(END)[Fic Attack on Titan] Dessert Menu คาเฟ่ขนส่งรัก (Levi x Eren)

ตอนที่ 8 : Recipe 07 : Crêpes Suzette (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 572
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    7 ต.ค. 61



You call it fate but I’m call it destiny.

เมื่อคืนผมคงจะเหนื่อยมากจริงๆ ถึงได้กล้าหลับไปบนเตียงเดียวกับรีไวล์เฮย์โจวแบบนั้น พอมาคิดดูตอนนี้มันก็ช่างน่าอายจริงๆ จนผมไม่กล้าสู้หน้าเฮย์โจวตอนเช้าเลย เมื่อเช้าผมไม่ได้ตื่นมาช่วยเฮย์โจวในครัวเหมือนทุกวันแต่คอยช่วยฮันจิซังเตรียมเปิดร้านแทน เพราะหนึ่งผมไม่กล้าสู้หน้าเฮย์โจวหลังจากที่หลับเป็นตายไปเมื่อคืน และสองผมไม่รู้จะเข้าหาเฮย์โจวยังไงดีตั้งแต่ที่เราทะเลาะกันไปตอนนั้น

เรื่องเข้าใจผิดของผมกับรีไวล์เฮย์โจวยังไม่ได้เคลีย และผมก็ไม่รู้ด้วยว่าจริงๆ แล้วพวกเราทะเลาะเรื่องอะไรกันแน่ ผมไม่เข้าใจเลยว่าเฮย์โจวกำลังคิดอะไรอยู่ถึงได้พูดออกมาแบบนั้นและถึงผมจะอยากอธิบายเรื่องเข้าใจผิดทั้งหมดให้ฟังมันก็คงไม่มีประโยชน์ถ้าผมยังคงไม่รู้อยู่แบบนี้ว่าปัญหาจริงๆ ของการทะเลาะกันครั้งนี้ของผมกับเฮย์โจวมันคืออะไร

เอ่อฉันไม่ได้สั่งอันนี้นะคะเสียงของลูกค้าหน้าร้านดึงสติผมกลับเข้าสู่โลกแห่งความเป็นจริง

อะ! ขอโทษจริงๆ นะครับ! เดี๋ยวผมจะรีบทำให้ใหม่นะครับ!” ผมขอโทษลูกค้าคนนั้นก่อนจะรีบกลับไปทำเมนูตามใบคำสั่ง

ผมเหม่อลอยอยู่หลายครั้งในเช้าวันนี้ จนทำให้รับออเดอร์ผิดอยู่ซ้ำๆ มาหลายครั้งแล้ว ฮันจิซังก็คอยถามว่าผมเป็นอะไรรึเปล่าแต่ผมก็ตอบปฏิเสธไปเหมือนทุกครั้ง จนกระทั่งมาถึงตอนพักฮันจิซังก็จับผมมานั่งคุยด้วยอย่างจริงจัง ผมจึงต้องเล่าทุกอย่างให้เธอฟังอย่างไม่มีทางเลือก

เอ๋~ เป็นแบบนั้นเองสินะ

แบบนั้น?” ผมมองฮันจิซังที่กำลังแสยะยิ้มอย่างงงๆ และไม่เข้าใจว่าแบบนั้นที่เธอว่าคือแบบไหน

รอให้รีไวล์เป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อนชาตินี้ทั้งชาติพวกเธอก็คงไม่ได้คุยกันหรอก เพราะฉะนั้นฉันคิดว่าเธอควรเป็นฝ่ายเข้าไปคุยก่อนจะดีกว่านะเอเลน

แต่ว่าผม…” คำแนะนำของฮันจิซังก็มีเหตุผล แต่การทะเลาะกันครั้งนี้ผมไม่ใช่ฝ่ายผิดสักหน่อยทำไมถึงต้องเป็นผมที่เป็นฝ่ายเริ่มทำอะไรก่อนทุกทีด้วย ผมคิดว่าคราวนี้ผมควรรอจนกว่ารีไวล์เฮย์โจวจะเข้ามาคุยกับผมเองมากกว่า

นี่กำลังคิดว่ารีไวล์ควรเป็นฝ่ายเริ่มเข้ามาคุยกับเธอก่อนใช่ไหมการคาดเดาอันตรงเผงของฮันจิซังทำให้ลมหายใจของผมสะดุด

คือครับผมยอมรับไปตรงๆ เพราะคิดว่าโกหกยังไงเดี๋ยวฮันจิซังก็ดูออกอยู่ดี

เฮ้ออ ฉันไม่อยากพูดแบบนี้กับเธอเลยจริงๆแต่ว่านะเอเลน

ครับ?”

เธออยากคุยกับรีไวล์ให้รู้เรื่องใช่ไหม?”

ก็ใช่ครับ…”

ถ้างั้นเธอก็ไม่ต้องไปสนหรอกว่าใครจะเป็นคนเริ่มก่อน ถ้าเธออยากคุยเธอก็เข้าไปคุยเลย อยากอธิบายหรืออยากถามอะไรก็พูดออกไปให้หมด เพราะรีไวล์ก็เป็นซะแบบนั้น จะคาดหวังอะไรให้หมอนั่นมาเปลี่ยนเอาตอนนี้คงไม่ไหวหรอกฮันจิซังพูดพลางโบกมือบอกว่ายังไงก็คงไม่ไหวถ้าจะให้เฮย์โจวเป็นคนเริ่มก่อน แต่ถึงคำพูดของฮันจิซังจะมีเหตุผล ผมก็ยังอดรู้สึกเศร้านิดๆ ไม่ได้อยู่ดี

แล้วเฮย์โจวไม่อยากคุยกับผมบ้างเลยเหรอครับผมถามกลับไปด้วยหัวใจที่เริ่มเต้นช้าลงด้วยความรู้สึกเสียใจนิดๆ เมื่อคิดว่าที่เฮย์โจวไม่เข้ามาคุยกับผมก่อนมันเป็นเพราะว่าผมไม่มีความสำคัญอะไรกับเฮย์โจวเลยรึเปล่า ไม่ว่าผมจะรู้สึกอะไรหรือเสียใจแค่ไหนเฮย์โจวก็คงไม่สนใจสินะ

เอเลน ฉันรู้ว่ามันคงไม่ง่ายที่ต้องมาชอบคนอย่างรีไวล์ แต่เธอไม่อยากหยุดใช่ไหมฮันจิซังมองจ้องเข้ามาในดวงตาของผมอย่างมีหมายความ ผมจึงถูกดวงตาภายใต้กรอบแว่นนั้นสะกดจนต้องตอบความรู้สึกจริงๆ ออกไปอีกครั้ง

“…ครับผมไม่อยากหยุด และถึงคิดจะหยุด ผมก็คงหยุดมันไม่ได้อีกแล้ว

ฮันจิซังแนะนำให้ผมไปคุยกับรีไวล์เฮย์โจวหลังร้านปิดวันนี้ แต่ผมก็ยังคิดไม่ออกอยู่ดีว่าจะเริ่มเข้าไปคุยกับเฮย์โจวยังไงดีหลังจากพวกเราแทบไม่คุยกันเลยมาตลอดสองวัน แต่ขณะที่ผมกำลังคิดหาวิธีเข้าหาเฮย์โจวอยู่นั้นฮันจิซังก็แนะนำวิธีหนึ่งให้กับผม

มันจะได้ผลจริงๆ เหรอครับ?” ผมถามอย่างไม่มั่นใจ และยิ่งรู้สึกกังวลยิ่งขึ้นเมื่อก้มลงเห็นของในมือ

รับรองว่าต้องได้ผล!”

แต่…”

เอาน่าๆ ทำมาขนาดนี้แล้ว ยังไงก็มีแต่ต้องเดินหน้าต่อไปเท่านั้นแหละฮันจิซังตบบ่าผมอย่างให้กำลังใจ แต่ผมก็ยังกังวลใจไม่หาย

เฮ้ออ ลองดูก็ได้ครับเอาวะ! ไม่มีอะไรจะเสียแล้วนิ!

ดีมาก! งั้นก็ลุยกันเลย

ครับ!” ผมรับคำอย่างแข็งขันก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกแล้วเดินตรงไปยังห้องครัวด้วยหัวใจที่เต้นดังอย่างไม่เป็นส่ำ 

ความตื่นเต้นทำให้ผมชะงักมือก่อนที่จะเปิดประตู แต่สุดท้ายแล้วผมก็นำมือของตัวเองไปแตะลงบนลูกบิดประตูก่อนจะหมุนเปิดประตูห้องครัวออกได้สำเร็จ ผมเดินเข้าไปภายในห้องครัวที่มีรีไวล์เฮย์โจวกำลังนั่งพักอยู่ แล้ววางของในมือลงบนโต๊ะตรงหน้าของเฮย์โจว

“…?” รีไวล์เฮย์โจวมองของตรงหน้าก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผมพลางขมวดคิ้วอย่างตั้งคำถาม

ผมลองทำเครปแบบไม่หวานดู เลยอยากให้เฮย์รีไวล์ซังช่วยชิมให้หน่อยครับผมบอกเฮย์โจวไปตามที่ฮันจิซังได้ซักซ้อมกับผมเอาไว้ ทำให้รีไวล์เฮย์โจวเลิกคิ้วขึ้นแล้วก้มลงมองเครปตรงหน้าอีกครั้ง

ความจริงแล้วไอ้เครปนี่มันก็แค่ข้ออ้างที่ผมใช้เพื่อจะเข้ามาคุยกับเฮย์โจวเท่านั้นเองแหละครับ ก็ผมนึกเรื่องอื่นที่จะใช้เริ่มคุยกับเฮย์โจวนอกจากเรื่องขนมหวานไม่ออกแล้วนี่นา แล้วฮันจิซังก็แนะนำให้ผมลองทำเครปนี่ดู ผมก็เลยลองทำดูแม้ว่าจะแอบกังวลอยู่บ้างเพราะเฮย์โจวเป็นประเภทไม่ชอบกินขนมหวานซะด้วย แต่ผมลองทำแบบสูตรไม่หวานดู มันคงจะไม่เป็นไรหรอกมั้ง?

แกทำเอง?”

ครับ

อยากได้ความเห็นจากฉัน?”

ใช่ครับ

“…ทำไม?” คำถามอันไม่คาดคิดทำให้ผมสะตั้นไปนิด แต่ผมก็รีบหาข้ออ้างในสมองอย่างรวดเร็ว

กะ..ก็แค่อยากได้ความเห็นจากมืออาชีพน่ะครับ” 

“…..” ข้ออ้างของผมดูเหมือนจะยังไม่ดูดีพอที่จะทำให้รีไวล์เฮย์โจวเชื่อได้ เพราะตอนนี้เฮย์โจวกำลังจ้องหน้าผมนิ่งโดยไม่ได้แตะต้องเครปในจานนั้นเลยสักนิด เอาไงดีล่ะ ไม่ได้เตรียมตัวมาเจอคำถามแบบนี้ซะด้วย แล้วเฮย์โจวจะอยากรู้ไปทำไมว่าทำไมผมถึงอยากได้ความเห็นของเขา ก็แค่ลองชิมแล้วพูดแสดงความเห็นมาไม่ได้เหรอไงนะ!

เอ่อคือว่าเรื่องนั้น…” ผมเริ่มคิดอะไรไม่ออกเมื่อโดนดวงตาสีเทาคู่นั้นจ้องไม่วางตา แต่แล้วจู่ๆ เฮย์โจวก็เป็นคนพูดขึ้นมาอีกครั้งด้วยคำถามที่ผมไม่เข้าใจ

แล้วสรุปแกเลือกได้รึยัง

ครับ?” เลือกไรอีกล่ะ จู่ๆ ถามมาแบบนี้ก็มีงงเหมือนกันนะครับ ได้โปรดช่วยอธิบายคำถามของคุณให้ยาวกว่านี้ด้วยครับรีไวล์เฮย์โจว!

