแจเกือบทำครัวไม่แหนะ...ฉันบอกให้รอนายกลับมาทำให้กินไอ้เด็กบ้านั่นก็ไม่เชื่อ!! ทำแค่ไข่เจียวยังไหม้ดำปี๋เลย!”ฮีชอลทำหน้าตาขยะแขยง

                    ฮ่าๆๆ ไปๆเดี๋ยวฉันกลับไปทำให้กิน เดี๋ยวฮยอกก็ทำบ้านไหม้กันพอดีปล่อยให้อยู่คนเดียวอย่างนี้

                    ร่างเล็กและร่างสูงที่วิ่งกลับบ้านกันอย่างสนุกสนานจนคนผ่านไปผ่านมานึกว่าวิ่งเล่นกันด้วยซ้ำ...ดูเหมือนคู่รักซะมากกว่าเพื่อน

                    ฮยอกแจนายทำครัวไหม้หรือยัง!!~”เสียงแหลมสูงของฮีชอลตะโกนถามฮยอกแจเมื่อเข้ามาในบ้าน

                    ผมยังไม่ทำไหม้หรอกฮะ!!”

                    ฮ่าๆๆๆฮันกยองหัวเราะออกมาแล้วเดินไปไล่ฮยอกแจออกมาจากห้องครัว ฮันกยองเดินเข้าไปในห้องครัวแล้วลงมือทำอาหารโดยมีลูกมือคือฮีชอล...เพราะฮยอกแจได้เกือบทำครัวไหม้ไปครั้งแล้วฮีชอลจึงไม่ไว้ใจให้ฮยอกแจเป็นลูกมือของฮันกยอง ถึงตัวเองจะไม่ได้ต่างอะไรจากฮยอกแจเลยก็เถอะ

                    พวกนายไปนั่งรอจะดีกว่าไหม?

                    นี่ฉันไม่เหมือนฮยอกแจนะ!!”

                    แต่พี่แย่กว่าผมอีกใช่ไหมล่ะ?!”ฮยอกแจพูดแทรกขึ้น

                    ไอ้ไก่!!!”

                    ฮยอกแจวิ่งหนีทันทีที่ฮีชอลตะโกนขึ้นจนฮันกยองที่ยืนมองดูอดยิ้มให้กับความขี้เล่นและเป็นกันเองของสองคนไม่ได้ พวกนายเนี่ยน้า~’

                    เฮ้อ...เดี๋ยวฉันทำอาหารเอง ขืนรอพวกนายช่วยคงอดกินกันถ้วนหน้าแน่ๆเลย

                    แต่...

                    ไปเถอะน่าฉันทำคนเดียวได้

                    ฮีชอลพยักหน้าแล้วรีบวิ่งปรู๊ดเพื่อไปไล่ล่าฆ่าฮยอกแจ...ฮันกยองทำข้าวผัดไข่กับปูย่างเสร็จก็ยกไปเสิร์ฟแต่เมื่อมองผ่านหน้าต่างไปเห็นฮีชอลกับฮยอกแจที่วิ่งไล่กันเป็นเด็กมันก็อดนึกถึงตัวเองไม่ได้... เมื่อไหร่กันที่ฉันจะได้มีความสุขแบบนั้นบ้าง...มีความสุขจริงๆแบบนั้นสักที...

                    พี่ฮันฮะ!!”

                    ...หะ..หืม?

                    ผมกับพี่ฮีชอลจะไปเดินเล่นในตลาดนะฮะพี่!!”

                    อ้าว...แล้วไม่กินข้าวกันก่อนหรอฮยอก?

                    ก็...

