(END)[Fic Attack on Titan] Dessert Menu คาเฟ่ขนส่งรัก (Levi x Eren)

ตอนที่ 19 : Special Recipe 02 : Onsen Manju (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 376
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    30 ธ.ค. 61



Who among us is not brought to their knees in face of love?


หากพูดถึงประเทศญี่ปุ่นแล้ว สิ่งหนึ่งที่นักท่องเที่ยวต่างนึกถึงคงหนีไม่พ้นออนเซ็นทั่วประเทศญี่ปุ่นมีออนเซ็นอยู่หลากหลาย แต่ละจังหวัดแต่ละสถานที่ก็จะมีความโดดเด่นของออนเซ็นแตกต่างกันไป มีทั้งออนเซ็นที่ให้สรรพคุณช่วยเยียวยา มีออนเซ็นตามธรรมชาติในหุบเขา และรวมถึงออนเซ็นกลางแหล่งท่องเที่ยวซึ่งเป็นที่นิยมเหมือนกับที่ผมอยู่ตอนนี้ด้วย

ห่างออกมาจากโตเกียวไม่มากนัก มีออนเซ็นธรรมชาติท่ามกลางแหล่งท่องเที่ยวโดยรอบอยู่ ผมเคยจัดทัวร์ออนเซ็นตอนอยู่มหาลัยเลยค่อนข้างรู้จักออนเซ็นหลากหลาย ตอนแรกผมจะเลือกไปที่สงบๆ หน่อยอย่างเช่นออนเซ็นกลางหุบเขา ชมธรรมชาติอันสวยงาม แต่พอลองคิดดูแล้วว่ามีเด็กอย่างฮิวไปด้วยผมเลยเลือกออนเซ็นแห่งนี้แทน เพราะผมคิดว่าถึงที่นี่จะมีนักท่องเที่ยวพลุกพล่านแต่ค่อนข้างสงบกว่าที่อื่นและเฮย์โจวคงถูกใจ รวมทั้งฮิวยังได้มีที่เที่ยวเล่นรอบๆ เรียวกังของออนเซ็นด้วย

อื้มม! ดีจังเลยนะครับที่จองเอาไว้ก่อน ได้ห้องดีๆ ด้วยผมยืดตัวบิดขี้เกียจหลังจากมาถึงห้องพักภายในเรียวกัง มองออกไปนอกระเบียงเห็นบ่อออนเซ็นส่วนตัวโรยด้วยกลีบสีชมพูจากต้นซากุระต้นใหญ่ด้านข้าง ช่างเป็นวิวที่สวยงามอย่าบอกใครเลย

กิโมโน…?” เสียงของรูมเมทผมในทริปนี้เรียกความสนใจให้ผมต้องหันกลับไปมองด้านหลัง แล้วผมก็เห็นรีไวล์เฮย์โจวกำลังมองชุดยูกาตะด้วยหัวคิ้วขมวดเข้าหากันอยู่

เฮย์โจว หรือว่าไม่เคยใส่ยูกาตะมาก่อนครับ?” ผมเดินเข้าไปหารีไวล์เฮย์โจว

ไม่รีไวล์เฮย์โจวตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำและมองชุดยูกาตะในมือนิ่ง

“…ให้ผมช่วยสอนใส่ให้ไหมครับ?” ผมเงียบไปนิดก่อนจะพูดสิ่งที่คิดออกไป รีไวล์เฮย์โจวหันมามองหน้าผมแล้วยื่นชุดยูกาตะในมือมาให้

อืม” 

โอเค ทำแบบนี้นะครับ แล้วก็ทับลงไปแบบนี้ อันนี้ใช้ผูกแบบนี้…” และแบบนั้นผมจึงได้ช่วยสอนรีไวล์เฮย์โจวจนสามารถใส่ชุดยูกาตะเองได้อย่างถูกวิธี ความจริงแล้วการใส่ชุดยูกาตะมันไม่ได้ยากเลย เพียงผมไกด์นิดหน่อยเฮย์โจวก็สามารถทำเองได้แล้ว

วันนี้เฮย์โจวมีแพลนจะไปไหนรึเปล่าครับผมถามหลังจากพวกเราเปลี่ยนใส่ชุดยูกาตะกันเรียบร้อยแล้ว วันนี้ถือเป็นวันพักผ่อนเพราะเพิ่งเดินทางมาถึง ผมเลยไม่ได้จัดโปรแกรมอะไรเอาไว้ แล้วปล่อยให้ทุกคนได้พักผ่อนกันอย่างเต็มที่ ก่อนจะไปเที่ยวกันจริงๆ ในวันพรุ่งนี้

แล้วแต่แก” 

เอะ ให้ผมเป็นคนคิดจะดีเหรอครับเฮย์โจวมีที่ไหนอยากไปบ้างไหมครับ?”

“…..” เงียบแปลว่าไม่มีสินะ

อื้มม?…อะ! จริงด้วย! งั้นเฮย์โจว ผมจัดทัวร์น้ำชารอบสองให้ดีไหมครับ! รับรองว่ารอบนี้ถึงแตกต่างจากที่อังกฤษ แต่เฮย์โจวต้องถูกใจแน่ๆ ^^” ผมยิ้มด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม ปกติแล้วรีไวล์เฮย์โจวจะดื่มแต่ชาดำ ผมเลยอยากพาเฮย์โจวไปเปลี่ยนบรรยากาศลองดื่มชาเขียวของญี่ปุ่นดูบ้าง 

แล้วแต่แกรีไวล์เฮย์โจวตอบเหมือนไม่ใส่ใจ แต่ผมแอบเห็นว่าในดวงตาสีเทามีแววความสนใจอยู่

งั้นไปกันเลยครับ!” ผมยิ้มกว้างแล้วเดินนำรีไวล์เฮย์โจวออกไป ดีจังที่ผมศึกษาและเคยนำทัวร์แถวนี้มาก่อน ความรู้ที่สั่งสมมาช่างเป็นประโยชน์จริงๆ!

รอบเมืองออนเซ็นแห่งนี้มีนักท่องเที่ยวค่อนข้างพลุกพล่านเพราะถึงช่วงเทศกาลท่องเที่ยวพอดี แต่ในส่วนของเรียวกังที่พวกผมพักอยู่นั้นจะมีความเป็นส่วนตัวและสงบกว่าที่นี่ พอได้ออกมาเดินกันในเมืองรีไวล์เฮย์โจวดูจะรำคาญนิดหน่อยตอนต้องเบียดกับคนเยอะๆ แต่พอหลุดออกมาจากสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมซึ่งจุปริมาณนักท่องเที่ยวเอาไว้มหาสารแล้ว ตอนนี้ผมกับรีไวล์เฮย์โจวก็ได้มานั่งกันยังร้านน้ำชาร้านแรกสักที

นี่ครับ ของเฮย์โจวผมเลื่อนแก้วชาเขียวไปให้รีไวล์เฮย์โจวหลังจากพนักงานร้านเอามาเสริฟ

ตอนนี้พวกเรานั่งกันอยู่ด้านหน้าร้านน้ำชาซึ่งสามารถมองเห็นผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาได้ ร่มคันใหญ่สร้างร่มเงาให้พวกผมไม่ต้องนั่งตากแดด และสายลมฤดูใบไม้ผลิอันอบอุ่นก็พัดเอื่อยมาอยู่เรื่อยๆ รีไวล์เฮย์โจวยกแก้วชาเขียวที่ผมเลื่อนไปให้ขึ้นมอง ก่อนจะลองจิบดูเมื่อเห็นผมจ้องไม่เลิก

เป็นยังไงบ้างครับผมถามอย่างลุ้นๆ ยิ่งกว่าตอนไปทัวร์น้ำชาที่อังกฤษซะอีก เพราะชาในครั้งนี้ไม่ใช่ชาดำอย่างที่เฮย์โจวดื่มประจำ แต่เป็นชาเขียวซึ่งเป็นเอกลักษณ์อย่างหนึ่งของญี่ปุ่น

ไม่เลวรีไวล์เฮย์โจวตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่คำตอบก็ทำให้ผมรู้สึกดีใจจนเผลอแสดงท่าทางโอเวอร์แอคติ้งออกไป

เยส!”

แกจะดีใจทำไม?” รีไวล์เฮย์โจวขมวดคิ้วมองหน้าผมงงๆ

เอะ เอ่อไม่รู้เหมือนกันครับ ผมแค่รู้สึกดีใจแบบไม่มีเหตุผล แฮะๆผมส่งยิ้มแหยไปให้รีไวล์เฮย์โจว เฮย์โจวจึงได้ส่ายหน้าเอือมระอากับคำตอบของผม

นั่นมันจู?” รีไวล์เฮย์โจวเลื่อนสายตาลงมายังขนมที่ผมสั่ง ผมจึงยกจานขนมขึ้นให้เฮย์โจวดูใกล้ๆ อย่างนำเสนอเหมือนเป็นคนทำซะเอง

ใช่ครับ มันจูออนเซ็นครับ เป็นขนมขึ้นชื่อของที่นี่เลยนะครับ!” 

ก็แล้วแกจะดีใจทำไม?”

อ่าสงสัยผมจะตื่นเต้นมากไปหน่อยที่ได้มาเที่ยวน่ะครับ

“( -____- )”

แฮะๆ ^^;” ผมยิ้มแหยอีกครั้ง ตลอดหลายวันมานี้ผมได้แต่นอนว่างอยู่บนเตียงไม่ได้ออกไปไหนเลย เพราะต้องพักรักษาตัวให้หายจากอาการป่วย ผมเลยรู้สึกว่าตัวเองมีพลังงานเหลือล้นมากไปหน่อยถึงได้แสดงออกไปอย่างโอเวอร์แบบนั้น แต่ความจริงแล้วมันยังมีเหตุผลอื่นอีกที่ทำให้ผมเผลอแสดงออกอย่างโอเวอร์อยู่แบบนี้

รีไวล์เฮย์โจวใส่ยูกาตะแล้วเท่ห์มากเลยครับ!