แกชอบฉันในตอนนี้ หรือแค่รู้สึกเคยชอบฉันในอดีต

“…!!” หลังจากถามจบรีไวล์เฮย์โจวก็เงียบไปพลางจ้องเข้ามาในดวงตาของผมอย่างค้นหาคำตอบ แต่ผมกลับกำลังรู้สึกสับสนและพยายามทำความเข้าใจกับคำถามอยู่จนไม่สามารถตอบอะไรกลับไปได้

ถ้ายังเลือกไม่ได้ก็ออกไปรีไวล์เฮย์โจวละสายตาออกไปจากผมแล้วกลับไปยกแก้วชาในมือขึ้นดื่ม

ผมไม่ใช่เลือกไม่ได้ แต่…” ผมสับสนเพราะไม่รู้จะเริ่มพูดยังไงให้รีไวล์เฮย์โจวเข้าใจดี แต่ก่อนที่ผมจะได้ทันอธิบายอะไรคำพูดต่อมาของเฮย์โจวก็ทำให้เส้นความอดทนของผมขาดผึง

ถ้าแกอยากจะพูดอะไรก็ไปจัดการกับความรู้สึกของตัวเองให้ได้ก่อน” 

ตึง!!

ผมรู้ตัวดีครับว่าตัวเองรู้สึกยังไงไม่ต้องให้รีไวล์ซังอุตส่าห์มาช่วยบอกหรอก!!” ผมตบโต๊ะเสียงดังและพูดขึ้นเสียงใส่รีไวล์เฮย์โจวด้วยความโมโห เฮย์โจวจึงมองหน้าผมอย่างไม่ชอบใจที่ผมทำท่าทางก้าวร้าวใส่ แต่ตอนนี้ผมไม่สนหรอกว่าเฮย์โจวจะคิดหรือรู้สึกยังไง เพราะผมจะไม่ทนมันอีกต่อไปแล้ว ถ้าเขาไม่คิดจะฟังผมอธิบายอะไรแล้วเอาแต่ถามและคิดเองเออเองอยู่แบบนี้ผมก็ไม่คิดจะพูดหรืออธิบายอะไรอีกแล้วเหมือนกัน!

ปัง!

ผมเดินออกจากห้องครัวไปเลยโดยไม่คิดจะหันกลับไปสนใจอีกว่าเฮย์โจวจะมองว่าผมเป็นยังไง เขาจะคิดว่าผมเป็นคนยังไงก็เรื่องของเขา ผมไม่สนเพราะตอนนี้ผมโมโหมากจนแทบจะต่อยหน้าเฮย์โจวได้อยู่แล้ว และถ้าขืนผมยังยืนอยู่ตรงนั้นนานอีกนิดมันคงไม่ใช่แค่ความคิด แต่ผมคงได้ต่อยรีไวล์เฮย์โจวไปจริงๆ แน่ คนเขาอุตส่าห์พยายามจะคืนดีด้วยยังมาพูดจาหาเรื่องกันอีก เชื่อเขาเลย!



หลังจากเอเลนเดินออกจากห้องไปแล้ว รีไวล์ก็ก้มลงมองเครปในจานซึ่งเริ่มเย็นชืดลงเรื่อยๆ จนดูไม่น่าอร่อย แต่ไม่ว่าความจริงแล้วเครปนั่นจะอร่อยหรือไม่เขาก็คงไม่รับรู้อีกแล้ว เพราะตอนนี้ในหัวของเขามันไม่สามารถจำแนกรสชาติใดๆ ออกจากกันได้ไม่ว่าจะเป็นหวาน เปรี้ยว จืดหรือขมก็ตาม

ความจริงรีไวล์รู้ตั้งแต่เอเลนเดินเข้ามาแล้วว่าเอเลนต้องการจะมาคุยเรื่องอะไรกับเขา ก็คิดอะไรอยู่หน้าก็แสดงออกมาหมดซะขนาดนั้นจะไม่ให้เขาเดาออกได้ยังไง แต่รีไวล์ก็เลือกที่จะผลักไสอีกคนออกไปก่อนที่เขาจะได้ยินคำตอบที่เขาไม่อยากฟัง

ไม่สมกับเป็นนายเลยนะรีไวล์เสียงของฮันจิดังขึ้นหน้าห้องแต่รีไวล์ก็ไม่คิดจะหันไปดูและยังคงมองจ้องจานเครปตรงหน้าอยู่แบบนั้น

นายไม่เคยหนีปัญหาแบบนี้นิ

“…..”

ฉันล่ะอุตส่าห์ยุเอเลนให้มาคุยกับนายก่อนแต่นายก็ทำพังซะหมด

“…..”

นี่รีไวล์ ฉันขอถามจริงๆ เลยนะ ตอนนี้นายแค่กำลังไม่พอใจกับความรู้สึกของเอเลนหรือนายกำลังรู้สึกกลัวอะไรอยู่กันแน่?” คำถามของฮันจิทำให้รีไวล์เงียบไปนาน แต่สุดท้ายเขาก็พูดตอบคำถามนั้นด้วยน้ำเสียงเบาหวิวที่มีแต่ตัวเองเท่านั้นที่ได้ยิน

นั่นสิ…”



ผมกลับมานอนกระสับกระส่ายอยู่ที่โรงแรมเพราะไม่รู้จะหนีไปที่ไหนดี ตอนนี้ไม่มีอารมณ์จะออกไปไหนเลยด้วย โมโหที่รีไวล์เฮย์โจวพูดจนต่อยหมอนไปหลายทีแล้วแต่ก็ยังลดความโมโหของตัวเองลงไม่ได้เลยไม่รู้จะทำยังไงดีนอกจากนอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่แบบนี้ แต่มัวแต่นอนอยู่บนเตียงเฉยๆ มันก็คงไม่ช่วยให้ความโมโหของผมหายไปอยู่ดี หรือว่าจะออกไปหาชาช่ากับยูมิลดีนะ?

คิดได้ดังนั้นผมก็เด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงและตรงไปยังประตูห้อง แต่ขณะที่ผมกำลังจะเปิดประตูเพื่อออกไปหาชาช่ากับยูมิลตามที่คิด เสียงเคาะประตูหน้าห้องก็ทำให้มือที่อยู่บนลูกบิดชะงักกึกซะก่อน

ฮันจิซังเหรอครับ?” ผมลองถามคนที่มาเคาะประตูแต่ก็กลับไม่มีเสียงตอบรับใดๆ กลับมา ถามก็ไม่ตอบแบบนี้หรือว่าจะเป็นฮิว?

ฮิวเหรอ?”  ผมลองถามอีกครั้งแต่ครั้งนี้ก็กลับได้รับความเงียบกลับมาเป็นคำตอบไม่แตกต่างจากครั้งแรก ถ้าไม่ใช่ฮันจิซังและไม่ใช่ฮิวด้วยงั้นก็คงเป็นใครไปไม่ได้แล้วแหละนอกจาก

รีไวล์ซัง…?” ผมคิดว่าคราวนี้ผมเดาถูกแล้วนะ แต่คนด้านหลังบานประตูก็ยังคงเงียบกริบอยู่แบบเดิม แต่ขณะที่ผมกำลังลังเลว่าจะเปิดประตูดีหรือไม่อยู่นั้นเสียงจากคนที่อยู่อีกฟากของประตูก็ดังขึ้น

เปิดประตู

“….!” ผมจำเจ้าของเสียงนั้นได้ทันทีโดยไม่ต้องเห็นตัวคนพูด แต่จู่ๆ ก็มาสั่งให้ผมเปิดประตูเนี่ยนะ ห้องก็ห้องผมรึเปล่า แล้วเรื่องเมื่อกี้ผมก็ยังไม่เคลียนะ เพราะงั้นไม่เปิดให้เด็ดขาด!

เจ้าหนู เปิดประตู

ไม่ครับ!” รีไวล์เฮย์โจวพูดขึ้นอีกครั้งและผมก็ตอบกลับไปทันทีแบบไม่ต้องคิด เรื่องอะไรจะเปิดให้ ตอนนี้ผมโมโหอยู่นะ ไม่อยากเห็นหน้ารีไวล์เฮย์โจวให้ต้องอารมณ์เสียมากกว่าเดิมหรอก เชอะ!

ตึง!!!

เสียงดังตึงตังจากหน้าประตูทำให้ผมสะดุ้งโหยงและเผลอเดินถอยหลังออกห่างจากประตูโดยอัตโนมัติ เมื่อกี้เฮย์โจวทำอะไรกับประตูหน้าห้องผมน่ะ คงไม่ได้คิดจะพังเข้ามาหรอกใช่ไหม!?

ตึงงง!!!!

เสียงตึงตังหน้าประตูดังขึ้นอีกครั้งและครั้งนี้บานประตูถึงกับสั่นจนผมเผลอสะดุ้งถอยหลังสุดตัว นี่มันไม่ต้องเดาแล้วแหละแต่เฮย์โจวกำลังจะพังประตูเข้ามาในห้องผมจริงๆ ด้วย!

คะ..คิดจะทำอะไรน่ะครับ!?” ผมตะโกนถามคนด้านหลังบานประตูแม้เสียงจะยังสั่นๆ 

ถ้าแกยังไม่เปิด ฉันจะพังประตูเข้าไปเป็นอันไม่ต้องเดาให้เสียเวลาอีกต่อไป! ผมรีบเดินกลับเข้าไปใกล้ประตูห้องอีกครั้งหลังจากเพิ่งสะดุ้งถอยหลังออกมาซะไกลเพราะกลัวประตูมันจะพังลงมาจริงๆ นี่คิดว่าอะไรก็ต้องได้ดั่งใจตัวเองไปซะหมดเลยรึไงนะ!

แอ้ดด!

ถ้าผมไม่เปิดก็จะพังประตูเข้ามาจริงๆ รึไงครับ! นี่มันโรงแรมนะครับไม่ใช่บ้าน!” ผมพูดกับคนตรงหน้าอย่างโมโหทันทีเมื่อเจอหน้า เรื่องก่อนหน้านี้อารมณ์ผมยังไม่เย็นลงเลยนะ แล้วยังจะมามีเรื่องนี้อีก

แต่แกก็เปิด

ที่ผมเปิดเพราะกลัวประตูของโรงแรมจะพังเท่านั้นแหละครับ! ผมไม่ได้อยากคุยกับรีไวล์ซังนักหรอก!”

แต่ฉันอยากคุยรีไวล์เฮย์โจวมองหน้าผมอย่างใจเย็นยามพูดประโยคนั้นออกมาแต่มันกลับทำเอาผมปรี๊ดแตกกว่าเดิม เพราะก่อนหน้านี้ผมเพิ่งพยายามเข้าไปคุยกับเขาแต่เขากลับไม่ยอมคุยกับผม แต่มาตอนนี้พอเขาอยากคุยแล้วก็จะเข้ามาบังคับให้ผมคุยกับเขาเนี่ยนะ? เห็นผมเป็นอะไร! ผมก็มีอารมณ์ความรู้สึกเป็นของตัวเองเหมือนกันนะไม่ใช่จะยอมทำตามอารมณ์ของคนอื่นอยู่ตลอด!

ผมไม่คุย! ผมไม่มีอะไรจะพูดกับเฮย์รีไวล์ซังทั้งนั้น!”

