[นิยายแปล/BL] เด็กๆ อย่างนายเล่นเกมกันเก่งมาก~ (end)

ตอนที่ 14 : Section 14 | 43-46: เป็นเพราะความรักที่ทำให้คุณเห็นแบบนั้นหรือเป็นเพราะตัวเขานั้นส่องประกายจริงๆ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,664
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,179 ครั้ง
    25 ธ.ค. 62


 

 

 

Section 14

43-46: เป็นเพราะความรักที่ทำให้คุณเห็นแบบนั้นหรือเป็นเพราะตัวเขานั้นส่องประกายจริงๆ?

 

 

 

Chapter 43

 

 

 

แอปเปิลผู้ลึกลับกลายเป็นตัวเอกของเรื่องซุบซิบในวันนี้ซะงั้น พี่ชายหมางกั่วเลา? ไม่นานทุกคนก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

 

จริงเหรอ? ไม่อยากจะเชื่อเลย! ทำไมหนุ่มหล่อเล่นเกมเก่งจังอ่ะ? คนหน้าตาไม่ดีไม่ดุร้ายแบบฉันจะใช้ชีวิตยังไง!

 

จากแมทช์ของวันนี้เห็นชัดเลยว่าคุณพี่ชายหมางกั่วเลากับหมางเสินฝีมือใกล้เคียงกันมาก ไม่แปลกใจเลยที่แด๊ดเลม่อนบอกว่าไม่รู้จะเทียบยังไง

 

อยากเห็นพวกเขาสองคน PK จัง

 

รีเควสให้แมงโก้สตีนสู้กับแอปเปิล! แมทช์ชี้ชะตาว่าใครคือสุดยอดสามี!

 

รางวัลคือเลม่อนอ่ะนะ? อย่าทำงั้นเลย 2333

 

 

 

โทรศัพท์บนโต๊ะของเขาสั่นเตือน ซ่านจู๋ส่งข้อความตัดพ้อมาในวีแชท

 

ซ่านจู๋: เหมิงเหมิง นายทรยศฉันอีกแล้ว [โศกเศร้า]

 

หลิงเหมิงเห็นแจ้งเตือนมุมปากก็ยกขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่

 

หลิงเหมิง: ใครให้นายทำตัวสองบุคลิกอ่ะ แล้วยังให้ฉันโดนด่าคนเดียวอีก~ แบร่แบร่แบร่~

[ จิงเฟิน (精分) แสลงในเน็ตสำหรับคนที่ทำตัวหลายบุคลิกหรือใช้หยอกเวลาแปลกใจกับลักษณะไม่แน่นอนของอีกฝ่าย / Lüèlüèlüè (略略略) ไม่รู้จะเขียนคำอ่านยังไงให้อ่านได้ดี 555555555555 มันเป็นแสลงน่ารักๆ จากเวยป๋อค่ะ เลียนเสียงเวลาแลบลิ้นล้อเลียนคนอื่น ฟิลเหมือนนาหน่าน้านาหน่าในอังกฤษน่ะ ]

 

ซ่านจู๋: ฉันตั้งใจสร้างตัวตนศัตรูหัวใจขึ้นมาเยอะๆ คนอื่นที่คิดจะจีบนายจะได้รู้ว่ายากลำบากขนาดไหนแล้วยอมแพ้ไปไง

 

หลิงเหมิงยกขาขึ้นมานั่งคุดคู้บนเก้าอี้ คุยกับซ่านจู๋แบบลืมสถานการณ์ไปหมดสิ้น

 

หลิงเหมิง: ฉันรู้สึกว่าถ้าครั้งนี้ไม่เปิดเผยตัวตนนาย ครั้งหน้านายจะโผล่มาเป็นกีวี่แทนอะไรงี้?

 

หลิงเหมิง: ตอนนี้คนดูเอะอะสุด เปลี่ยนไปเล่นแมงโก้เดอร์บี้กันมะ (เกมมือถือ)?

