(END)[Fic Attack on Titan] The Butterfly Effect #ใต้ปีกผีเสื้อ (Levi x Eren)

ตอนที่ 4 : Effect 03 : Sound Effect (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 378
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    15 เม.ย. 62



I just want to be like you.

คืนก่อนงานวันวัฒนธรรม บ้านข้างเคียงเงียบสนิทเนื่องจากไม่มีคนอยู่ คุณพ่อของเอเลนยังคงต้องเดินทางทำงานโดยรอบนี้มีคุณแม่ไปเป็นผู้ช่วยด้วย ความจริงแล้วหากคุณแม่ต้องเดินทางเอเลนจะตามไปด้วย แต่เนื่องจากเจ้าเด็กเหลือขออยากไปงานวัฒนธรรมของโรงเรียนรีไวล์ เลยเป็นสาเหตุให้รีไวล์ต้องคอยดูแลเด็กน้อยเจ้าปัญหาในคืนนี้

ซ่า

น้ำอุ่นกระจายเซ็นแซ่ไหลจากศีรษะลงมาจรดปลายเท้า เอเลนใช้มือทั้งสองข้างปิดบังใบหน้าเอาไว้เพื่อป้องกันไม่ให้ฟองเข้าตา ฟองแชมพูถูกชำระออกจากเส้นผมสีน้ำตาลไหลไปตามสายน้ำ รีไวล์ราดน้ำอุ่นล้างตัวให้เอเลนอีกครั้งก่อนจะบอกให้เอเลนลืมตาได้

ขอบคุณฮะ

อือรีไวล์พยักหน้าให้แล้วกลับไปอาบน้ำส่วนของตัวเองบ้าง เอเลนเดินไปเกาะขอบอ่างอาบน้ำหลังจากชำระร่างกายจนสะอาด แต่ไม่อาจปีนเข้าไปด้านในได้เนื่องจากความสูงซึ่งกินกันหลายสิบเซ็น

อึบ! ฮึบ!” เจ้าเด็กน้อยยังคงไม่ละความพยายามขณะรีไวล์ก็ยังไม่คิดจะช่วยเพราะอาบน้ำอยู่ และเมื่ออาบน้ำเสร็จแล้วนั่นแหละถึงจับหิ้วเจ้าตัวปัญหาโยนลงอ่างก่อนจะเข้าไปนั่งในอ่างด้วย

ฮ่า…!” ศีรษะเล็กโผล่พ้นขึ้นมาจากน้ำได้ก็สะบัดไปมาแรงๆ เหมือนลูกหมาสะบัดขนก่อนจะหยิบคุณเป็ดน้อยที่วางอยู่ขอบอ่างมาเล่น

บู้ๆๆ~” เอเลนเป่าน้ำเล่นให้คุณเป็ดน้อยลอยไปข้างหน้า ลำบากรีไวล์ให้ต้องตักเตือนว่าห้ามกลืนน้ำลงไปเด็ดขาด แต่มีหรือที่เด็กวัยกำลังซนจะยอมเชื่อฟังแต่โดยดี นอกจากจะไม่ยอมอยู่นิ่งๆ แล้วเอเลนยังดำผุดดำว่ายไปทั่วอ่างอย่างสนุกสนานจนรีไวล์คร้านจะห้าม

หมับ

“…..”

“…..”

มีอะไรรีไวล์ตัดสินใจถามหลังจากนิ่งรอมาสักพักเอเลนกลับไม่ยอมพูดอะไร มีที่ไหนจู่ๆ มาเกาะเขาแล้วเงียบไปแบบนี้ เห็นเมื่อกี้ยังเล่นซนไม่เลิกอยู่เลย รอบนี้เป็นอะไรอีกล่ะ

อื้ออ เปล่าอั๊บเสียงอู้อี้ดังตอบกลับมา รีไวล์ขมวดคิ้วก่อนจะเชยคางเอเลนให้เงยขึ้น พวงแก้มอวบอิ่มทั้งสองข้างเป็นสีชมพูเรื่อและตอนนี้กำลังเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ รีไวล์เห็นแบบนั้นเลยตัดสินใจลุกขึ้นจากอ่างทันทีโดยไม่ลืมหิ้วเจ้าเด็กที่แช่น้ำนานเกินไปออกมาด้วย

ปวดหัวรึเปล่า” 

“…..” ไม่มีเสียงตอบรับจากเอเลน มีเพียงดวงตาที่ปรือเปิดขึ้นมามองเล็กน้อยก่อนจะหลับลงอีกครั้ง ท่าทางจะเหนื่อยใช้ได้ แต่ตอนนี้รีไวล์ยังปล่อยให้เอเลนนอนไม่ได้

หมับ

ไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา รีไวล์อุ้มเอเลนมาวางบนตักก่อนจะใช้ไดร์เป่าผมเอเลนให้แห้ง ศีรษะเล็กโงนเงนไปมาแต่กลับไม่เป็นอุปสรรคต่อการเป่าผม เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนนุ่มสะบัดไปมาตามแรงลม รีไวล์วางไดร์เป่าผมลงหลังจากผมเอเลนแห้งสนิท

โฮ่ย

อื้ออ เฮย์โจวเหรอฮะ ฮ้าวว…” มือเล็กยกขึ้นขยี้ตาก่อนจะเงยหน้ามองรีไวล์ ลำตัวยังคงเอนพิงกับอกของรีไวล์อยู่อย่างหมดแรง

ไปนอนที่ห้องดีๆรีไวล์บอกพลางชี้มือไปยังห้องนอนแขก แต่เจ้าเด็กเหลือขอบนตักกลับส่ายหน้างุดแล้วมุดหน้าลงกับอกเขาพลางหลับตาแน่น

ผมอยากนอนกับเฮย์โจว

ฉันยังไม่นอน

เฮย์โจวจะทำอะไรฮะดวงตากลมโตเงยขึ้นมองรีไวล์แต่ยังไม่ยอมปล่อยมือที่กำเสื้อเอาไว้แน่น

ไม่ใช่เรื่องของเด็ก

ฮึ่มผมจะนอน!” เด็กที่ถูกหาว่าเป็นเด็กงอนแก้มป่องแล้วมุดหน้าลงกับอกของรีไวล์อีกครั้ง รอบนี้ถึงขนาดกางแขนเล็กกอดรอบลำตัวรีไวล์แน่นอย่างบ่งบอกเจตนาชัดเจน

โฮ่ย

“…..”

โฮ่ย!”

