Touken Ranbu Another Diary

ตอนที่ 4 : Special Halloween : ค่ำคืนแห่งการปลดปล่อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 103
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    30 ต.ค. 61



สิ่งที่เรียกว่าเทศกาลเป็นเพียงอีกชื่อหนึ่งของความโกลาหล


วันๆ หนึ่งขณะที่โลกภายนอกเป็นเทศกาลเฉลิมฉลองวันสิ้นสุดฤดูร้อนและปลดปล่อยภูติผี ส่วนกลางอันซึ่งเป็นมิติเวลาปิดกั้นก็ได้จัดงานเทศกาลวันฮาโลวีนเพื่อเป็นการตอบแทนเหล่าซานิวะและดาบหนุ่มทั้งหลายที่ทำงานหนักมาตลอดทั้งปีเช่นกัน ส่วนกลางได้ส่งบัตรเชิญร่วมงานเทศกาลแก่ทุกฮงมารุเพื่อเชื้อเชิญเหล่าซานิวะให้มาร่วมงานในวันสุดท้ายของเดือนตุลาคม และซานิวะหลายท่านก็ได้ตอบรับคำเชิญนั้นและได้มาร่วมงานกันในวันนี้พร้อมกับดาบคู่กาย

เอ๋~ น่าเสียดายจัง ทำไมโอริสึจังถึงไม่มาด้วยล่ะซานิวะแห่งเผ่าจิ้งจอกสะบัดหางไปมาอย่างแง่งอนพลางใบหูบนศีรษะก็ลู่ตกลง้ล็กน้อยอย่างหงอยเหงา

ข้าต้องขออภัยท่านวานิวะ แต่ด้วยสุภาพของไทโชจึงไม่อาจมาร่วมงานได้ ข้ากับโฮเนะบามิจึงมาเป็นตัวแทนร่วมเทศกาลนี้แทนไทโชยะเก็นโค้งตัวลงเล็กน้อยอย่างสุภาพ ทำให้ซานิวะแห่งเผ่าจิ้งจอกต้องถอนหายใจออกมาอย่างปลงตก

เฮ้ออ ก็ถ้าโอริสึจังไม่สบายมันก็ช่วยไม่ได้ล่ะน่อ

ขอบคุณท่านซานิวะที่เข้าใจ

แล้วโอริสึจังเป็นอะไรไป ป่วยหนักรึเปล่าคำถามจากซานิวะจิ้งจอกทำเอายะเก็นชะงักเล็กน้อย ทันโทวหนุ่มหลบเลี่ยงสายตาท่านซานิวะจิ้งจอกก่อนจะตอบด้วยเสียงอ้อมแอ้มไม่เต็มเสียง

ก็โรคประจำตัวครับ ไม่ต้องเป็นห่วงจะให้บอกว่าเพราะกลัวเหล่าภูติผีเรื่องลี้ลับจึงไม่ยอมมาร่วมงานก็คงไม่ได้ แล้วความกลัวของไทโชก็ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลยด้วยเพราะงั้นยะเก็นจึงคิดว่าควรเงียบความจริงเอาไว้จะดีกว่า

หือ~” ท่านซานิวะจิ้งจอกดูจะสังเกตเห็นความผิดปกติของทันโทวตรงหน้าได้ แต่ก่อนที่เธอจะได้ถามอะไรออกไปเสียงดังจากด้านนอกก็ดึงคงามสนใจของคนในห้องไปก่อน

ก็บอกแล้วไงว่าฉันถือเองได้!” เสียงของเด็กหนุ่มดังมาก่อนเจ้าตัวจะปรากฏตัวขึ้น ซานิวะหนุ่มน้องใหม่เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับอารมณ์ที่บูดสนิทผิดกับคนข้างกายที่ยังคงมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า

จะปล่อยให้นายท่านถือสัมภาระหนักๆ เองได้ยังไงล่ะครับ ปล่อยให้หน้าที่นี้เป็นของพวกผมเถอะครับอิจิโกะ ฮิโตฟุริยังคงมีรอยยิ้มสุภาพบนใบหน้าแม้นายท่านของเขาจะอารมณ์บูดขนาดไหนก็ตาม

นายคงจะเข้าใจผิดอะไรไป พวกนายเป็นแค่ดาบไม่ใช่คนใช้ไม่ได้มีหน้าที่ต้องมาคอยปรนนิบัติฉัน แล้วอีกอย่างฉันเป็นผู้ชาย! ของแค่นี้ฉันถือเองได้!” ซานิวะหนุ่มไม่ยอมแพ้และจะแย่งของตัวเองมาถือเองแต่ก็โดนอิจิโกะที่รู้ทันโยกตัวหลบทำให้ซานิวะหนุ่มเสียหลักล้มตัวเข้าไปสู่อกแกร่งของคนตรงหน้าเต็มๆ

อุ้บ!” ใบหน้าที่กระแทกเข้ากับอกแข็งๆ อย่างไม่ตั้งใจทำให้ซานิวะหนุ่มส่งเสียงร้องออกมา และพอซานิวะหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองคนที่ประคองเอวช่วยพยุงตัวเองเอาไว้ ใบหน้าก็สูบฉีดความร้อนเกินพิกัดโดยทันทีเพราะรอยยิ้มสุภาพที่อยู่ใกล้กันเกินกว่าที่ควร

เป็นอะไรรึเปล่าครับ หน้าแดงๆ นะครับ นายท่าน ^^” รอยยิ้มสุภาพดูจะยิ้มกว้างมากกว่าเก่าทำให้ซานิวะหนุ่มที่เพิ่งรู้สึกตัวรีบดีดตัวออกจากอีกคนทันทีและทำใบหน้าถมึงทึงส่งไปให้เพื่อกลบเกลื่อนความอาย

มะ..ไม่ได้เป็นไร หยุดยิ้มไปเลยนะเว้ย! ไอ้ดาบมาร!” ซานิวะหนุ่มชี้หน้าอิจิโกะอย่างคาดโทษเมื่ออีกคนไม่ยอมหยุดยิ้มแถมยังส่งเสียงหัวเราะขำๆ ออกมาอีก