ว๊ากกกกก! หัวใจผมเต้นแรงจนประหม่าไปหมดแล้ว! ตลอดทางที่เดินออกมาจากเรียวกังนี่ผมเหล่มองรีไวล์เฮย์โจวไปกี่รอบแล้วก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าผมพยายามเป็นอย่างมากที่จะทำตัวให้เหมือนปกติ ทั้งๆ ที่ใจเต้นแรงทุกครั้งเมื่อเผลอสบเข้ากับดวงตาสีเทา ฮือออ ใครก็ได้ช่วยตบหัวเรียกสติผมให้ที!!

โฮ่ย!!!”

อะ! คะ..ครับ!” ผมตกใจเสียงเรียกดังลั่นจึงหันขวับไปมองรีไวล์เฮย์โจวอย่างรวดเร็ว แต่พอพบว่าใบหน้าของเฮย์โจวอยู่ใกล้มากแค่ไหน ผมก็แทบทำตัวเองตกจากเก้าอี้ถ้าไม่ได้รีไวล์เฮย์โจวช่วยรั้งแขนเอาไว้

เป็นอะไรของแกรีไวล์เฮย์โจวช่วยให้ผมกลับมานั่งดีๆ ก่อนจะถาม แต่ผมนี่ไม่รู้จะตอบอะไรดีเลยครับ จะพูดความจริงก็อายปากจึงได้แต่ส่งเสียงเอ่ออ่าออกไปเหมือนคนโง่

เอ่อ คืออ่า..คือว่า…”

หมับ

ว่า?”

“…!!!” ผมเริ่มประหม่าอีกครั้งทันทีที่รีไวล์เฮย์โจวจับใบหน้าให้ผมเงยขึ้นไปสบตากับเขาตรงๆ รู้สึกได้ว่าความร้อนในร่างกายไปกระจุกกันอยู่บนพวงแก้มจนหมด แถมหัวใจก็เต้นแรงจนเสียงรอบข้างเงียบหายไปตอนไหนไม่รู้ ผมกำมือบนตักแน่นอย่างทำตัวไม่ถูก สายตาเลิ่กลั่กเพราะไม่รู้จะมองตรงไหนดี ฮือออ เฮย์โจวช่วยอย่ามาทำให้ผมตกใจบ่อยๆ ได้ไหมครับ ผมรู้สึกหัวใจมันเต้นแรงจนจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว!

หน้าแกแดง

“…! มะ..ไม่ต้องบอกก็รู้ครับ! หยุดจ้องผมเดี๋ยวนี้เลยนะครับ!” ผมปัดมือรีไวล์เฮย์โจวออกเมื่ออีกคนดูสนุกสนานกับปฏิกิริยาของผม

หึๆ

ห้ามหัวเราะด้วยครับ!!” ฮึ่ม! ไม่กี่วันก่อนเฮย์โจวยังทำท่าไม่อยากมองหน้าผมอยู่เลย ทำไมวันนี้ถึงได้อารมณ์ดีขนาดมาแกล้งผมได้กันนะ

แล้วสรุปแกเป็นอะไรรีไวล์เฮย์โจวถามคำถามเดิมกับผมอีกครั้งหลังจากแกล้งให้ผมอายจนพอใจ แต่รอบนี้ผมก็ยังคงหลบสายตาออกจากเฮย์โจวอยู่ดี

มะ..ไม่มีอะไรครับผมหลบตาแล้วซ่อนใบหน้าแดงๆ ของตัวเองเอาไว้ จะให้บอกเหตุผลจริงๆ ไปได้ยังไงกันล่ะ น่าอายจะตาย!

โฮ่ ไม่มีอะไร?”

คะ..ครับ (;;-///-)”

ฮืมม…” รีไวล์เฮย์โจวดูไม่เชื่อถือคำตอบผมเท่าไหร่แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรผมต่อ ทำให้ผมรู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก เพราะขืนเฮย์โจวต้อนผมมากไปกว่านี้ผมอาจเผลอคายความจริงออกไปก็ได้ (;;-////-)


ชาเขียวญี่ปุ่นดูถูกใจรีไวล์เฮย์โจวมากกว่าที่คิด ทัวร์น้ำชาในครั้งนี้ของผมจึงถือว่าประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่าการจัดแผนทัวร์จะกะทันหันไปหน่อย แต่ผมกับรีไวล์เฮย์โจวก็ได้เดินเที่ยวกันจนท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้ม

วิวที่นี่สวยมากเลยนะครับระหว่างทางกลับไปยังเรียวกัง ผมได้พารีไวล์เฮย์โจวแวะบ่อออนเซ็นสำหรับแช่เท้าแถวนี้ก่อน เงยหน้าขึ้นมองด้านบนเห็นต้นซากุระผลิดอกกำลังถูกไล้ไปด้วยแสงอาทิตย์ยามตกดินทำให้จิตใจรู้สึกอบอุ่นและสงบลงอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกประหม่าที่ก่อนหน้านี้รู้สึกมาทั้งวันมลายหายไปสิ้น คงเป็นเพราะเวทมนต์ของธรรมชาติสินะ

อืมรีไวล์เฮย์โจวเงยหน้าขึ้นมองไปยังทิศเดียวกับผม แต่ตอนนี้ความสนใจของผมกลับถูกเรียกกลับไปยังคนข้างๆ อีกครั้ง อ่ายังไงวันนี้ผมก็ละสายตาออกจากเฮย์โจวไม่ได้เกินห้านาทีเลยจริงๆ

มีอะไร

เอะ? อ่ะ เอ่ออะ..อะไรเหรอครับจู่ๆ รีไวล์เฮย์โจวก็พูดขึ้นโดยสายตายังคงเงยมองซากุระด้านบนอยู่ แต่ผมดันตกใจจนเผลอสะดุ้งแรงไปหน่อยเฮย์โจวเลยก้มกลับลงมามองผม

วันนี้แกเอาแต่จ้องฉันทั้งวัน

“…!! ผะ ผม..อะไรนะครับ!?” นี่เฮย์โจวสังเกตเห็นด้วยเหรอ!? ผมว่าผมแอบมองแบบเนียนๆ(?)แล้วนะ!

และแกก็หน้าแดงอีกแล้วรีไวล์เฮย์โจวยกมือขึ้นลูบพวงแก้มอันแดงเรื่อของผมเบาๆ ยิ่งเพิ่มความแดงของมันให้ทวีคูณขึ้นไปอีก

อะ เอ่อ..คือ..คือว่า…”

หืมว่า?” ดวงตาที่จ้องตรงมาเรียกร้องให้ผมพูดต่อ มือที่ลูบอยู่บนพวงแก้มก็ให้ความรู้สึกสงบและปลอดภัย ผมเลยรู้สึกเหมือนกำลังโดนเวทมนต์ของรีไวล์เฮย์โจวชักจูงจนต้องเริ่มพูดความจริงออกไป

คือ..วันนี้..ผมเพิ่งเคยเห็นเฮย์โจวใส่ยูกาตะเป็นครั้งแรกครับ ก็เลย…” ผมเงียบไปอย่างไม่กล้าพูดต่อ แต่พอสบกับดวงตาสีเทาของคนข้างๆ นานๆ เข้า ผมก็เหมือนถูกบังคับให้ต้องพูดต่อไป

เลยรู้สึกว่าเฮย์โจวดู เอ่อ…”

“…?”

ดะ..ดูเท่ห์มากเลยครับ!!!” ผมตะโกนออกไปเสียงดังก่อนจะหลับตาแน่นเพราะไม่กล้าสู้หน้ารีไวล์เฮย์โจวอีกต่อไป ฮือ! ผมพูดออกไปแล้ว ผมพูดมันออกไปแล้ววว!

สับสนและทำตัวไม่ถูกผมยังคงหลับตาแน่นไม่ยอมลืมตา แต่ผ่านไปสักพักรู้สึกได้ว่ารีไวล์เฮย์โจวดูเงียบไปผิดปกติ ผมเลยพยายามรวมรวบความกล้า แล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้นมอง

“…..” รีไวล์เฮย์โจวมองผมด้วยใบหน้านิ่งเฉย แต่สายตาที่ใช้จ้องตรงมากลับทำเอาผมตัวแข็งทื่อและรู้สึกได้ถึงความร้อนบนใบหน้าตัวเองที่เพิ่มขึ้น ผมอยากหันหน้าหนีไปทางอื่นแต่เฮย์โจวกลับจับใบหน้าของผมเอาไว้ให้ต้องจ้องตรงไปยังเขา หัวใจของผมเริ่มเต้นรัว ผมเม้มริมฝีปากแน่นอย่างรู้สึกประหม่า ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วตั้งแต่เรานั่งจ้องตากันอยู่แบบนี้ แต่ตอนนี้ผมรู้สึกเหนื่อยจัง ทำไมการนั่งเฉยๆ มันถึงทำให้ผมรู้สึกเหนื่อยยิ่งกว่าการเดินทั้งวันนี้อีกล่ะ

โอ๊ย! หัวใจผมจะสูบฉีดดีเกินไปแล้ว! เหนื่อยโว๊ยยยย!!