                    เดี๋ยวเรากินเสร็จแล้วไปกันทั้งสามคนละกัน...เนอะฮยอก!!”ฮีชอลพูดแทรกขึ้นเพราะไม่อยากให้ฮันกยองต้องกินข้าวคนเดียว

                    ทั้งสามกินข้าวกันอย่างสนุกสนาน...ถึงแม้แววตาของฮันกยองจะดูหม่นหมองบ้างแต่ว่าฮันกยองก็ยังคงยิ้ม...ไม่ได้ฝืนยิ้มแต่ยิ้มออกมาจากใจจริง...ยิ้มเพราะภาพตรงหน้า ฮยอกแจกับฮีชอลถึงจะทะเลาะกันแต่ก็ยิ้ม...ถึงแม้เค้าจะยังไม่เข้าใจว่าเพราะอะไรทะเลาะกันอยู่ถึงยิ้มได้

                    ทำไมพวกนายทะเลาะกันยังยิ้มได้นะ...แล้วฉันล่ะ...ทำไมฉันทะเลาะกับเขาฉันถึงร้องไห้จะเป็นจะตาย...

                    ฉันอิ่มแล้วฮัน!! ไปตลาดกันนะ

                    อืมไปสิ...

                   

                    ทั้งสามคนเดินไปตลาดที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านพักเท่าไหร่ ตลอดทางฮีชอลจะเกาะแขนฮันกยองตลอด ส่วนฮยอกแจก็จะเกาะแขนฮีชอลแต่ก็โดนฮีชอลสะบัดทิ้งทุกครั้ง แต่ฮยอกแจก็ยังจะเอามือไปเกาะแขนฮีชอลจนฮีชอลต้องปล่อยเลยตามเลย

                    ไม่นานทั้งสามคนก็มาหยุดอยู่หน้าตลาดที่มีผู้คนมาเดินจับจ่ายซื้อของเต็มไปหมด...แต่ร้านที่ดูจะเป็นจุดสนใจที่สุดเหมือนจะเป็นร้านที่มีผู้ชายใส่ชุดตัวตลกส่วนอีกคนสวมชุดหมาป่า...และคนที่ใส่ชุดหมาป่านั้นก็ได้รับความสนใจจากฮีชอลไม่น้อยเลยทีเดียว

                    ฮัน!! ดูสิแมวน่ารักจังเลย!”

                    พี่ฮะ...

                    หุบปากไปเลยไอ้ไก่วิปริต!”

                    ฮ่าๆๆ พวกนายนี่จริงๆเลย

                    ฮีชอลเชิดหน้าใส่ฮยอกแจแล้วควงแขนฮันกยองเดินไปดูคนที่ใส่ชุดหมาป่าคนนั้น... ใส่ชุดแมวเหมียวสีดำน่ารักจัง >.<’

                    เจ้าแมวน้อย!!”

                    ฮีชอล...นั่นไม่ใช่แมวสักหน่อย

                    แมว!! เจ้าแมวน้อยๆๆแล้วฮีชอลก็จับมือหมาป่า (ในคราบแมวน้อยของฮีชอล) แล้วพากระโดดเหมือนเด็กๆจนฮยอกแจบุ้ยปากออกมาเพราะความหมั่นไส้หน่อยๆ

                    เอ่อ...คุณครับผมไม่ใช่แมว!”

                    นี่ฉันบอกว่านายเป็นแมวนายก็ต้องเป็นแมวสิ!!”

                    เอ่อ...แต่ผมไม่ใช่แมวนี่ครับ!”

                    ก็ฉันบอกว่าใช่ไงวะ!! เอ๊ะไอ้บ้านี่กล้าขัดใจฉันหรอ!!”

                    ฮีชอลไม่เอาน่า...ไม่เอานะคนเก่ง...

                    ฮันกยองใช้มือโอบเอวฮีชอลเข้ามากอดเอาไว้แล้วพูดดีๆกับฮีชอลเพื่อให้ฮีชอลใจเย็นๆก่อน...แต่การกระทำของฮันกยองก็อยู่ในสายตาของผู้ชายคนหนึ่งไปแล้ว...ผู้ชายที่ฮันกยองเลือกที่จะจากไป

                    นายจากฉันมาเพราะพี่ฮีชอลหรอ...

                    พี่ซีวอน!! พี่มาทำอะไรที่เชจูฮะเสียงของฮยอกแจทำให้ฮันกยอง ฮีชอลรวมไปถึงเจ้าหมาป่าต่างหันไปมองผู้มาเยือน

                    ซีวอน...แววตาของฮันกยองหม่นลงอีกครั้ง...ขอบตาเริ่มมีน้ำใสๆเอ่อคลอ...