แหมๆ~ ยังเข้ากันได้ดีเหมือนเดิมเลยนะวารุอิคุงกับอิจิโกะท่านซานิวะจิ้งจอกพูดพลางหางก็สะบัดไปมาอย่างสนุกสนาน ซานิวะหนุ่มที่เข้ามาใหม่จึงกรอกตาก่อนจะพูดตอบอย่างรู้ทัน

สนุกแค่เพราะได้เห็นคนอื่นเขาทะเลาะกันนี่จิตป่วยจริงๆ เลยนะยัยป้าอุ้บ!” คำพูดประโยคหลังขาดหายไปทันทีเมื่ออิจิโกะ ฮิโตฟุริและโฮริคาวะพร้อมใจกันยกมือขึ้นปิดปากนายท่านตัวเอง

เห~ เมื่อกี้ฉันได้ยินอะไรผิดไปรึเปล่าหื้ม ^^+” ไฟจิ้งจอกสีฟ้าลุกพรึบขึ้นรอบตัวซานิวะจิ้งจอก บรรยากาศดำมืดค่อยๆ กลืนกินภายในห้องกว้างจนแต่ละคนได้แต่ลอบกลืนน้ำลายด้วยความหวาดวิตก แต่อิจิโกะก็ยังคงทำใจดีสู้ความวาโรจของจิ้งจอกแล้วแย้มรอยยิ้มสุภาพออกมา

ขออภัยด้วยครับท่านซานิวะเนริ นายท่านของพวกผมยังคงแก้นิสัยความปากไวของตัวเองไม่หาย บางครั้งจึงพรั้งปากพูดอะไรที่ไม่เป็นความจริงหรือตรงข้ามกับสิ่งที่ตัวเองคิดออกมาบ้าง โปรดให้อภัยในความไร้มารยาทของพวกเราในครั้งนี้ด้วยเถอะนะครับ ^^;” อิจิโกะกอดเอวนายท่านหนุ่มที่พยายามจะยื้อตัวออกจากการจับกุมของเขาอย่างเต็มที่เอาไว้ และเพราะได้โฮริคาวะช่วยยื้อด้วยอีกแรงซานิวะหนุ่มจึงทำได้แต่เพียงมองแรงกลับไปที่ดาบของตนเองทั้งสองอย่างไม่สบอารมณ์ อยากบอกว่าถึงมันจะเพราะความปากไวแต่ที่พูดออกไปทั้งหมดนั่นคือสิ่งที่เขาคิดจริงๆ ไม่ได้ปรุงแต่งหรือโกหกแต่อย่างใด

แหม~ ก็ถ้าเจ้าชายจะยอมรินเหล้าให้คืนนี้ ข้าจะยอมปล่อยเรื่องนี้ไปก็ได้~” รอยยิ้มสวยปรากฏขึ้นอย่างเย้ายวนอันเป็นลักษณะเฉพาะของเผ่าจิ้งจอก อิจิโกะจึงลอบถอนหายใจอย่างผ่อนคลายเมื่อไฟสีฟ้าหายไปแล้ว แต่ก่อนที่เขาจะได้ตอบรับกับคำเชื้อเชิญนั้นนายท่านที่พาตัวเองออกไปจากการจับกุมของเขาได้สำเร็จก็พูดโพล่งแทรกขึ้นมาเสียงดัง

อยากหาคนรินเหล้าก็ใช้ดาบตัวเองรินให้ไปสิ! อย่ามายุ่งกับของๆ คนอื่นซี้ซั้วนะเว้ย!!” ซานิวะหนุ่มพูดจบก็ดึงแขนอิจิโกะ ฮิโตฟุริที่ยังตกใจอยู่ออกจากห้องไปเลย ทำให้โฮริคาวะที่เหลืออยู่ได้แต่ส่งยิ้มแหยๆ กลับไปให้คนอื่นๆ ภายในห้องรวมถึงท่านซานิวะจิ้งจอกที่กำลังหัวเราะอย่างสนุกสนานอยู่ด้วย

เด็กหนุ่มสมัยนี้ช่างขี้หวงจริงๆ เลยน่อ~” ท่านซานิวะจิ้งจอกดูอารมณ์ดีหลังจากได้กลั่นแกล้งซานิวะหน้าใหม่ผู้ปากเสียและพูดจาไม่เข้าหูเธอเมื่อกี้นี้ โฮริคาวะจึงได้แต่นั่งลงเงียบๆ เพื่อเป็นตัวแทนรอฟังกำหนดการจากคอนโนะสุเกะแทนนายท่านของตัวเองที่เดินตึงตังออกจากห้องไปแล้ว

สวัสดีค่ะเนริซัง ดูอารมณ์ดีจังเลยนะคะซานิวะเด็กสาวที่โผล่ใบหน้าเข้ามาในห้องพร้อมรอยยิ้มแสนน่ารักหันมองไปรอบห้องอย่างฉงนเมื่อไม่เห็นมีซานิวะคนอื่นอยู่เลยทั้งที่นี่ก็ใกล้เวลาตามบัตรเชิญแล้ว

เมย์จัง~ แปลกใจเลยน่อที่มาทันเวลาซานิวะจิ้งจอกเอ่ยปากแซวทำให้ซานิวะสาวที่มักจะมาเฉียดฉิวหรือเลยเวลาในกำหนดการตลอดได้แต่ส่งเสียงหัวเราะแห้งๆ กลับไป

แหะๆ รอบนี้ฉันพยายามออกมาเร็วกว่าเดิมน่ะค่ะ แต่ทำไมซานิวะคนอื่นยังไม่มากันเลยล่ะคะ? ทั้งๆ ที่ฉันคิดว่าตัวเองต้องมาถึงเป็นคนสุดท้ายแน่ๆ เลยแท้ๆซานิวะสาวเอียงคอเส้นผมยาวสีดำสนิทจึงปรกลงตามข้างแก้มเล็กน้อย