กลับ

เอะ? อะ! นะ..นั่นสินะครับ นี่ก็เย็นมากแล้วเรารีบกลับกันดีกว่าครับ!” ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งกลับเข้าสู่โลกความจริงอีกครั้งหลังจากได้ยินเสียงรีไวล์เฮย์โจว เมื่อกี้ผมคิดอะไรอยู่นะ ทำไมถึงได้ไปเล่นนั่งจ้องตากับเฮย์โจวแบบนั้น อ่า แล้วไอ้หัวใจนี่ก็ช่วยสงบลงสักทีเส่!

เอเลน

ครับ?” 

“…..”

“…?” ผมกระพริบตาปริบมองรีไวล์เฮย์โจวอย่างงงๆ เมื่อเฮย์โจวเรียกผมแล้วไม่พูดอะไรต่อ แต่ระหว่างที่ผมกำลังคิดอยู่ว่าควรพูดก่อนเลยดีหรือไม่นั้น รีไวล์เฮย์โจวที่เงียบไปนานก็เริ่มพูดขึ้น

“…ไม่เลว

เอะ? เอ่อว่าอะไรนะครับ?” ผมไม่มั่นใจว่ารีไวล์เฮย์โจวพูดอะไร เพราะเสียงรอบข้างตอนนี้ดังกลบเสียงเฮย์โจวไปจนหมด พอเห็นผมทำหน้างงอยู่แบบนั้นรีไวล์เฮย์โจวเลยโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนผมเผลอผงะถอยหลังด้วยความตกใจ แต่ตกใจกับความใกล้ชิดอย่างกะทันหันได้ไม่เท่าไหร่ คำที่รีไวล์เฮย์โจวกระซิบข้างใบหูกลับทำให้ผมยิ่งตกใจหนักกว่าเก่าจนเผลอตะโกนออกไปเสียงดังลั่น

“…..” (กระซิบ)

ห๊ะ!!!!!!” ผู้คนรอบข้างหันมามองผมกันใหญ่ แต่ผมไม่มีเวลาจะไปใส่ใจเรื่องนั้น เพราะคำพูดเมื่อกี้ของเฮย์โจวมันช่างน่าตกใจจนสมองของผมตอนนี้เออเรอร์ไปชั่วขณะ 

ตึกตักๆๆ

หัวใจที่สงบลงแล้วเริ่มเต้นแรงขึ้นกว่าเก่า ใบหน้าของผมเห่อร้อนไปจนถึงลำคอ ผมเบิกตาโพลงจ้องรีไวล์เฮย์โจวตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ สมองประมวลผลคำพูดของรีไวล์เฮย์โจวซ้ำๆ เหมือนเครื่องขัดข้อง ทั้งที่ความจริงแล้วคำที่เฮย์โจวกระซิบพูดกับผมเป็นเพียงแค่คำง่ายๆ ที่แม้แต่เด็กอนุบาลยังเข้าใจได้ แต่ผมตอนนี้ไม่เข้าใจไม่เข้าใจเลยว่าควรทำยังไงกับไอ้รอยยิ้มกว้างเหมือนคนบ้าบนใบหน้าของตัวเองตอนนี้ดี!!

นี่ใช่เฮย์โจวตัวจริงรึเปล่าเนี่ย ไม่ใช่ว่าแอบไปสลับกับใครตอนไหนหรอกนะ เพราะรีไวล์เฮย์โจวที่ผมรู้จักไม่มีทางพูดคำนั้นออกมาแน่นอน


น่ารัก



—————————————30%



วันรุ่งขึ้น หลังจากเมื่อวานได้พักผ่อนอย่างเต็มที่เช้าวันนี้พวกผมก็เริ่มโปรแกรมเที่ยวจริงๆ กันทันที สถานที่ท่องเที่ยวภายในเมืองนี้มีหลากหลาย ให้อยู่เที่ยวทั้งเดือนพวกผมก็คงยังไปได้ไม่หมดทุกที่ แต่ละที่มีเอกลักษณ์และจุดดึงดูดนักท่องเที่ยวแตกต่างกันไป แต่สำหรับเด็กอย่างฮิวแล้ว การพาไปยังสถานที่ตื่นตาตื่นใจจะดูสนุกกว่าการพาไปทัวร์พิพิธภัณฑ์เป็นไหนๆ

ง่ำ!

ฮิวงับขนมเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ่ยๆ อย่างชอบใจ ขณะนี้พวกผมกำลังอยู่ในช่วงเวลาพักตอนเที่ยง ร้านอาหารที่ผมพาทุกคนมาวันนี้ไม่ใช่ร้านอาหารชื่อดังแต่รับประกันความอร่อยได้อย่างแน่นอน

โห~ ไม่เสียแรงที่อุตส่าเดินขึ้นเขามาเลยนะเนี่ย อาหารอร่อยจริงๆ!” ฮันจิซังพูดชื่นชม ทำให้ผมที่เป็นผู้แนะนำพลอยรู้สึกเหมือนโดนชมไปด้วย

ใช่ไหมล่ะครับ ร้านนี้ผมกับเพื่อนเจอโดยบังเอิญระหว่างหลงทางตอนมาที่นี่ครั้งแรกน่ะครับ ตอนนั้นหิวมากคิดว่าจะตายซะแล้ว แต่พอได้ทานอาหารร้านนี้กลับรู้สึกมีกำลังวังชาขึ้นมาทันทีเลยล่ะครับผมเล่าเหตุการณ์ตอนพบร้านอาหารนี้ครั้งแรกให้ฮันจิซังฟังอย่างออกรส บทสนทนาบนโต๊ะอาหารดำเนินไปโดยมีผมกับฮันจิซังเป็นศูนย์กลาง ส่วนรีไวล์เฮย์โจวปกติไม่ค่อยพูดอยู่แล้วจึงกลายเป็นคนดูแลฮิวไปโดยปริยาย

ทัวร์ที่ผมจัดวันนี้ไม่ได้เป็นทัวร์แบบจริงจังมากนัก แผนเที่ยวสามารถปรับเปลี่ยนได้ตามความต้องการของแต่ละคน ผมเพียงจัดแผนทัวร์คร่าวๆ เอาไว้เท่านั้น และเพื่อไม่ให้ทุกคนเหนื่อยกันมากผมจึงจัดโปรแกรมทัวร์เพียงรอบๆ เมืองออนเซ็นและตามสถานที่น่าสนใจต่างๆ เท่านั้น ส่วนนอกเหนือจากนั้นผมให้ฮันจิซังกับรีไวล์เฮย์โจวตัดสินใจว่าอยากไปที่ไหนอีกรึเปล่า

ตอนก่อนมาที่นี่ฮันจิซังได้ทำรีเควสบางสถานที่มาให้ผมก่อนแล้ว แต่รีไวล์เฮย์โจวไม่มีที่ไหนอยากไปเป็นพิเศษ ผมเลยลองศึกษาและจัดโปรแกรมไปตามสถานที่ๆ คิดว่าเฮย์โจวน่าจะสนใจแทน และมันก็ได้ผล! โล่งอกยิ่งกว่าตอนสอบติดมหาวิทยาลัยซะอีก

เฮย์โจวดูอะไรอยู่เหรอครับผมเดินเข้าไปยืนข้างๆ รีไวล์เฮย์โจวซึ่งกำลังยืนดูบางอย่างในตู้กระจกอยู่มาได้สักพักแล้ว

“…..” รีไวล์เฮย์โจวเหลือบมามองทางผมเล็กน้อยแต่ไม่ได้ตอบอะไร แล้วหันกลับไปจ้องดูสิ่งที่อยู่ในตู้กระจกต่อ

เฮย์โจวชอบดาบเหรอครับสิ่งที่อยู่ภายในตู้กระจกคือดาบโบราณที่ถูกนำมาจัดแสดงโชว์ ผมกับรีไวล์เฮย์โจวมาเดินที่นี่ระหว่างรอฮิวที่กำลังเล่นเครื่องเล่นข้างหอจัดแสดงดาบแห่งนี้อยู่

ไม่เชิง” 

ไม่เชิงคือยังไงเหรอครับ?” ผมมองใบหน้าด้านข้างของรีไวล์เฮย์โจวที่กำลังจ้องดูดาบตรงหน้า แอบจินตนาการไปในหัวด้วยว่าถ้าเฮย์โจวถือดาบอยู่จะเป็นยังไง แล้วก็ได้แต่ยิ้มออกมาเหมือนคนบ้าเมื่อคิดภาพแล้วคงดูเท่ห์อย่าบอกใครเลย!

