[Fic Attack on Titan] The Butterfly Effect #ใต้ปีกผีเสื้อ (Levi x Eren)

ตอนที่ 3 : Effect 02 : The Wolf Effect (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 433
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    14 เม.ย. 62



The bite of wolf can be gently that you can’t help but fall.

เสียงกลองดังให้จังหวะก่อนจะมีเสียงกีตาร์คลอเคล้าตามมา บีทหนักๆ อึกทึกไปทั่วห้อง มือกลองสะบัดไม้ในมืออย่างพริ้วไหวแล้วทุ่มจังหวะหนักแน่นลงไป เสียงตึ้งๆ ทำให้หัวใจเต้นรัวก่อนความสนุกสนานของกีตาร์ไฟฟ้าจะช่วยเสริมทำให้ผู้ชมอยากขยับร่างกายตามไปด้วย หากมีเพียงเสียงเครื่องดนตรีบรรเลงว่าเจ๋งแล้วแต่ยิ่งประสานเสียงนักร้องเข้าไปด้วยยิ่งเจ๋งยิ่งกว่า!

นักร้องนำประสานความหนักแน่นและสนุกสนานเข้าไว้ด้วยกัน ดนตรีจังหวะเมทัลกำลังทำให้อุณหภูมิภายในห้องร้อนระอุ เหงื่อชื้นไหลออกตามขมับ แต่ถึงกระนั้นนักดนตรีกลับยังคงกระโดดโลดแล่นไปตามจังหวะอย่างไม่มีเหน็ดเหนื่อย เสียงกลองดังตึ้งเป็นจังหวะสุดท้ายก่อนทั้งห้องจะเงียบสนิทลงทันตา

ว้าวว! สุดยอดไปเลยฮะ!” เอเลนตบมือเปะๆ พลางกระโดดดึ๋งๆ ไปมาอย่างชอบใจ ดวงตาสีมรกตเป็นประกายระยิบระยับมองตามรีไวล์ไม่เลิก

รีไวล์พาเอเลนมาห้องชมรมดนตรีแทนที่จะไปห้องเรียน เขาไม่อยากรับมือกับความวุ่นวายในห้องเรียนที่กำลังเตรียมงานตอนนี้ รีไวล์อยู่ชมรมดนตรีเลยปลีกตัวออกจากงานของห้องได้ แต่ไม่คิดเลยว่าขนาดหนีจากงานห้องได้แล้วเขากลับต้องมาซ้อมดนตรีในวันหยุดแทน 

ความจริงแล้ววันนี้ชมรมของเขาไม่มีซ้อม แต่ไหนๆ สมาชิกก็มากันครบแล้วและเอเลนก็เรียกร้องอยากดูด้วย พวกเขาเลยซ้อมเพลงที่จะขึ้นแสดงบนเวทีในงานโรงเรียนให้เอเลนดู เจ้าเด็กน้อยดูจะชอบใจมาก แต่รีไวล์รู้เหนื่อยใจกับตัวเองนิดหน่อยที่ยอมทำตามคำขอของเอเลนอีกแล้ว 

ฉันแอบแปลกใจนิดๆ นะที่เอเลนชอบฮันจิเก็บกีตาร์ลงกล่องก่อนจะนั่งลงข้างๆ เอเลน ดนตรีเมทัลเป็นดนตรีที่ไม่เหมาะจะเล่นให้เด็กเล็กฟังเลย เธอเลยแอบกังวลอยู่หน่อยๆ ว่าเอเลนจะร้องไห้จ้ารึเปล่า แต่กลับผิดคาดเพราะเอเลนดูจะชอบดนตรีเมทัลที่พวกเขาเล่นมากเลย

ผมชอบมากฮะ เฮย์โจวร้องเพลงได้เท่สุดๆ เลย!”

แหมๆ เพราะแบบนั้นสินะ~” ฮันจิพูดแซวแล้วแอบเหลือบตาไปมองรีไวล์ เลยได้รับสายตาเชือดเฉือนจากรีไวล์กลับมาให้ลมหายใจสะดุดเล่น เอ่อคดีเก่ายังไม่เคลียอย่าเพิ่งเพิ่มคดีใหม่ดีกว่า

เฮย์โจวฮะ เฮย์โจว ผมอยากฟังเฮย์โจวร้องเพลงอีกฮะดวงตาสีมรกตจ้องตรงแป๋วไปยังรีไวล์ มือเล็กเขย่าแขนเสื้อรีไวล์ไปด้วย 

ไม่กลัวรึไงตอนกำลังร้องเพลงรีไวล์แอบเห็นเอเลนสะดุ้งตกใจอยู่หลายครั้ง เอเลนยังเด็กเกินไป คงยังเข้าไม่ถึงดนตรีประเภทนี้หรอก แต่ถึงเขาจะถามแบบนั้นเจ้าเด็กน้อยกลับส่ายหน้า

ไม่กลัวฮะ

โกหก

ไม่ได้โกหกนะฮะ! อื้มผมตกใจอยู่บ้างตอนมีเสียงดังๆ แต่ผมไม่ได้กลัว เพราะเสียงของเฮย์โจวเพราะมากๆ เลยฮะ!” เจ้าเด็กน้อยยิ้มกว้าง ดวงตากลมแป๋วหยีลงเล็กน้อย รีไวล์แอบสตั๊นไปนิดกับคำชมแต่ไม่ได้แสดงออก เขากระแอมไอเมื่อเห็นสายตาล้อเลียนของฮันจิ

เอเลนชอบเสียงของรีไวล์มากเลยสินะมิเกะซึ่งเป็นมือกลองเข้าร่วมวงสนทนาด้วย มิเกะเป็นรุ่นพี่รีไวล์และฮันจิหนึ่งปี แต่พวกเขาสนิทกันมาก ทั้งรีไวล์และฮันจิจึงไม่มีใครเรียกมิเกะว่ารุ่นพี่เลย รวมทั้งตัวรุ่นพี่เองก็ไม่ได้ว่าอะไรด้วย

ฮะ!”