งั้นก็ฟัง…”

ไม่ฟัง! ผมไม่อยากคุยด้วยพูดไม่เข้าใจรึไง! ก่อนหน้านี้ผมพยายามเข้าไปคุยด้วยแต่รีไวล์ซังไม่แม้แต่จะเปิดโอกาสให้ผมอธิบายอะไรเลย แล้วตอนนี้จะมาบอกให้ผมฟังเนี่ยนะ นี่เห็นความรู้สึกของผมเป็นเรื่องตลกงั้นเหรอ!?” ผมพูดออกไปแล้วน้ำตาก็รื้นอยู่บนขอบตา แต่ผมยังไม่ร้องไห้ออกมาเพราะพยายามห้ามมันเอาไว้ ไม่เอานะ ผมไม่อยากอ่อนแอ ผมต้องไม่ร้องไห้โดยเฉพาะต่อหน้าของคนๆ นี้

งั้นฉันจะฟัง

ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่มีอะไรจะพูดด้วย!”

ฉันก็จะฟังอยู่ดี

เฮย์โจว!!”

ฉันกำลังฟังแกอยู่เอเลนรีไวล์เฮย์โจวยังคงพูดด้วยใบหน้านิ่งสนิท แต่น้ำเสียงอันสงบนิ่งก็ช่วยชโลมความเย็นลงบนอารมณ์ร้อนๆ ของผมให้รู้สึกอารมณ์เย็นลงมาบ้าง

ก็ได้แต่ผมไม่รู้ว่าต้องพูดเรื่องอะไรบ้างผมเริ่มอารมณ์เย็นลงแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้หายโกรธรีไวล์เฮย์โจวซะทีเดียวพวกเราจึงยังคงยืนคุยกันอยู่หน้าห้องผมแบบนั้น

ทั้งหมด พูดเรื่องที่แกอยากพูดทั้งหมด ตั้งแต่เริ่มรีไวล์เฮย์โจวช่วยชี้นำ ผมจึงพยักหน้ารับก่อนจะเริ่มพูดเรื่องที่ผมอยากพูดให้เฮย์โจวฟังทั้งหมด

ผมอยากจะถามเรื่องนี้มานานแล้วที่ผมเรียกรีไวล์ซังว่าเฮย์โจว หรือว่ารีไวล์ซังจะไม่ชอบเหรอครับผมมองคนตรงหน้าด้วยดวงตาสั่นไหว เมื่อเผลอคิดไปว่าตลอดเวลาที่ผมเรียกรีไวล์เฮย์โจวว่าเฮย์โจวจะทำให้เขารู้สึกไม่ดีอยู่ตลอดเลยรึเปล่า

“…เปล่ารีไวล์เฮย์โจวเงียบไปก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

งั้นผมขอเรียกว่าเฮย์โจวเหมือนเดิมได้ไหมครับ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากเรียกเฮย์โจวด้วยชื่อหรอกนะครับแต่ผมแค่คุ้นเคยกับวิธีเรียกแบบเดิมมากกว่า แต่ถ้าเฮย์โจวไม่ชอบจะให้ผมเรียกว่ารีไวล์ซังก็ได้นะครับ

จะเรียกอะไรก็เรียกเมื่อรีไวล์เฮย์โจวอนุญาติผมก็รู้สึกโล่งใจนิดหน่อยก่อนจะกลับไปพูดเรื่องต่อไปที่อยากพูดต่อ

เฮย์โจว เรื่องที่เฮย์โจวเคยถามผมว่าผมชอบเฮย์โจวจริงๆ รึเปล่าหรือมันเป็นแค่ความรู้สึกชอบรีไวล์เฮย์โจวในอดีตกันแน่…”

“…..” รีไวล์เฮย์โจวเงียบเพื่อรอฟังให้ผมพูดต่อ ผมจึงสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะเริ่มพูดเรื่องทั้งหมดออกมาแม้จะรู้สึกอายอยู่หน่อยๆ

ผมก็เคยสับสนเรื่องนั้นครับ ผมอยู่กับความรู้สึกชอบเฮย์โจวมาตลอด 22 ปี ผมเคยพยายามไปเดทกับคนอื่น คุยกับผู้หญิงบ้าง หรือไปนัดบอดตามเพื่อนๆ และอีกหลายๆ วิธีที่ผมพอจะนึกออก แม้กระทั่งเข้าโรงแรมกับคนไม่รู้จักผมก็เคยลองมาแล้ว แต่มันก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันไม่ได้ผล ผมลบความรู้สึกชอบที่ผมมีให้กับเฮย์โจวไม่ได้ ผมเคยคิดถึงเรื่องนี้มาเป็นร้อยเป็นพันครั้งว่าถ้าผมได้พบกับเฮย์โจวอีกครั้งมันจะเป็นยังไง ถ้าเฮย์โจวไม่ใช่รีไวล์เฮย์โจวที่ผมเคยรู้จักอีกต่อไปผมจะยังชอบคนๆ นั้นอยู่รึเปล่า หรือว่าความรู้สึกที่ผมมีมาตลอด 22 ปีมันจะมลายหายไปเหมือนฟองอากาศเลยไหม แต่แล้วสุดท้ายผมก็ยังคงชอบเฮย์โจวอยู่ดีครับ

“…..”

เฮย์โจวไม่ใช่มนุษย์ที่แข็งแกร่งที่สุด ผมไม่ใช่ความหวังของมวลมนุษยชาติ โลกนี้ไม่มีกำแพง ไททันกลายเป็นแค่นิทานกล่อมนอนของเด็ก เรื่องพวกนั้นผมรู้ดีทั้งหมด แต่ความรู้สึกของผมมันก็ยังคงเติบโตขึ้นเรื่อยๆ จนผมหยุดมันไม่ได้ผมไม่สามารถหยุดชอบคุณได้ครับรีไวล์เฮย์โจว ถึงในอนาคตเฮย์โจวจะยังคงไม่ได้รู้สึกชอบผม อาจจะเกลียดผมไปเลย หรืออาจจะแต่งงานมีครอบครัวกับผู้หญิงสักคน ผมก็คงห้ามความรู้สึกของผมที่มีต่อคุณไม่ได้อยู่ดี

“…..”

มันคงเป็นการโกหกถ้าหากผมพูดว่าผมไม่หวังจะให้เฮย์โจวตอบรับความรู้สึกของผม เพราะความจริงแล้วผมหวัง ผมคาดหวังเอาไว้ว่าสักวักเฮย์โจวจะหันกลับมามองผม จะรู้สึกชอบเหมือนที่ผมชอบ จะให้ความสำคัญกับผมเหมือนที่ผมให้ความสำคัญกับเฮย์โจว แต่นอกเหนือจากเรื่องพวกนั้น ในตอนนี้สิ่งที่ผมหวังยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดก็คือผมหวังว่าเฮย์โจวจะรับรู้ความรู้สึกของผม ความรู้สึกที่ว่าผมชอบเฮย์โจวจริงๆ ความรู้สึกที่มันไม่ใช่แค่คำพูดพล่อยๆ โดยไม่คิดไตร่ตรองมาก่อน

“…..”

ผมคิดแล้วนะครับ ผมคิดมาแล้วเป็นร้อยเป็นพันครั้งและผมก็พยายามแล้วอีกเป็นหมื่นเป็นล้านครั้งในการห้ามความรู้สึกพวกนี้ แต่สุดท้ายมันก็ยังไม่ยอมหายไป เพราะฉะนั้นเรื่องที่เฮย์โจวเคยขอให้ผมเลิกชอบคุณ ถึงผมจะอยากทำให้ผมก็คงทำไม่ได้จริงๆ ครับ

“…..” รีไวล์เฮย์โจวยังคงเงียบและฟังเรื่องที่ผมเพิ่งพูดไปทั้งหมดอย่างตั้งใจ ทำให้ผมอดต้องแย้มยิ้มออกมาน้อยๆ อย่างรู้สึกดีใจไม่ได้

เรื่องที่ผมอยากพูดทั้งหมดก็มีเท่านี้แหละครับ แล้วเรื่องที่เฮย์โจวต้องการจะพูดให้ผมฟังคือเรื่องอะไรเหรอครับผมถามกลับเพราะอยากรู้ว่าเรื่องที่ตอนแรกเฮย์โจวตั้งใจอยากจะให้ผมฟังมันคือเรื่องอะไร

เครปที่แกทำฉันลองชิมดูแล้ว และฉันจะมาพูดความเห็นของฉันให้ฟัง

ครับ…?” ผมรู้สึกเอ๋อไปชั่วขณะเมื่อรีไวล์เฮย์โจวพูดกันไปคนละเรื่องกับที่ผมพูดเลย ไอ้เราก็คิดว่าเฮย์โจวตั้งใจจะมาพูดความรู้สึกให้ฟังหรืออะไรทำนองนั้น แต่นี่มาเพื่อให้ความเห็นเรื่องเครปเนี่ยนะ!? 

แกอยากได้ความเห็นฉันไม่ใช่เหรอ

เอะ? เอ่อคือเรื่องนั้นมัน อ่าไม่ต้องแล้วก็ได้ครับผมถึงกับไปไม่เป็นเมื่อรีไวล์เฮย์โจวพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ไอ้เครปนั่นมันก็แค่ข้ออ้างเท่านั้นแหละ ไม่ได้ต้องการความเห็นของเฮย์โจวจริงๆ สักหน่อย แต่ผมคงลืมคิดไปว่าเฮย์โจวเป็นปาติซิเย่เลยจริงจังเรื่องขนมหวานอยู่ตลอด

แกต้องฟังรีไวล์เฮย์โจวพูดอีกด้วยสีหน้าจริงจังไม่เปลี่ยนแปลง ทำเอาผมต้องจำใจพยักหน้าตอบกลับไปอย่างไม่มีทางเลือก มาแนวจริงจังขนาดนี้ผมจะเลือกไม่ฟังได้ยังไงล่ะ!

ก็ดะอื้อ!” ผมเบิกตาโตด้วยความตกใจทันทีที่รีไวล์เฮย์โจวยื่นมือมาดึงคอเสื้อของผมแล้วประกบริมฝีปากลงมาบนริมฝีปากของผมแบบไม่ให้ทันตั้งตัว

เฮย์อื้ออ!” ผมพยายามจะเอ่ยปากห้ามแต่ก็ดันกลายเป็นการปล่อยโอกาสให้เฮย์โจวจูบผมได้อย่างลึกซึ้งมากยิ่งขึ้นแทน ลิ้นร้อนรุกเข้ามาดุนดันกับลิ้นของผม ความหวานของเครปที่ติดอยู่บนปลายลิ้นทำให้ผมรับรู้ได้ทันทีว่าเครปที่ผมทำนั้นผิดพลาด ท่าทางผมจะเหม่อจนเผลอเติมน้ำตาลเยอะไปหน่อย

ตุบ

แกใช้น้ำตาลไปมากเท่าไหร่กันรีไวล์เฮย์โจวปล่อยริมฝีปากของผมให้เป็นอิสระเมื่อหลังของผมอยู่ติดกับเตียงขนาดคิงไซต์ ผมพยายามหายใจเอาอากาศเข้าปอดเพื่อตอบคำถามนั้น แต่ไม่นานริมฝีปากที่อยู่ห่างกันเพียงไม่กี่มิลก็ประกบลงมาใหม่อีกครั้ง และครั้งนี้เฮย์โจวก็ไม่เปิดโอกาสให้ผมได้ตอบอีกจนผมแทบหายใจไม่ออก

อื้มมม…!” ผมพยายามดันตัวคนที่คล่อมผมอยู่ด้านบนออกเมื่อผมกำลังจะตายจากจูบครั้งนี้จริงๆ สมองของผมกำลังมึนเบลอจากการขาดออกซิเจนไปหล่อเลี้ยง ใจผมก็เต้นแรงจนร่างกายรู้สึกอ่อนล้าและไม่มีแรง แถมตอนนี้ภายในร่างกายผมยังรู้สึกร้อนรุ่มเหมือนกับมีใครเอาไฟมาสุมร่างของผมไว้อีก