ยิ้มอะไรของแกรีไวล์เฮย์โจวหันมามองผมตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ผมจึงรีบปรับสีหน้าตัวเองให้เป็นปกติแล้วเปลี่ยนเรื่อง

อะแฮ่ม! มะ..ไม่เชิงแสดงว่าสนใจสินะครับ ผมเคยอยู่ชมรมฟันดาบด้วยนะครับตอนม.ปลาย

โฮ่?” ดูเหมือนการเปลี่ยนเรื่องของผมจะได้ผล รีไวล์เฮย์โจวเลิกสนใจเรื่องรอยยิ้มแล้วเปลี่ยนมาสนใจเรื่องที่ผมเคยอยู่ชมรมฟันดาบแทน

ที่โรงเรียนม.ปลายของผมเขาบังคับให้ทุกคนต้องเข้าชมรมน่ะครับ ผมเลยเลือกเข้าชมรมฟันดาบ ตอนแรกคิดว่าน่าจะคล้ายๆ กับเครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติ แต่พอได้ลองจริงๆ แล้วกลับแตกต่างกันลิบลับเลยล่ะครับ ทำเอาผมต้องฝึกอยู่นานเลยกว่าจะใช้ท่าฟันดาบเป็นผมเล่าเรื่องชีวิตสมัยม.ปลายให้รีไวล์เฮย์โจวฟังระหว่างที่พวกเราเดินดูแสดงโชว์ดาบไปเรื่อยๆ จะว่าไปแล้วนี่ดูจะเป็นครั้งแรกเลยที่ผมเล่าเรื่องชีวิตในอดีตของตัวเองให้เฮย์โจวฟังอย่างสบายๆ แบบนี้ เพราะปกติแล้วทั้งผมและเฮย์โจวไม่ค่อยพูดถึงอดีตกันมากเท่าไหร่ ถ้าไม่มีเรื่องหรือความจำเป็นใดๆ พวกผมก็จะไม่พูดถึงเรื่องชีวิตที่ผ่านมากันเลย

ใช่ว่าการพูดถึงอดีตมันยากหรือไม่อยากพูดถึงหรอกนะ แต่เพราะทั้งผมและรีไวล์เฮย์โจวไม่ค่อยได้มีเวลาเหมาะๆ มานั่งจับเข่าคุยเรื่องอดีตกันเท่าไหร่ การที่ผมพยายามเปลี่ยนเรื่องครั้งนี้จึงถือเป็นโอกาสดีที่ผมจะได้รู้จักรีไวล์เฮย์โจวมากขึ้น และเฮย์โจวก็จะได้รู้จักผมมากขึ้นเช่นกัน

สุดท้ายวันนั้นผมเลยต้องหวดดาบเป็นร้อยรอบเลยล่ะครับ แล้วเฮย์โจวล่ะครับ ทำไมถึงได้สนใจดาบผมเล่าเรื่องตัวเองจบแล้วก็ถามเรื่องของรีไวล์เฮย์โจวบ้าง อยากรู้ว่าทำไมเฮย์โจวถึงรู้สึกสนใจดาบญี่ปุ่น

ตอนฉันเป็นทหาร ลูกน้องคนสนิทฉันใช้ดาบเป็นอาวุธหลัก

เอะ! สมัยนี้ยังมีคนใช้ดาบเป็นอาวุธอีกเหรอครับ!?” ผมตกใจจริงๆ นะ ไม่คิดว่าในยุคนี้จะมีคนที่ใช้ดาบเป็นอาวุธจริงๆ ใช่อยู่ว่าผมเคยอยู่ชมรมฟันดาบ แต่ว่านั่นมันแค่ชมรมไง ไม่ใช่สนามรบที่จะต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงสู้กับอาวุธปืนหรือรถถังอะไรแบบนั้น

แกจะตกใจทำไม นี่มันเรื่องธรรมดา

เอะ งั้นเหรอครับ? ผมคิดว่าในยุคนี้ไม่น่าจะมีคนใช้ดาบเป็นอาวุธจริงๆ แล้วซะอีก

แกเคยอยู่ชมรมฟันดาบจริงรึเปล่า?”

จริงสิครับ! ผมจะโกหกเฮย์โจวทำไมล่ะครับ ฮึ่มผมทำหน้างอเมื่อรีไวล์เฮย์โจวถามเหมือนจะจับผิด แต่เฮย์โจวก็ดึงมือผมไปจับไว้ ทำให้ไอ้ความพยายามที่จะทำเป็นโกรธมลายหายไปสิ้น

ไม่ได้ว่าอะไร

งะ..งั้นก็ดีครับผมหันหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าแดงๆ ของตัวเอง รีไวล์เฮย์โจวประสานนิ้วเข้ามาระหว่างมือที่จับกันอยู่ทำให้ผมสะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่คิดจะขัดขืน

บรรยากาศระหว่างผมกับรีไวล์เฮย์โจวในตอนนี้แตกต่างกับเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้ลิบลับ มือที่จับกันอยู่ให้ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย ไม่เหมือนกับตอนนั้นที่ผมโดนมือคู่นี้กักขังและทำเรื่องร้ายๆ ใส่ จะว่าไปแล้วเมื่อคิดถึงเรื่องที่ผ่านมา ผมกลับรู้สึกเหมือนมันผ่านไปนานแล้ว ทั้งที่ความจริงผมเพิ่งหายจากอาการป่วยและร่องรอยที่เฮย์โจวทำเอาไว้เมื่อสองวันก่อนนี้เอง

ความขุ่นข้องหมองใจและบรรยากาศกระอั่กกระอ่วนระหว่างเราถูกลบหายไปต้องขอบคุณอาการป่วยของผม หลังจากผมป่วย รีไวล์เฮย์โจวจึงเป็นคนคอยดูแลผมที่งอแงใส่เขาตลอด จากที่มึนตึงกันอยู่เลยกลับมาเป็นปกติแล้วหลังจากผมหาย

รีไวล์เฮย์โจวไม่เคยพูดถึงเรื่องนั้นอีกผมจึงไม่รู้ว่าเฮย์โจวยังติดใจอยู่รึเปล่า แต่ดูจากท่าทางของเฮย์โจวเมื่อวานกับวันนี้แล้วทำให้ผมรู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก แต่ก็แอบรู้สึกผิดอยู่ในใจลึกๆ ในเวลาเดียวกัน คิดว่าความรู้สึกผิดนี้คงอยู่ติดตัวผมไปตลอดชีวิต แต่นั่นเป็นเรื่องดี เพราะมันจะเป็นเครื่องเตือนใจไม่ให้ผมเผลอทำผิดพลาดแล้วทำร้ายจิตใจเฮย์โจวอีกในอนาคต


ทัวร์วันแรกจบลงหลังทานอาหารเย็นเสร็จ ฮันจิซังกับฮิวผู้ยังมีพลังงานล้นเหลือเลือกที่จะเดินเล่นต่อรอบๆ เรียวกัง ส่วนผมกับรีไวล์เฮย์โจวขอตัวกลับเข้าห้องพัก และเลือกจะแช่ออนเซ็นส่วนตัวแทนที่จะไปยังบ่อรวมเพราะว่าในเวลานี้บ่อรวมคนเยอะมาก แต่ตลอดทริปนี้ผมคิดแล้วว่ายังไงก็ต้องลากเฮย์โจวไปบ่อรวมกับผมให้ได้สักครั้ง เพราะถ้าไม่ได้ลงบ่อรวมก็เหมือนมาไม่ถึงเมืองออนเซ็นแห่งนี้น่ะสิ!

อื้มมฮะ..เฮย์โจว..อ๊ะ!” เสียงผมดังก้องพื้นที่โล่งกว้างซึ่งมีเพียงผมกับรีไวล์เฮย์โจว ผมใช้มือยึดไหล่เฮย์โจวเอาไว้แน่นเมื่อไม่สามารถพยุงตัวเองให้นั่งตรงๆ ได้อีก เฮย์โจวลากริมฝีปากขมเม้มไปตามร่างกายของผม เสียงน้ำกระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะทุกครั้งที่พวกผมขยับตัว อุณหภูมิของผิวน้ำออนเซ็นที่ว่าร้อนแล้วทว่าตอนนี้กลับยังเย็นกว่าความร้อนในตัวของผม ผมไม่คิดเลยว่าการลงแช่บ่อออนเซ็นส่วนตัวพร้อมกับรีไวล์เฮย์โจวมันจะกลายมาเป็นแบบนี้

อื้อออ พะ..พออ่าผมพยายามสงบอารมณ์ที่รีไวล์เฮย์โจวเป็นคนปลุกขึ้นจนเตลิดไปไกลเอาไว้ แต่ยิ่งริมฝีปากหนาเคลื่อนผ่านไปตามจุดอ่อนไหวของผมมากเท่าไหร่ การจะดับไฟที่ถูกจุดไปแล้วก็ยิ่งลำบากและยากขึ้นมากเท่านั้น

ตอนนี้ผมนั่งคล่อมอยู่บนตักรีไวล์เฮย์โจวในบ่อออนเซ็น และแน่นอนว่าร่างกายไม่มีเสื้อผ้าปกปิดสักชิ้น เพราะฉะนั้นการที่เฮย์โจวจะเล่นงานผมมันจึงง่ายดายซะยิ่งกว่าการพลิกฝ่ามือ ผมพยายามจะหยุดคนที่เล่นกับร่างกายของผมอย่างสนุกมือตรงหน้า แต่เสียงที่เปล่งออกไปได้กลับมีเพียงแต่เสียงครางเท่านั้น 

อ๊ะ! ฮะ..เฮย์โจวพะ..พอครับ..อื้ออ!” อยากจะด่ารีไวล์เฮย์โจวเหลือเกินแต่ด่าไม่ออก ผมรู้สึกได้ถึงปลายนิ้วของเฮย์โจวที่ลากผ่านไปตามแนวกระดูกสันหลังของผมลงไปเรื่อยๆ จนผมสะดุ้ง รีไวล์เฮย์โจวเลิกขบเม้มไปตามร่างกายแล้วใช้ริมฝีปากมาปิดปากผมไม่ให้พูดคัดค้านอะไรได้อีกแทน เฮย์โจวใข้ฟันกัดลงไปบนริมฝีปากล่างของผมเบาๆ ให้ผมเปิดปากออก และเมื่อลิ้นร้อนสามารถแทรกผ่านเข้ามาด้านในได้สมองที่ปั่นป่วนหลังจากโดนเฮย์โจวเล่นงานอย่างหนักก็คิดอะไรไม่ออกอีกต่อไป

อื้มมม…” ผมโอนอ่อนให้กับรีไวล์เฮย์โจวไปตามเรื่อง รีไวล์เฮย์โจวเลยยิ่งจูบผมอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้นกว่าเดิมจนผมรู้สึกเหมือนจะละลายไปรวมกับออนเซ็นในบ่อทั้งอย่างนี้ ไม่ใช่ว่าผมเลิกคิดที่อยากขัดขืนแล้วหรอกนะ แต่ตอนนี้ร่างกายผมมันเริ่มไร้เรี่ยวแรงที่จะขัดขืนได้แล้วต่างหาก

ผมรู้สึกเหมือนในหัวมีหมอกบดบังจนคิดอะไรไม่ออก ร่างกายก็รู้สึกเหมือนโดนดูดพลังงานออกไปจนไม่สามารถนั่งตรงๆ ได้ สุดท้ายผมเลยทิ้งตัวลงไปกับรีไวล์เฮย์โจวทั้งหมดด้วยสภาพอันไม่สู้ดีนัก ในหัวรู้สึกมึนๆ เบลอๆ และร่างกายรู้สึกร้อนอย่างกับโดนไฟเผา นี่ผมแช่น้ำมานานเท่าไหร่แล้วเนี่ย?