งั้นรีไวล์ลองร้องเพลงช้าสักเพลงให้เอเลนฟังหน่อยดีไหม” 

หา?” คำแนะนำของมิเกะทำให้รีไวล์ขมวดคิ้ว แต่เอเลนกับฮันจิกลับมีท่าทางตื่นเต้น

ดีฮะ! เฮย์โจวร้องเพลงให้ฟังหน่อยสิฮะเอเลนสนับสนุนคำพูดของมิเกะ แล้วจ้องรีไวล์ตาแป๋วอย่างคาดหวังเต็มที่จนรีไวล์ต้องถอนหายใจยอมแพ้

โอ้ๆ! ฉันต้องบันทึกไว้ๆฮันจิดูตื่นเต้นมากเป็นพิเศษแล้วยกมือถือขึ้นมาเตรียมถ่ายวีดีโอ แน่ล่ะว่าเธอต้องตื่นเต้นเพราะตั้งแต่รู้จักกันมาเธอยังไม่เคยเห็นรีไวล์ร้องเพลงช้าเลย ที่รีไวล์เข้าชมรมดนตรีเพราะฮันจิเป็นคนลงชื่อให้เองแบบมัดมือชก และที่รีไวล์กลายมาเป็นนักร้องนำก็เป็นเรื่องตกกระไดพลอยโจรทั้งนั้น การร้องเพลงช้าครั้งนี้จึงถือเป็นครั้งแรกในหน้าประวัติศาสตร์เลย!

รีไวล์ถอนหายใจแต่ยังยอมร้องเพลงตามที่เอเลนขอ น้ำเสียงทุ้มต่ำร้องดังเป็นจังหวะช้าๆ ท่วงทำนองนุ่มนวลนำพาทุกคนให้เคลิบเคลิ้มตาม บรรยากาศแสนหวานกลบกลิ่นไอร้อนแรงจากเมื่อกี้ไปสิ้น รีไวล์ไม่ได้เข้าใจเนื้อเพลงรักที่กำลังร้องอยู่เลย แต่กลับกันน้ำเสียงที่เปล่งออกจากลำคอกลับให้ความรู้สึกอ่อนหวานมากกว่าความเข้าใจของเขา คงเป็นความสามารถพิเศษอย่างหนึ่งที่แม้สมองจะไม่เข้าใจแต่เสียงร้องกลับบ่งบอกความหมายได้อย่างชัดเจน 

ตอนใกล้จบเพลงรีไวล์ละสายตาออกจากพื้นที่ว่างเปล่าแล้วก้มลงมองเอเลนที่นั่งอยู่ข้างๆ ดวงตากลมโตสีมรกตเป็นประกายวิบวับเปี่ยมด้วยความคาดหวังทำให้ริมฝีปากของรีไวล์หยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย และพอรีไวล์ ร้องเพลงจบ เอเลนก็แย้มรอยยิ้มหวานออกมาเต็มแก้ม

เฮย์โจวร้องเพลงเพราะจังเลยฮะ! ผมชอบมากๆๆๆเอเลนกางแขนออกกว้างเพื่อบอกให้รู้ว่าชอบมากแค่ไหน รีไวล์ส่ายหน้าแล้วผลักหัวเอเลนเบาๆ เจ้าเด็กนี่ช่างโอเว่อจริงๆ

เราเอาเพลงช้าไปใส่ในงานโรงเรียนด้วยท่าจะดีนะฮันจิกดหยุดวีดีโอแล้วลองเสนอ มิเกะทำท่าเห็นด้วยแต่รีไวล์มองทั้งสองคนด้วยท่าทางไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ แค่ตอนนี้เขาก็มีซ้อมเยอะอยู่แล้ว ขืนใส่ไปอีกเพลงคงไม่ต้องพักกันพอดี!

ครืดดดดด

ก่อนรีไวล์จะทันได้คัดค้านใดๆ ประตูห้องชมรมก็เลื่อนเปิดออก หนึ่งสาวหนึ่งหนุ่มเดินเข้ามาในห้องก่อนจะตามมาด้วยอีกหนึ่งสาวคนสุดท้าย สองคนแรกเป็นคนคุ้นหน้าคุ้นตากันดีเพราะอยู่ชมรมดนตรีเหมือนกัน เพทราซึ่งเป็นรุ่นน้องชมรมดนตรีหอบผ้าขนหนูขาวสะอาดมาด้วย ส่วนออลโอ้ซึ่งเป็นรุ่นพี่ในชมรมดนตรีกำลังถือถุงพลาสติกพะลุงพะลังเดินตามหลังเข้ามา และหนึ่งสาวคนสุดท้ายไม่ใช่เด็กชมรมดนตรี แต่ทุกคนในห้องยกเว้นเอเลนรู้จักเธอคนนี้เป็นอย่างดีในฐานะ

แหมๆ มีแฟนมาให้กำลังใจด้วย ช่างน่าอิจฉาจริงๆ เลยนะรีไวล์~” ฮันจิพูดแซวแล้วแสยะยิ้มเมื่อได้รับสายตาเชือดเฉือนจากรีไวล์ 