ไทโชมาร่วมงานไม่ได้ ข้ากับโฮเนะบามิจึงมาเป็นตัวแทนครับยะเก็นตอบซึ่งก็ได้รับใบหน้าสงสัยจากซานิวะสาวมาเป็นการตอบแทน

วารุอิคุงเพิ่งมาถึงเมื่อกี้นี้เอง ส่วนท่านมิทซึกิเดี๋ยวก็คงมาตอนงานเลี้ยงเริ่มเหมือนเดิมนั่นแหละซานิวะจิ้งจอกพูดเสริม ซานิวะสาวจึงพยักหน้าอย่างรับรู้

แต่ไม่คิดเลยนะคะว่าจะได้เจอกับทุกคนก่อนปีใหม่แบบนี้ ยกเว้นโยชิคิมิซังที่มาไม่ได้” 

นั่นสิ~ ข้าชักจะรอคอยงานคืนนี้ไม่ไหวแล้วสิ~ ฮุๆๆขณะที่ซานิวะจิ้งจอกกำลังส่งเสียงหัวเราะอย่างน่าสงสัยคอนโนะสุเกะซึ่งเป็นตัวแทนกจากส่วนกลางก็เข้ามาแจ้งกำหนดการสำหรับงานเทศกาลครั้งนี้ให้กับทุกฮงมารุได้ทราบอย่างทั่วกัน

กำหนดการก็ไม่ได้มีอะไรมากเพราะเทศกาลครั้งนี้ถือเป็นการพักผ่อนสำหรับท่านซานิวะจึงจะมีเพียงงานเลี้ยงกับเกมให้เล่นนิดหน่อยเพื่อให้เหล่าท่านซานิวะได้ผ่อนคลายกัน แล้วก็มีการแต่งกายแฟนซีให้เข้ากับเทศกาลเป็นธีมของภูติผีให้ท่านซานิวะได้สนุกสนานกันอีกด้วย

ชุดสำหรับงานเทศกาลถูกจัดเตรียมเอาไว้อย่างมากมายโดยส่วนกลางเพื่อให้ท่านซานิวะสามารถเลือกใส่ชุดที่ตัวเองถูกใจได้ตามใจชอบ ท่านซานิวะและเหล่าดาบผู้ติดตามจึงเปลี่ยนชุดจากกิโมโนตามปกติมาเป็นชุดภูติผีเพื่อให้เข้ากับธีมของงานก่อนจะออกมาร่วมงานเลี้ยงในตอนเย็นย่ำ

มิทซึกิซามะ~ ขนาดแต่งเป็นภูติผีก็ยังหล่อจังเลยน่อ~” ซานิวะจิ้งจอกเผยรอยยิ้มแสนเย้ายวนออกมายามมองไปยังซานิวะหนุ่มผู้แต่งตัวเป็นโอนิ(ยักษ์)ได้อย่างเข้ากับบรรยากาศ

โอยะ เนริก็เข้ากับชุดยูกิอนนะ(ปีศาจหิมะ)ดีนะใบหน้าหล่อเหลาของโอนิหนุ่มเผยรอยยิ้มหายากออกมาน้อยๆ ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูเบาสบายขึ้น แต่เพียงไม่นานรอยยิ้มนั้นก็หายไปกลับไปเป็นใบหน้านิ่งเฉยไม่สนใจสิ่งใดในโลกอย่างเก่า

หากท่านมิทซึกิพูดขนาดนั้นข้าก็ดีใจ แต่วันนี้ดูไม่ค่อยร่าเริงเลยน่อ หรือว่าเป็นเพราะโอริสึจังไม่ได้มาด้วย~” รอยยิ้มหยอกเย้าของซานิวะจิ้งจอกไม่ได้สะเทือนความนิ่งสงบของซานิวะหนุ่มผู้มีบรรยากาศแสนลึกลับเลยสักนิด แต่ก็เพียงพอทำให้รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าหล่อเหลาอีกครั้ง

หื้ม จะใช่รึเปล่านะ

ฮุๆๆ ขนาดท่านมิทซึกิก็ไม่อาจต้านทานแรงดึงดูดของโอริสึจังได้รึนี่ ช่างน่าสนใจๆ~” หางฟูนุ่มสบัดไปมาอย่างอารมณ์ดีเมื่อซานิวะหนุ่มไม่ได้กล่าวตอบรับหรือปฏิเสธกลับมา แต่นั่นก็เพียงพอแล้วให้เธอรู้ว่าไม่ใช่แค่เธอเพียงคนเดียวที่โดนเด็กสาวแสนแปลกประหลาดคนนั้นดึงดูดให้เข้าหาจนไม่อาจเมินเฉยได้

เฮ้! นั่นมันของฉัน!” อีกด้านหนึ่งซานิวะหนุ่มผู้แต่งกายเป็นเทนงุก็กำลังยื้อแย่งจอกสาเกคืนมาจากอิจิโกะ ฮิโตฟุริที่ไม่ยอมให้เขาได้แตะต้องแอลกอฮอล์เลยตั้งแต่เริ่มงานเลี้ยง

ไม่ได้ครับ นายท่านยังไม่บรรลุนิติภาวะนะครับ

อยู่ในมิติที่เวลาหยุดเดินแบบนี้แล้วใครเขาจะสนเรื่องพรรนั้นกันฟะ! เอาคืนมานะเว้ยไอ้ดาบมาร!” ซานิวะเทนงุยังพยายามจะแย่งจอกสาเกคืนมา แต่อิจิโกะก็โยกตัวหลบแล้วส่งจอกสาเกให้กับโฮริคาวะต่อเพื่อให้เอาไปให้ไกลมือนายท่านผู้ยังไม่บรรลุนิติภาวะ

เวลาที่มิตินี้ยังเดินตามปกติครับ แต่แค่ดำเนินไปไม่ตรงกับเวลาของมิติภายนอกเท่านั้นอิจิโกะอธิบายอย่างมีเหตุมีผลแต่ดูเหมือนนายท่านหนุ่มของเขาจะไม่ยอมง่ายๆ

ก็ช่างมันสิเฟ้ย! จะช้าจะเร็วฉันก็ต้องได้กินอยู่ดี เอาสาเกคืนมา!”