โฮ่ย แกโอเครึเปล่า?” รีไวล์เฮย์โจวหยุดกิจกรรมทุกอย่างแล้วกอดผมที่ทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดไปหาเขาเอาไว้ ในหัวยังรู้สึกมึนจนประมวลผลคำพูดของรีไวล์เฮย์โจวได้ช้าไปหน่อย เฮย์โจวเลยอุ้มผมขึ้นจากบ่อออนเซ็นแล้วพาเดินเข้าห้องพักซึ่งมีพนักงานมาปูฟูกนอนเอาไว้ให้เรียบร้อยแล้วทั้งอย่างนั้น

รออยู่นี่รีไวล์เฮย์โจววางผมลงบนฟูกนอนก่อนจะเดินหายตัวไปอีกห้องหนึ่ง และกลับออกมาพร้อมแก้วน้ำเปล่าและผ้าเย็นในมือ

ขอบคุณครับ…” ผมพูดขอบคุณรีไวล์เฮย์โจวเบาๆ ยังรู้สึกมึนไม่หายเพราะเพิ่งขึ้นจากน้ำ แต่พอได้น้ำเปล่าและผ้าเย็นช่วยดับความร้อนในร่างกาย ผมก็รู้สึกดีขึ้น

ไม่ไหวทำไมไม่บอกรีไวล์เฮย์โจวเริ่มพูดเมื่อเห็นอาการผมดีขึ้น แต่อะไรนะ? ไม่ไหวทำไมไม่บอก?? เหอะ! ยังกะเฮย์โจวฟังผมนักล่ะ!

ผมพยายามแล้วครับ แต่เฮย์โจวไม่ฟังเอง!” ผมพูดพลางเบะปากอย่างงอนๆ ไอ้ผมล่ะอุตส่าบอกให้พอแล้วๆ แต่รีไวล์เฮย์โจวกลับไม่ยอมหยุดสักทีแถมยังจูบปิดปากไม่ให้ผมพูดอะไรได้อีก! ฮึ่ม!

งั้นเหรอรีไวล์เฮย์โจวพูดหน้าตาย

งั้นเหรอ!? แค่งั้นเหรอเองเหรอครับคำที่เฮย์โจวควรจะพูดกับผมน่ะ (^)+”

“…( - -;)” รีไวล์เฮย์โจวดูจะลำบากใจหลังจากเห็นผมเวอร์ชั่นนี้ อยากบอกว่าตั้งแต่ตอนป่วยมาผมก็เริ่มเอาแต่ใจตัวเองมากขึ้น และที่ผมยังเอาแต่ใจได้อยู่แบบนี้ก็เพราะเฮย์โจวตามใจผมด้วยนั่นแหละ รีไวล์เฮย์โจวคงรู้สึกผิดที่ทำให้ผมไม่สบาย แต่เขาไม่เคยพูดคำว่าขอโทษออกมาเลยสักครั้ง และใช้การกระทำบอกแทนคำพูด ซึ่งผมไม่ได้รู้สึกไม่ดีกับเรื่องนั้น แต่บางทีผมแค่อยากได้ยินคำพูดจากปากเฮย์โจวบ้างเท่านั้นเอง

โฮ่ย

ครับ

“…..”

“…..” รีไวล์เฮย์โจวมองหน้าผมและผมก็มองหน้าเฮย์โจว พวกเราเล่นจ้องตากันอยู่แบบนั้นโดยยังไม่มีใครยอมพูดอะไรออกมาก่อน แต่สุดท้ายก็เป็นเฮย์โจวที่ยอมอ่อนข้อให้กับผมก่อนในครั้งนี้

เฮ้อ แกนี่มันเด็กเจ้าปัญหาจริงๆรีไวล์เฮย์โจวถอนหายใจออกมาอย่างปลงตกแล้วกวักมือเรียกให้ผมเข้าไปใกล้ ผมลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายแล้วก็เอาผ้านวมห่อร่างกายอันเปลือยเปล่าของตัวเองเอาไว้ แล้วคลานเข่าเข้าไปใกล้รีไวล์เฮย์โจวที่เปลี่ยนมาใส่ชุดยูกาตะเรียบร้อยแล้ว

หมับ!

อะ! จะ..จะทำอะไรอะไรน่ะครับ!?” ผมมองรีไวล์เฮย์โจวที่กอดผมเอาไว้แน่นอย่างตื่นตระหนก แต่เฮย์โจวกลับไม่ยอมตอบอะไรแล้วเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ก่อนจะกระซิบข้างหูผมว่า

“Sorry Eren but…I really really want to love you right now.”

“…!!!!” น้ำเสียงสุดเซ็กซี่ที่กระซิบข้างใบหูทำให้ผมพูดอะไรไม่ออก ผมเม้มริมฝีปากแน่นแล้วมองหน้ารีไวล์เฮย์โจวที่อยู่ใกล้กันเกินกว่าควรด้วยความรู้สึกเขินจนเกินจะต้านไหว

ขี้โกงนี่ครับ พูดแบบนั้นผมรู้สึกยังไม่ได้รับความยุติธรรมแต่ก็ไม่อาจห้ามใจตัวเองไม่ให้เต้นแรงได้ ร่างกายผมเริ่มรู้สึกร้อนขึ้นอีกครั้งเมื่อรีไวล์เฮย์โจวค่อยๆ ไล้ปลายนิ้วลากผ่านไปตามความยาวขาจนมาถึงขาอ่อนของผม อ่า ให้ตาย ผู้ชายคนนี้เก่งเรื่องจุดไฟในตัวผมจริงๆ

ไม่ชอบ?” 

ไม่ชอบครับ

“…..” การกระทำทุกอย่างหยุดชะงัก รีไวล์เฮย์โจวเงียบไปหลังจากได้ยินผมตอบแบบนั้นแล้วทำหน้าขมวดคิ้วใส่ แต่แล้วเมื่อเห็นเฮย์โจวนิ่งไปผมก็แย้มรอยยิ้มกว้างออกมา

รักที่สุดเลยต่างหาก

ไอ้เด็กนี่…!”

ฮ่าๆๆๆ ช่วยไม่ได้ เฮย์โจวแกล้งผมก่อนเองนะครับ~”

เฮ้อออรีไวล์เฮย์โจวถอนหายใจ แต่ริมฝีปากกลับประดับไว้ด้วยรอยยิ้มเล็กๆ

“Heehee so~ what’s gonna happen now ( 'w' )” ผมยิ้มท้าทายรีไวล์เฮย์โจวอย่างไม่มีความเกรงกลัว แอบประหลาดใจเหมือนกันที่เพิ่งได้รู้ว่าตัวเองมีด้านแบบนี้กับเขาด้วย

“Let’s see…What about I will seduce you until daybreak?”

“Hmm sounds good to me~” ตัวผมกลับไปนั่งคล่อมอยู่บนตักรีไวล์เฮย์โจวอีกครั้งตามการชักนำ แอบรู้สึกขำเล็กน้อยกับความคิดตัวเองที่อยากจะเป็นฝ่ายล่อลวงแต่กลับโดนเฮย์โจวล่อลวงซะเองแบบนี้ แต่เอาเถอะ วันนี้ผมคงต้องยอมให้เฮย์โจวไปก่อน ก็เขาเล่นทำให้ผมหลงซะขนาดนี้ จะไม่ให้ยอมยังไงไหว ^^ 

ความอบอุ่นของอ้อมกอดกับความร้อนที่รีไวล์เฮย์โจวจุดขึ้นทำให้ผมรู้สึกมีความสุข และผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่าในอนาคตต่อจากนี้ของพวกเราจะเต็มไปด้วยความสุขดั่งเช่นวันนี้

.

.

.

10 ปีผ่านไป

หลายคนเคยบอกผมว่าทุกสิ่งทุกอย่างย่อมเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา เมื่อก่อนผมไม่เคยคิดตามคำพูดนั้นเลย แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าคำที่คนเขาพูดกันมานั้นเป็นความจริงทุกประการ 

ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปเมื่อผมเติบโตขึ้น ไม่ใช่แค่ในด้านรูปลักษณ์และลักษณะนิสัยเพียงเท่านั้น แต่ยังรวมถึงสถานการณ์รอบด้วยและแม้แต่ความรักอีกด้วย

ใช่แล้วครับ ไม่ผิดหรอก สิบปีผ่านไปความรักระหว่างผมกับรีไวล์เฮย์โจวก็เปลี่ยนไปด้วย และตอนนี้ผมกับเฮย์โจว เรา

แต่งงานกันแล้วครับ!

หลังจากปีที่สามที่พวกเราคบกันรีไวล์เฮย์โจวก็ขอผมแต่งงานระหว่างที่เรากำลังนั่งทานมื้อเช้ากันข้างร้านขายแซนวิชในนิวยอร์ก ตอนแรกผมคิดว่าตัวเองฟังผิดไป แต่บ่ายวันเดียวกันนั้นเอง รีไวล์เฮย์โจวก็พาผมไปสำนักงานเขตและจดทะเบียนกันเรียบร้อยโดยที่ผมยังคงมึนๆ อยู่ว่านี่มันคือเรื่องอะไรกัน แต่กว่าสมองจะประมวลผลคำพูดเฮย์โจวได้สำเร็จ ผมกับรีไวล์เฮย์โจวเราก็แต่งงานกันเรียบร้อยแล้วครับ!