รุ่นพี่รีไวล์ ผ้าขนหนูค่ะเพทรายื่นผ้าขนหนูให้รีไวล์รับไว้ก่อนจะเดินแจกผ้าขนหนูให้คนอื่นต่อ ส่วนออลโอ้กำลังคุยเล่นกับมิเกะซึ่งเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันพลางเกะขนมที่ขนมากินไปด้วย 

เหนื่อยไหมรีไวล์ผู้ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนของรีไวล์นั่งลงข้างๆ รีไวล์ส่ายหน้าเป็นคำตอบก่อนจะได้รับขวดน้ำชาพร้อมรอยยิ้มหวานกลับมา สายตาของผู้มาใหม่สบกับรีไวล์อยู่สักพักก่อนจะละออกไปโฟกัสอย่างอื่นที่กำลังจ้องมาที่เธอตาแป๋วแทน

นี่คือน้องชายของรีไวล์ที่ออลโอ้กับเพทราพูดถึงรึเปล่า” 

เด็กข้างบ้านรีไวล์แก้ไขความเข้าใจผิด หญิงสาวร้องอ๋อแล้วพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะหันไปยิ้มหวานให้เอเลนซึ่งกำลังจ้องเธอตาแป๋ว

สวัสดีจ๊ะ พี่ชื่อจิกะนะ เรียกพี่จิกะก็ได้ แล้วเราชื่ออะไรคะ

เอเลนฮะเด็กน้อยตอบด้วยเสียงสดใสก่อนจะส่งยิ้มให้พี่สาวคนใหม่

เอเลนคุง ชื่อน่ารักจังเลยนะคะ

ผมไม่น่ารักนะฮะ ผมหล่อ!” เอเลนยืดอกทำท่าหล่อเต็มที่จนคนอื่นต้องกลั้นขำ ดูยังไงพวกเขาก็เห็นเอเลนน่ารักมากกว่าหล่อเป็นไหนๆ 

จ๊ะๆ เอเลนคุงหล๊อหล่อจิกะชมอย่างเอาใจพลางยิ้มทำให้เอเลนยิ้มกว้างแล้วหัวเราะอย่างชอบใจ

ไอ้เด็กหลงตัวเองรีไวล์ผลักหัวเอเลนที่ดูท่าทางกำลังได้ใจอย่างหมั่นไส้ แต่เอเลนกลับไม่ได้มีท่าทีสลดลงเลยแม้แต่น้อย หนำซ้ำยังส่งยิ้มกว้างมาให้เขาอีก

เฮย์โจวก็หล่อและเท่มากเลยฮะ! แต่น้อยกว่าผมนิดนึงเอเลนพูดอย่างพยายามเอาใจโดยไม่ได้รู้เลยว่ารีไวล์ไม่ได้ผลักหัวตัวเองเพราะเหตุผลนั้น เจ้าเด็กน้อยคิดว่าเขากำลังน้อยใจรึไง

ไร้สาระรีไวล์ส่ายหัวอย่างไม่อยากถือสาหาความเอาอะไรกับเด็ก เอเลนเลยหัวเราะฮี่ๆ เพราะคิดว่ารีไวล์เลิกน้อยใจแล้ว

เฮย์โจว? ทำไมรีไวล์ถึงเป็นเฮย์โจวล่ะ เล่นอะไรกันอยู่เหรอจิกะหันไปถามรีไวล์อย่างสงสัย แต่เป็นฮันจิเป็นคนตอบแทน

เอเลนชอบเรียกรีไวล์ว่าเฮย์โจวน่ะ เหมือนเป็นชื่อเล่นอะไรทำนองนั้น

หื้ม เหมาะกับรีไวล์ดีนะ” 

ตรงไหนรีไวล์หันขวับไปมองจิกะพลางขมวดคิ้ว

อื้มมตรงที่หล๊อหล่อและเท่มาก :)” รอยยิ้มหวานปรากฏขึ้นอย่างขี้เล่น จิกะก๊อปปี้คำพูดของเอเลนมาตอบ ทำให้มุมปากของรีไวล์ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

โฮ่…”

อะแฮ่มๆ! ท่านคู่รักข้าวใหม่ปลามันตรงนั้น โปรดทราบด้วยว่ายังมีอีกหลายชีวิตอยู่ในห้องนี้นะคะฮันจิพูดแทรกบรรยากาศหวานๆ ให้แตกกระเจิง รีไวล์ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ขณะจิกะเพียงหัวเราะกับคำล้อเลียนอย่างไม่สะทกสะท้าน

รุ่นพี่จิกะ อย่าเอาใจรีไวล์มากนักเลยค่ะ แค่นี้หมอนี่ก็เหลิงจะแย่อยู่แล้วฮันจิรีบพูดขึ้นอีกอย่างรู้สึกหมั่นไส้เล็กๆ เมื่อเห็นรีไวล์ดูไม่ทุกข์ร้อน แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นความจริงเธอแค่อยากหาเรื่องแซวเท่านั้นเอง

ถ้าไม่ให้พี่เอาใจแฟน แล้วจะให้เอาใจใครดีล่ะ :)” รอยยิ้มจิกะดูเจ้าเล่ห์อยู่หน่อยๆ ไม่ต่างจากฮันจิ สองคนนี้บางทีก็มีอะไรเหมือนกันเกินไปจนรีไวล์ชักอยากออกไปจากตรงนี้แล้ว

แฟนคืออะไรเหรอฮะ ( ' ' )” เอเลนถามแทรกขึ้น ดวงตาใสแป๋วจ้องตรงไปยังรีไวล์ คำถามของเอเลนทำให้ทุกคนในห้องชะงัก ก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อเห็นดวงตาสีมรกตกะพริบปริบพลางเอียงคอทำหน้าสงสัยได้อย่างน่ารัก