เฮือก!” ผมหอบเอาอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ทันทีเมื่อเฮย์โจวยอมถอนริมฝีปากออกไปก่อนที่ผมจะได้ขาดใจตายไปจริงๆ 

ใครสอนให้แกหายใจทางปากตอนจูบรีไวล์เฮย์โจวใช้นิ้วหัวแม่มือลูบริมฝีปากล่างของผมไปด้วยตอนพูด ผมเลยเผลออ้าปากงับนิ้วนั้นไปเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้

ไม่มีใครสอนทั้งนั้นแหละครับ เพราะผมไม่เคยจูบ” …แบบลึกซึ้งขนาดนี้มาก่อน ผมต่อที่เหลือเอาในใจแต่ไม่ได้พูดออกไป และปล่อยให้อีกคนได้เข้าใจไปแบบนั้น

เด็กเลี้ยงแกะ

อื้ออ!” ดูเหมือนว่าคำโกหกเล็กๆ ของผมจะถูกจับได้ในทันที รีไวล์เฮย์โจวประกบริมฝีปากลงมาอีกครั้งและอีกครั้งโดยไม่ปล่อยให้ผมได้มีโอกาสคัดค้าน แต่ยิ่งคนด้านบนประกบริมฝีปากลงมามากครั้งเท่าไหร่ ความรู้สึกแทบขาดใจก็ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกวาบหวานมากขึ้นเท่านั้น จนกระทั่งตอนนี้ผมถึงขนาดยกแขนขึ้นคล้องคอคนด้านบนเพื่อให้อีกคนขยับเข้ามาใกล้ผมมากยิ่งขึ้น

จูบนี่สำหรับอะไรกันครับผมถามตอนอีกคนปล่อยโอกาสให้ผมได้หายใจ แต่รีไวล์เฮย์โจวก็ไม่ได้หวั่นไหวต่อคำถามของผมเลยสักนิดแล้วตอบผมกลับมาด้วยใบหน้านิ่งตายสนิท

ความเห็นเรื่องเครป

“…..”

“…..”

อุ๊บ! ฮ่าๆๆๆๆ อื้ม! อื้ออ…” ผมระเบิดเสียงหัวเราะออกมาเมื่อข้ออ้างของคนด้านบนช่างดูน่ารักเสียจริงในความรู้สึกของผม แต่เหมือนว่าเฮย์โจวจะอ่านความคิดของผมออกจึงประกบริมฝีปากลงมาอีกครั้งปิดเสียงหัวเราะของผมเอาไว้แน่น ผมขยับริมฝีปากจูบตอบรสจูบอันเกรี้ยวกราดอย่างไม่พอใจของคนด้านบนและเปลี่ยนมันให้กลายเป็นจูบอันหวานละมุนเหมือนรสชาติของเครปอันผิดพลาดของผมซึ่งเขาช่วยกินให้

จูบนี่สำหรับอะไรเมื่อผมผละริมฝีปากออกมารีไวล์เฮย์โจวก็ถามผมด้วยประโยคเดียวกันกับที่ผมเคยถามเขาทันที ผมจึงฉีกยิ้มกว้างส่งไปให้ก่อนจะตอบคำถามอย่างอารมณ์ดี

ขอโทษเรื่องเครปครับ

“…..”

“^^”

หึรีไวล์เฮย์โจวส่งเสียงหัวเราะในลำคอพลางยกมุมปากขึ้นน้อยๆ ก่อนจะประกบริมฝีปากลงมาจูบผมอีกครั้งด้วยรสจูบที่หวานซึ้งยิ่งกว่าจูบของผมเมื่อกี้เป็นร้อยเท่า


เอาเถอะครับ เพราะเห็นว่าน่ารักดีครั้งนี้ผมจะยังไม่คาดคั้นเอาความจริงกับเฮย์โจวก็ได้ แต่ถ้ามีครั้งหน้าเมื่อไหร่ก็เตรียมตัวตอบคำถามของผมแต่โดยดีด้วยนะครับ รีไวล์เฮย์โจว~



——————————————50%




หลังจากจูบมาราธอนจนทำให้ปากผมบวมฉึ่ง รีไวล์เฮย์โจวก็นอนนิ่งอยู่บนเตียงข้างๆ ผมโดยปล่อยให้ความเงียบกลืนกินพวกเราเอาไว้ แต่มันก็แปลกดีเหมือนกันเพราะความเงียบในครั้งนี้มันกลับไม่ได้รู้สึกน่าอึดอัดเหมือนกับครั้งก่อนๆ ผมหันไปมองรีไวล์เฮย์โจวที่นอนมองเพดานนิ่งอยู่ข้างๆ แล้วก็ต้องสะดุ้งตอนที่เฮย์โจวหันหน้ากลับมาเหมือนกับรู้ว่าผมกำลังแอบมองเขาอยู่ก่อนนานแล้ว

“…..”

“…..” รีไวล์เฮย์โจวไม่พูดอะไรและทำเพียงแค่มองหน้าผมนิ่งๆ ซึ่งผมก็ไม่ได้พูดอะไรกลับไปเช่นกัน ผมมีคำถามมากมายที่ต้องการคำตอบจากรีไวล์เฮย์โจว แต่สำหรับตอนนี้ผมคิดว่าผมยังไม่ต้องถามคำถามพวกนั้นก็ได้ เพราะผมกำลังอิ่มเอมกับความเงียบอันน่าพอใจนี้อยู่

แกยิ้มทำไมรีไวล์เฮย์โจวเป็นคนทำลายความเงียบขึ้นเมื่อผมส่งยิ้มไปให้ ผมก็ไม่ได้ตั้งใจจะยิ้มหรอกนะ แต่แค่เห็นหน้าเฮย์โจวริมฝีปากของผมมันก็วาดรอยยิ้มขึ้นมาเอง

ไม่รู้สิครับผมตอบแล้วก็ยิ้มกว้างขึ้น รีไวล์เฮย์โจวจึงขมวดคิ้วแล้วหรี่ตามองผม

ป๊อก!

โอ๊ย! เฮย์โจวดีดหน้าผากผมทำไมกันครับ!” 

ไม่รู้

อย่ามาลอกคำตอบกันนะครับ!” ผมทำหน้าบึ้งพลางยกมือขึ้นลูบหน้าผากตัวเองป้อยๆ ดีดมาซะไม่มีออมแรงเลย ผมล่ะแอบคิดว่ากะโหลกจะร้าวซะแล้ว

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่บรรยากาศระหว่างเรามันไม่ได้มีความน่าอึดอัดอีกต่อไปแล้ว ผ่านไปแค่ไม่กี่ชั่วโมงแต่ทำไมผมถึงได้จำความรู้สึกโกรธจะเป็นจะตายจากเมื่อชั่วโมงก่อนไม่ได้เลยนะ นี่ผมหายโกรธเฮย์โจวง่ายเกินไปรึเปล่า? จะว่าไปแล้วเฮย์โจวก็ไม่ได้ทำอะไรพิเศษเพื่อง้อผมเลยสักนิด ไม่มีการสารภาพรัก ไม่มีอีเว้นดีๆ หรือไม่มีแม้แต่ของขวัญ แต่แค่มีเฮย์โจวมายืนอยู่ตรงหน้า รับฟังเรื่องราวของผมอย่างตั้งใจ และสัมผัสผมด้วยข้ออ้างแสนน่ารัก ผมก็ลืมสิ้นความรู้สึกโกรธจนเกือบจะต่อยหน้าอีกคนก่อนหน้านั้นไปซะสนิท

อื้มมคิดไปคิดมานี่ผมควรโกรธเฮย์โจวต่ออีกหน่อยดีไหมนะ…?

ทำหน้ายุ่งคิดอะไรของแกอยู่รีไวล์เฮย์โจวแนบมือหนาลงมาบนพวงแก้มของผมพลางใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไปมาเบาๆ ทำเอาความคิดก่อนหน้านี้ของผมเตลิดหนีหายไปหมด

มะ..ไม่ได้คิดอะไรครับความจริงต้องตอบว่าคิดอะไรไม่ออกแล้วครับแต่รู้สึกว่ามันจะตรงตัวเกินไป ผมเลยตอบไปแบบนั้นแทน

รีไวล์เฮย์โจวก็ไม่ได้คาดคั้นอะไรอีกแต่กลับไม่ยอมเอามือออกไปจากใบหน้าของผม ทำให้ผมต้องหลุบตาลงเพราะรู้สึกได้ว่าใบหน้าตัวเองเห่อร้อนขึ้น ปลายนิ้วที่สัมผัสลงมาบนพวงแก้มของผมมันร้อนจนทำให้ผมต้องรู้สึกร้อนตามทุกครั้งที่ปลายนิ้วนั้นลากผ่าน ผมเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อจู่ๆ ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนจนทำตัวไม่ถูก อยากจะบอกให้เฮย์โจวหยุดสัมผัสผมแบบนี้ได้แล้วแต่ก็กลับรู้สึกดีทุกครั้งเมื่อปลายนิ้วลากผ่านใบหน้าของผมอย่างอ่อนโยนจนอยากจะหยุดเวลานี้เอาไว้ด้วย ท่าทางสมองผมจะไหม้เกรียมจากความร้อนที่อีกคนส่งผ่านมาจนใช้การไม่ได้แล้วแน่ๆ!

เฮือก!” ผมสะดุ้งโหยงแล้วถอยห่างออกจากรีไวล์เฮย์โจวทันทีที่ปลายนิ้วลากผ่านไปสัมผัสใบหู ผมปิดหูตัวเองเอาไว้แน่นแล้วมองอีกคนที่ยังคงยกมือค้างเอาไว้ด้วยความหวาดระแวง รีไวล์เฮย์โจวจึงยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจก่อนจะยอมเอามือลง แต่ผมก็ยังรู้สึกเลิกระแวงไม่ได้อยู่ดี

ทำท่าขู่เป็นแมวไปได้

ผมก็ต้องระวังตัวไว้ก่อนสิครับ ไม่งั้นเดี๋ยวเฮย์โจวก็แกล้งผมอีก ( '^' )”

ตามใจ

“…( '^' )” ผมยังคงระแวงคนนอนข้างๆ ไม่เลิกแม้เฮย์โจวจะไม่ได้มีท่าทีจะทำอะไรผมอีก

เผลอตัวเป็นไม่ได้สบโอกาสเมื่อไหร่รีไวล์เฮย์โจวก็มักจะแกล้งผมตลอด จนผมไม่แน่ใจแล้วว่าอีกคนจะนิ่งหรือจะขี้เล่นกันแน่ แต่เอาเถอะ กลับมาเป็นรีไวล์เฮย์โจวคนเก่าได้แบบนี้ก็ดีแล้ว รีไวล์เฮย์โจวที่ขี้แกล้งก็ดีกว่ารีไวล์เฮย์โจวที่เย็นชามาตลอดสองวันมานี้เยอะ

อะ! จะว่าไปแล้วผมก็เพิ่งนึกอะไรออก เพราะความโกรธและจูบสุดเซอร์ไพร้ก่อนหน้านี้ทำให้ผมเกือบลืมมันไปเลย แต่พออะไรๆ เริ่มกลับมาเข้ารูปเข้ารอยผมก็นึกเรื่องที่ยังรู้สึกค้างคาใจอยู่จนถึงตอนนี้ออกทันที

เฮย์โจวครับ ผมคิดว่าผมกับเฮย์โจวเรายังมีเรื่องที่ยังต้องเคลียกันอยู่ผมพูดขึ้นทันทีที่นึกขึ้นได้ ทำให้รีไวล์เฮย์โจวมองหน้าผมพลางขมวดคิ้ว

เรื่อง?”