 

หลิงเหมิง: ไหนทำหน้าปักเป้ายาง? ขอดูหน่อยเร้ว

 

 

 

หลิงเหมิงลืมสถานการณ์รอบตัวแต่คนดูกว่าแสนคนหน้าจอคอมเห็นทุกอย่างอย่างชัดเจน สตรีมเมอร์สติหลุดไปแล้ว เหล่าคนดูคุยกันอย่างร้อนแรง

 

แด๊ดเลม่อนยิ้มหวานมากเลย

 

แด๊ดดี้เลม่อนมีไวน์ในลักยิ้มด้วย

[ ไวน์ () พูดถึงลักยิ้มประเภทหนึ่งที่เหมือนหลุมลึกใต้ขวดไวน์ หลังจากนี้พวกคนดูเลยล้อกันว่าเห็นรอยยิ้มเหมิงเหมิงแล้วเมาไปเลย ]

 

นายมีลักยิ้มแล้วมีสตอรี่เบื้องหลังไหม?

[ มีเรื่องเล่าว่าลักยิ้มถูกทำทิ้งไว้เป็นสัญลักษณ์หลังจากปฏิเสธไม่ยอมลืมคนรักเก่าก่อนการเกิดใหม่ สตอรี่ตรงนี้ก็คือเรื่องราวความรักค่า ]

 

รอบตัวแด๊ดดี้ปล่อยฮอร์โมนรสเลม่อนออกมา

 

รอยยิ้มกระตุ้นให้อยากสแปมสนามเหมียว

 

แด๊ดเลม่อนเทคนดูเกินห้าหมื่นไปมีคนๆ เดียวในสายตา ฉันพนันด้วยมะม่วงสิบลูกเลยว่าหมอนั่นคือพี่ชายหมางกั่วเลา!

 

 

 

ทันทีที่หลิงเหมิงนึกได้ว่าตัวเองกำลังสตรีมอยู่เขาก็เงยหน้าขึ้นมาและพบว่าไอ้เจ้าคนที่กำลังสตรีมอยู่ชักจะยิ้มเยอะไปแล้ว

 

เขาลูบหน้าเบาๆ และพยายามตีหน้านิ่ง ความขรึมบนใบหน้าอยู่ได้ประมาณสามวิก่อนจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม ประดุจว่าปากเป็นเหล็ก ส่วนหางตาเป็นแม่เหล็ก หุบยิ้มไม่ได้เลย

 

อย่ายิ้มนะ ถ้ายิ้มอีกทีนี่เมาพับแล้ว

 

ใครมันเริ่มเนี่ย ผมยิ้มเพราะผมดีใจที่ชนะทีมโปรโอเคมะ?

 

ผู้ดูแลเบอร์สองล่ะ? ผู้ดูแลเบอร์สองมาจัดการหน่อยดิ๊

 

ผู้ดูแลฉิวฉิวเสี่ยวไท่ตี๋: ถึงแด๊ดเลม่อน ผู้ดูแลเบอร์สองเมาพับไม่ได้สติแล้ว จัดการอะไรไม่ได้แล้วล่ะ

 

โคตรชอบที่ผู้ดูแลเป็นคนนำจริงๆ

 

จากการวิจัยพบว่าคนที่ยิ้มหวานได้ขนาดนี้ก็มีแต่คนที่มีความรักเท่านั้น

 

ซ่านจู๋: เริ่มคิดถึงช่วงเวลาที่มีผู้ดูแลยิ่งใหญ่คอยดูแลหรือยัง?

 

ลืมไปได้ไงนะว่าหมอนี่ยังส่องสตรีมอยู่ หลิงเหมิงชูนิ้วกลางขึ้นมาทันที

 

หลิงเหมิง:

 

พระเจ้า! สตรีมเมอร์ดาวเด่นชูนิ้วกลาง!

 

พระเจ้า! สตรีมเมอร์ดาวเด่นชูนิ้วกลางใส่คนที่คุณก็รู้ว่าใคร”! เชี่ย!