แฟนเป็นชื่อเรียกของคนสองคนที่กำลังมีความรักน่ะเอเลนฮันจิเป็นคนอธิบายแทน เอเลนยังคงเอียงคอกะพริบตาปริบๆ สมองน้อยๆ พยายามทำความเข้าใจอย่างเต็มที่

งั้นผมก็เป็นแฟนเฮย์โจวเหมือนกันเหรอฮะ

หา??” รีไวล์ขมวดคิ้วงงๆ ระหว่างที่ดวงตาภายใต้กรอบแว่นของฮันจิกำลังเป็นประกายวิบวับอย่างรอคอยเรื่องสนุกที่กำลังจะเกิดขึ้น

ก็ผมรักเฮย์โจวนิฮะ งั้นผมก็เป็นแฟนเฮย์โจวใช่ไหมฮะ” 

ตายล่ะ นี่ฉันกำลังจะมีคู่แข่งเหรอเนี่ย~” จิกะหัวเราะน้อยๆ เมื่อเอเลนหันมามองหน้าเธองงๆ คู่แข่งด้านความรักของเธอช่างน่ารักจนทำเอาโกรธไม่ลงเลย

เอ~ นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่าเฮย์โจวของเอเลนจะคิดยังไงนะ~” ฮันจิเปิดช่องทางสว่าง เอเลนเลยหันขวับไปมองทางรีไวล์ตาแป๋วอย่างคาดหวัง

เฮย์โจวคิดยังไงฮะ ( ' ' )”

“…..”

รักผมรึเปล่าฮะ ( ' ' )”

“( - -;)”

ให้ผมเป็นแฟนเฮย์โจวด้วยนะฮะ! (*' '*)”

“…(;;-__-)” รีไวล์หันหน้าหนีไปทางอื่นอย่างไม่อาจสบกับดวงตาคาดหวังของเอเลนได้นานกว่านี้ คนอื่นในห้องพากันหัวเราะเมื่อเห็นใบหูของรีไวล์แดงเรื่อ แต่สำหรับตัวรีไวล์เองตอนนี้เขาไม่ได้สนใจคนรอบข้างเลย เขาสนใจว่าจะทำยังไงให้หัวใจมันเต้นช้าลงกว่านี้ได้มากกว่า!



—————————————40%



เสียงสรวลเสเฮฮาดังห่างออกไปเมื่อรีไวล์เดินออกมาจากห้อง ถึงห้องดนตรีจะเป็นห้องเก็บเสียงแต่ที่หน้าประตูก็ยังพอได้ยินเสียงเล็ดลอดออกมาจากด้านในห้องได้อยู่ รีไวล์เดินตามจิกะออกไปไม่ห่างจากห้องดนตรีมากนัก บริเวณนี้ไม่มีใครอยู่เพราะนักเรียนทุกคนคงพากันเตรียมงานอยู่ในห้องตัวเองหรือสนามโรงเรียนด้านล่าง จิกะบอกมีเรื่องจะคุยกับเขาเป็นการส่วนตัวรีไวล์เลยเดินออกมาด้วยโดยปล่อยเอเลนไว้ให้ฮันจิกับเพทราเป็นคนดูแล แต่ถึงแบบนั้นก็ยังแอบลอบมองไปทางประตูห้องดนตรีบ่อยๆ อย่างไม่รู้ตัว

รีไวล์

หืม?” รีไวล์หันหน้ากลับไปสนใจคู่สนทนาตรงหน้าพลางส่งเสียงถาม สีหน้ายังคงนิ่งเฉยไม่มีความเปลี่ยนแปลงหากแต่ในใจกลับรู้สึกสงสัยต่อท่าทีของอีกฝ่ายไม่น้อย

วันงานไปเดินด้วยกันไหม

“…..” สีหน้าของคนถามเป็นสีชมพูเรื่อขึ้นเล็กน้อยและดูเป็นกังวลเมื่อรีไวล์ไม่ตอบ รีไวล์ยังคงเงียบแม้เวลาจะผ่านไปสักพักและมองเข้าไปในดวงตาของคนตรงหน้าซึ่งรวบรวมความกล้ามาถามคำถามนี้กับเขา

แม้คนอื่นจะรับรู้ว่ารุ่นพี่จิกะเป็นแฟนของรีไวล์ แต่ความจริงแล้วความสัมพันธ์ของพวกเขามันคลุมเคลือมากกว่านั้น 

รีไวล์ไม่ใช่คนเจ้าชู้พอๆ กับที่ไม่ใช่คนดีนัก เขาไม่เคยปฏิเสธผู้หญิงที่เข้าหาและไม่เคยรั้งหากใครจะไปเช่นกัน ความสัมพันธ์แบบนี้จะเรียกว่าแฟนก็เรียกได้ไม่เต็มปาก เพราะมันดูเป็นความสัมพันธ์ฝ่ายเดียวมากกว่าจะเรียกว่าเป็นแฟนกันได้ แต่ที่เพื่อนและคนสนิทรับรู้ว่าจิกะเป็นแฟนของรีไวล์นั้นทำให้สถานะของรุ่นพี่จิกะแตกต่างจากผู้หญิงคนอื่น

ความจริงรีไวล์ก็เลือกจะปฏิเสธความสัมพันธ์ฝ่ายเดียวแบบนี้มาสักพักแล้วตั้งแต่ขึ้นปีสอง เพราะมันทั้งยุ่งยากและน่ารำคาญมากกว่าการทำเมินเฉยแล้วปล่อยผ่านไปเหมือนเมื่อก่อน แต่พอรีไวล์ยิ่งปฏิเสธการสารภาพรักกลับมีมาไม่จบไม่สิ้นสักที รีไวล์จึงตัดสินใจคบกับรุ่นพี่ซึ่งมาสารภาพรักกับเขาคนล่าสุด