เรื่องเกี่ยวกับตลอดสองวันที่ผ่านมานี้แหละครับ

อะไร?”

ทำไมจู่ๆ ตลอดสองวันที่ผ่านมานี้เฮย์โจวถึงได้เย็นชากับผมล่ะครับผมยอมยกคำถามมากมายเอาไว้ทีหลังก็จริง แต่เฉพาะคำถามนี้เท่านั้นที่ผมเอาไว้ทีหลังไม่ได้ เพราะสาเหตุที่เฮย์โจวเย็นชากับผมมันนำมาซึ่งเหตุการณ์ที่พวกเราทะเลาะกันมาตลอดสองวัน เพราะฉะนั้นผมถึงอยากรู้ว่าเหตุผลจริงๆ ของเรื่องที่ทำให้เราต้องมาทะเลาะกันมันคืออะไรกันแน่

“…..”

เฮย์โจว…?” เพราะเฮย์โจวนิ่งเงียบไปเลยหลังจากผมถามจบ ผมจึงต้องขยับตัวเข้าไปใกล้อีกคนอีกครั้งเพื่อดูว่าเฮย์โจวเป็นอะไรรึเปล่า

เพราะแกชอบผู้หญิง

หะ?” ผมทำหน้าเอ๋อไปทันทีเมื่อเฮย์โจวตอบกลับมาแบบนั้น คือไอ้เหตุที่ผมชอบผู้หญิงนี่มันมาเกี่ยวอะไรกับการที่เฮย์โจวทำตัวเย็นชากับผมไม่ทราบครับ?

นั่นแหละเหตุผล

ไม่ๆๆ เดี๋ยวก่อน! ผมไม่เข้าใจครับ เรื่องที่ผมชอบผู้หญิง กับเรื่องที่จู่ๆ เฮย์โจวก็ทำตัวเย็นชากับผม มันมาเกี่ยวข้องกันได้ยังไงครับ?” ผมรีบยกมือห้ามทันทีเมื่ออีกคนทำท่าจะตัดจบไปแบบนั้น มันยังไม่จบเฟ้ย! ไม่เคลีย! ไม่เห็นจะเข้าใจอะไรเพิ่มเลย โปรดช่วยอธิบายมากกว่านี้ทีเถอะครับเฮย์โจว!

เจ้าหนู แกชอบผู้หญิงใช่ไหม

เอะ? ก็ใช่ครับ…?” ผมตอบกลับไปด้วยความไม่แน่ใจว่าทำไมจู่ๆ เฮย์โจวถึงถามคำถามนี้กับผม แต่เฮย์โจวก็ไม่ได้ปล่อยให้ผมต้องงนานและช่วยอธิบายให้ผมได้เข้าใจในเวลาต่อมา

อย่างที่แกเคยพูดโลกนี้มันเปลี่ยนไปแล้ว ที่นี่ไม่มีกำแพง ไททันกลายเป็นแค่เรื่องเล่า ฉันเป็นปาติซิเย่และแกก็เป็นนักเขียน แกไม่ต้องมีหน้าที่ที่ต้องทำตามคำสั่งของฉัน และฉันก็ไม่ใช่คนที่แกต้องเคารพหรือคนที่คอยจับตาดูแกอีกต่อไป แกสามารถเลือกที่จะทำอะไรก็ได้ตามใจตัวเองอย่างอิสระ ไม่ว่าจะเรื่องเรียน เส้นทางอาชีพในอนาคต สิ่งที่ชอบหรือแม้กระทั่งคนที่ชอบ

“…..”

ฉันไม่รู้ว่าทำไมแกถึงได้ยึดติดกับฉันนัก ฉันเลยคิดว่าบางทีแกอาจจะยึดติดกับความทรงจำและความรู้สึกในอดีตมากเกินไป และถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ ฉันก็อยากให้แกปล่อยวางอดีตทั้งหมดแล้วมองดูปัจจุบันของตัวแกให้ดีๆ มันยังมีทางเลือกอีกมากมายให้แกเลือกได้ มีผู้คนอีกหลากหลายที่แกจะได้พบและมีความรักที่อาจรอแกอยู่ในอนาคต

“…..”

ฉันไม่อยากให้แกเอาความรู้สึกที่มันเป็นอดีตไปแล้วมาตัดสินอนาคตของแก เพราะความจริงแล้วแกไม่ได้ชอบผู้ชายแต่ชอบผู้หญิงใช่ไหม

จากคำอธิบายทั้งหมดของรีไวล์เฮย์โจวมันก็ช่วยให้ผมสรุปได้อย่างหนึ่งว่าเฮย์โจวกำลังเป็นห่วงผมอยู่ในประโยคที่พูดมาทั้งหมด ไม่มีคำพูดไหนเลยที่เฮย์โจวจะพูดขึ้นเพื่อตัวเขาเอง และมันล้วนแต่เต็มไปด้วยเรื่องของผมทั้งนั้น ผมไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าเฮย์โจวจะคิดมากมายขนาดนี้เพื่อผม และมันก็ทำให้ผมรู้สึกดีใจจนหัวใจฟูฟ่องที่ได้รู้ว่าอีกคนแคร์ผมมากแค่ไหน แต่ผมว่ายังมีอีกเรื่องหนึ่งที่เฮย์โจวยังเข้าใจผมผิดอยู่

ดูเหมือนว่าเฮย์โจวจะยังเข้าใจผมผิดอยู่นะครับ ผมชอบผู้หญิงก็จริง แต่ผมก็ไม่เคยบอกว่าผมเกลียดผู้ชายนะครับ

แกชอบผู้ชาย?”

อื้มม จะให้บอกว่าชอบก็คงไม่ได้หรอกครับ เพราะผมไม่เคยลองคบกับผู้ชายมาก่อนผมเลยไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วผมชอบผู้ชายรึเปล่า? แต่ความจริงแล้วผมอาจจะชอบทั้งผู้หญิงและผู้ชายหรืออาจจะไม่ได้ชอบทั้งคู่เลยก็ได้นะครับ

ยังไงแน่?”

อย่างที่ผมเคยบอกกับเฮย์โจวไปก่อนหน้านี้ ผมใช้ชีวิตอยู่กับการชอบเฮย์โจวมาตลอด 22 ปี แล้วผมก็ไม่เคยมองใครแล้วรู้สึกชอบอีกเลยไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย ผมเลยไม่เคยรู้ว่าจริงๆ แล้วตัวเองจะชอบผู้หญิงหรือผู้ชาย จะชอบทั้งคู่หรืออาจจะไม่ได้ชอบเลยกันแน่ ผมเลยยังไม่แน่ใจมาจนถึงปัจจุบันนี้แหละครับ

“…..”

สรุปเลยนะครับถ้าเฮย์โจวเป็นผู้หญิงผมก็คงชอบผู้หญิง แต่ถ้าเฮย์โจวเป็นผู้ชายผมก็จะชอบผู้ชาย เข้าใจแล้วนะครับเฮย์โจว ^^”

จุ๊บ!

ยังไม่เข้าใจ…”

อื้ออ ไม่เอานะครับ ผมเจ็บปากไปหมดละอื้ออ!” พูดไม่ทันจบดีรีไวล์เฮย์โจวก็ดึงใบหน้าผมเข้าไปใกล้แล้วประกบริมฝีปากลงมาอีกรอบทันที จะจูบจนปากผมเปื่อยเลยรึไง แค่นี้ปากผมก็บวมจนไม่รู้จะบวมไปมากกว่านี้ได้ยังไงแล้วนะ!

พะ..พอแล้วครับ! แฮ่ก! แฮ่กๆๆผมผลักรีไวล์เฮย์โจวออกได้สำเร็จก่อนจะหอบกอบโกยเอาอากาศเข้าปอดอย่างหนัก คนบ้าอะไรจูบเหมือนจะฆ่ากันให้ตายตลอด ช่วยปล่อยให้ผมหายใจบางเถอะนะบางที

หึๆแล้วยังมีหน้ามาหัวเราะอีก!

ไม่ต้องมาหัวเราะเลยครับ! เรื่องเหตุผลที่เฮย์โจวเย็นชากับผมยังไม่ได้เคลียนะครับ

อะไรอีกรีไวล์เฮย์โจวหยุดหัวเราะแล้วกลับมาขมวดคิ้วทำหน้างง ผมจึงกระแอมไอเล็กน้อยก่อนค่อยเริ่มพูดต่อ

อะแฮ่ม! เรื่องที่เฮย์โจวอธิบายมาทั้งหมดผมเข้าใจดีแล้วครับ แต่ผมยังไม่รู้เลยนะครับว่าทำไมเรื่องที่ผมชอบผู้หญิงหรือผู้ชายถึงทำให้เฮย์โจวทำท่าทางเย็นชาใส่ผม แล้วจะว่าไปทำไมเฮย์โจวถึงคิดว่าผมชอบผู้หญิงแล้วไม่ได้ชอบผู้ชายล่ะครับ

“…..” หลังจบคำถามรีไวล์เฮย์โจวก็เงียบไปแถมยังหลบสายตาไปจากผมอีกต่างหาก มีพิรุธนี่มันมีพิรุธสุดๆ ไปเลย!

เฮย์โจวผมเรียกอย่างคาดคั้นเฮย์โจวจึงยอมหันสายตากลับมาสบกับดวงตาของผม 

เพราะวันนั้นแกหน้าแดงกับผู้หญิงคนนั้น” 

เอะ? วันไหน? แล้วผู้หญิงคนนั้นที่ว่านี่คือใครกันครับ?”

ฉันไม่รู้อ้าว! เดี๋ยวสิครับท่านรีไวล์ ถ้าเฮย์โจวไม่รู้แล้วกระผมจะตรัสรู้ไหมล่ะครับท่าน

ผมพยายามนึกให้ออกว่าวันนั้นที่รีไวล์เฮย์โจวพูดถึงมันคือวันไหน แล้วผู้หญิงคนนั้นที่ว่าคือใคร แต่สมองของผมมันกลับว่างเปล่าไปหมดและคิดอะไรไม่ออกเลยสักอย่างเดียว

เฮย์โจวหมายถึงวันไหนกันแน่ครับ ผมนึกไม่ออกเลยผมถามเมื่อจนปัญญาจะคิดเอาเองแล้ว ผมเจอผู้หญิงมาก็เยอะทั้งจะลูกค้า ทั้งจะเจ้าของร้านที่เคยไปเดินซื้อของกับเฮย์โจว แล้วไหนจะคนที่เดินผ่านไปมาอีก จะให้มาระบุเอาเองมาวันนั้นคือวันไหนนี่ผมจนปัญญาจริงๆ

วันงานแสดงภาพถ่ายงานแสดงภาพถ่าย? หมายถึงวันที่ผมกับเฮย์โจวไปเดินดูงานจัดแสดงภาพถ่ายโปรเจ็คของยูมิลน่ะเหรอ? เมื่อคิดย้อนไปถึงวันที่ผมไปเดินดูงานจัดแสดงของยูมิลกับเฮย์โจวภาพของเหตุการณ์หนึ่งในตอนที่ผมยังเดินดูงานกับเฮย์โจวกันแค่สองคนก็ไหลเข้ามาในสมอง นี่หรือว่า…!