ไม่ครับ

ไอ้โยโกะ(ปีศาจจิ้งจอก)เฮงซวยนี่! เป็นดาบหรือเป็นซานิวะกันแน่วะสั่งห้ามนั่นห้ามนี่อยู่ได้!”

เป็นโทเคนดันชิสิครับ หรือนายท่านจะอยากให้ผมเป็นอย่างอื่น ^^” รอยยิ้มกับดวงตาวิบวับของโยโกะอิจิโกะ ฮิโตฟุริทำเอาซานิวะเทนงุรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ขึ้นมาดื้อๆ จึงต้องยอมรามือจากจอกสาเกที่โดนแย่งไปอย่างไม่มีทางเลือก

เออ! เอาไปเลย! ฉันไม่กินก็ได้! เป็นแค่ดาบแต่ชอบสั่งยิ่งกว่าเจ้านายอีกซานิวะหนุ่มฮึดฮัดแต่ก็ทำอะไรมากไม่ได้นอกจากนั่งกินอาหารตรงหน้าต่อไปอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก งานเลี้ยงทั้งทีสาเกของเผ่าจิ้งจอกที่ซานิวะจิ้งจอกเป็นคนเอามาก็ไม่ได้กิน ช่างเป็นงานเลี้ยงที่ดีจริงๆ พับผ่าสิ!

ว้าว! สาเกนี่อร่อยมากจริงๆ เลยค่ะเนริซังแล้วก็ดื่มง่ายด้วยขนาดฉันไม่ค่อยชอบดื่มเท่าไหร่ยังดื่มได้สบายๆ เลย ไม่เคยดื่มสาเกที่มีรสชาติแบบนี้มาก่อนเลยค่ะ!” ซานิวะสาวผู้แต่งกายเป็นโคอิเคะ(ปีศาจแมว)พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นกับรสชาติของสาเกที่เพิ่งเคยลิ้มลอง ซานิวะจิ้งจอกจึงเผยรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจออกมาแต่ก็เอ่ยเตือนด้วยว่า

โอะ! แต่อย่าดื่มมากไปล่ะ เพราะสำหรับมนุษย์แล้วแม้สาเกจิ้งจอกจะมีรสเลิศและดื่มง่ายแต่ก็แรงพอดูเลยนา~”

เอะ!? ยังงั้นเหรอคะซานิวะสาวตกใจและมองสาเกสีใสในมืออย่างไม่อยากจะเชื่อ แต่ก็เชื่อคำเตือนนั้นของซานิวะจิ้งจอกแล้วค่อยๆ วางจอกสาเกในมือลง

นายท่าน หากต้องการดื่มสาเกจิ้งจอกทานคู่กับเนื้อนี่จะได้รสชาติดียิ่งขึ้นไปอีกนะครับคะเซ็นยื่นอาหารจานเนื้อมาวางไว้ตรงหน้าของซานิวะสาว เธอจึงมองอาหารตรงหน้าก่อนจะหันไปถามกับคนข้างๆ

จานนี้ฝีมือคะเซ็นใช่ไหมคะ?”

นายท่านดูออกได้ทันทีเลยนะครับ ทำเอาข้ารู้สึกดีใจขึ้นมาเลยคะเซ็นพูดพลางยิ้มอย่างยินดีทำให้นายท่านสาวได้แต่ส่งยิ้มแหยๆ กลับไปให้และไม่ได้บอกไปว่าถึงไม่ใช่เธอก็คงดูออกอยู่ดี เพราะคนที่จัดอาหารซะสวยงามอย่างกับงานศิลป์จนไม่กล้ากินแบบนี้ทั้งฮงมารุก็มีอยู่แค่คนเดียวนั่นแหละ

เฮ้! ทำไมทีไอ้เด็กนั่นกินเหล้านายไม่เห็นห้ามเลย!” เสียงของซานิวะหนุ่มผู้สวมชุดเทนงุดังขึ้นดึงความสนใจซานิวะสาวให้หันไปมอง แล้วเธอก็พบว่าซานิวะหนุ่มได้ใช้นิ้วชี้ไปยังยะเก็นผู้กำลังรินสาเกลงจอกเล็กของตัวเองอย่างสงบอยู่

เห็นแบบนี้ข้าก็อายุหลายร้อยปีแล้วครับยะเก็นตอบอย่างใจเย็นซึ่งก็ทำให้ซานิวะหนุ่มอารมณ์บูดบึ้งยิ่งขึ้นไปอีก

ยะเก็น อย่าดื่มมากนะครับอิจิโกะกล่าวเตือนน้องชาย ถึงแม้จะอยู่คนละฮงมารุแต่ยังไงน้องชายก็ยังคงเป็นน้องชายของเขาอยู่ดี

ข้าก็แค่ดื่มเพื่อการทดลองเท่านั้นแหละพี่อิจิ ไม่ต้องห่วง

ฮึๆ สมกับเป็นยะเก็นดีนะครับ ^^” 

“…..” ยะเก็นไม่ตอบเพียงแต่ส่งยิ้มน้อยๆ กลับไปให้พี่ชายต่างฮงมารุแล้วลองดื่มสาเกจิ้งจอกเพื่อเก็บรายละเอียดไปใช้ในการทดลองต่อในอนาคต

ยะเก็นโฮเนะบามิที่เงียบมาตลอดเกือบทั้งงานสะกิดยะเก็นเมื่อเห็นว่าคอนโนะสุเกะได้ออกมายืนอยู่ใกล้ๆ และกำลังจะประกาศอะไรบางอย่าง