มันเป็นความบังเอิญและเป็นความเห็นแก่ตัว แต่สถานะซึ่งแตกต่างจากคนอื่นของรุ่นพี่จิกะคนนี้นั้นเป็นเรื่องจริง แม้จะขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนแต่จิกะรู้สภาพการณ์ของรีไวล์เป็นอย่างดีเพราะรีไวล์ไม่เคยคิดที่จะปกปิดหรือหลอกลวงใดๆ แต่เธอกลับไม่เคยเรียกร้องใดๆ มากกว่านั้นเช่นกัน มันเลยเป็นความสัมพันธ์ที่รีไวล์ค่อนข้างพอใจมากทีเดียว จะเรียกว่ารุ่นพี่จิกะพิเศษมากกว่าคนอื่นก็ไม่ผิด แต่คำว่าพิเศษของรีไวล์กลับไม่ได้มีความหมายในเชิงชู้สาว ทำให้ตอนนี้ที่รุ่นพี่ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนมาขอให้เดินงานวันวัฒนธรรมด้วยกันจึงแลเป็นเรื่องน่าลำบากใจมิใช่น้อย แน่นอนล่ะว่ารีไวล์จะปฏิเสธแบบไม่ต้องคิด เขาไม่อยากให้ความหวังพอๆ กับไม่อยากทำลายความสัมพันธ์ทำให้รีไวล์ต้องเลือกสรรคำปฏิเสธสักหน่อย เพื่อไม่ให้ทำร้ายน้ำใจกันมากเกินไป

ฉัน…”

ฮืออออ!” เสียงร้องไห้ของเด็กดังมาจากทางห้องดนตรี รีไวล์และจิกะหันขวับไปทางห้องนั้นทันที จิกะดูร้อนใจแล้วรีบเดินไปก่อนขณะที่รีไวล์เพียงแต่ขมวดคิ้วแล้วคิดในใจว่า เจ้าเด็กเหลือขอนั่นร้องไห้เรื่องอะไรอีกล่ะ 

บ่อน้ำตาของเอเลนนั้นช่างตื้นเขินจนรีไวล์เริ่มจะชาชินไปแล้ว เด็กอะไรไม่รู้ร้องไห้เก่งชะมัด ถ้าเป็นเด็กผู้หญิงจะไม่ว่าเลยแต่นี่เป็นเด็กผู้ชายควรจะห่วงภาพพจน์ตัวเองมากกว่านี้ไหม เฮ้ออ คิดแล้วรีไวล์ก็ถอนหายใจก่อนจะเปิดประตูห้องดนตรีเข้าไปด้านใน

ฮือออ

โอ๋ๆ เอเลน ไม่ร้องนะๆ

ฮือๆเอเลนยังคงร้องไห้น้ำหูน้ำตาไหลไม่สนใจคนปลอบใจอย่างเพทรา ขณะที่ออลโอ้เหลียวซ้ายแหลขวาไม่รู้จะทำอย่างไรดีจนมาจ๊ะเอ๋กับสายตาของรีไวล์ซึ่งเพิ่งเดินเข้ามาในห้อง ออลโอ้สะดุ้งเฮือกแล้วกลืนน้ำตาลงคอดังอึ๊ก เหงื่อเย็นๆ ไหลออกข้างขมับและพยายามหลบสายตาของรีไวล์ซึ่งมองมาอย่างสงสัย รีไวล์จะไม่สงสัยเลยถ้าออลโอ้ไม่ได้ทำท่าทีมีพิรุธมากขนาดนี้

เกิดอะไรขึ้นคำถามของรีไวล์ทำให้ภายในห้องที่กำลังโกลาหลหยุดชะงัก ฮันจิซึ่งกำลังพยายามเอาขนมมาล่อเอเลนเงยหน้าขึ้นมองรีไวล์แล้วยิ้มแหมพลางเหลือบสายตาไปมองออลโอ้ที่ยังทำท่าทีมีพิรุธไม่เลิก ส่วนมิเกะที่นั่งเป็นเกราะกำบังให้ออลโอ้ยกแขนขึ้นสองข้างเป็นเชิงยอมแพ้ไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ รีไวล์จึงหันไปหาคนที่กำลังปลอบใจเอเลนและน่าจะให้คำตอบเขาได้มากที่สุดแทน

เกิดอะไรขึ้นเพทรา

เอ่อ คือ…” เพทราเงยหน้าขึ้นมองรีไวล์ทีเหลือบไปมองออลโอ้ทีอย่างลำบากใจจะตอบ ทั้งสองคนเป็นรุ่นพี่อีกทั้งรุ่นพี่ออลโอ้ยังอยู่ปีสูงกว่ารุ่นพี่รีไวล์เลยทำให้เธอพูดเรื่องนี้ยากเข้าไปอีก แต่เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้อีกระลอกจากเด็กน้อยในอ้อมแขนซึ่งยังไม่หยุดร้องจนตาบวม เพทราก็ตัดสินใจพูดความจริงให้รีไวล์ฟังด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะฟ้องอยู่หน่อยๆ