ผมหลับแล้วฮะ

โฮ่…” ดวงตาสีเทาหรี่ลงมองเจ้าตัวเล็กบนตัก คนหลับแล้วเขาพูดว่าตัวเองหลับแล้วได้ด้วยสินะ เพิ่งรู้วันนี้แหละ รีไวล์ถอนหายใจอย่างจำยอมเมื่อดูท่าแล้วเจ้าเด็กเอาแต่ใจจะไม่ยอมปล่อยเขาง่ายๆ 

เมื่อไม่มีทางเลือกรีไวล์เลยอุ้มเอเลนด้วยแขนข้างเดียวพาเดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง ก่อนจะล้มตัวลงนอนทั้งอย่างนั้นทับร่างเด็กชายตัวน้อยจนจมเตียง เอเลนพยายามดิ้นคลุกคลักออกจากสิ่งหนักๆ ที่ทับลงมาแต่รีไวล์กลับไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ แต่ยังแอบยั้งน้ำหนักเอาไว้ไม่ให้ทับลงไปเต็มตัว

หนักนะฮะ!” เอเลนเริ่มโวยวายเมื่อดิ้นสุดแรงแล้วไม่เป็นผล แต่รีไวล์ยังทำหูทวนลมไม่รู้ไม่ชี้จนในที่สุดเอเลนก็ต้องยอมแพ้

ผมยอมแล้วฮะ! ยอมๆๆในที่สุดเอเลนก็หายใจได้สะดวก แก้มใสพองลมแดงเรื่อ ดวงตาสีมรกตค้อนขวับใส่รีไวล์ที่ลุกไปนั่งขอบเตียงวงเบ้อเร่อ

เฮย์โจวจะไปไหนฮะดวงตาสีมรกตจะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่แต่ยังไม่วายใช้มือเล็กยึดเสื้อรีไวล์เอาไว้ รีไวล์ก้มมองปลายเสื้อที่ถูกกำแน่นก็ต้องถอนหายใจ เจ้าเด็กนี่มันพูดยากจริงๆ

ฉันมีงานต้องทำ ถ้าง่วงก็นอนซะพรุ่งนี้จะเป็นวันงานโรงเรียนแล้ว แน่นอนล่ะว่าคืนก่อนวันงานแบบนี้นักเรียนม.ปลายแบบเขาจะต้องมีงานให้ตรวจเช็คกันอย่างล้นมือ แต่เอเลนดูเหมือนจะยังไม่เข้าใจหรือไม่ยอมเข้าใจก็ไม่รู้จึงยังยึดปลายเสื้อของเขาเอาไว้แน่น

ฉันจะอยู่จนกว่าแกจะหลับรีไวล์วางมือไว้บนศีรษะเล็กก่อนจะลูบเบาๆ เอเลนเอียงหัวตามฝ่ามือของเขาดวงตาใกล้ปรือปิดเต็มที

ถ้าผมหลับแล้วเฮย์โจวจะไปเหรอฮะเสียงฟังดูอ่อนแรงลง เอเลนตาปิดแล้วฝืนเปิดขึ้นมาใหม่แบบนั้นอยู่หลายรอบเมื่อรีไวล์ไม่ยอมตอบคำถาม

ไม่ไป

จริงนะฮะ

อืม

สัญญานะฮะนิ้วก้อยเล็กถูกยื่นมาตรงหน้า รีไวล์ยื่นนิ้วก้อยไปเกี่ยวด้วยก่อนจะแปะนิ้วโป้งประทับสัญญาเรียบร้อยให้เด็กน้อยระบายรอยยิ้มง่วงๆ ออกมา

ฮี่ๆ…zzZ” หัวเราะชอบใจสักพักเอเลนก็เงียบไป ดวงตาสีมรกตปิดสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ หลังแน่ใจว่าเอเลนหลับไปแล้วรีไวล์จึงหยิบโทรศัพท์ออกมาพิมพ์ข้อความส่งไปบอกฮันจิว่าวันนี้เขาคงไปช่วยไม่ได้แล้ว ซึ่งก็ได้รับข้อความตอบกลับมาทันที พร้อม Ps. ตอนท้ายบอกว่าพรุ่งนี้เช้าไม่ต้องรีบเดินงานเล่นกับเอเลนก่อนได้เลยแล้วบ่ายโมงค่อยไปเตรียมตัว

ชมรมดนตรีจะแสดงในฮอลตอนบ่ายๆ ใกล้ปิดงาน เรียกว่าเป็นฟินนาเร่สุดท้ายของงานก็ว่าได้ เพราะฉะนั้นตอนช่วงเช้าพวกเขาจึงว่างเดินงาน ถึงความจริงแล้วพวกเขาควรจะเอาเวลาว่างมาซ้อมแต่เพราะยัยสี่ตาอยากเดินงาน รวมถึงมิเกะก็มีงานห้องช่วงเช้าต้องไปช่วยด้วยพวกเขาจึงตัดสินใจไม่ซ้อม

พรุ่งนี้ตอนเช้าถ้าว่างรีไวล์ว่าจะไปเช็คอุปกรณ์สักหน่อย ส่วนฉากคงต้องรอหลังเที่ยงเพราะชมรมการแสดงมีใช้ฮอลช่วงเช้า แต่พอเหลือบมองเจ้าเด็กน้อยที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงของเขาแล้ว คาดว่าตอนเช้าอันปกติจะสงบจะต้องได้วุ่นวายอีกแน่ๆ


ไม่ผิดจากคาดมากนัก เข้าวันนี้เนื่องจากรีไวล์ไม่ต้องไปช่วยงานที่ห้องเขาจึงว่างตลอดจนถึงบ่าย เอเลนตื่นขึ้นมาด้วยความสดใสและตื่นเต้นเกินร้อย ทั้งฮัมเพลงทั้งกระโดดโลดเต้นมาตลอดทางเดินมาโรงเรียนของเขา ชักไม่แน่ใจแล้วว่านี่มันงานโรงเรียนของใครกันแน่ ทำไมคนชมงานถึงดูตื่นเต้นกว่าเจ้าของงานไปได้ล่ะ

เฮย์โจวฮะๆ ผมอยากกินอันนั้นอันนั้นที่เอเลนชี้ให้ดูคือไอติมโคนซึ่งมีก้อนไอติมเรียงซ้อนกันหลายชั้นรวมทั้งตกแต่งเป็นรูปสัตว์โลกน่ารักต่างๆ รีไวล์เดินจูงมือเอเลนไปยังซุ้มขายไอติมแต่ไม่ได้สั่งไอติมโคนให้เพราะคำนวนดูแล้วเจ้าเด็ดนี่ต้องกินเลอะแน่นอน รีไวล์เลยสั่งแบบเป็นถ้วยแทน แต่เอเลนกลับไม่ยอมเพราะมันไม่น่ารักแล้วยังโวยวายใหญ่ทำท่าจะร้องไห้อีก

ฉันจะสั่งโคนให้ แต่ถ้ากินเลอะแกจะไม่ได้กินอะไรอีก” 