ซานิวะทุกท่าน ขอบคุณสำหรับการมาร่วมงานในครั้งนี้ขอรับเสียงของคอนโนะสุเกะทำให้งานสังสรรค์หยุดชะงักลง แล้วทุกคนก็หันไปสนใจคอนโนะสุเกะกันหมด

โอะโอ่~ งานช่วงกลางคืนจะเริ่มแล้วเหรอ~”

ขอรับ ตอนนี้พวกเราเหล่าคอนโนะสุเกะจะมาเปิดเกมในยามค่ำกันขอรับคอนโนะสุเกะกล่าวอย่างตื่นเต้นแล้วก็บอกกติกาของเกมยามค่ำคืนให้กับทุกคนฟัง

กติกาก็ไม่มีอะไรมากเพียงแค่ให้แบ่งเป็นสองฝ่ายคือฝ่ายภูติผีและฝ่ายนักล่าเพื่อเล่นเกมทดสอบความกล้าโดยมีฝ่ายภูติผีเป็นคนจัดฉากหลอกฝ่ายที่เป็นนักล่า ส่วนฝ่ายนักล่าก็ต้องล่าธงของฝ่ายภูติผีที่ถูกซ่อนเอาไว้ให้ครบเป็นอันจบเกม หากหาธงครบก่อนหมดเวลาก็ถือว่าฝ่ายนักล่าชนะ แต่หากฝ่ายภูติผีทำการหลอกและขัดขวางได้จนหมดเวลาก็ถือว่าฝ่ายภูติผีชนะ

แล้วเราจะแบ่งกันยังไงดีคะ

แบ่งเป็นฝ่ายซานิวะกับโทเคนดันชิไหมล่ะ ข้าอยากลองสู้กับนายท่านดูสักครั้งมานานแล้ว!” มุตสึโนะคามิพูดขึ้นพลางยิ้มด้วยความท้าทายส่งไปให้นายท่านของตน

ฮุๆๆ มุตสึโนะคามินี่พูดตรงดีจริงๆ เลยน่อท่านซานิวะจิ้งจอกยิ้มด้วยดวงตาเป็นประกายอย่างท้าทายเฉกเช่นเดียวกับดาบของตน และแล้วการแบ่งกลุ่มเกมยามค่ำก็ลงเอยกันด้วยประการฉะนี้นี่เอง


ทีมซานิวะเลือกจะเป็นฝ่ายนักล่าทีมโทเคนดันชิจึงต้องรับบทเป็นฝ่ายภูติผีคอยหลอก และระหว่างที่เหล่าดาบกำลังเตรียมตัวอยู่นั้นซานิวะทั้งสี่ก็ได้จับกลุ่มปรึกษากันถึงแผนการเพื่อตามล่าหาธงฮงมารุกันอยู่ภายในห้องแห่งหนึ่ง

หืม เป็นการแบ่งกลุ่มที่น่าสนใจดีท่านซานิวะโอนิมองแผ่นไม้แต้มสีแดงในมือแล้วก็หันไปมองคนที่ได้แผ่นไม้รูปแบบเดียวกันซึ่งจะเป็นคู่หูของเขาในค่ำคืนนี้

โอยะๆ ได้คู่กับท่านมิทซึกินี่คาดไม่ถึงเลยน่อ ฮุๆๆท่านซานิวะจิ้งจอกหัวเราะอย่างยินดีกับคู่ของตน แต่อีกด้านหนึ่งที่ได้จับคู่กันนั้นดูเหมือนจะไม่ค่อยยินดีกันเท่าไหร่

“…..”

“…..” ท่านซานิวะน้องใหม่ทั้งสองที่ได้คู่กันเพราะการจับฉลากมองหน้ากันแล้วก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมาเพราะรู้กันอยู่ในใจดีว่างานนี้พวกเขาต้องไม่รอดแน่ๆ! ให้คนขี้กลัวมาจับคู่กันเองแล้วจะเหลืออะไรล่ะงานนี้! คงต้องฝากความหวังแห่งชัยชนะเอาไว้ในกำมือของซานิวะผู้ใหญ่ทั้งสอง เพราะเกมนี้พวกเขาคงทำได้แค่วิ่งป่าราบจนกว่างานจะจบเท่านั้นแหละ

เฮ้อออออ/เฮ้อออออ

เกมทดสอบความกล้าเวอร์ชั่นดัดแปลงเริ่มขึ้นในไม่ช้าหลังจากนั้น ซานิวะทั้งสี่ก็แบ่งกันเป็นสองกลุ่มแล้วแยกย้ายกันไปทันที เกมนี้เหล่าโทเคนดันชิเตรียมตัวหลอกท่านซานิวะกันอย่างเต็มที่จะมีเพียงยะเก็นและโฮเนะบามิเท่านั้นที่ไม่ขอเข้าร่วมด้วยแล้วจะเป็นกรรมการคอยตัดสินเกมครั้งนี้แทนเพื่อความยุติธรรม จำนวนภูติผีที่คอยขัดขวางจึงลดลงไปสองแต่ก็ยังเหลือมากอยู่ดีเมื่อเทียบกับจำนวนซานิวะ 

เฮ้! เธอเดินไปดูก่อนสิว่าตรงนั้นมีใครอยู่รึเปล่าท่านซานิวะเทนงุพยักเพยิดไปตามทางด้านหน้าซึ่งมีเพียงแสงสลัวของดวงจันทร์สาดส่องให้ความสว่าง บรรยากาศอันวังเวงจนแผ่นหลังหนาวสะท้านทำให้เขาต้องคอยมองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวงมาตลอดทาง อย่าได้คิดเรื่องหาธงเลยถ้าแค่จะเดินไปแต่ละก้าวยังยากลำบากขนาดนี้!