ก็รุ่นพี่ออลโอ้น่ะสิคะ พูดมาก บอกเอเลนว่ารุ่นพี่ไม่มีทางแต่งงานกับเอเลน แล้วพอรุ่นพี่แต่งงานไปแล้วก็ต้องแยกกันอยู่ ไม่มีทางที่เอเลนจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไปกับรุ่นพี่อยู่แล้ว พอเอเลนได้ฟังก็ร้องไห้ไม่หยุดแบบนี้แหละค่ะเพทราทำหน้างอไปทางออลโอ้เหมือนโกรธแทนเด็กน้อยในอ้อมแขน ส่วนรีไวล์ก็เหลือบสายตาไปมองทางรุ่นพี่ที่เคารพนิดหน่อยให้หายใจสะดุดเล่น แล้วค่อยเดินไปย่อตัวลงข้างๆ เอเลน

โฮ่ยเสียงเรียกของรีไวล์ได้ผลนิดหน่อย เจ้าเด็กน้อยที่ร้องไห้จ้าอยู่เมื่อกี้เงียบลง แต่ยังมีลูกสะอื้นมาให้ได้ยินเป็นพักๆ

เฮย์..ฮึกฮะ..เฮย์โจว..ฮึกเอเลนเงยหน้าขึ้นมองรีไวล์นิดหน่อย ก่อนจะมุดใบหน้ากลับไปอยู่ในอ้อมกอดของเพทราแล้วโผล่แค่ดวงตามาเหลือบมองเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ สงสัยจะกลัวเขาเกลียดที่ร้องไห้ล่ะมั้ง แต่ถ้าเป็นแบบนั้นจริงช่วยหยุดร้องไห้จะช่วยได้มากเลย

แกจะขี้แยไปถึงเมื่อไหร่ถามเด็กสามขวบว่าจะขี้แยไปถึงเมื่อไหร่ดูจะเป็นคำถามที่โหดร้ายอยู่สักหน่อย กับเด็กวัยนี้เรื่องร้องไห้เป็นเรื่องปกติไม่ต่างกับการทานอาหารสามมื้อ แต่ก็นั่นแหละ ใช่ว่ารีไวล์จะคุ้นเคยกับการดูแลเด็กซะเมื่อไหร่ เพราะฉะนั้นเขาจึงทั้งไม่รู้และลำบากใจไม่น้อยเมื่อต้องคอยรับมือกับเจ้าเด็กขี้แยผู้มีน้ำตาดั่งโอ่งมังกรผู้นี้

ผะ..ผมผม…” เอเลนกำเสื้อเพทราไว้แน่นดั่งหาหลักยึด เพทราอยากช่วยเอเลนแต่รู้ดีว่าตอนนี้ไม่ควรแทรกจึงได้แต่คอยกอดเอเลนเอาไว้เพื่อเป็นที่พึ่งพิงให้แก่เด็กน้อย

ร้องไห้ทำไมคำถามตรงไปตรงมาแต่น้ำเสียงที่ใช้ดูอ่อนลงทำให้เอเลนมีความกล้ามากขึ้น เด็กน้อยยังกำแขนเสื้อเพทราเอาไว้และก้มหน้างุดขณะตอบ แต่ยังดีที่ยอมตอบคำถามตามตรง

ผมอยากอยู่ด้วยกันกับเฮย์โจวตลอดไปฮะ…”

แล้ว?”

ก็ออลโอ้ซังบอกว่าพอเฮย์โจวแต่งงานต้องแยกไปอยู่กับคนที่แต่งงานด้วย แล้วจะไม่ได้อยู่ด้วยกันกับผม ฮึกน้ำเสียงเอเลนฟังดูอู้อี้รวมทั้งท้ายประโยคยังได้ยินเสียงสะอื้นตามมาอย่างน่าใจหาย รีไวล์จึงยื่นมือไปลูบหัวเอเลนตามความเคยชิน เด็กน้อยถึงยอมเงยหน้าผ่านไหล่เพทราขึ้นมองรีไวล์ในที่สุด

ไหนว่าแกจะแต่งงานกับฉัน

ก็เฮย์โจวบอกจะไม่แต่งนิฮะ…”

ฉันบอกจะลองคิดดู

จะแต่งเหรอฮะ!” สีน้ำตาลกลมโตเป็นประกายมองรีไวล์ตาแป๋ว น้ำเสียงฟังดูสดใสขึ้นทันตาไม่เหมือนคนเพิ่งผ่านการร้องไห้มาสักนิด รีไวล์หรี่ตาลง มองเจ้าเด็กเหลือขอที่นับวันเขายิ่งสงสัยว่าเป็นไบโพล่ารึเปล่าทำไมอารมณ์ถึงได้เปลี่ยนไวขนาดนี้

แค่จะลองคิดดู

งื้อออ แต่งเถอะฮะเอเลนยื่นมือมาเขย่าแขนรีไวล์พลางเดินออกมาจากอ้อมกอดของเพทราแล้วมายืนอยู่ด้านหน้ารีไวล์แทน ดวงตากลมโตกะพริบปริบอย่างออดอ้อน แต่มีหรือที่รีไวล์จะสนใจ รีไวล์ทำเป็นเมินไม่ต้องคำถามทำให้เด็กสามขวบผู้อยากแต่งงานยิ่งอ้อนใหญ่

เอเลนรู้รึเปล่าว่าคนเราจะแต่งงานกันได้ต้องทำอะไรก่อนฮันจิเดินเข้ามานั่งยองๆ ข้างเอเลนที่ยังยื้อหยุดกับรีไวล์ไม่เลิกซึ่งรีไวล์ชักจะรำคาญขึ้นมาบ้างแล้ว เอเลนเมื่อได้ยินคำถามของฮันจิก็เบนความสนใจจากรีไวล์ไปเป็นฮันจิทันทีตามประสาเด็กมือไวใจเร็ว(?)