ผมโตแล้ว ไม่กินเลอะหรอกฮะ!” เอเลนตอบอย่างมั่นใจ ดวงตาสีมรกตแน่วแน่อย่างจะเอาให้ได้ รีไวล์เล่นจ้องตากับเอเลนอยู่สักพักสุดท้ายก็ต้องเปลี่ยนใจสั่งไอติมโคนให้เจ้าเด็กเอาแต่ใจ

โตแล้วไม่กินเลอะสินะ ผ่านไปไม่ถึงห้านาทีดีมือเอเลนก็เลอะเต็มไปด้วยไอติมหลากรสซึ่งหยดลงมาจากโคนวาฟเฟิลเพราะอากาศร้อน เอเลนพยายามไล่กินให้ทัน แต่ไอติมมีหลายชั้นทำให้ปากเล็กๆ ไม่สามารถยัดทั้งหมดลงไปได้ทัน ขอบปากเลอะไอติมเอเลนจึงใช้ปลายลิ้นเลียให้ทั่วปากแต่กลับกำจัดคราบเลอะไม่หมด แอบหวั่นใจเมื่อรู้สึกถึงสายตาของคนตัวโตข้างๆ แต่กลับไม่กล้าเงยหน้ามองรีไวล์

เงยหน้าคำสั่งจากน้ำเสียงเย็นชาทำเอาเด็กชายเอเลนสะดุ้ง แต่พอไม่ยอมเงยหน้ารีไวล์จึงช้อนปลายคางเอเลนให้เงยขึ้นด้วยการบังคับ

โฮ่ โตแล้วไม่กินเลอะ?” คิ้วหนาเลิกขึ้นเล็กน้อยอย่างล้อเลียน เอเลนทำแก้มป่องขณะรีไวล์กำลังใช้ทิชชู่เช็ดรอยเลอะออกให้ รีไวล์แย่งไอติมเอเลนมาถือไว้ก่อนยื่นทิชชู่ให้เจ้าเด็กตัวปัญหาเช็ดมือให้เรียบร้อย

เอาไปเมื่อจัดการกับรอยเลอะเรียบร้อยรีไวล์ก็ส่งไอติมคืนให้เจ้าเด็กที่งอนเขาจนแก้มพอง ช่วงนี้เอเลนช่างขยันงอนจนรีไวล์ชักชินชาไปแล้ว เดี๋ยวสักพักก็อารมณ์ดีขึ้นเอง

เฮย์โจวๆ นั่นอะไรฮะพูดยังไม่ทันขาดคำเอเลนที่ทำท่าจะงอนหนักอยู่เมื่อกี้กลับเขย่ามือเขาแล้วชี้ไปทางซุ้มเกม ดวงตาสีมรกตเป็นประกายเมื่อเจอกับของเล่น ริมฝีปากวาดรอยยิ้มพลางเลียไอติมไปด้วย

โยนห่วง

โยนห่วง? คืออะไรเหรอฮะ?”

นั่นคือห่วง ถ้าแกโยนครอบขวดพวกนั้นได้ถึงจะได้รางวัลรีไวล์ชี้ไปยังห่วงอันเล็กกับขวดแก้วซึ่งวางเรียงกันอยู่ภายในซุ้มให้เอเลนดู เอเลนพยักหน้าหงึกหงักแล้วลากรีไวล์ตรงไปยังซุ้มเล่นเกมทันที

ซุ้มเกมฝั่งนี้ส่วนใหญ่เด็กปีหนึ่งจะเป็นคนจัด รีไวล์ถือว่าเป็นคนดังของโรงเรียน ทั้งเป็นประธานชมรมดนตรีแล้วไหนจะเป็นนักร้องนำอีกจึงมีแฟนคลับรุ่นน้องอยู่ไม่น้อย ถึงรีไวล์จะไม่เคยสนใจและไม่ได้รับรู้ด้วยว่าตัวเองมีสมาคมแฟนคลับแบบลับๆ(?)อยู่ แต่เขาพอรู้ว่าตอนนี้ตัวเองตกเป็นเป้าสายตาไม่น้อย 

สวัสดีครับรุ่นพี่รีไวล์ พาน้องชายมาเดินงานเหรอครับเสียงทักทายดังขึ้นทันทีที่รีไวล์และเอเลนเดินไปถึงหน้าซุ้มเกมโยนห่วง รีไวล์เงยหน้าขึ้นจากเจ้าเด็กข้างๆ แล้วหันไปมองคนทัก

กุนเธอร์?” 

ครับกุนเธอร์เป็นรุ่นน้องซึ่งรีไวล์รู้จักผ่านเพทราอีกที เพราะไม่ได้อยู่ชมรมดนตรีพวกเขาจึงไม่เคยคุยกันมากนัก แต่ไม่รู้ทำไมรุ่นน้องผมเหมือนเกาลัดคนนี้ถึงได้มีแววตายกย่องชื่นชมเขาทุกครั้งที่คุยด้วย

สวัสดีครับ พี่กุนเธอร์นะ น้องชายรุ่นพี่รีไวล์ชื่ออะไรครับกุนเธอร์ย่อตัวลงไปนั่งตรงหน้าเอเลนก่อนทักทายด้วยท่าทางเป็นมิตร แต่เอเลนกลับกะพริบตาปริบมองกุนเธอร์ก่อนจะเอียงคอ

ผมไม่ใช่น้องชายเฮย์โจวนะฮะ ผมเอเลน

อ้าว ไม่ใช่น้องชายรุ่นพี่เหรอครับกุนเธอร์เงยหน้าขึ้นถามรีไวล์ ซึ่งได้รับคำตอบเป็นการส่ายหน้า

เด็กข้างบ้าน

อ๋อ ที่แท้ก็น้องชายข้างบ้าน” 

ไม่ใช่ฮะ ผมเป็นทหารในสังกัดรีไวล์เฮย์โจวต่างหาก ไม่ใช่น้องชายนะฮะคำอธิบายของเจ้าเด็กที่ได้ชื่อว่าเป็นน้องชายข้างบ้านไม่เพียงทำให้กุนเธอร์งงเท่านั้น แต่รีไวล์ก็ไม่เข้าใจด้วย ทหารในสังกัด? เด็กสามขวบจะไปเป็นทหารได้ยังไง และที่สำคัญ เขาไม่ได้เป็นเฮย์โจวจริงๆ สักหน่อย!

โอ้โห ตัวแค่นี้เป็นทหารแล้วเหรอกุนเธอร์ยอมเล่นไปด้วยเพราะนึกว่าทั้งสองคนกำลังเล่นอะไรกันอยู่ แต่รีไวล์นั้นเพียงแต่ส่ายหน้ากับความคิดเองเออเองและจินตนาการบรรเจิดของเจ้าเด็กข้างๆ เท่านั้น

ฮะ! ผมอยู่หน่วยสำรวจเหมือนกับกุนเธอร์ซังด้วย

พี่ก็เป็นทหารด้วยเหรอ?”