ทำไมฉันต้องเดินนำไปก่อนด้วยล่ะคะ วารุอิคุงก็เดินไปด้วยกันสิซานิวะสาวที่เกาะเสื้อของคนข้างๆ เอาไว้แน่นสะดุ้งโหยงเมื่อมีสายลมเย็นๆ พัดผ่านปลายเท้า มันก็เพียงแค่ลมกลางคืนเท่านั้นแต่ทำไมไม่รู้เธอถึงได้รู้สึกว่าสายลมยามค่ำคืนนี้มันช่างเย็นเยียบซะจนบาดผิวเลยจริงๆ

เลดี้เฟิร์สน่ะไม่รู้จักเหรอ

ฉันว่าวารุอิคุงเข้าใจคำว่าเลดี้เฟิร์สผิดไปมากโขแล้วล่ะค่ะ! เดินไปพร้อมกันสิคะ สองหัวดีกว่าหัวเดียวนะคะ

จะหัวเดียวจะสองหัวผลลัพธ์มันก็เหมือนกันนั่นแหละ! เมื่อรู้ว่าผลลัพธ์เป็นยังไงเราก็ต้องลดจำนวนผู้เสียหายลงสิ แค่นี้ก็ไม่รู้รึไง

สรุปว่าจะให้ฉันเล่นบทเป็นผู้เสียสละเหรอคะ?”

ถูกต้องตามนั้น

ไม่เอาเด็ดขาดเลยค่ะ! แล้วทำไมวารุอิคุงไม่เป็นผู้เสียสละซะเองล่ะคะ!”

เพราะฉันยังมีประโยชน์ในเกมนี้มากกว่าเธอไง

งะ! ตะ แต่ฉันเป็นรุ่นพี่นะคะ! แล้วก็อายุมากกว่าด้วย เพราะงั้นวารุอิคุงน่ะควรจะเป็นผู้เสียสละสิคะ!”

ตรรกะไหนของเธอ เป็นแค่แม่ทัพที่กลัวสนามรบและไม่กล้าส่งดาบออกไปรบจนเกือบทำฮงมารุล่มสลายแท้ๆ แล้วอีกอย่างนะ รุ่นพี่สิถึงควรจะเสียสละเพื่อรุ่นน้องน่ะ

ฮึ่ม! เป็นแค่ซานิวะหน้าใหม่ที่แค่ดาบตัวเองยังเข้ากันไม่ได้ทะ…!”

กุกกักๆ

“…!” ทั้งสองคนที่เถียงกันอยู่เงียบกริบทันทีที่ได้ยินเสียงกุกกักดังมาจากทางเดินด้านหน้า น้ำลายเหนียวหนืดถูกกลืนลงคออย่างยากลำบากระหว่างที่ทั้งสองพร้อมใจกันหันหน้ากลับไปอย่างเชื่องช้าเพื่อเผชิญกับอะไรก็ตามที่อยู่ด้านหน้าพวกเขา

แฮ่…”

กรี๊ดดดดดดดดด!!!!!/ว๊ากกกกกกกกกก!!!!!” ซานิวะทั้งสองวิ่งหนีเป็นป่าราบไปคนละทิศละทางโดยเหล่าภูติผีก็ไม่ยอมให้การหลอกของพวกเขาจบลงง่ายๆ และไล่ตามไปจนทุกคนสามารถได้ยินเสียงโหยหวนของซานิวะน้องใหม่ทั้งสองดังลั่นตลอดอาคารเรือนส่วนกลาง


ตัดมาที่ซานิวะจิ้งจอกที่มาจับคู่กับท่านโอนิผู้มีใบหน้าเฉยชาหล่อเหลาและไม่สนโลก ตอนนี้เหล่าโทเคนดันชิผู้ทำหน้าที่เป็นภูติผีคอยหลอกกำลังเผชิญกับวิกฤติครั้งใหญ่เนื่องจากเพลิงไฟสีฟ้าที่กระจายไปทั่วทั้งอาคารที่มืดสลัวจนสว่างโร่ไปหมด สว่างมาก สว่างเกินไปจนอาคารจะไหม้หมดแล้ว!

โคกิตสึเนะมารุ!! ทาโร่!! ไปขนน้ำมาอีก!” เสียงซานิวะหนุ่มสั่งการดาบของตนอย่างแข็งขันเมื่อไฟจิ้งจอกเริ่มลุกลามตามอาคารเรือนอย่างรวดเร็ว

ขอรับ!/ขอรับ!” โคกิตสึเนะมารุและทาโร่ทาจิไม่รอช้ารีบไปขนน้ำมาเพื่อใช้ดับไฟก่อนมันจะลุกลามไปใหญ่โตทันที 

เฮ้ออ ร้อนจังเลยน่อ~” ตัวตนเหตุดูจะไม่ได้เดือดร้อนกับการกระทำของตนและเพียงมองดูแสงไฟสีฟ้าค่อยๆ ลุกลามแล้วจิบสาเกไปพลางๆ เท่านั้น

เฮ้!! บ่นร้อนแล้วทำไมต้องมาถอดเสื้อผ้าฉันล่ะ!” ชิชิโอะปัดมือนายท่านที่มาวุ่นวายกับเสื้อผ้าของตนออกไป แล้วได้แต่กรอกตาพลางหันไปมองยังมุตสึโนะคามิที่โดนสาเกจิ้งจอกของนายท่านเล่นงานจนเมาไม่รู้เรื่องอยู่แทบเท้าของเขา ให้ตายสิ คนนึงก็คออ่อนอีกคนก็เมาทีไรได้เรื่องทุกที!

“…..”

ถอดของตัวเองก็ไม่ได้!!” เพราะนายท่านที่เงียบไปทำให้ชิชิโอะคิดว่าอีกคนหลับไปแล้วแต่พอหันกลับไปเท่านั้นแหละ รูปร่างอวดองค์ที่กำลังจะเผยออกมาสู่ภายนอกก็ทำเอาเขาแทบลมจับ ชิชิโอะรีบจัดเสื้อผ้าของนายท่านให้เรียบร้อย รอยยิ้มเย้ายวนจึงปรากฏขึ้นมาบนริมฝีปากของนายท่านจิ้งจอกพลางหางก็สะบัดไปมาอย่างชอบใจในการกระทำของเขา

อย่ามาอ่อยคนอื่นเขาเรี่ยราดนะเฟ้ย! โอ๊ย! กลับไปฉันจะห้ามเธอดื่มหนึ่งอาทิตย์!!” ชิชิโอะยกมือขึ้นกุมขมับตนเอง ขณะที่สองมือก็คอยพัดวีดูแลคนเมาทั้งสองระหว่างที่ท่านซานิวะอีกฮงมารุหนึ่งกำลังช่วยสะสางผลงานที่นายท่านของเขาทำเอาไว้

.