เฮย์โจวหมายถึงตอนที่มีผู้หญิงคนหนึ่งล้มเข้ามาชนผมใช่ไหมครับ

“…..” รีไวล์เฮย์โจวไม่ตอบ แต่ดวงตาสีเทาที่ขุ่นมัวก็บอกให้ผมได้รู้ว่าที่ผมเดาน่ะถูกแล้ว

เฮย์โจว นี่หรือว่าเฮย์โจว…‘หึงผมเหรอครับ?”

“…..”

“…..”

อุ๊บ! ฮ่าๆๆๆ โอ๊ยๆ! ขอโทษครับๆ เลิกกอดผมได้แล้วครับเฮย์โจว ผมเจ็บตัวไปหมดแล้วผมเผลอหลุดหัวเราะออกมาแต่ก็โดนรีไวล์เฮย์โจวคว้าตัวผมไปกอดเอาไว้แน่นจนกระดูกผมแทบแหลกทันที ทำให้ผมหยุดหัวเราะแทบไม่ทัน แต่ก็ยังไม่ยอมหุบรอยยิ้มกว้างบนริมฝีปาก

หยุดยิ้ม!”

หยุดไม่ได้ครับ ^^”

“( -*- )+”

“^____^”

“( -*- )+++”

เฮย์โจวครับ

มีอะไร

ผมชอบเฮย์โจวมากที่สุดในโลกเลยครับ! ฮี่ๆ (><)” 

“…ปัญญาอ่อน ( - -)”

ถึงตอนนี้ผมกับรีไวล์เฮย์โจวจะยังระบุสถานะอะไรชัดเจนไม่ได้ ไม่รู้ว่าหลังจากนี้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเราจะดำเนินต่อไปเป็นอย่างไร หรือจะจบลงด้วยรูปแบบไหน แต่ถึงผมจะไม่ได้ล่วงรู้อนาคต ก็มีสิ่งหนึ่งที่ผมรู้อย่างแน่นอนว่า

ความรักของผมไม่ได้เริ่มต้นจากศูนย์และจบลงที่หนึ่งร้อย แต่มันเริ่มต้นจากร้อยและกำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ไปจนถึงอินฟินิตี้เพราะฉะนั้นไม่ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร ผมก็เชื่อเป็นอย่างยิ่งว่าความรู้สึกชอบที่ผมมีให้กับรีไวล์เฮย์โจวมันจะไม่มีวันลดน้อยลงอย่างแน่นอน




หลังจากผมกับรีไวล์เฮย์โจวกลับมาคืนดีกันก็ดูเหมือนทุกคนจะพลอยถอนหายใจอย่างโล่งอกไปด้วย เพราะในระหว่างที่พวกผมทะเลาะกัน รีไวล์เฮย์โจวมักจะปล่อยรังสีอันตรายจนไม่น่าเข้าใกล้ออกมาเสมอจนทำให้แม้กระทั่งฮันจิซังก็ยังขอดูอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ เพราะไม่อยากโดนลูกหลงไปด้วย ตอนทะเลาะกันผมก็ไม่เคยสังเกตหรอกว่าเฮย์โจวเป็นแบบนั้นจริงรึเปล่า แต่ฟังจากปากคำของฮันจิซังและฮิวแล้วก็น่าจะเป็นแบบนั้นจริงๆ นั่นแหละ

วันนี้ชาช่าและยูมิลได้มีเวลามาเยี่ยมผมที่ร้านหลังจากไม่ได้มาซะหลายวันเพราะติดงานของมหาลัย ยูมิลดูจะอิ่มเอมมากขึ้นเพราะพองานเสร็จชีวิตก็ว่างขึ้นมาทันที ส่วนชาช่าก็ยังคงเป็นชาช่าที่สุดจะร่าเริงและกินเก่งคนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ดูจากที่เธอเพิ่งกินข้าวไปสองจานบวกขนมไปอีกสารพัดอย่างแล้วยังมาต่อที่เครปซึ่งผมลองทำออกมาแก้มือใหม่ได้ ผมคิดว่ากระเพาะของเธอช่างไม่ธรรมดาจริงๆ

อ่า~ อิ่มแล้วๆชาช่ายกมือขึ้นลูบท้องตัวเองแต่ก็ยังไม่วายยื่นมือไปหยิบน้ำปั่นที่ฮันจิซังเพิ่งทำมาให้ขึ้นดื่มต่อ นี่อิ่มแล้วแน่นะ?

สมควร วันนี้เธอกินเยอะไปรึเปล่าชาช่าผมถามหลังจากมองซากจานที่ใช้แล้วกองเป็นเพนินอยู่ข้างๆ ชาช่า ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงตัวแค่นี้จะกินได้เยอะยิ่งกว่าขนาดตัวเกือบสิบเท่า!

ก็วันนี้ฉันต้องใช้แรงเยอะนี่นา

ไปทำอะไรมาเหรอ?”

ไม่ใช่ๆ หลังจากนี้ต่างหากชาช่าพูดพลางส่งยิ้มกรุ้มกริ่มที่ทำเอาผมรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ มาให้ แต่ไม่ทันที่ผมจะได้ทำอะไรฝ่ามือหนักๆ ก็ตะบบลงมาบนไหล่ทั้งสองข้าง

หมับ!

เฮ้ย! ทำอะไรของเธอน่ะยูมิล!?”

น่าๆ

ชาช่า! นั่นเอาอะไรออกมาน่ะ!”

น่าๆ

พวกเธอสองคนอื้อ!!!”

ชู่~ ช่วยอยู่เงียบๆ สักพักนะจ๊ะ เอเลน~” ชาช่ามองมาทางผมพลางส่งยิ้มซะหวานหยดมาให้ แต่ผมกลับไม่ได้รู้สึกยินดีไปกับรอยยิ้มของเธอเลย แล้วนี่ทำไมผมต้องโดนปิดปากอยู่แบบนี้ด้วย! นี่มันเรื่องอะไรกันวะเนี่ยยยยย!?


กว่าสองสาวจะเลิกยุ่งวุ่นวายกับตัวผมได้ ผมก็ได้มาอยู่ในชุดใหม่ด้วยฝีมือการตัดเย็บของยูมิลเรียบร้อยแล้ว และยังไม่หมดแค่นั้นชาช่ากับยูมิลยังมัดตัวผมเอาไว้แน่นไม่ยอมให้ผมขัดขืนแล้วลากผมไปหยุดยืนอยู่หน้าห้องของคนที่คุณก็รู้ว่าใครอีก!

อื้อๆๆๆ!” ผมพยายามประท้วงแม้จะมีผ้ามัดปิดปากตัวเองเอาไว้อยู่ แต่ยูมิลกับชาช่าไม่ฟังแล้วยังมีหน้ามาส่งยิ้มหวานหยดเคลือบยาพิษให้กับผมอีก!

ทำตัวให้สมบทบาทด้วยล่ะเอเลน

ขอให้สนุกนะเอเลน~”

อื้อออออ!!” ใครก็ได้ช่วยฟังผมหน่อย! ผมไม่อยากเข้าไป! ไม่อยากเข้าไปด้วยชุดแบบนี้ ไม่อยากเข้าไปตอนนี้ และไม่อยากเข้าไปในห้องนั้นสุดๆ!!

ตอนนี้ผมอยู่ที่ไหนน่ะเหรอ? อย่างที่พวกคุณคงจะเดากันได้ ตอนนี้ผมกำลังยืนอยู่ในห้องสวีตสุดหรูของโรงแรมระดับห้าดาว และตอนนี้ยูมิลก็กำลังลงมือเคาะประตูหน้าห้องๆ หนึ่งภายในห้องสวีตแห่งนี้ ผมได้ยินเสียงฝีเท้าที่กำลังเดินเข้ามาใกล้จากอีกฟากของประตู และผมก็ได้แต่หน้าถอดสีเมื่อประตูบานหนาค่อยๆ เปิดออกกว้างจนสามารถเห็นบุคคลผู้เป็นเจ้าของห้องอย่างชัดเจน

มีอะไรรีไวล์เฮย์โจวถามยูมิลด้วยใบหน้านิ่งสนิท แต่พอเห็นผมที่โดนมัดปิดปากและลำตัวถูกห่อด้วยผ้านวมก่อนจะใช้เชือกมัดเอาไว้อีกชั้นอย่างแน่นหนาเฮย์โจวก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ อย่าเพิ่งมัวแต่ทำหน้าประหลาดใจครับเฮย์โจว มาช่วยผมก๊อนนน!

ฉันเอาของมาส่งค่ะหัวหน้า

ของ…?”

ที่เราตกลงกันไว้ก่อนหัวหน้าจะไปถ่ายแบบให้ฉันไงคะอะไร!? นี่ตกลงอะไรกันไว้ก่อนไปถ่ายแบบไม่ทราบครับ! นี่มันเรื่องอะไรกันผมงงไปหมดแล้ว! ผมมองยูมิลสลับกับใบหน้าครุ่นคิดของรีไวล์เฮย์โจว ก่อนจะต้องหน้าซีดกว่าเก่าเมื่อเฮย์โจวค่อยๆ ยกยิ้มมุมปากขึ้นเหมือนกับเขาจะนึกอะไรออกแล้ว นี่มันคืออะไรไม่รู้แหละ รู้แต่ว่าตอนนี้ผมต้องซวยแล้วแน่ๆ!

งั้ก็ขอให้มีความสุขนะคะหัวหน้า~”

ตุบ!

อื้อ!?” ผมถูกโยนไปใส่รีไวล์เฮย์โจวโดยฝีมือของชาช่า ซึ่งเฮย์โจวก็รับร่างของผมเอาไว้ได้ทันก่อนที่ผมจะหน้าทิ่มกับพื้น รอดมาหวุดหวิด เกือบจะได้ไปนอนวัดพื้นแล้วไหมล่ะ!

ปัง!

ประตูห้องถูกปิดเสียงดังตามหลัง และแล้วตอนนี้ภายในห้องก็เหลือเพียงผมกับรีไวล์เฮย์โจวกันอยู่แค่สองคน เอื๊อก! รู้สึกไม่ปลอดภัยกว่าเดิมในหลายๆ ความหมาย

ผมไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองว่าตอนนี้เฮย์โจวกำลังทำอะไรอยู่ และได้แต่คิดหาทางออกไปจากที่แห่งนี้ให้ไวที่สุด แต่ก่อนที่ผมจะทันได้คิดอะไรออกร่างของผมก็ถูกยกขึ้นพาดบ่าของเจ้าของห้องก่อนจะมาบรรจบลงบนเตียงใหญ่ขนาดคิงไซส์

ตุบ

อื้อๆๆ!” ผมพยายามประท้วงต่อความอยุติธรรมและดิ้นไปมาเพื่อหาทางหลุดออกไปจากเจ้าก้อนผ้านวมที่มัดตัวผมอยู่ แต่ไม่ว่าผมจะดิ้นแรงแค่ไหนผมก็ยังไม่สามารถหลุดออกไปจากเจ้าผ้านวมที่พันตัวผมอยู่นี้ได้เลย และพอผมหยุดดิ้นเพราะความเหนื่อย ผมก็พบว่ารีไวล์เฮย์โจวกำลังยืนกอดอกมองผมอยู่นานแล้ว ถ้าจะยืนดูกันเฉยๆ ก็หัดมาช่วยกันซะบ้างเส่!

ไม่ดิ้นต่อ?”

อื้อๆๆ อื้อออ!!” ยังจะมีหน้ามาถาม มาช่วยแก้มัดผมเดี๋ยวนี้เลยนะ!

ดูเหมือนรีไวล์เฮย์โจวจะรับรู้ได้ถึงอารมณ์อันมาคุของผมได้ในที่สุดจึงมาช่วยแก้เชือกที่มัดอยู่รอบผ้านวมออกให้ผม ก่อนจะตามด้วยแก้มัดปากให้ผมด้วย แต่ก่อนที่อีกคนจะได้ดึงเจ้าก้อนผ้านวมที่แก้มัดแล้วออกไปจากตัวผม ผมก็ยื้อจับมันไว้อย่างสุดชีวิตจนอีกคนได้แต่มองหน้าผมงงๆ

ปล่อย

ไม่ครับ!”