ใช่ฮะ กุนเธอร์ซังเป็นรุ่นพี่ในหน่วยสำรวจฮะ” 

งั้นแบบนี้เอเลนเรียกพี่ว่ารุ่นพี่จะดีกว่ากุนเธอร์ซังรึเปล่า

อื้มมมม แต่กุนเธอร์ซังเป็นกุนเธอร์ซังนิฮะ

ไหนว่าพี่เป็นรุ่นพี่ในหน่วยสำรวจไง ก็ต้องเรียกรุ่นพี่สิดูท่าแล้วกุนเธอร์จะอยากให้เอเลนเรียกตัวเองว่ารุ่นพี่มาก ก็ไม่ได้เหนือความคาดหมายเท่าไหร่เพราะตอนนี้กุนเธอร์ยังอยู่เพียงปีหนึ่งจึงไม่มีใครเรียกรุ่นพี่ มีแต่เจ้าตัวเท่านั้นแหละที่ต้องเรียกคนอื่นว่ารุ่นพี่

อื้มมมมมมมือเจ็บจับคางทำท่าคิดหนักจนดูน่าตลก กุนเธอร์ก็คุยกับเอเลนรู้เรื่องได้เป็นตุเป็นตะจนรีไวล์ชักเหนื่อยใจ รุ่นน้องเขาคนนี้ท่าจะไม่ค่อยเต็มเท่าไหร่ถึงคุยกับเจ้าเด็กเหลือขอรู้เรื่อง 

จะเล่นไหมโยนห่วงรีไวล์ตัดฉับบทสนทนาแปลกประหลาดเพราะไม่อยากให้มันยืดยาวไปมากกว่านี้ เอเลนที่กำลังคิดหนักจึงเบนความสนใจกลับมาเป็นเกมโยนห่วงทันที

เล่นฮะ!” ดวงตาสีมรกตเป็นประกายสดใสเมื่อได้รับคำอนุญาตแล้วพารีไวล์เดินไปยังตรงส่วนเล่นเกมทันที กุนเธอร์ขยับขวดมาด้านหน้าให้เอเลนเล็กน้อยเพื่อความยุติธรรม เอเลนทำดวงตาหมายมั่นแล้วโยนห่วงอันแรกออกไปแต่กลับตกอยู่ด้านหน้าไม่ห่างจากขวดมากนักอย่างน่าเสียดาย ห่วงที่สองถูกโยนไปคนละทิศละทางกับขวดไม่ได้ใกล้เคียงเลยจึงทำให้เอเลนเริ่มฮึดฮัด ตอนนี้เหลือเพียงห่วงสุดท้ายแล้ว เอเลนทำท่าเล็งแต่ยังลังเลๆ ไม่ยอมโยนสักทีรีไวล์เลยนั่งยองๆ ลงข้างๆ พร้อมกับให้คนแนะนำ

ถือแบบนี้ ยกศอกลง ไม่ต้องโน้มตัวไปข้างหน้ามากแบบนั้น โยน!”

แกร๊ง!

ได้แล้ว ได้แล้วๆๆ! ได้แล้วฮะ! ผมโยนลงขวดแล้ว!” เอเลนกระโดดไปมาอย่างดีใจแล้วกระโดดกอดคอรีไวล์ที่นั่งยองอยู่ข้างๆ 

เออ รู้แล้ว เก่งมากมือหนาลูบเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนนุ่มเบาๆ เสียงหัวเราะใสๆ ของเอเลนดังขึ้นข้างหู 

ฮี่ๆๆ

ดีใจขนาดนั้น?”

ก็เฮย์โจวชมผมด้วยนิฮะ

หือ?” ที่ดีใจไม่ใช่เพราะเล่นเกมได้แต่เป็นเพราะเขาชมงั้นเหรอ? รีไวล์เลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ ไม่คิดว่าแค่คำชมเล็กน้อยจะทำให้เจ้าเด็กเหลือขอตัวแสบดีใจได้ขนาดนี้

ผมเพิ่งเคยได้รับคำชมจากเฮย์โจวครั้งแรกเลย” 

หา?” คิ้วรีไวล์ขมวดเข้าหากัน ครั้งแรก? จริงเหรอ? แต่จะว่าไปเขาก็ไม่เคยมีความทรงจำตอนพูดชมเจ้าเด็กเหลือขอมาก่อนเลย ก็ทำแต่ละอย่างมันน่าชมที่ไหนกันล่ะ ( - - )

โห รุ่นพี่ ไม่เคยชมเอเลนสักครั้งเลยเหรอครับ ใจร้ายจังนะครับด้วยความอยากช่วยรุ่นน้องที่น่ารักซึ่งอายุอานามเพิ่งจะได้สามขวบไม่ขาดไม่เกินกุนเธอร์จึงกระทำการอุกอาจกล้าต่อว่ารีไวล์ แต่หารู้ไม่ว่านั่นอาจหมายถึงชีวิต เมื่อได้รับสายตาเฉือนเนื้อหั่นกระดูกกลับมานั่นแหละกุนเธอร์จึงเพิ่งสำนึกได้แล้วลอบกลืนน้ำลายลงคอเอื๊อกใหญ่ ดวงตาสีเทาละออกจากกุนเธอร์แล้วหันกลับมาสนใจเอเลนที่ยิ้มแทบปากฉีกถึงหูอยู่แทน

เลิกยิ้มได้แล้ว

แต่ผมดีใจนิฮะ ^^”

“…..”

“^____^”

“…(;;- -)” เมื่อสู้กับรอยยิ้มหวานหยดนั่นไม่ได้อีกต่อไปรีไวล์จึงหันหน้าไปมองทางอื่น แต่ยังแอบได้ยินเสียงหัวเราะกังวาลใสดังอยู่ข้างๆ ไม่ห่างให้ใจสะดุดเล่น

รางวัลสำหรับเอเลน~” แอ๊ปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลเปล่งประกายดั่งอัญมณีฉายเข้าดวงตาของเด็กน้อย เอเลนยิ้มกว้างดีใจแล้วรีบยื่นมือไปรับ

ขอบคุณฮะ!” รสชาติหวานๆ ของน้ำตาลที่เคี่ยวมาอย่างดีทำให้เอเลนเป็นสุข รีไวล์เหล่ไปมองทางกุนเธอร์เล็กน้อย ความจริงรางวัลสำหรับโยนได้ห่วงเดียวควรเป็นขนมหรือพวกของเล็กน้อยอย่างพวงกุญแจหรือผ้าเช็ดหน้า แต่ไหงมันถึงกลายเป็นแอ๊ปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลไปได้

ฉึบๆ

อะไรสงสัยกุนเธอร์ได้ไม่ทันไรรีไวล์กลับต้องไปสงสัยเจ้าเด็กน้อยคนข้างๆ แทน เอเลนดึงแขนเสื้อรีไวล์เรียกร้องความสนใจแล้วยื่นมือทั้งสองข้างมาข้างหน้าเป็นเชิงบอกให้อุ้ม 

รางวัลผมล่ะฮะดวงตากลมใสมองจ้องด้วยความคาดหวัง รีไวล์หรี่ตาลง ไอ้เด็กนี่

ได้คืบจะเอาศอก

พรึ่บ!