ไม่มีการ์ดเชิญ ไม่มีพิธีการใดๆ และไม่มีแม้แต่แหวนหมั้น! นั่นล่ะครับการแต่งงานของผม ( -___- ) ก็รู้อยู่หรอกว่าเฮย์โจวไม่ใช่พวกที่ชอบทำอะไรโรแมนติกหรือจะจัดอีเว้นหวานๆ ขอผมแต่งงาน แต่นี่มันจะเป็นงานแต่งงานที่แห้งแล้งเกินไปแล้ว!

เพราะคำประท้วงของผมหลังจากเราจดทะเบียนกันเสร็จ รีไวล์เฮย์โจวถึงพาผมไปดูแหวนแต่งงานกับเตรียมพิธีแต่งงานจริงๆ ในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ญาติผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายถูกเชิญมางานแต่งของเราที่อเมริกา โดยค่าใช้จ่ายทั้งหมดผมกับรีไวล์เฮย์โจวออกกันคนละครึ่ง 

ตอนแรกเฮย์โจวจะออกคนเดียวแหละแต่ผมไม่ยอม ผมก็เป็นผู้ชายและงานแต่งนี้ไม่ใช่รีไวล์เฮย์โจวแต่งคนเดียวสักหน่อยทำไมผมจะออกเงินด้วยไม่ได้ สุดท้ายเฮย์โจวเลยต้องยอมให้ผมออกครึ่งหนึ่งอยู่ดี

ในวันแต่งงานผมรู้สึกตื่นเต้นและประหม่ามากกว่าที่คิด ทั้งที่ความจริงเราจดทะเบียนกันไปตั้งแต่หนึ่งเดือนก่อนหน้านั้นแล้ว แต่แม้จะบอกกับตัวเองว่านี่มันแค่การจัดพิธีเพื่อให้ดูเป็นทางการเท่านั้นความรู้สึกตื่นเต้นและประหม่าของผมกลับไม่ยอมหายไปง่ายๆ 

แต่ก่อนจะเข้าไปในฮอลจัดงานแต่ง รีไวล์เฮย์โจวมาหาแล้วบอกกับผมว่าให้มองแค่เขาเท่านั้น ตอนแรกผมไม่เข้าใจหรอก แต่พอประตูหน้างานเปิดออกกว้างแล้วผมมองเห็นรีไวล์เฮย์โจวยืนรออยู่สุดปลายทางที่ผมกำลังจะเดินไป ทั้งความตื่นเต้นและความประหม่าที่รู้สึกมาตลอดก็ได้ถูกพัดปลิวหายไปหมด จนผมต้องตั้งคำถามกับตัวเองว่า… 

ผมต้องหลงผู้ชายคนนี้มากเท่าไหร่ ถึงจะทำให้แค่ผมมองเห็นเขายืนเฉยๆ อยู่ในสายตา ทั้งความรู้สึกประหม่า กังวล และตื่นเต้นที่ไม่รู้จะจัดการยังไง ทั้งหมดมันมลายหายไปสิ้นในพริบตาได้แบบนี้

งานแต่งของผมวันนั้นเต็มไปด้วยความสุขและคราบน้ำตา มิคาสะร้องไห้ตลอดตั้งแต่ต้นยันจบงานจนตาบวม ผมสงสารเธอนะแต่ไม่รู้จะทำยังไงให้เธอหยุดร้องดี พอผมปลอบก็บอกว่าให้ยกเลิกงานแต่งซะเธอถึงจะยอมหยุดร้องไห้ ผมจึงได้แต่ยิ้มแหยแล้วปล่อยให้อาร์มินกับแจนเป็นคนจัดการเรื่องมิคาสะแทน 

ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปถึง 2000 ปี สิ่งที่ไม่เปลี่ยนไปเลยก็คือมิตรภาพระหว่างพวกผม ผม มิคาสะ และอาร์มินยังคงสนิทกันเหมือนพี่น้อง และมิคาสะกับรีไวล์เฮย์โจวก็ยังคงไม่กินเส้นกันเหมือนเดิม ผมว่าเรื่องนี้ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปอีกกี่พันปีก็คงเปลี่ยนมันไม่ได้

กลับมาแล้วคร้าบบบ~” น้ำเสียงร่าเริงดังมาก่อนร่างของชายหนุ่มร่างสูง ผู้ไว้ผมยาวจนต้องมัดเป็นจุกเล็กๆ เอาไว้ด้านหลังจะเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น ใบหน้าหล่อเหลารับกับดวงตาสีเขียวอ่อน เส้นผมสีน้ำตาลธรรมชาติตอนนี้ถูกไฮไลต์ด้วยสีบลอนด์ทอง ชุดนักเรียนโรงเรียนมัธยมปลายเอกชนชื่อดังดูดีเป็นอย่างมากบนตัวผู้สวมใส่ พอคนกำลังเดินเข้ามาในบ้านเห็นผมนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น รอยยิ้มกว้างอย่างน่ารักซึ่งขัดกับใบหน้าหล่อเหลาก็ปรากฏขึ้นทันที

เอเลนนนนนนนนน!”

หมับ!

อุ่ก! เบาๆ สิฮิว ไม่ใช่ตัวเล็กๆ แล้วนะผมจุกนิดหน่อยเพราะโดนฮิวโถมน้ำหนักเข้าใส่ แต่เจ้าเด็กร่าเริงที่ตอนนี้ตัวสูงกว่าผมไปเป็นโยดกลับไม่สนใจแล้วกอดผมเอาไว้แน่น

เอเลนๆๆๆ!”

ครับๆ ผมเอเลนเองครับ ฮิวปล่อยผมก่อนสิ ผมหายใจไม่ออกพอผมพูดแบบนั้นฮิวจึงยอมปล่อยผมออกให้เป็นอิสระ ผมถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วมองหน้าฮิวที่ไม่ได้เจอกันนาน

เรื่องของฮิวเป็นการเปลี่ยนแปลงใหญ่ๆ อีกเรื่องหนึ่งในช่วงสิบปีมานี้ ฮิวเริ่มพูดหลังจากขึ้นชั้นมัธยมต้น ทั้งเอลวินซัง ฮันจิซัง ผมหรือแม้แต่รีไวล์เฮย์โจวเลยเห่อฮิวกันใหญ่ และไม่ต้องพูดถึงพวกญาติๆ จากตระกูลสมิธและตระกูลโซเอะ เพราะพวกเขาทั้งรักทั้งหลงทั้งประคบประหงบหลานชายคนเดียวคนนี้ยิ่งกว่าไข่ในหินซะอีก ยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม ฮิวพูดว่าอยากได้อะไรก็ประเคนหามาให้หมด ฮิวตอนม.ต้นเลยได้ใจและค่อนข้างเอาแต่ใจน่าดูเลย แต่สุดท้ายก็ต้องกลับใจเพราะโดนปะป๊ารีไวล์เทไม่ยอมพูดด้วย

ช่วงนั้นรีไวล์เฮย์โจวไม่มองฮิวเลยและไม่เข้าใกล้ด้วย เพราะฮิวดื้อมากและไม่ยอมฟังที่เฮย์โจวพูดเตือน  และโดยพื้นฐานรีไวล์เฮย์โจวไม่ใช่คนชอบเด็กอยู่แล้วเลยยิ่งแอนตี้ฮิวเข้าไปใหญ่ ฮิวน่ะทั้งเคารพและเห็นรีไวล์เฮย์โจวเป็นไอดอล เลยรู้สึกเป็นบาดแผลต่อจิตใจเป็นอย่างมากเมื่อเฮย์โจวไม่ยอมพูดกับตน แต่หลังจากนั้นพอฮิวเริ่มเชื่อฟังมากขึ้นทั้งสองคนก็กลับมาดีกันเหมือนเดิม

เอเลนกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่! จะไม่ไปไหนอีกใช่ไหม!” ฮิวถามอย่างตื่นเต้นและกอดแขนผมเอาไว้อย่างอ้อนๆ โอ๊ย! อย่าให้สาวๆ ได้มาเห็นท่าทางฮิวแบบนี้เชียวนะ ไม่งั้นภาพลักษณ์หนุ่มคูลที่สั่งสมมานานคงได้หายไปเกลี้ยงในพริบตาแน่ๆ

ผมเพิ่งกลับมาเมื่อเช้าครับ และคงจะไม่ไปไหนอีกสักพัก เพราะงานเสร็จหมดแล้วตอนนี้ผมใช้ชีวิตอยู่ที่อเมริกาเป็นหลักครับ แต่ผมยังคงทำงานเป็นนักเขียนให้กับสำนักพิมพ์ในญี่ปุ่นอยู่ บ้างครั้งจึงต้องกลับไปญี่ปุ่นบ้างเป็นเวลาหลายวันหรือบางทีก็เป็นเดือน

เย้! งั้นต่อไปนี้ผมจะได้กินขนมหวานทุกวันแล้วสิ!”

หา? ผมกลับมามันเกี่ยวอะไรกับขนมหวานล่ะ?” ผมกระพริบตาปริบมองฮิวอย่างงงๆ

โห! เอเลนอ่ะไม่รู้อะไร ช่วงที่เอเลนไม่อยู่ป๊าน่ะอารมณ์ไม่ดีแล้วไม่ยอมทำขนมอะไรเลย ผมเลยอดกินไปด้วย แต่ตอนนี้เอเลนกลับมาแล้วป๊าต้องอารมณ์ดีแล้วยอมทำขนมให้ผมกินแน่ๆ!”