แล้วแกจะห่อตัวไว้ทำไม เมื่อกี้ยังดิ้นจะเป็นจะตายเพราะอยากเอามันออกอยู่เลยรีไวล์เฮย์โจวมองหน้าผมอย่างไม่เข้าใจเมื่อผมยังไม่ยอมปล่อยมือจากผ้านวมผืนนั้น

คือมันอะ!” ผมร้องเสียงหลงเมื่อรีไวล์เฮย์โจวดึงผ้านวมสุดแรงในตอนที่ผมเผลอ ทำให้ผ้านวมผืนนั้นหลุดออกจากตัวผมไปตกอยู่บนพื้น

“…!!”

“…..” อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้นครับผมขอร้อง! ผมเม้มริมฝีปากเอาไว้แน่นเมื่อรีไวล์เฮย์โจวกำลังจ้องร่างของผมอยู่ด้วยสายตาตกตะลึง จะโทษเฮย์โจวอย่างเดียวก็คงไม่ได้เพราะตอนผมเห็นตัวเองในกระจกครั้งแรกผมก็มีใบหน้าไม่ต่างไปจากรีไวล์เฮย์โจวในตอนนี้เท่าไหร่หรอก

ชุดที่ยูมิลจับผมใส่ในครั้งนี้ไม่ได้แตกต่างไปจากชุดในครั้งก่อนมากนัก เพียงแต่ไม่ได้มีดีไซน์ซีทรูอีกแล้วแต่เป็นดีไซน์เว้าแหว่งที่เห็นผิวเนื้อผมภายใต้ร่มผ้าอย่างวับๆ แวมๆ แทน แล้วเจ้ากางเกงขาสั้นที่ไม่แน่ใจว่าสั้นกว่าคราวที่แล้วรึเปล่าก็มีก้อนขนปุกปุยอยู่ด้านหลังเป็นกระจุกกลมๆ เหมือนหางกระต่ายอยู่ด้วย และยังไม่หมดเพียงเท่านั้นเพราะตอนนี้ขายาวๆ ของผมกำลังมีถุงน่องตาข่ายสีดำถูกสวมอยู่

“…..”

พะ..พูดอะไรสักอย่างสิครับยิ่งอีกคนเอาแต่จ้องเฉยๆ ผมก็ยิ่งอาย เลยรวบรวมความกล้าแล้วพูดออกไปแบบนั้น แต่ก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าควรพูดออกไปรึเปล่าเพราะดวงตาสีเทาดูวิบวับขึ้นมาทันทีหลังจากผมพูดจบ

โฮ่ นี่แกตั้งใจใส่มาหาฉัน?” รีไวล์เฮย์โจวพูดพลางเดินเข้าใกล้แล้วนั่งลงบนเตียงไม่ห่างไปจากผม

ไม่ใช่แล้วครับ! ทั้งหมดนี่มันฝีมือยูมิลกับชาช่าบังคับให้ผมใส่ต่างหาก!” 

แกสู้แรงผู้หญิงไม่ได้?”

อุ่ก! มะ..มันก็…!” คำพูดแทงใจดำทำเอาผมพูดอะไรไม่ออกแล้วได้แต่เม้มริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บใจ ผมเป็นผู้ชายแน่นอนว่าผมก็มีศักดิ์ศรีของผม ถ้าโดนพูดดูถูกขนาดสูงแรงผู้หญิงไม่ได้ขนาดนี้มันก็ต้องมีเจ็บใจกันบ้าง และยิ่งมันเป็นความจริงก็ยิ่งเจ็บใจเข้าไปอีกคูณสิบ!

ก็?”

มะ..ไม่ใช่สู้ไม่ได้นะครับ แต่ยูมิลกับชาช่าเป็นผู้หญิงจะให้ผมทำรุนแรงกับพวกเธอไปได้ยังไงผมพูดแล้วก็หลบดวงตาสีเทาวิบวับที่จ้องมองมาไม่วางตา จะจ้องกันมากเกินไปแล้วครับเฮย์โจว

หื้มม

พรึบ!

จะ..จะทะ..ทำอะไรน่ะครับ!?” ผมถามอย่างตื่นตระหนกและรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมขาตัวเองไว้ทันทีที่รีไวล์เฮย์โจวลากนิ้วขึ้นไปตามเรียวขาของผมผ่านถุงน่องตาข่าย 

ให้ตายเถอะตกใจหมด! จู่ๆ ก็ลากนิ้วขึ้นมาบนขาอ่อนของคนอื่นซะวาบหวิวขนาดนั้น ถ้าเป็นคนอื่นนี่ผมได้กระโดดถีบขาคู่ไปแล้ว แต่พอเป็นรีไวล์เฮย์โจวผมก็ทำได้แค่อายจนทำอะไรไม่ถูกเท่านั้น ไม่ใช่ว่ารู้สึกไม่ดีหรอกนะ แต่มันก็อดรู้สึกแปลกๆ ไม่ได้อยู่ดี

ทำอะไรของแกรีไวล์เฮย์โจวขมวดคิ้วแล้วเงยหน้ามองผมทันทีที่เห็นผมห่อตัวเองไว้ด้วยผ้าห่ม

เฮย์โจวนั่นแหละครับคิดจะทำอะไร!” ผมถามและยึดเกาะผ้าห่มเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้อีกคนแย่งผ้าห่มไปจากผมได้อีก

ออกมาจากผ้าห่ม

ไม่ครับ! ผมไม่มีวันออกไปเด็ดขาด! เฮย์โจวไปทำข้อตกลงอะไรเอาไว้กับยูมิลกันแน่ครับผมถึงต้องมาถูกจับใส่ชุดหน้าอายพวกนี้อีก!” ผมมองตรงไปยังรีไวล์เฮย์โจวอย่างไม่ยอม เฮย์โจวจึงหรี่ตาลงมองผมกลับมาอย่างกดดัน

จะไม่ออก?”

ไม่ครับ!”

ดี

เอะ? อะ…!!!”

พรึบบ!

ผมตาเหลือกทันทีเมื่อรีไวล์เฮย์โจวมุดเข้ามาในผ้าห่มผืนเดียวกันกับผม ลำตัวแกร่งอยู่เหนือร่างผม มือหนายึดมือของผมเอาไว้กับเตียงทั้งสองข้าง ใบหน้าดุอยู่ใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน และที่สำคัญตอนนี้ดวงตาสีเทาที่กำลังมองสบกับดวงตาของผม มันมีประกายที่ผมไม่รู้จักสะท้อนออกมาให้ลมหายใจของผมสะดุดและไม่สามารถละสายตาหนีไปไหนได้

ปล่อย…” เสียงพูดของผมเบาหวิวอย่างหวาดหวั่นกับสถานการณ์ของตัวเองในตอนนี้ แต่ผมก็ไม่ได้ขยับหรือผลักไสอีกคนออกไปเหมือนคำพูด เพราะจู่ๆ ผมก็ถูกสะกดให้ต้องนอนอยู่นิ่งๆ โดยที่เรี่ยวแรงมันหดหายไปไหนหมดก็ไม่รู้

“…..”

เฮย์โจว…”

ฉันจะทำแค่จูบ

“…..” ผมนิ่งเงียบไปเมื่อเฮย์โจวพูดออกมาแบบนั้น ดวงตาสีเทาบ่งบอกความต้องการอย่างชัดเจนแต่คำพูดที่อีกคนเพิ่งพูดออกมาก็ไม่ได้มีวี่แววล้อเล่นจนผมรู้สึกสับสน

“Just let me kiss you”

“…แค่จูบนะครับ

อืม

ถ้าทำมากกว่านั้นผมจะต่อยเฮย์โจวจริงๆ ด้วย

อืม

สัญญานะครับ

เงียบเถอะ

ก็อื้ออ!” ไม่ทันได้พูดจบริมฝีปากร้อนก็ประกบริมฝีปากของผมลงมาอย่างอดรนทนไม่ไหว จูบของรีไวล์เฮย์โจวในครั้งนี้เหมือนกับเป็นจูบกระชากวิญญาณผมดีๆ นี่เอง เพราะมันช่างเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายจนผมแทบทนรับมันเอาไว้ไม่ไหว

อื้มมม…” ผมจูบตอบอีกคนพลางพยายามหาช่องทางหายใจไปด้วย เพราะเฮย์โจวแทบจะไม่ปล่อยให้ผมได้หายใจเลยก็ประกบริมฝีปากลงมาอีกครั้งและอีกครั้งอย่างคนหิวกระหาย ผมไม่รู้จะตอบสนองกลับไปอย่างไรดี แต่ก็จูบตอบแม้จะดูออกเงอะๆ งะๆ ไปบ้าง

หึๆรีไวล์เฮย์โจวหัวเราะอย่างอารมณ์ดีหลังจากผละริมฝีปากออกไป ไม่ต้องให้เดาเลยว่าเฮย์โจวอารมณ์ดีเรื่องอะไรมันต้องเป็นเพราะตลกจูบสุดเงอะงะของผมแน่ๆ!

“…..” ผมเม้มริมฝีปากแน่นอย่างงอนๆ ก็ใครมันจะไปจูบเก่งเหมือนกับเฮย์โจวล่ะ จูบทีสติผมก็หลุดหายไปไหนไม่รู้ทุกที!

จุ๊บ

เฮย์โจวจูบแก้มผมเหมือนเป็นการกระทำแทนคำขอโทษ แต่ผมก็ยังรู้สึกเฟลไม่หายอยู่ดี นี่จูบผมมันห่วยจนน่าตลกขนาดนั้นเลยเหรอ? ผมก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะจูบเก่งหรอกนะ แต่พอมาเจอถึงขนาดโดนหัวเราะใส่แบบนี้มันก็มีรู้สึกเสียเซลฟ์อยู่เหมือนกัน

เฮือก! ทะ..ทำอะไรน่ะครับ! ไหนบอกว่าจะแค่จูบไงครับ!” ผมสะดุ้งเฮือกทันทีเมื่อความร้อนชื้นลากผ่านใบหูของผมจนรู้สึกขนลุก ร่างกายของผมรู้สึกร้อนขึ้นตามลำดับเมื่อรีไวล์เฮย์โจวค่อยๆ จูบไล่ตั้งแต่ใบหน้าของผมลงไปจนถึงลำคอ

ฮะ..เฮย์โจว อะ!” ผมหดคอหนีสัมผัสหนักๆ บนลำคอแต่ก็ทำอะไรมากไม่ได้เพราะรีไวล์เฮย์โจวยังคงตรึงร่างของผมเอาไว้กับเตียงนอน

อื้อออ๊ะ! ปะ..ปล่อยผม…” ความรู้สึกแปลกๆ เริ่มตีวนขึ้นมาจากช่วงท้อง ผมบิดตัวพยายามหนีมือหนาที่บีบเค้นเข้ามาภายในเสื้อเชิ๊ตตัวยาวของผม ผมอยากจะผลักอีกคนออกแต่มือของผมกลับกำลังกำเสื้อของคนด้านบนเอาไว้แน่น และพอคิดจะดิ้นหนีผมก็กลับพบว่าตัวเองกำลังหอบหายใจอย่างหนักจนไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะสะกดคำพูดออกมาเป็นประโยคยาวๆ ด้วยซ้ำ

“You taste sweet…” มันใช่เวลามาพูดเรื่องแบบนั้นไหมครับ!