ว้าววว…!” ถึงจะว่าแบบนั้นแต่รีไวล์กลับอุ้มเอเลนขึ้นขี่คอผิดกับคำพูด หลังล่ำลา(คาดโทษ)กุนเธอร์เรียบร้อยรีไวล์ก็ออกเดินพาเอเลนตรงไปยังฮอลจัดแสดง ตอนนี้เวลาใกล้เที่ยงแล้ว ไม่เตรียมตัวไว้เลยดีกว่า 

อย่าเอน เดี๋ยวหงายหลัง

ฮะ!” เอเลนรับคำแข็งขันเหมือนทหารมาเองแล้วก้มตัวมาด้านหน้าเพื่อไม่ให้หงายหลัง รีไวล์ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย บางครั้งเจ้าเด็กนี่ก็ว่าง่ายดี จับขาเอเลนที่ขี่คออยู่เอาไว้แล้วเขาก็เดินต่อไปข้างหน้า ตลอดทางที่เดินผ่านได้ยินเสียงซุบซิบและสายตาจ้องมองไม่น้อยแต่รีไวล์ไม่ได้สนใจ มันเป็นแบบนี้ปกติอยู่แล้ว ผิดจากปกตินิดหน่อยตรงที่วันนี้ดูท่าจะมีคนสนใจเขามากเป็นพิเศษ หรือจะเพราะมีเจ้าเด็กเอเลนอยู่ด้วยกันนะ?

รีไวล์ไม่ได้รู้สึกตัวเลยว่าที่วันนี้เขาถูกสายตาหลายคู่จดจ้องเยอะเป็นพิเศษมันไม่ได้เป็นเพราะเอเลนเลย แต่มันเป็นเพราะท่าทางอ่อนโยนของรีไวล์เองยามอยู่กับเอเลน และรอยยิ้มมุมปากซึ่งมีให้เห็นเป็นพักๆ นั่นต่างหาก



————————————————50%



การเตรียมตัวสำหรับคอนเสิร์ตก่อนปิดงานวันนี้เป็นไปด้วยดี รีไวล์แยกไปแต่งตัวและซักซ้อมเช็คความพร้อมก่อนขึ้นแสดงกับสมาชิกในวงโดยปล่อยเอเลนไว้ให้เพทราเป็นคนดูแล การซ้อมรอบสุดท้ายก่อนขึ้นเวทีเป็นไปอย่างราบรื่น ตอนนี้ทุกคนจึงกำลังเช็คเครื่องดนตรีตัวเองอีกครั้งก่อนจะถึงคิว

รุ่นพี่รีไวล์คะเพทราชะโงกหัวเข้ามาภายในห้องแต่งตัว รีไวล์หันหลังไปมองเพื่อบอกให้พูดต่อเธอจึงเปิดประตูออกกว้างให้บางสิ่งวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาข้างใน

เฮย์โจวฮะ!” เสียงใสมาก่อนเจ้าก้อนตัวเล็กจะเกาะหมับเข้าที่หน้าขาของรีไวล์ ดวงตาสีเทาก้มลงสบดวงตาสีมรกตที่กำลังมองเขาตาแป๋ว แล้วอุ้มเอเลนขึ้นด้วยแขนข้างเดียว

เล่นพอแล้วรึไงรีไวล์ต้องมาเตรียมตัวก่อนแต่เอเลนดูยังอยากเล่นเกมในงานต่อเพทราจึงเป็นคนพาเอเลนไปเล่นแทน แต่ดูจากที่วิ่งเข้ามาหาเขาแบบนี้แล้วท่าทางเจ้าเด็กเหลือขอจะเล่นเกมจนอิ่มหนำแล้วเป็นแน่

ผมยังอยากเล่นอีกหลายอย่างเลยฮะ แต่อยากดูเฮย์โจวร้องเพลงมากกว่าคำตอบใส่ซื่อพร้อมรอยยิ้มแฉ่งทำให้มุมปากรีไวล์ยกขึ้นเล็กน้อย ผ้าพันแผลเส้นเล็กสีขาวที่พันอยู่รอบดวงตาเป็นผ้าบางจึงสามารถมองเห็นด้านหน้าได้อย่างชัดเจน เอเลนยื่นมือมาแตะตามผ้าพันแผลบนใบหน้าของรีไวล์ด้วยท่าทางสงสัย

เฮย์โจวเจ็บตาเหรอฮะคำถามพาซื่อกับใบหน้ากังวลของเด็กชายเอเลนทำเอาหลายคนในห้องพากันรู้สึกเอ็นดู รีไวล์ส่ายหน้าเป็นคำตอบแล้วบอกว่ามันเป็นเพียงชุดตอนขึ้นแสดง

ผมอยากใส่ด้วยจังฮะเอเลนดูสนใจผ้าพันแผลที่รีไวล์ใส่เป็นอย่างมาก ฮันจิที่ดูท่าทีของทั้งสองคนอยู่ห่างๆ มานานจึงเข้ามาร่วมวงสนทนาทันที

งั้นลองดูไหมเอเลน

ได้เหรอฮะ

แน่นอนอยู่แล้ว~”

ผมอยากลองฮะ!” เอเลนทำท่าดีใจแล้วจะลงวิ่งไปหาฮันจิแต่โดนรีไวล์อุ้มหนีฮันจิไปอีกทาง เอเลนเงยหน้าขึ้นมองรีไวล์งงๆ แต่ตอนนี้รีไวล์ไม่ได้สนใจเจ้าเด็กที่อุ้มอยู่เลยแม้แต่น้อย เพราะสายตาของเขากำลังจดจ้องมือกีต้าร์ที่ยิ้มอย่างไม่น่าไว้วางใจอยู่

คิดจะทำอะไร

แหม รีไวล์ จะปกป้องเกินไปแล้ว ฉันแค่จะให้เอเลนลองพันผ้าดูเท่านั้นเอง

“…..” รีไวล์ยังคงมองฮันจิอย่างไม่ไว้วางใจและไม่คิดจะปล่อยเอเลนลง

อะไรกันๆ นายไม่ไว้ใจฉันขนาดนั้นเลยเหรอ เศร้านะเนี่ย~”

“( -___- )” กล้าพูดออกมาได้นะ แน่นอนล่ะว่าเขาต้องไม่ไว้ใจอยู่แล้ว แต่ละอย่างที่ฮันจิสอนเอเลนน่ะมันปกติที่ไหน เห็นแบบนั้นรีไวล์เลยไม่กล้าปล่อยเอเลนให้อยู่กับฮันจิตามลำพังเลย

เพทรา

คะ?”