                    ซีวอนคะ!!~ ซันนี่อยากกลับบ้านแล้ว...

                    ...

                    ซีวอน...

                    ...

                    ซีวอนคะ!!”ซันนี่พูดขึ้นด้วยเสียงที่ดังขึ้นกว่าเดิม

                    หะ...หืม ซันพูดว่าอะไรนะ?

                    ซันนี่ทำหน้ามุ่ยแล้วแสร้งเดินหนีไปเพื่อหวังให้ซีวอนเดินตามตนเองมา...แต่ก็ผิดคาดเพราะซีวอนยืนอยู่กับที่...ดวงตามองไปที่ใบหน้าของฮันกยอง แววตาที่แฝงความเจ็บปวดของซีวอน...แววตาที่หม่นหมองของฮันกยอง...

                    ซีวอน...ฮันกยองเอ่ยขึ้น

                    ...นายคงมีคนดูแลแล้วสินะซีวอนมองไปยังมือของฮันกยองที่ยังคงโอบฮีชอลไว้

                    ใช่ฮันกยองตอบออกมา ซึ่งคำตอบนี้ทำให้ซีวอนถึงกับอึ้งไปเลยทีเดียว

                    ก็ดี!~”

                    ก็แน่! ฮีชอลน่ะดีกว่านายเป็นร้อยเท่าเลย!!”

                    ฮีชอลกับฮยอกแจซึ่งพอเข้าใจอยู่บ้างว่าสองคนนี้เป็นแฟนกันมาก่อน แต่ก็ไม่ทราบสาเหตุที่ทั้งสองคนเลิกกันทั้งๆที่รักกันมากขนาดนี้...และก็ไม่อยากจะถามเพื่อให้ฮันกยองนึกถึงมันอีก...แต่ตอนนี้ถึงจะพยายามไม่ให้ฮันกยองนึกถึงมันแค่ไหน ปัญหาทั้งหมดก็เดินมาหาด้วยตัวเองซะแล้ว

                    เฮอะ!! ซันนี่ก็ดีกว่านายเป็นพันเท่าเหมือนกัน! เธออ่อนหวาน น่ารัก น่าทนุถนอม อยู่ใกล้ๆทีไรหัวใจหวั่นไหวทุกที!!”ซีวอนพูดออกมาพร้อมทำท่าทางมีความสุขเสียเต็มประดา

                    ...ก็...ก็ใช่สิ...ฮันกยองพูดต่อไม่ไหวเพราะน้ำตาจะไหลอยู่รอมร่อ

                    ซีวอน!! ฉันว่าคำถามนั้นนายเองคิดคำตอบรอไว้แล้วไม่ใช่หรอ!! แต่พอคำตอบมันออกมาเป็นแบบที่นายคิดนายกลับทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโตโดยการหาเรื่องฮันแทน!! ฉันล่ะผิดหวังในตัวนายจริงๆฮีชอลให้ฮยอกแจพาฮันกยองออกไปจากตรงนี้แล้วตัวเองก็ด่าในสิ่งที่อัดอั้นออกมา

                    ...

                    ถ้านายทำอย่างนี้เพราะประชดล่ะก็...อย่าทำเลย ทำอย่างนี้เลิกยุ่งกับฮันไปเถอะ...เพราะนายนะ... ไม่คู่ควรกับฮันเลยสักนิด...

    ...

    แต่ถ้านายรักฮันอยู่...ทำตามที่หัวใจต้องการเถอะ...ฉันไม่อยากเห็นพวกนายเจ็บกันทั้งสองคนฮีชอลพูดทิ้งท้ายแล้วเดินตามฮันกยองออกไป ส่วนเจ้าหมาป่า (ที่ฮีชอลเรียกมันว่าแมว = =) ก็ทำหน้างงๆแล้วเดินกลับเข้าร้านของตัวเองไป

                    ซีวอนจะเลือกอะไร?

                    ซีวอนจะทำให้ฮันมีความสุขได้หรือไม่?