ทำอะไรเหรอฮะ

ต้องรักกันก่อน

รัก…?” เอเลนเอียงคอ คำๆ นี้เด็กสามขวบยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ เอเลนเข้าใจคำว่าชอบ เขาชอบหลายสิ่ง ชอบคุณแม่ ชอบคุณกระต่าย ชอบพายแอ๊ปเปิ้ลของคุณแม่ และชอบเฮย์โจว แต่คำว่ารักสำหรับเอเลนยังเป็นเรื่องไกลตัวเกินไป เกินกว่าเอเลนจะทำความเข้าใจได้

ใช่ เอเลนชอบรีไวล์รึเปล่า

ชอบฮะ

ขนาดไหน?”

ขนาดนี้~~~เลยฮะ!” เอเลนกางมือออกกว้างสุดแขนให้รู้ว่าชอบมากแค่ไหน ทำให้คนในห้องพากันหัวเราะกับท่าทางน่ารักๆ ของเด็กน้อย

แล้วเอเลนรักรีไวล์รึเปล่า

อื้มมมคุณแม่บอกว่าความรักเป็นเรื่องสำหรับผู้ใหญ่ ถ้าผมเป็นผู้ใหญ่เมื่อไหร่ถึงจะรักคนอื่นได้ฮะหลังจับคางใช้ความคิดอยู่นานเอเลนก็เลือกตอบคำถามตามที่คุณแม่เคยบอก รีไวล์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าจะได้ยินคำตอบแบบนี้ ท่าทางเจ้าเด็กเหลือขอจะไม่ได้เป็นแต่เอาแต่ใจอย่างเดียว

เอ๋~ น่าเสียดาย งั้นเอเลนเวลาอยู่ใกล้รีไวล์รู้สึกใจเต้นบ้างรึเปล่า

หัวใจผมเต้นตลอดเวลานะฮะ?” เอเลนเอียงคอทำหน้าสงสัยและตอบคำถามของฮันจิอย่างใสซื่อทำเอาฮันจิที่กำลังพยายามทำตัวเป็นคิวปิดหน้าเหวอ

หึรีไวล์หัวเราะอย่างเปิดเผยกับความหน้าแตกของยัยเพื่อนจอมเพี้ยน แต่ฮันจิยังไม่ย่อท้อยังคงตั้งคำถามกับเอเลนต่อไป

ไม่ใช่ใจเต้นแบบนั้น แบบว่า เต้นแรงขึ้น ตึกตักๆๆ น่ะ เคยเป็นบ้างไหมฮันจิทำท่าทางและเสียงประกอบเพื่อให้เอเลนเข้าใจง่ายขึ้น เด็กน้อยทำท่าคิดอยู่นิดนึงก่อนจะร้องอ๋อ

เคยฮะ” 

ดีมาก! นั่นแหละเขาเรียกว่าความรัก!” ฮันจิเหมือนคนเดินในความมืดแล้วคลำทางเจอแสงสว่างแทบน้ำตาไหลเมื่อเอเลนเข้าใจสักที แต่คำถามต่อมาของรีไวล์ก็ทำลายความหวังของฮันจิไปหมดสิ้น

เคยตอนไหนบ้าง

ตอนไปสวนสนุกกับคุณแม่ ตอนคุณพ่ออุ้มขี่คอ ตอนเจอหน้ากากเรนเจอร์ ตอน…”

พอ! โอเค ฉันเข้าใจแล้ว นั่นไม่ใช่ความรักหรอกเอเลน คุณแม่พูดถูกแล้ว เรื่องความรักพอเป็นผู้ใหญ่แล้วค่อยมีนะเอเลน

ฮะ?” เอเลนพยักหน้ารับคำฮันจิซึ่งดูเหมือนกำลังจะร้องไห้อยู่รอมร่ออย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก รีไวล์หัวเราะหึขึ้นมาอย่างผู้ชนะ ขณะเพทราและคนอื่นๆ พยายามกลั้นขำกันอย่างเต็มที่เพื่อไม่ให้กระทบจิตใจอันเปราะบาง(?)ของฮันจิมากเกินไป

เฮย์โจวฮะ

อะไรรีไวล์หันไปมองให้เอเลนซึ่งกำลังโบกมือเรียกให้เขาก้มลงไปใกล้ ท่าทางแบบนี้มันคุ้นๆ นะ รีไวล์รู้สึกสังหรใจไม่ดีเท่าไหร่แต่ยอมยื่นหูเข้าไปใกล้ เอเลนจึงเอามือป้องปากแล้วกระซิบข้างใบหูรีไวล์ว่า

ผมจะรีบโตเป็นผู้ใหญ่แล้วมีความรัก ถึงเวลานั้นเมื่อไหร่เฮย์โจวแต่งงานกับผมนะฮะ

“…!!!” เจ้าเด็กนี่มันช่างขยันหาเรื่องน่าตกใจให้กับเขาจริงๆ! รีไวล์ยกมือขึ้นกุมขมับทั้งตกใจทั้งกลัดกลุ้มต่อสิ่งที่ได้ยิน ใครก็ได้ช่วยบอกเขาทีว่าเจ้าเด็กเหลือขอข้างๆ เขาตอนนี้มันแค่สามขวบจริงๆ ทำไมถึงได้มีอิทธิพลชอบทำให้ใจเขาสะดุดอยู่เรื่อย!