ไปกับยัยนี่ด้วย

ได้ค่ะ รับรองว่าฉันจะจับตาดูรุ่นพี่ฮันจิไม่ให้คลาดสายตาเลยค่ะ

ดีเมื่อได้คำตอบที่น่าพึงพอใจรีไวล์จึงยอมวางเอเลนลง

เอ๋~ แม้แต่เพทราก็ด้วยเหรอ ฉันดูไม่น่าไว้ใจขนาดนั้นเลยรึไง

ค่ะ ^^” เพทราตอบพร้อมรอยยิ้มอย่างไม่มีอ้อมค้อมทำเอาฮันจิอ้าปากเหวอไปเลย เห็นแบบนี้คำตอบก็ทำร้ายจิตใจเธอสุดๆ ไปเลยนะ! ฮันจิอยากร้องไห้จากการโดนทั้งเพื่อนและรุ่นน้องไม่ไว้ใจ แต่พอเห็นเอเลนที่เดินมาเกาะเสื้อแล้วมองเธอตาแป๋วอยู่ อารมณ์บูดๆ เมื่อกี้นี้ก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือทันที มีแค่เอเลนนี่ละน้าที่อยู่ข้างเธอ~

ถ้ายังไม่เลิกยิ้มฉันจะพาเจ้าเด็กนี่กลับรอยยิ้มแสยะอันไม่น่าไว้วางใจหุบลงทันที ฮันจิกรอกตากับความปกป้องอันเว่อวังของรีไวล์แล้วจับมือเอเลนให้เดินตาม

วางใจเถอะค่ะโอโต้ซัง ฉันไม่ทำอะไรลูกชายโอโต้ซังอย่างแน่นอน!” พูดจบฮันจิก็พาเอเลนไปอีกห้องหนึ่งทันทีพร้อมเพทรา ปล่อยรีไวล์ให้ได้แต่มองตามด้วยหัวคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างไม่ใคร่ชอบใจนักเมื่อโดนเรียกว่าโอโต้ซัง

เวลาแสดงใกล้เข้ามาทุกที รีไวล์หยิบเน็คไทขึ้นใส่ก่อนจะสวมสูทให้เรียบร้อย สูทสีดำเรียบๆ แต่ผู้สวมใส่กลับดูภูมิฐานขึ้นไม่น้อย แม้ใบหน้าจะยังคงเยาว์วัยและถูกปิดไว้ด้วยผ้าพันแผลแต่กลับไม่อาจบดบังรัศมีของความเป็นผู้นำได้ 

ตั้งแต่เข้ามาชมรมดนตรีด้วยความจับพลัดจับผลูรีไวล์ไม่คิดเลยว่าเขาต้องมาเป็นหัวหน้าชมรม แต่เมื่อได้รับตำแหน่งมาแล้วเขาก็ทำหน้าที่ให้สมกับตำแหน่งอย่างเต็มที่ รีไวล์ไม่ค่อยคบค้าสมาคมกับผู้อื่น ไม่ชอบความวุ่นวาย และหลีกเลี่ยงที่จะเอาภาระมาสุมหัวตัวเอง แต่หลังจากโดนบังคับให้มารับตำแหน่งหัวหน้าชมรมเขากลับไม่เคยโดดซ้อมเลยสักครั้ง รวมทั้งยังคอยรวมตัวคนอื่นๆ ให้มาเข้าชมรมอีกด้วย เรียกได้ว่าความรับผิดชอบต่อหน้าที่มีสูงยิ่งกว่าความเอาแต่ใจตนเป็นไหนๆ รีไวล์จะไม่สนใจเลยหากเขาไม่ต้องเป็นหัวหน้า แต่เพราะรู้จักเขาดีหรือเพราะเหตุผลใดไม่ทราบได้ทุกคนในชมรมจึงแต่งตั้งเขาเป็นหัวหน้าอย่างไม่อาจปฏิเสธได้ รีไวล์ถึงได้ต้องมาทำหน้าที่นักร้องนำทั้งที่ไม่ได้เต็มใจมากนัก

แอ๊ดดด

ประตูเปิดออกอีกครั้งคนที่เพิ่งออกไปไม่นานก็กลับมา เอเลนมีผ้าพันแผลสีขาวพันอยู่รอบใบหน้าคล้ายกับรีไวล์เพียงแต่เหลือดวงตาเอาไว้ให้มองเห็น ดูๆ ไปแล้วก็ไม่ได้แตกต่างจากเมื่อกี้มากนักเพียงแต่เจ้าเด็กเหลือขอมีท่าทางภูมิใจในตัวเองมากขึ้นเท่านั้นเอง

เฮย์โจวๆ ผมเท่รึยังฮะแรงเขย่าที่ฝ่ามือทำให้รีไวล์ย่อตัวลง พอลองได้มองใกล้ๆ แบบนี้รีไวล์ก็รู้สึกว่าเจ้าเด็กนี่ช่างน่าขำซะจริง ทั้งจะท่าทางภูมิอกภูมิใจนั่นก็ดี หรือจะดวงตาเป็นประกายวิบวับอย่างคาดหวังนั่นก็ด้วย แค่มีผ้าพันแผลบนใบหน้าจะให้ดูเท่ขึ้นสักแค่ไหนกันเชียว

ก็ดี

ฮึ่มแค่ก็ดีเหรอฮะเอเลนหน้าหงอยลงอย่างเห็นได้ชัด ปลุกอารมณ์อยากแกล้งของรีไวล์ขึ้นมาได้มากขึ้นกว่าเดิมอย่างไม่รู้สึกตัว

ไม่พอใจ?”

เปล่าฮะ

โฮ่~ จริง?”