                    หรือซีวอนจะทำให้ฮันต้องร้องไห้อีก?

                   

                    ทางเลือกทุกทาง...

                    เมื่อได้เลือกไปแล้วจะกลับไปแก้ไขไม่ได้

     

                    หลังจากที่ฮีชอลฮันกยองและฮยอกแจกลับไปแล้วซีวอนก็เอาแต่ยืนคิด...ทางเลือกที่ฮีชอลบอกมาเค้าสามารถเลือกมันได้ก็จริง...แต่ทางเลือกไหนกันที่เค้าต้องการ...ทางเลือกไหนที่เค้าต้องการกัน?

                    ทำมันซะ...ตามที่หัวใจต้องการจู่ๆคำพูดนี้ก็วนเข้ามาในหัวของซีวอน...

                    ทำตามที่ใจต้องการงั้นหรอ...

                    ...

                    ซีวอนนิ่งไปสักพักก่อนจะยิ้มออกมา...รอยยิ้มนั้นจะทำให้อะไรพลิกผันอีก...มันจะเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ฮันกยองยิ้มออกหรือไม่??

                    เหตุผลที่นายเลิกกับฉันมันไม่ใช่แค่นายเบื่อฉันใช่ไหม...

                   

                    ตั้งแต่ฮันกยองกลับบ้านมาก็เอาแต่อยู่ในห้องฮีชอลเรียกเท่าไหร่ก็มีแต่ความเงียบที่ตอบกลับมาเท่านั้น...

                    ฮัน...

                    พี่ไปนอนเถอะฮะ มันดึกมากแล้วนะฮยอกแจจับไหล่ฮีชอลจากด้านหลังเบาๆ

                    ฉันสงสารฮันจังฮยอก

                    ผมก็สงสารพี่ฮันฮะ...

                    ฮีชอลยอมเข้าห้องไปนอนเพราะทนเสียงแหลมๆของฮยอกแจที่บ่นเขาเป็นชุดเพราะไม่ยอมไปหลับไปนอน ตกลงไอ้ไก่นี่เป็นพ่อฉันหรือน้องฉันวะ!!!!’

     

                    เช้านี้ก็เหมือนเดิม...แต่ต่างกันตรงที่ภายในบ้านเล็กๆหลังนี้เงียบเชียบกว่าเดิม และมีดวงตาเศร้าๆของฮันกยองแทนรอยยิ้ม...ฮีชอลยังคงนั่งมองฮันกยองด้วยความเป็นห่วง ส่วนฮยอกแจหายไปไหนตั้งแต่เช้าแล้วก็ไม่รู้...

                    ฮันกินอะไรหน่อยไหม?

                    นายหิวก็กินเถอะฮีชอล

                    แต่...

                    นายไปกินเถอะฉันไม่หิว

                    ฟังก่อนสิ! แต่ฉันทำไม่เป็น

                    พอฮีชอลพูดจบฮันกยองก็ส่ายหน้าด้วยความระอาแล้วเดินเข้าครัวไปทำอาหารให้ฮีชอลกินทันที...ฮันกยองเข้าครัวไปไม่นานเสียงรถก็มาจอดที่หน้าบ้าน...

                    ใครมา?

                    พูดจบฮีชอลก็ลุกขึ้นเดินไปดูผู้มาเยือนทันที...ผู้ชายหน้าหวานที่ฮีชอลรู้จักดีเดินลงมาจากรถสปอร์ตคันหรูที่แค่มองดูก็รู้ว่าคนขับต้องรวยมากแน่ๆ....ผุ้ชายหน้าหวานคนนั้นแน่นอนว่าคือฮยอกแจนั่นเอง ฮยอกแจยิ้มแล้วเดินมาหาฮีชอลที่ยืนทำหน้างงอยู่ ไม่เข้าใจว่าใครพาฮยอกแจมาส่ง?

                    นายมากับใครน่ะฮยอกแจ!”

                    ผมมากับ....

     

                   

     

    ติดตามเรื่องนี้
    เก็บเข้าคอลเล็กชัน

    นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    อีบุ๊ก ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    ความคิดเห็น

    ×