อ๋อ จะใช้ผมเป็นเหยื่อล่อสินะครับผมพูดพลางหรี่ตามองเจ้าเด็กแสบข้างๆ

เหยื่อล่ออะไร๊! เอเลนก็ชอบกินขนมฝีมือป๊าไม่ใช่เหรอ เนี่ย! วินวินเลยนะฮิวพูดพลางยิ้มกว้าง ผมล่ะทึ่งกับความฉลาดหัวหมอของฮิวจริงๆ เฮ้ออ แอบคิดถึงเด็กน้อยฮิวผู้ใสซื่อชะมัด

โครมม!

“…!!” เสียงโครมมาพร้อมกับร่างของฮิวที่ปลิวหล่นไปตกอยู่บนพื้น ผมอ้าปากค้างด้วยความตกใจ แต่พอเงยหน้าขึ้นและเห็นผู้มาเยือนรายใหม่ผมก็ถึงกับยิ้มขำออกมา

อะไรวินวิน อยากกินนักก็กลับไปกินขนมอยู่บ้านแกโน่นรีไวล์เฮย์โจวยืนกอดอกมองดูฮิวที่ยังร้องโอดโอยอยู่บนพื้น ชุดสูทของท่านประธานบริษัทผู้ให้กำเนิดแบรนด์ขนมหวานที่กำลังเป็นที่โด่งดั่งช่างเข้ากับภาพลักษณ์ของรีไวล์เฮย์โจวเป็นอย่างมากจนผมไม่สามารถละสายตาไปไหนได้

โอ๊ย! นี่ป๊าถีบผมเหรอฮิวโอดครวญแล้วพยุงตัวเองลุกขึ้นยืน 

แค่ปัดแมลง

หะ? แมลงอะไรของป๊าปัดจนผมตกโซฟาเนี่ย

แมลงที่มันเกาะเอเลนของฉันอยู่รีไวล์เฮย์โจวตอบหน้าตาย แต่ทำเอาฮิวอ้าปากเหวอก่อนจะกรอกตามองบนอย่างเอือมๆ ส่วนผมน่ะเหรอ จุดนี้ก็อายนะครับ แต่แอบมีรู้สึกจักจี๊ในหัวใจนิดๆ เหมือนกัน

โอ๊ยป๊า! จะหลงเอเลนก็ให้มันพอดีหน่อยเถอะ นี่ผมฮิวนะ ฮิวอ่ะ!”

แกเป็นใคร ฉันไม่รู้จัก

ป๊า!!”

คิกๆผมแอบหัวเราะที่เห็นฮิวโดนรีไวล์เฮย์โจวแกล้ง ท่าทางวันนี้เฮย์โจวจะอารมณ์ดีนะถึงได้แกล้งคนอื่นไปทั่วได้แบบนี้

แล้วเมื่อไหร่แกจะกลับบ้านกลับช่องไปสักทีรีไวล์เฮย์โจวนั่งลงบนโซฟาข้างผมแล้วยกมือโอบไหล่ผมเอาไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ ก่อนจะหันไปพูดกับฮิว

อะไร ผมอยู่ที่นี่มาตั้งหลายวันป๊าไม่เห็นว่าอะไร ทำไมวันนี้ป๊าต้องไล่ผมกลับไปด้วยล่ะ

พ่อแกโทรหาฉันบอกว่าอยากคุยกับแกเรื่องมหาลัยฮิวตอนนี้ใกล้จะเรียนจบม.ปลายแล้ว และต้องคิดถึงเรื่องเส้นทางในอนาคต แต่พอรีไวล์เฮย์โจวบอกฮิวว่าเอลวินซังอยากจะคุยด้วย ฮิวก็ทำหน้าตาไม่สบอารมณ์อย่างหาได้ยากขึ้นมาทันที

จะมาสนใจอะไรผมตอนนี้ ทั้งที่ผ่านมาไม่เคยสนใจกันแท้ๆไม่รู้แหละ! ผมไม่กลับ!” อ่าผมพอเข้าใจความรู้สึกของฮิวนะ เอลวินซังเป็นคนงานยุ่งแบบยุ่งสายตัวแทบขาดจนในสมัยนี้ยังหายาก จึงไม่มีเวลาได้ดูแลหรือคุยกับฮิวอย่างจริงๆ จังๆ เลยสักครั้ง ผมรู้ว่าฮิวคงรู้สึกเหมือนตัวเองโดนทิ้งเมื่อพ่อทำแต่งานและไม่ค่อยได้เจอกันเลยแม้ในวันที่ควรจะได้เจอ เช่น วันเกิดหรือวันจบการศึกษา

แต่ผมก็เข้าใจในฝั่งของเอลวินซังเหมือนกัน เอลวินซังเป็นคนคิดการไกล และวางแผนไกลเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้ ผมคิดว่าเอลวินซังคงวางแผนทุกอย่างเอาไว้เพื่อที่ฮิวจะได้มีตัวเลือกมากขึ้นในอนาคต และไม่ต้องทำงานสืบทอดตำแหน่งของเขาหากเจ้าตัวไม่ต้องการ เอลวินซังเคยพูดคุยเรื่องนี้กับรีไวล์เฮย์โจวและผมอยู่บ่อยๆ ตอนมาปรึกษาเรื่องฮิว เอลวินซังดูจะไม่รู้วิธีการเข้าหาลูกชายจึงมาปรึกษากับคนที่เป็นไอดอลของลูกชาย แต่เฮย์โจวกลับรู้สึกเอือมเรื่องที่เอลวินซังพูดอวดลูกชายตัวเอง และแทบจะเตะส่งเอลวินซังกลับไปทุกครั้งถ้าผมไม่ห้ามไว้ซะก่อน สุดท้ายการปรึกษาทุกครั้งจึงจบลงที่เอลวินซังพูดอวดลูกชายตัวเองจนพอใจเท่านั้น

แกต้องกลับ

แต่ผม…!”

ฮิว! อย่าดื้อรีไวล์เฮย์โจวจ้องฮิวเขม็งทำให้ฮิวเงียบไป ผมมองบรรยากาศระหว่างสองคนนี้แล้วคิดอยากจะพูดอะไรสักอย่างให้บรรยากาศมันดีขึ้นแต่ก็รั้งปากตัวเองไว้ เพราะครั้งนี้ผมคิดว่าปล่อยให้เฮย์โจวเป็นคนจัดการทั้งหมดเองน่าจะดีกว่า

“…ก็ได้ครับฮิวตอบเสียงเบาอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก

ดี

งั้นเอเลนมากอดลาให้หายคิดถึงหน่อยมาาา~” ฮิวหันมาทางผมก่อนจะวิ่งเข้ามาหา ผมเลยเตรียมพร้อมรับแรงกระแทกเหมือนกับครั้งแรกเอาไว้ แต่

โครมมม!

แอ๊ก!”

กลับไปได้แล้วไอ้เด็กเหลือขอ

โอ๊ย! ป๊าถีบผมอ่ะ ครั้งนี้ป๊าถีบผมเต็มๆ เลย!” 

เออ ถีบ ออกไปรีไวล์เฮย์โจวยอมรับหน้าตายอย่างรำคาญนิดๆ

โหย แตะนิดแตะหน่อยก็ไม่ได้นะคนนี้ ป๊าขี้ตืดอ่ะ ระวังเอเลนจะเหนื่อยใจแล้วไปมีคนอื่นนะ

แกอยากออกไปดีๆ หรืออยากคลานออกไปรีไวล์เฮย์โจวเริ่มทำเสียงโหด ฮิวจึงเริ่มหน้าซีดแล้วยิ้มแหยก่อนจะยอมเดินออกจากบ้านไปโดยดี

แหะๆ งั้นผมขอตัวก่อนนะคร๊าบบ” 

เฮ้อออ ไอ้เด็กนี่ มันชักจะเป็นปัญหามากขึ้นทุกวันๆรีไวล์เฮย์โจวถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆ แต่ผมพอดูออกว่าเฮย์โจวก็เป็นห่วงฮิวอยู่มากเหมือนกัน ไม่งั้นคงไม่ยอมให้ฮิวมาค้างที่บ้านด้วยระหว่างที่ผมไม่อยู่แบบนี้หรอก อย่างเฮย์โจวน่ะก็แค่ทำปากแข็งไปงั้นแหละ ความซึนนี้แก้ยังไงก็แก้ไม่หายเลยจริงๆ

ยินดีต้อนรับกลับครับเฮย์โจวคำพูดยินดีต้อนรับดูจะช้าไปหน่อยแต่ก็สามารถเรียกรอยยิ้มเล็กๆ จากคนข้างๆ ของผมได้

ฉันกลับมาแล้วรีไวล์เฮย์โจวพูดก่อนจะจูบลงบนแก้มของผม เรียกรอยยิ้มกว้างให้ประดับอยู่บนใบหน้าของผมได้ไม่ยากเลย

นี่ ยัยสี่ตาฝากมาให้แกรีไวล์เฮย์โจวยื่นถุงกระดาษบางอย่างมาให้ผม ผมรับไว้แล้วเปิดดูของที่อยู่ภายในก่อนจะต้องทำหน้างง

อะไรเหรอครับ ยาบำรุง? ฮันจิซังฝากเฮย์โจวเอายาบำรุงมาให้ผมทำไมครับ?” ผมเงยหน้าขึ้นมองรีไวล์เฮย์โจวอย่างงงๆ ก็คิดว่าการใช้เวลาเดินทางกลับมาที่นี่เป็นเวลาหลายชั่วโมงมันเหนื่อยอยู่หรอก แต่ผมไม่คิดว่าตัวเองเหนื่อยขนาดที่ต้องใช้ยาบำรุงหลายแขนงขนาดในถุงกระดาษนี้เลยนะ

คงสำหรับบำรุงท้องแก

ท้องผม? ท้องผมมันทำไมเหรอครับ?” ผมยิ่งงงเข้าไปใหญ่เมื่อรีไวล์เฮย์โจวหันหน้ามาขมวดคิ้วใส่ อะไรอ่ะ ผมไม่ได้ปวดท้องหรือเป็นโรคอะไรสักหน่อย ทำไมฮันจิซังต้องส่งยาบำรุงเยอะขนาดนี้มาให้ผมด้วย แล้วทำไมเฮย์โจวถึงต้องมองหน้าผมด้วยท่าทางประหลาดๆ แบบนั้น

แกท้อง

ท้อง…? หมายความว่าไงครับ ผมไม่เข้าใจ

“Pregnant”

“WHAT!?” รีไวล์เฮย์โจวบอกกับผมอย่างใจเย็น แต่ด้วยสติของผมตอนนี้มันไม่สามารถทำใจให้เย็นลงได้เลย อะไรนะ!? เป็นไปไม่ได้! มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ! ผมเป็นผู้ชายนะจะท้องได้ยังไง!! 