“…ไม่จริงฮะ” 

หึๆรีไวล์วางมือลงบนศีรษะเล็กที่ก้มลงก่อนจะลูบเบาๆ เอเลนยังคงแก้มพองลมอย่างงอนๆ แต่มือกลับกำชายเสื่อของเขาแน่น รีไวล์ขยับผ้าพันแผลบนใบหน้าเล็กน้อยให้ดวงตาข้างหนึ่งโผล่พ้นออกมาด้านนอก แล้วบังคับเอเลนให้เงยหน้าขึ้นเพื่อจะได้มองใบหน้าให้ชัดๆ

ดวงตาสีมรกตจ้องตรงมายังเขาอย่างไม่มีท่าทีจะยอมแพ้ คงอยากให้เขาชมว่าเท่มากเลยสินะ แต่เสียใจด้วย นอกจากรีไวล์ไม่คิดจะชมแล้ว เขายังไม่รู้สึกว่าเอเลนจะดูเท่เลยสักนิด ไม่ว่าจะมองมุมไหนรีไวล์กลับไม่สามารถหาจุดที่มองแล้วเอเลนดูเท่ขึ้นมาได้ จึงได้แต่ปล่อยให้เจ้าเด็กเจ้าปัญหาพองลมงอนต่อไป

เฮย์โจวนิสัยไม่ดีฮะ

หือ?”

คุณแม่สอนว่าห้ามแกล้งคนอื่นฮะ คนชอบแกล้งคนอื่นเป็นคนนิสัยไม่ดีฮะ

โฮ่~”

เฮย์โจวกำลังแกล้งผมอยู่ นิสัยไม่ดีฮะ!” เด็กชายเอเลนยืนกอดอกทำท่าสอนสั่งซะยิ่งใหญ่ยิ่งทำให้รีไวล์อยากเป็นคนนิสัยไม่ดียิ่งขึ้นกว่าเดิม

รู้ได้ไงว่าฉันแกล้ง?”

ก็เฮย์โจวไม่ชมผมว่าเท่นิฮะ

นั่นเพราะแกมันไม่เท่

งะไม่จริงฮะ! ผมออกจะเท่นะฮะ!” คนพยายามทำตัวเท่เถียงอย่างไม่ยอมแพ้ น้ำตาคลอหน่วยทำท่าจะปล่อยโฮ มือกำชายเสื้อแน่นอย่างพยายามอดกลั้น รีไวล์เห็นแบบนั้นเลยถอนหายใจ สงสัยเขาคงจะแกล้งเจ้าเด็กนี่มากเกินไป แต่ไอ้ที่บอกไม่เท่นั่นไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งอย่างเดียวหรอกนะ มันเป็นความจริงด้วย 

รีไวล์เห็นว่าท่าทางเจ้าเด็กน้อยน่าจะปล่อยโฮออกมาในไม่ช้าจึงหาทางแก้ ปล่อยโฮตอนนี้เรื่องจะยุ่งยากกว่าเดิม รีไวล์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ แนบหน้าผากลงบนหน้าผากเล็ก จ้องเข้าไปในดวงตาสีมรกตที่กำลังสั่นระริกและชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำตา

แกน่ารัก

“…..”

น่ารัก

“…(/+///)!!” มือเล็กยกขึ้นปิดหน้าตาจนมิด แต่ไม่อาจบดบังร่องรอยแดงซ่านที่ลามไปใบหูลงมาถึงลำคอได้ รีไวล์เบิกตากว้างขึ้นอย่างไม่คาดคิดว่าจะได้รับปฏิกิริยาแบบนี้ เอเลนเม้มปากแน่นเหมือนกลัวตัวเองจะกรี๊ดออกมา ความร้อนส่งผ่านมาทางหน้าผากเล็กจนรีไวล์รู้สึกได้ 

“…โฮ่ยช็อกอยู่สักพักในที่สุดรีไวล์ก็ได้สติตัวเองคืนกลับมา เขายังคงไม่ยอมถอยห่างจากเอเลน ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนี้ แต่เขาอยากเห็นมากกว่านี้ใบหน้าที่ไม่มีการปกปิด

“…ฮะ…” เอเลนตอบเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่อยู่ใกล้ขนาดนี้แน่นอนว่ารีไวล์ได้ยิน มือเล็กยังคงยกปิดใบหน้าไม่ยอมให้รีไวล์มองเห็น 

ฉันจะขึ้นแสดงแล้ว

“…..”

“…เอเลน

พะ..พยายามเข้านะฮะ…” นิ้วมือกางออกให้พอเห็นดวงตาสีมรกต เอเลนรวบรวมความกล้าที่แทบไม่มีเหลืออวยพรให้รีไวล์โชคดีเสร็จแล้วก็กลับไปปิดหน้าต่อ 

หึรีไวล์ยิ้มขำ ขยี้หัวเด็กน้อยที่กำลังอายจนแทบระเบิดตัวตายก่อนจะลุกขึ้น พอหันไปมองรอบห้องกลับเห็นทุกคนกำลังอ้าปากค้างอยู่ในท่าเดียวกัน

เป็นอะไร

“((;° (° (°(°°;!)°; )°! )° ))” ทุกคนพากันส่ายหน้ากันพรึบพรับทั้งที่สีหน้ายังช็อกค้างไม่หาย รีไวล์ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ แต่เมื่อได้ยินเสียงประกาศบนเวทีว่าการแสดงต่อไปเป็นของชมรมดนตรี รีไวล์ก็ตัดข้อสงสัยที่มีอยู่ออกไปทันทีแล้วเตรียมตัวขึ้นแสดง

ไปได้แล้ว” 

หมับ!

ถึงเวลาขึ้นเวทีแล้วแต่มือกีต้าร์ยังตัวแข็งค้างอยู่กับที่รีไวล์จึงต้องลากคอฮันจิขึ้นเวทีไปด้วย แสดงดนตรีสดจะขาดมือกีต้าร์ไปได้ยังไงล่ะ พอขึ้นมาบนเวทีเสียงเฮด้านล่างก็ดังกระหึ่มขึ้นจนคับฮอลล์ ฮันจิได้สติอีกครั้งแล้วรีบเสียบสายแจ็กเข้ากับกีต้าร์ รีไวล์หันมองด้านหลัง กลองพร้อม กีต้าร์พร้อม งั้นก็เริ่มกันเลย!