“(*' '*)” เจ้าเด็กเหลือขอผู้ไม่ได้รู้เรื่องราวจ้องรีไวล์ตาแป๋วจากนั้นยังส่งยิ้มหวานมาให้ รีไวล์เลยจัดการดีดหน้าผากเล็กเบาๆ อย่างหมั่นไส้ แต่เจ้าเด็กน้อยกลับทำท่าทางโอดโอยอย่างกับเจ็บนักหนาแล้วหาเรื่องอ้อนเขาอีก เด็กสามขวบอะไรมารยาร้อยเล่มเกวียนจริงๆ

เจ็บขนาดนี้ไปโรงพยาบาลไหม

หะ..หายเจ็บแล้วฮะ!” เอเลนส่ายหน้าเร็วหวือแล้วมุดหน้าลงกับแขนของรีไวล์ ตอนเจ็บล่ะจะเป็นจะตายทีอย่างนี้หายเร็วจริงเชียว 

ใครสอนให้แกโกหก

ผมไม่ได้โกหกนะฮะ มันเจ็บจริงๆเอเลนพูดเสียงอ่อยเหมือนรู้ว่าตัวเองทำผิดแล้วกอดแขนรีไวล์แน่นขึ้น ท่าทางเรื่องนี้จะมีเงื่อนงำ

แน่นะ?”

ฮะแต่ไม่ได้เจ็บขนาดนั้นในที่สุดเอเลนก็ยอมคายความจริง แต่ถึงไม่ยอมคายท่าทางการแสดงออกของเอเลนก็บอกความจริงหมดแล้ว แน่ล่ะ เจ้าเด็กเหลือขอนี่โกหกเป็นที่ไหน

แล้วใครสอนให้แกแกล้งเจ็บ

ฮันจิซังบอกว่าถ้าทำเหมือนเจ็บมากๆ เฮย์โจวจะใจดีด้วยนิฮะเด็กน้อยตอบอย่างใสซื่อทำเอาคนสอนผู้หนีไม่ทันต้องสะดุ้งอยู่ไม่ห่างจากประตู แล้วค่อยๆ หันกลับมาส่งยิ้มแหยให้สายตาพิฆาตของรีไวล์ 

สอนอะไรแต่ละอย่างนอกจากจะไม่เป็นประโยชน์แล้วยังให้โทษแบบสุดๆ เด็กวัยกำลังจดจำแบบนี้ขืนจำคำสอนผิดๆ ของฮันจิแล้วเอาไปใช้ไม่ต้องบอกเลยว่าอนาคตจะหายนะขนาดไหน

เดือนหน้ายัยสี่ตาจะเป็นเวรทำความสะอาดชมรมทั้งเดือนหัวหน้าชมรมดนตรีพูดเองเสร็จสรรพโดยคนอื่นๆ ได้แต่ปิดปากเงียบไม่คัดค้าน ส่วนฮันจิผู้โดนลงโทษอ้าปากพะงาบๆ เป็นใบ้ไปแล้ว อยากจะค้านแต่กลัวโทษหนักกว่าเขา รวมถึงตอนนี้ไม่มีพรรคพวกจะช่วยร่วมหัวจมท้าย คนหัวเดียวกระเทียมลีบอย่างเธอจึงต้องจนใจก้มหน้ารับบทรับโทษไปอย่างไม่อาจปริปากบ่น ปากหนอปาก พาจนจริงๆ เลย!

อยากกลับรึยัง

ยังฮะส่ายหน้า

แล้วจะทำอะไร

ผมหิวก้มหน้าก่อนช้อนตาขึ้นมองอ้อนๆ

“…งั้นไปกินข้าว

เย้!” เอเลนกระโดดตัวลอยแล้วกอดคอให้รีไวล์อุ้ม ซึ่งรีไวล์ก็ขี้เกียจจะเถียงด้วยรวมทั้งขี้เกียจคอยดูตอนเดินเบียดคนเยอะๆ จึงอุ้มเอเลนและกำลังจะเดินออกจากห้อง

วันนี้เลิกซ้อมรีไวล์หันกลับมาบอกทุกคนในห้องก่อนจะเดินออกจากห้องไปพร้อมกับเอเลน 

“…..” หลังทั้งสองคนเดินออกจากห้องไปแล้วทุกคนในห้องจึงหันมองหน้ากันอย่างเงียบๆ อยู่สักพักด้วยความเข้าใจที่ตรงกันว่า


งานนี้ไม่คุกก็ต้องค่อนแน่ๆ!’


        The bite of sheep are hard you can’t escape :)









—————————————————100%


ใช้เวลานานในที่สุดก็แต่งจบค่ะ ช่วงนี้ว่างแล้วเดี๋ยวไรท์จะกลับมาอัพกันรัวๆ ให้หายคิดถึงเลย ><!

ช่วยเป็นกำลังใจให้คุณหมาป่ากับเจ้าลูกแกะกันด้วยนะคะ~




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

114 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 14 เมษายน 2562 / 01:37
    อร๊ายยยย

    ไรท์ มาแล้ววว ขอบคุณนะคะ

    รอเอเชนโตไม่ไหวแล้วสิ

    เฮย์โจว

    จะได้ไปเยี่ยมคุกแล้วเนี่ย
    #16
    1
  2. #15 NoungjuneNoung (@NoungjuneNoung) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 01:29
    รู้สึก&#8203;

    กลิ่นคุกลอยมา&#8203;~~

    หนูเอเรนจะน่ารักไปไหนลูกกกก
    #15
    0
  3. #14 NoungjuneNoung (@NoungjuneNoung) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 12:28
    อ้ากกกกหเอเรนหนูจะน่ารักเกินไปแล้ววววว&#8203;

    ใครคือจิกะมีตัวตนด้วยหรอฮืมมมมมาเปนแฟนรีไวได้ไงงงงแล้วหนูเอเรนเราจะไปอยู่ไหนนนนนนนนนน
    #14
    0
  4. วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 22:45
    พบโชตะค่อน 1ea

    ง่อวววว หูแดงด้วย
    #12
    0