.

.

หลังความวุ่นวายจบลง ซานิวะและเหล่าโทเคนดันชิก็ต้องมานั่งใบหน้าสลดอยู่หน้าโอนิ(ยักษ์)ตัวจริงที่กำลังจ้องมองพวกเขาเขม็งด้วยอารมณ์ที่หากพวกเขาหายใจผิดจังหวะไปนิดอาจได้คอหลุดออกจากบ่ากันอย่างง่ายๆ ซานิวะน้องใหม่ทั้งสองลอบกลืนน้ำลายพลางก้มหน้านิ่ง ขณะที่ซานิวะผู้ยังไม่สร่างเมาดีก็นั่งโอนเอนไปมาจนชิชิโอะต้องคอยช่วยพยุงตัวเอาไว้ จะมีก็เพียงซานิวะหนุ่มผู้มีใบหน้าไม่สนโลกเท่านั้นที่ยังคงความสุขุมของตัวเองเอาไว้ได้ในสถานการณ์เช่นนี้

ทุกคนคิดว่าเกมทดสอบความกล้าคืออะไรกันครับน้ำเสียงเย็นเยียบที่ถูกเปล่งออกมาทำเอาเหล่าซานิวะและโทเคนดันชิได้แต่ลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดกันเป็นแถว

“…..” ความเงียบคือคำตอบเพราะไม่มีใครกล้าพูดต่อหน้าโอนิที่กำลังโกรธกริ้วอยู่ตอนนี้

ท่านซานิวะวารุอิ ท่านซานิวะเมย์วิ่งชนข้าวของภายในเรือนส่วนกลางเสียหายหลายชิ้น แถมท่านซานิวะวารุอิยังทำสมบัติหนึ่งในห้าแห่งเรือนส่วนกลางแตกหักอีก!”

เอ่อยะเก็นคือเรื่องนั้นพี่…” อิจิโกะพยายามจะแก้ตัวแทนนายท่านของตนแต่ก็เป็นอันต้องหุบปากฉับเมื่อสายตาของน้องชายหันขวับมามองทางเขา

แม้จะเป็นพี่อิจิข้าก็ไม่ปราณีหรอกนะ เห็นอยู่ว่าเรื่องราวเริ่มวุ่นวายแต่ก็ยังไม่ห้ามแถมยังเล่นหลอกท่านซานิวะวารุอิต่อจนข้าวของเสียหายไปอีกหลายชิ้น คงจะมีคำแก้ตัวดีๆ สำหรับการกระทำนั้นใช่ไหม พี่-อิ-จิ

อ่า…^^;” อิจิโกะได้เพียงส่งยิ้มอ่อนให้น้องชายพลางเหงื่อตก น้อมรับความผิดอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง จะว่าไปตอนนั้นเขาก็คิดแต่เรื่องตามหลอกนายท่านจนลืมเรื่องอื่นไปหมดจริงๆ นั่นแหละ

เรื่องข้าวของที่เสียหายทางส่วนกลางจะส่งใบเรียกเก็บเงินไปตามเก็บกับท่านซานิวะทั้งสองในภายหลัง แต่ตอนนี้เรายังมีเหตุการณ์ที่แย่ยิ่งกว่าการชนสมบัติหนึ่งในห้าแตกหักที่ต้องเคลียอยู่ท่านซานิวะเนริ! ที่เกือบจะเผาเรือนส่วนกลางทั้งหลังนี่หมายความว่ายังไงกันครับ!” ยะเก็นหันขวับไปทางคนที่เริ่มสร่างเมา ทำเอาท่านซานิวะจิ้งจอกต้องรีบเมาอีกรอบในทันที

โอ๊ยๆ มึนจังเลยเน่อ…”

เพี๊ยะ!

อย่าคิดว่าแค่บอกว่าเมาแล้วข้าจะไม่เอาเรื่องนะครับยะเก็นตีไม้เรียวในมือลงกับพื้นเสียงดังเพี๊ยะจนหลายคนสะดุ้งโหยง และท่านซานิวะจิ้งจอกก็หายเมาในพริบตา

ขอโทษน่อ…” ท่านซานิวะจิ้งจอกหูลู่หางตกอย่างยอมรับผิด ชิชิโอะจึงลูบหัวให้ปลอบนายท่านของตน

ท่านซานิวะมิทซึกิ ขอบคุณสำหรับความรวดเร็วในการช่วยแก้ปัญหาทำให้เรือนส่วนกลางไม่เสียหายมากนัก…”

ไม่เป็น…”

แต่ท่านคงไม่ได้ลืมใช่ไหมว่าท่านเป็นต้นเหตุสนับสนุนให้ท่านซานิวะเนริใช้ไฟจิ้งจอก” 

“…(  ;- -)” คนใจเย็นหลบสายตาของยะเก็นที่มองมา ทำให้โคกิตสึเนะมารุและทาโร่ทาจิต้องแอบกลั้นขำกับการกระทำของนายท่านของตนอย่างสุดชีวิต

หลังจากนี้ข้าคงต้องขอให้ทุกท่านออกแรงซ่อมแซมเรือนส่วนกลางช่วยพวกคอนโนะสุเกะจนกว่าจะเรียบร้อยด้วยนะครับ

เอ๋~~~!!”

แต่…!”

เพี๊ยะ!!