เฮฮฮฮฮฮฮฮฮ!!!!!!” เสียงเฮดังกระหน่ำพร้อมเสียงดนตรีที่เริ่มบรรเลง ตอนนี้สมาธิของรีไวล์จดจ่ออยู่เพียงการร้องเพลงเท่านั้น 

ถึงจะขึ้นชื่อว่าชมรมดนตรีแต่พวกเขากลับไม่ได้ทำการแสดงบ่อยหนัก เหตุผลหลักๆ เป็นเพราะหัวหน้าชมรมดันไม่ชอบเป็นที่เด่นดังเท่าไหร่ ทั้งที่ก็ดังจนไม่รู้จะดังยังไงอยู่แล้ว เมื่อขาดนักร้องนำ ดนตรีสดดาดๆ หรือจะไปเรียกความสนใจผู้ชมได้ พวกเขาจึงได้แสดงเฉพาะเวลามีงานโรงเรียนหรือเมื่อเวลาทางโรงเรียนส่งคำร้องมาเท่านั้น การแสดงครั้งนี้จึงสามารถเรียกผู้ชมได้มากโข เพราะไหนจะได้เห็นคนดังของโรงเรียนแล้ว ยังได้ฟังเสียงร้องอันมีค่าที่เป็นหัวข้อให้ถกเถียงและประมูลราคากันได้ตลอดทั้งปีอีกด้วย

ชมรมดนตรีเคยออกซีดีเพลงจะว่าไปก็ไม่เคยออก แต่มีคนอัดเสียงตอนพวกเขาแสดงแล้วเอาไปเผยแพร่และประมูลราคากันเอง ซึ่งสมาชิกในชมรมรู้ดี ถึงความจริงแล้วเงินส่วนนั้นควรกลายเป็นงบในชมรมดนตรีแต่ทุกคนในชมรมกลับทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นด้วยเหตุผลต่างๆ กันไป

ฮันจิเห็นว่าเป็นเรื่องน่าสนุกดีจึงไม่คิดจะห้าม มิเกะนั้นไม่มีปัญหาหรือความเห็นใดๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้ รีไวล์ขี้เกียจยุ่งยากด้วยจึงปล่อยไป ส่วนเพทรากับออลโอ้นั้นเนื่องจากงบประมาณในชมรมมีมากจนไม่รู้จะใช้ยังไงหมดจึงไม่คิดจะหาเพิ่มเข้ามาให้ต้องลำบากตัวเองอีก เพทรากับออลโอ้เนื่องจากไม่ได้แสดงบนเวทีเหมือนกับทั้งสามคนจึงเป็นฝ่ายทำธุรการไปโดยปริยาย ทั้งเรื่องติดต่อสถานที่ ดูแลคอสตูม จัดสรรงบประมาณชมรม หรือแม้แต่รับจดหมายแฟนคลับทั้งสองคนก็เป็นคนทำ พวกเขาจึงไม่คิดจะหาภาระเพิ่มให้ตัวเองด้วยการจัดการผู้ละเมิดลิขสิทธิ์พวกนั้นเลยสักนิด

การแสดงเป็นไปอย่างราบรื่นจนใกล้จบ ผู้ชมด้านล่างเวทีเห็นเป็นตัวเล็กจนเหมือนมดรวมฝูง รีไวล์มองเห็นแต่เพียงแท่งไฟที่โยกไปมาเท่านั้น แต่เมื่อกวาดตามองไปเรื่อยๆ กลับเห็นใบหน้าของใครบางคนท่ามกลางฝูงชนอย่างชัดเจน ใบหน้าที่ยังคงพันผ้าสีขาวเส้นเล็กเหมือนกับเขายิ้มกว้าง สองมือโบกแท่งไฟไปมาขณะนั่งอยู่บนบ่าของใครบางคนที่น่าจะเป็นออลโอ้ 

เสียงกรี๊ดด้านล่างดังขึ้นอีกระลอกทั้งที่ยังไม่มีไคลแม็กซ์ให้กรี๊ด รีไวล์ไม่ได้สนใจและยังคงโฟกัสสายตาไปยังคนๆ เดียวท่ามกลางผู้ชมมากมาย ดวงตาของเขาไม่ละออกไปไหนต้องบอกว่าไม่สามารถละออกไปไหนได้จะถูกกว่า ไม่รู้ทำไมแต่ร่างเล็กนั้นกลับดึงดูดสายตาของรีไวล์ได้มากกว่าสิ่งใด ตั้งแต่เกิดมาบนโลกใบนี้รีไวล์ยังไม่เคยเจอใครหรืออะไรที่ทั้งน่ารำคาญและน่าสนใจในเวลาเดียวกันจนละสายตาไปไหนไม่ได้ขนาดนี้มาก่อนเลย 

ดวงตาสีเทายังคงจดจ้องอยู่ที่สิ่งเดียว โดยไม่ได้รู้สึกตัวเลยว่าเสียงกรี๊ดด้านล่างซึ่งดังขึ้นเป็นระลอก มันเป็นเพราะสิ่งหายากซึ่งปรากฏขึ้นบนมุมปากของนักร้องนำนั่นแหละ











——————————————100%


ไม่ต้องรอโตแล้วใช่ไหมคะเรื่องนี้? เฮย์โจวจะอยู่ไปถึงจบเรื่องไหมคะ?

หรือต้องให้ส่งข้าวแดงกัน…

แต่งไปแล้วเริ่มได้กลิ่นคุกลอยมา…อะแฮ่ม! ไม่ๆๆ เฮย์โจวเราต้องรอดสิคะ! (ใช่ไหม?)

เอาล่ะ อย่าลืมส่งข้าวส่งน้ำ เอ้ย! เป็นกำลังใจให้กับเด็กชายเอเลนและท่านเฮย์โจวกันด้วยนะค้า~



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

139 ความคิดเห็น

  1. #122 JANEPHARIN_ (@JANEPHARIN_) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 20:13

    ทำท่าจับคางครุ่นคิดอีกแล้ว เด็กชายเอเลน แง้ ใจพิอ่ะ จัยเพ่ ;///////;

    รีไวล์คิดเหมือนกันเลยค่ะ ไม่ว่าจะมองยังไง เด็กชายเอเลนก็คือความน่ารัก มาทงมาเท่อะไรล่ะหื้มมม

    ส่วนที่ชมอีกคนว่าน่ารัก คนทางนี้คือฟินไปแบ้ว แง้ ฟินมากกกก

    #122
    0
  2. วันที่ 16 เมษายน 2562 / 01:21
    ความหมีอัพเลเวล

    รีไวล์จะตบะแตกก่อนเอเลนจะได้โตไหมน้า ถ้าโดนจับไปเดี๋ยวซื้อกาแฟไปฝากนะคุณรีไวล์----

    สู้ๆนะคะไรท์

    เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #19
    1
    • #19-1 Teddy_BeBear (@fhaanna) (จากตอนที่ 4)
      16 เมษายน 2562 / 16:41
      มีคนส่งข้าวส่งน้ำด้วย 5555
      กำลังใจมาเต็ม ปั่นมือระวิงเลยค่ะ~!
      #19-1
  3. #18 소 연화 (@ookami-hana) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 00:47
    อุแง เขินเด้อ
    #18
    0
  4. วันที่ 14 เมษายน 2562 / 23:54

    กลายสภาพเป็นหมีโดยสมบูรณ์เลยนะรีไวล์ ตอนนี้แกยังอุ้มนุ้งเอเลนได้แต่ในอนาคตเอเลนน่าจะได้อุ้มแทนแล้ว5555 อารมณ์แบบเอเลนในชุดเจ้าสาวอุ้มสามีเข้าห้องหอ555555555 สู้ๆนะคะ

    #17
    0