ฮะ..เฮย์โจ..อื้ออผมเม้มริมฝีปากเอาไว้แน่นก่อนตัวเองจะเผลอส่งเสียงร้องแปลกๆ ออกไป นี่ผมก็พยายามจะประคองสติตัวเองเอาไว้อย่างถึงที่สุดแล้วนะ แต่ทุกสัมผัส ทุกๆ ที่ที่มือหนานั้นลากผ่าน หรือแม้แต่ริมฝีปากที่กำลังพรหมจูบไปทั่วร่างกายของผมในตอนนี้ ก็ล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่ฉุดกระชากสติสัมปชัญญะของผมออกไปได้อย่างร้ายกาจที่สุด ให้ตายสิ! ผมจะคิดอะไรไม่ออกแล้วนะ ใครก็ได้! โปรดมาช่วยผมที!

ก็อกแก็ก

กึก

แฮ่ก! แฮ่กๆๆผมยังคงหอบหนักหลังจากรีไวล์เฮย์โจวชะงักกึกไปแล้วเพราะเสียงก็อกแก็กที่ได้ยินเมื่อกี้ ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าเสียงที่ช่วยชีวิตผมเอาไว้คือเสียงของอะไร แต่ตอนนี้ผมขอหายใจก่อนแล้วกัน โอ๊ย! เกือบได้ขาดใจตายแล้วไหมล่ะ!

พรึบ

รีไวล์เฮย์โจวใช้ผ้าห่มคลุมร่างของผมเอาไว้ก่อนจะลุกออกไปจากตัวผมแล้วเดินไปที่หน้าประตู ผมจึงพยายามลุกขึ้นมองว่าเกิดอะไรขึ้นรึเปล่าแม้เรี่ยวแรงจะไม่ค่อยมีก็ตาม

ฮิว!?” ผมร้องเรียกชื่อฮิวด้วยความตกใจทันทีที่เห็นเด็กน้อยกำลังหลบอยู่หลังบานประตูและโผล่แค่หัวเข้ามาในห้อง 

นี่ฮิวมาหลบอยู่ตรงนั้นนานเท่าไหร่แล้วเนี่ย!? ความรู้สึกอับอายแล่นริ้วขึ้นมาจนในใจของผมรู้สึกปวดหนึบและอยากจะกัดลิ้นตายมันซะตรงนี้ขึ้นมาดื้อๆ แต่ดูเหมือนว่าใครอีกคนที่อยู่ในห้องด้วยกันจะไม่ได้มีความรู้สึกร่วมไปกับผมเลยสักนิด เพราะเขาย่อตัวลงไปนั่งอยู่ตรงหน้าฮิวด้วยสีหน้าปกติมากถึงมากที่สุด จนผมชักไม่แน่ใจแล้วว่าไอ้ที่ผมเกือบจะโดนปล้ำเมื่อกี้ผมฝันไปเองรึเปล่า ( - - )+

มีอะไรเมื่อรีไวล์เฮย์โจวถามฮิวก็ยกสิ่งที่ตัวเองเขียนเอาไว้แล้วขึ้นให้ดูทันที

ผมอยากนอนด้วยฮะ ให้ผมนอนด้วยนะฮะ

วันนี้ไม่…”

ฮิว!!! มานี่สิ! มานอนด้วยกันก็ได้ ผมก็อยากนอนกับฮิวเหมือนกัน ^^;” ผมรีบพูดแทรกไปทันทีก่อนที่เฮย์โจวจะทันได้ปฏิเสธ เรื่องอะไรจะปล่อยให้เทวดาน้อยๆ ที่เพิ่งมาช่วยให้ผมรอดพ้นจากยมฑูตหลุดมือไปล่ะ ไม่เอาหรอก! ยังไงคืนนี้ผมก็ต้องรอดพ้นจากเงื้อมือของยมฑูตให้จงได้!

“(*' '*)” พอเห็นผมอ้าแขนรับฮิวก็รีบวิ่งฉิวเข้ามาในห้องแล้วกระโดดเข้าสู่อ้อมกอดของผมทันที

“( -_- )” รีไวล์เฮย์โจวดูจะหัวเสียนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร คงเพราะเกรงใจฮิวด้วยนั่นแหละ ก็เฮย์โจวน่ะแพ้ทางฮิวสุดๆ ไปเลยนี่นา

โชคดีจริงๆ ที่ฮิวมาทันเวลาพอดี นี่ถ้าเกิดฮิวไม่มาผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต่อจากนั้นระหว่างผมกับรีไวล์เฮย์โจวมันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่ที่แน่ๆ ก็คือผลลัพธ์ของมันจะต้องทำให้ผมเสียเปรียบอย่างแน่นอน

นั่นเฮย์โจวจะไปไหนน่ะครับ?” ผมถามเมื่อเห็นรีไวล์เฮย์โจวกำลังเดินออกไปอีกทางที่ห่างออกไปจากเตียง

ห้องน้ำ ( -_- )+” รีไวล์เฮย์โจวตอบพลางทำหน้าอารมณ์เสียใส่ผมด้วย 

“( - -;;)” งะ! ผมผิดอะไรอ่ะ คนที่น่าจะอารมณ์เสียมันควรจะเป็นผมมากกว่าไม่ใช่เหรอ เพราะนอกจากผมต้องมาโดนบังคับให้ใส่ชุดน่าอายพวกนี้แล้วผมยังเกือบจะโดนเฮย์โจวปล้ำอีกต่างหาก!

ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย ทางที่ดีก็เปลี่ยนชุดซะก่อนที่ฉันจะออกมา

ปัง!

“…??” แล้วเฮย์โจวก็ปิดประตูห้องน้ำดังปังจนผมกับฮิวได้แต่มองหน้ากันอย่างงงๆ แต่พอผมเห็นฮิวก้มลงมองตัวของผม ผมก็ต้องก้มลงมองตัวเองบ้าง

พรึบ!

แล้วก็ต้องรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมปิดตัวเองไว้แทบไม่ทัน เพราะเสื้อเชิ๊ตของผมมันโดนแกะกระดุมออกจนเห็นไปถึงสะดือ แถมยังมีรอยแดงๆ ตามตัวที่ไม่ต้องให้ใครบอกผมก็ดูออกว่ามันคือรอยอะไร ใบหน้าของผมเห่อร้อนขึ้นอีกครั้งและได้แต่ซุกหน้าลงกับฝ่ามือเมื่อฮิวกำลังเอียงคอมองผมอย่างงงๆ 

เฮย์โจวนะเฮย์โจว! เนี่ยนะที่ว่าแค่จูบ!? คราวหลังผมคงต้องขอพิจารณาคำว่าแค่จูบของเฮย์โจวใหม่อีกสักร้อยรอบก่อนที่จะอนุญาตให้เฮย์โจวจูบผมได้ซะแล้วล่ะ

ฮื้มม…”

“…!!!!!!!!!!!!!” เสียงที่ดังออกมาจากห้องน้ำทำเอาผมต้องยกมือขึ้นปิดหูฮิวแทบไม่ทัน จะบ้าตาย! นี่เฮย์โจวคิดว่าตัวเองเข้าไปทำอะไรอยู่ในห้องน้ำกันแน่เนี่ย

ผมตัดสินใจเปิดเครื่องเสียงที่มีอยู่ภายในห้อง และปล่อยให้เสียงเพลงดังกลบเสียงของอะไรก็ตามที่ดังออกมาจากห้องน้ำ ภายในห้องนอนตอนนี้จึงเต็มไปด้วยเสียงเพลงจากนักร้องชื่อดัง ฮิวดูจะยังไม่ง่วงนอนเท่าไหร่เพราะเวลายังไม่ดึกมาก ผมจึงถือโอกาสให้ฮิวนอนรอเฮย์โจวอยู่บนเตียงส่วนตัวเองก็วิ่งฉิวออกไปจากห้องเพื่อไปเปลี่ยนชุดก่อนค่อยกลับไปนอนที่ห้องนั้น

ก็ไม่ได้อยากกลับไปนอนในห้องนั้นเท่าไหร่หรอกนะ แต่ผมแค่ไม่อยากผิดสัญญากับฮิว แค่เห็นใบหน้าน่ารักต้องทำหน้าหงอยใจผมก็สั่นแล้ว แต่ว่า


ขอผิดสัญญาสักวันได้ไหมอ่ะฮิว เพราะทั้งร่างกายและหัวใจของผมมันไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับรีไวล์เฮย์โจวอีกครั้งในคืนนี้เลยจริงๆ!









——————————————100%


ถถถถถ ก็น่าสงสารเขานะคะ ฮ่าๆๆๆๆ

เขียนไปเขียนมาเริ่มยาวขึ้นเรื่อยๆ ยังไงไม่รู้ค่ะตอนนี้ แต่ในที่สุดก็จบตอนแล้ว!

ตอนแรกคิดเอาไว้ว่าตอนนี้จะต้องดราม่าแน่ๆ แต่ดันออกมาแบบหน่วงนิดๆ และเสียเลือดเกือบหมดตัว(?)แทน ฮาาาาา

ตอนที่แล้วทุกคนโจมตีเฮย์โจวกันเอาไว้เยอะมาก แต่ก็อยากให้รีดเดอร์รู้ว่า…เฮย์โจวยังซึนได้มากกว่านี้อีกค่ะ! ฮ่าๆๆๆ เอาไว้เราต้องรอติดตามกันต่อในตอนต่อไปว่าสรุปแล้วนั่นใครจะรุกใครกันแน่ รู้สึกทุกวันนี้เอเลนจะเสียเปรียบจนเกือบเสียตัวเข้าไปทุกวันๆ

ก็อย่าลืมช่วยๆ กันส่งกำลังใจช่วยลุ้นให้เอเลนจีบเฮย์โจวสำเร็จสักทีนะคะ ไม่รู้จะซึนและปากแข็งไปไหน คงต้องให้เอเลนหาสักวิธีมาง้างปากเฮย์โจวซะแล้วล่ะค่ะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

90 ความคิดเห็น

  1. #90 uyada (@uyada) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 03:31
    เฮย์โจวเกรงใจฮิวกับครอ่านด้วยนะค่า(>//////<)ทำอะไรในห้องน้ำก็ไม่รู๊
    #90
    0
  2. #39 kusumakhieowarn (@kusumakhieowarn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 12:43
    กรี้ดดดดด เกือบแล้วเอเลนนนนนน
    #39
    0
  3. #38 wherever (@wherever) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 12:13
    เฮย์โจ๊วววววววววว5555
    เข้าไปทำอะไรในห้องน้ำคะ ไม่เกรงใจเอเลนกับเจ้าหนูฮิวก็ช่วยเกรงใจคนอ่านด้วย หน้าเน่อร้อนไปหมดแล้ว เขินบ่ไหวแล้วค่ะะะะ T////T ฮืออออออ/กัดผ้าเช็ดหน้า
    #38
    1
    • #38-1 Teddy_BeBear (@fhaanna) (จากตอนที่ 8)
      23 กันยายน 2561 / 12:24
      โปรดใช้จินตนาการในการคาดเดา//ซูด..เช็ดเลือดกำเดา
      #38-1
  4. #37 canyouhear (@canyouhear) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 09:41
    เครป~~~เรารักนายที่ทำให้มีฉากนี้ 5555&#128525;&#128525;&#128525;
    #37
    0
  5. #36 หัวห๊อมหอม (@chomcan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 08:14
    อ๋ออออออ เครปมันหวานเลยต้องจุ๊บบบบบบบบให้หวานเท่าเครป โอเคๆๆๆ นี่ถือว่าเฮย์โจวมาง้อแล้วก็ได้ นิดนึงอ่ะ
    #36
    0