นะ-ครับ ^_____^+” รอยยิ้มที่ไม่ค่อยปรากฏให้เห็นบ่อยนักถูกวาดขึ้นบนใบหน้าของยะเก็น แต่มันกลับไม่ใช่รอยยิ้มที่ผู้คนอยากจะพบเห็นนัก เพราะมันช่างน่ากลัวจนพวกเขาทำได้เพียงพยักหน้าหงึกหงักยอมรับชะตากรรมเท่านั้น

“(;'( '( ' ';;)';)' )”

เหล่าผู้ร่วมชะตากรรมต้องเริ่มทำงานกันอย่างแข็งขันทันทีในเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น วันแล้ววันเล่าต้องเร่งออกแรงซ่อมแซมเรือนส่วนกลางให้เสร็จเพื่อจะได้กลับไปยังฮงมารุของตนสักที



เอะ? ยะเก็นยังไม่กลับมาอีกเหรอ?” ซานิวะสาวผู้ไม่ได้เข้าร่วมเทศกาลฮาโลวีนเงยหน้าขึ้นจากแผนที่บนโต๊ะแล้วเอียงคอถามโฮเนะบามิที่กลับมาเพียงคนเดียวอย่างฉงน

อืมโฮเนะบามิพยักหน้าเพื่อบอกว่าใช่ นายท่านสาวจึงกระพริบตาปริบๆ แล้วหันไปมองทางฮาเซเบะที่มาช่วยงานเพื่อขอความเห็น แต่ก็ได้รับเพียงการส่ายหน้าตอบกลับมา

ครืดดด!

เฮ้! นายท่าน! ข้ามีข่าวใหม่มาเล่าให้ฟัง~!” สึรุมารุ คุนินากะเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานของนายท่านอย่างไร้มารยาท แต่ซานิวะสาวก็ชินซะแล้วกับการกระทำแบบนั้นของดาบหนุ่ม

ข่าวอะไรคะ?” ท่านซานิวะหันไปมองทางคนมาใหม่ที่ดูตื่นเต้นกับข่าวใหม่นั่นเป็นพิเศษ

ฮ่าๆๆ ข้าก็ไม่อยากยอมรับเท่าไหร่แต่ครั้งนี้เจ้ายะเก็นน่ะสุดยอดมากจริงๆ!”

แล้วมันอะไรล่ะคะ เกี่ยวอะไรกับยะเก็นด้วย?”

ก็ตอนนี้เจ้ายะเก็นน่ะกำลังบลาๆๆๆสึรุมารุเล่าถึงเหตุการณ์ความเป็นไปภายในส่วนกลางอย่างละเอียด ซึ่งพอท่านซานิวะฟังจบแล้วรอยยิ้มแสยะอย่างกลั่นแกล้งก็ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าทันที

เห~ สุดยอดจริงๆ ด้วยนะคะ

ใช่ไหมล่า~”

สึรุมารุซังเตรียมตัวกันเถอะค่ะ

ได้เลย!”

เดี๋ยวๆ ครับ! นั่นนายท่านจะไปไหนครับ!” ฮาเซเบะเบรกนายท่านที่กำลังจะออกไปพร้อมกับสึรุมารุทันทีเมื่อจู่ๆ เขาก็มีความรู้สึกไม่ดีเกี่ยวกับการออกไปข้างนอกของนายท่านในครั้งนี้

ส่วนกลางน่ะสิ/ส่วนกลางน่ะสิ!” ท่านซานิวะกับดาบหนุ่มตัวป่วนตอบอย่างพร้อมเพียง ทำเอาฮาเซเบะที่ได้ฟังคำตอบได้แต่อ้าปากเหวออย่างทำอะไรไม่ถูก

ห๋าาา!?!?!” ฮาเซเบะก็ไม่อยากจะพูดถึงนายท่านตัวเองแบบนี้หรอกนะ แต่ถ้านายท่านร่วมหัวกับเจ้าตัวป่วนประจำฮงมารุไปบุกส่วนกลางแล้วล่ะก็……ภาวนาขอให้ทุกท่านได้กลับฮงมารุกันอย่างปลอดภัย อาเมน

แหม~ ฮาโลวีนทั้งทีแต่ไม่มีทริกออทรีตมันก็ยังไงอยู่นะคะ~”

ต้องเตรียมฟักทองด้วยใช่ไหมนายท่าน~”

จัดไปสิคะ หึๆๆ

วู๊ววๆ! ไปเริ่มปาร์ตี้กันเลยยย~!”


และแล้วเทศกาลแห่งการปลดปล่อยที่แท้จริง ก็กำลังจะเริ่มต้นขึ้นหลังจากนี้







————————————————


Happy Halloween Day~~

ไม่ได้เขียนเกี่ยวกับฮงมารุซะนานเลย ตอนก่อนหน้าก็ยังไม่เสร็จแต่เรามาลงตอนพิเศษวันฮาโลวีนกันก่อนเลยค่ะ ฮาาา

วันฮาโลวีนเป็นวันที่ภูติผีจะออกมาเผ่นผ่านมากที่สุดแล้วก็เป็นวันเฉลิมฉลองปีใหม่ด้วยค่ะ สิ้นสุดฤดูร้อนและเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง เรื่องราวมันเลยออกมาเป็นงานฉลองกับการแต่งตัวเป็นภูติผีกันค่ะ

หลังจากนี้จะพยายามปั่น #เรื่องสั้นฮงมารุ ต่อไปให้จบเพราะมีแพลนตอนที่จะเขียนเยอะเลยค่ะ แต่เรื่องนั้นก็จะจบเรื่องนี้ก็จะเปิดมันเลยไม่ได้แต่งสักที ฮือออ

ขอบคุณรีดเดอร์ที่รอกันนะคะ สัญญาว่าจะกลับมาอีกแน่นอน

แล้วพบกันใหม่ ณ ฮงมารุค่ะ >_<


ปล. จากเหตุการณ์วันฮาโลวีนส่วนกลางก็ออกประกาศมาว่าจะงดจัดงานทุกเทศกาลตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป…


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #4 KazukiRei (@benjarath) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 18:13
    โธ่...พูดไม่ออกบอกไม่ถูกเลยเรา55555
    #4
    0