ผมมั่นใจมากว่าตัวเองไม่มีทางท้องแน่ๆ แต่เมื่อก้มลงมองที่หน้าท้องเพื่อเช็คให้แน่ใจ ผมก็ต้องอ้าปากค้างด้วยความช็อคไม่จริง!!!!

.

.

.

ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!” ผมร้องตะโกนอย่างสุดเสียงเพราะช็อคกับสิ่งที่เห็นเกินกว่าจะมีสติใดๆ ได้ และหลังจากผมทำแบบนั้น ผมก็รู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างกำลังรัดรอบตัวผมอยู่ และมีใครบางคนกำลังตะโกนเรียกชื่อผมด้วยเสียงอันดังลั่น

โฮ่ย!! ไอ้เด็กเหลือขอ! เอเลน! โฮ่ย! เอเลน!! ตื่น!!!”

เฮือก!!” ผมลืมตาโพลงขึ้นมาในห้องเสื่อทาทามิอันมืดมิด กลิ่นของน้ำแร่ออนเซ็นกับพื้นเสื่อที่ทำจากไม้ไผ่ติดอยู่ปลายจมูกทำให้ผมรู้ได้ว่าตัวเองกำลังอยู่ที่ไหน รวมทั้งกลิ่นหอมของขนมหวานอันเป็นเอกลักษณ์ยังช่วยทำให้ผมใจเย็นลงจนเริ่มสงบแล้วมองไปรอบๆ

สถานที่ๆ ผมอยู่ตอนนี้ยังเป็นเรียวกังที่เดิมก่อนที่ผมจะหลับไป ก้มลงมองหน้าท้องที่เปิดโล่งยังเป็นวันแพคที่ไม่ได้มีอะไรนูนขึ้นมาทำให้ผมโล่งใจเป็นอย่างมาก เมื่อกี้แค่ฝันสินะ เล่นฝันดีเป็นตุเป็นตะซะจนผมแอบคิดว่าเป็นเรื่องจริงเลย แต่ไอ้ตอนสุดท้ายของความฝันที่ทำให้ผมต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาเนี่ยยังไงก็รับไม่ได้! ฝันดงฝันดีอะไรกัน! นี่มันฝันร้ายชัดๆ!!

โฮ่ย เป็นอะไรรึเปล่ารีไวล์เฮย์โจวถามแล้วก้มมามองผมด้วยสีหน้าเป็นห่วง ผมเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองกำลังอยู่ในอ้อมกอดของรีไวล์เฮย์โจวก็ตอนนี้เอง เฮย์โจวกอดผมเอาไว้แน่นซ้ำยังลูบหัวปลอบโยนผมเบาๆ ความอ่อนโยนที่คนแข็งกระด้างแสดงออกมาเลยทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายลงเป็นอย่างมาก

เปล่าครับ แค่ฝันร้ายน่ะครับผมพูดแค่นั้นแล้วกอดตอบรีไวล์เฮย์โจวแน่นพลางหลับตาลง กลิ่นขนมหวานที่ผมชอบนักหนาติดอยู่ที่ปลายจมูก ผมไม่คิดจะปิดบังสิ่งที่ตัวเองทำและสูดกลิ่นกายของรีไวล์เฮย์โจวเข้าไปฟืดใหญ่จนเฮย์โจวตัวเกร็งเล็กน้อย

ไม่อยากนอนต่อแล้วใช่ไหม แกน่ะ

อื้ออ ผมฝันร้ายมานะครับ ไม่มีอารมณ์จะทำอะไรกับเฮย์โจวหรอกผมแอบอ้อนเฮย์โจวนิดๆ แล้วมุดหน้าลงกับอกแกร่งของเขา ได้ยินเสียงรีไวล์เฮย์โจวถอนหายใจอยู่เหนือศีรษะแต่ผมไม่คิดจะเงยหน้าขึ้นมอง

นอนซะ

อื้มม เฮย์โจวช่วยร้องเพลงกล่อมให้หน่อยได้ไหมครับผมลองอ้อนออกไปเพราะเห็นว่ารีไวล์เฮย์โจวใจดีด้วย

อย่าเยอะ เดี๋ยวจะไม่ได้นอน

ครับ…” อ่า คงมากไปสินะไม่เป็นไร ได้แค่นี้ผมก็พอใจแล้ว 

ฟุ่บๆ

รีไวล์เฮย์โจวลูบหัวเพื่อกล่อมผมให้หลับ ผมจึงหลับตาลงก่อนจะเริ่มรู้สึกเคลิ้มๆ เหมือนกำลังจะหลับไปอีกครั้ง แต่ก่อนที่ผมจะได้เคลิ้มหลับไปจริงๆ เฮย์โจวที่เงียบไปนานก็กระซิบข้างหูผมเบาๆ ว่า

“Sweet dream Eren” 


งืมๆ ดูท่าวันนี้ผมจะฝันดีนะครับ╹◡╹










- Fin -





———————————————100%


จบไปแล้วค่ะ รอบนี้จบจริงๆ จบแล้วจบเลยไม่มีต่อ ฮือออ ไรท์แอบใจหายนิดๆ ค่ะ แต่ดีใจที่แต่งจบก่อนสิ้นปีตามที่ตั้งใจเอาไว้

เรื่องนี้สาระมีไม่มากแต่ความหวานแบบน้ำตาลขึ้นมดกัดและอิจฉาตาร้อนมีมากอยู่(เอะ?)

เรื่องราวต่อจากนี้คงต้องให้รีดเดอร์จินตนาการกันเองว่าเฮย์โจวกับเอเลนจะเป็นแบบไหน 

ส่วนเรื่องความฝันของเอเลนจะเป็นจริงไหมนั้น....หุๆๆๆ (ความลับ :p)


สุดท้ายนี้อยากขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่ติดตามผลงาน ช่วยคอมเม้นสร้างกำลังใจเข็ญเรื่องนี้มาจนจบ รีดเดอร์เงาผู้กดให้กำลังและแวะมาอ่านให้ยอดวิวขึ้นเสมอ และรีดเดอร์ผู้ผ่านมาพบเจอกันในเรื่องนี้ด้วยนะคะ อยากบอกว่าขอบคุณมากๆ ทุกคนเลยยยยย~


ผลงานเรื่องอื่นยังแต่งอยู่ใครสนใจลองอ่านดูได้น้า~

ส่วนฟิครีเอเรื่องต่อไปคือ The Butterfly Effect #ใต้ปีกผีเสื้อ ซึ่งวางพล็อตไว้จบแล้ว และจะเปิดเรื่องหลังปีใหม่ค่ะ ยังไงฝากติดตามกันด้วยนะคะ

แต่ตอนนี้ไรท์ขอลากันไปก่อน แล้วพบกันใหม่ในโอกาสหน้า ขอบคุณค่ะ (เอะ? คุ้นๆ นะประโยคนี้ - -;;)  






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

91 ความคิดเห็น

  1. #87 lady w (@6wait9) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:46
    ตอนนี้เรื่องนี้ขึ้นเเท่นเราไปเเล้วค่ะ ชอบมากกก
    #87
    0
  2. #86 ~*~*Surara~*~* (@0818719583) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:13
    รักกกกกกกก
    #86
    0
  3. #84 รีไวล์ (@pontitanakhup) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 05:15

    รออยู่นะคะไรท์
    #84
    1
    • #84-1 Teddy_BeBear (@fhaanna) (จากตอนที่ 19)
      31 มกราคม 2562 / 08:47
      เรื่องนี้จบแล้วนะ มีสอง special จบเลยค่ะ 555 ไปตามอ่านรีเอเรื่องอื่นได้เน่อออ ยังเขียนอยู่ค่ะ ^^
      #84-1
  4. #82 Bow-Phon (@Bow-Phon) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 20:14

    อ๊าย~~~
    #82
    0
  5. #81 หัวห๊อมหอม (@chomcan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 18:21
    ฮื้อออออออ เฮย์โจวในชุดยูกาตะ เข้าใจความรู้สึกเอเลนเลยค่ะ อยากจะมองให้พรุน แล้วมาพูดน่าร้งน่ารักอะไร หัวใจไม่ได้เป็นของเราอีกไปแล้ววววววววว ><
    #81
    0
  6. #80 kusumakhieowarn (@kusumakhieowarn) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 13:23
    ฟห่กากืรกืดาดิก่ก่อก้กน่กาหวยหยสห่ห่ //รีดได้ตายอย่างสงบ
    #80
    0