 

แนะนำสตรีมเมอร์อย่างจริงจังว่าห้องสตรีมมีไว้ไลฟ์ ไม่ได้มีไว้จีบกันข้ามจอ!

 

 

 

“เดี๋ยวแด๊ดดี้แบนพวกคุณซะเลยหลิงเหมิงพยายามตีหน้านิ่งอย่าคิดว่าไม่มีใครคุมพวกคุณได้ถ้าหัวหน้าผู้ดูแลไม่อยู่นะ

 

หุย แด๊ดเลม่อนฟังดูเหมือนหัวหน้าผู้ดูแลแล้วอ่ะตอนนี้

 

หัวหน้าผู้ดูแลโกรธนายไปแล้วป่ะ

 

ตอนแรกยังเป็นเด็กน้อยคนดังฉีกยิ้มอยู่ เปลี่ยนมาเป็นตาแก่ใครมันจะไปฟังนายบ่นกัน

 

ผมพนันด้วยมะม่วงคันหนึ่งเลยว่าผู้ดูแลของพวกคุณไม่มาสู้กับแอปเปิลแน่นอน

 

ได้ไงอ่ะ? หมางเสินคนเทพของฉันไม่เกรงกลัวใครหรอก

 

 

 

[ห้อง] กวาวา: แอปเปิล

 

ถ้าจู่ๆ กวาวาไม่พูดขึ้นมา หลิงเหมิงก็ลืมไปแล้วว่าพวกเขาทั้งสามยังอยู่ในทีมเดียวกัน

 

[ห้อง] แอปเปิล: ?

 

[ห้อง] กวาวา: มา PK

 

หลิงเหมิง: ???

 

เมี้ยวเมี้ยวเมี้ยว???

 

นี่มันลมฉาวโฉ่กับฝนเลือดรอบใหม่เหรอ?

 

กวาวา: ฉันจะสู้แทนหมางเสินเอง!

 

ไม่เห็นฉากที่มีชีวิตชีวาไล่ฆ่ากันงี้นานละนะ เสน่ห์แด๊ดเลม่อนฉันน่าอัศจรรย์จริงๆ

 

 

 

สหายกวาวา นายจะทำอะไรนะ?” หลิงเหมิงถาม

 

[ห้อง] กวาวา: เขาเล่นดี

 

[ห้อง] แอปเปิล: …ขอบคุณสำหรับคำชมนะ

 

หลิงเหมิงเข้าใจแล้ว กวาวาเป็นพวกบ้าเกม เขาจะคันไม้คันมือเวลาเจอคนเก่งๆ ช่วงท้ายของแมทช์มันสวยงามเว่อร์มาก ไม่แปลกใจเลยที่กวาวาอยากลองสู้กับอีกฝ่าย

 

[ห้อง] แอปเปิล: แต่ตอนนี้ฉันเล่นไม่ได้

 

หลิงเหมิงคิดไตร่ตรองแล้วก็รีบช่วยพูด: “ใช่ๆ กวาวา มือหมอนี่ไม่ดี เขาเล่นเกมนานๆ ไม่ได้

 

แด๊ดเลม่อนรู้ด้วย!

 

ฉันหลอนไปว่านี่คือช่วยรักษาชื่อเสียงอยู่คนเดียวป่ะ?

 

ตอนนี้ฉันรู้แค่ว่าสองคนนี้สนิทกันมาก

 

 

[ห้อง] กวาวา: โอเค

 

[ห้อง] กวาวา: อยากไปเล่นโปรไหม?

 

[ห้อง] แอปเปิล: …                                  

 

ไม่ใช่แค่ซ่านจู๋ที่คิด “…” กระทั่งหลิงเหมิงยังอยาก “…” ใส่ ชักชวนคนอื่นเข้าทีมนี่คืองานอดิเรกของกวาวาเขาเหรอ?

 

[ห้อง] แอปเปิล: ไม่ล่ะ มือฉันไม่ค่อยดี

 

เหตุผลนี้ใช้งานได้ดีไม่ว่าจะเป็นงานไหนๆ

 

 

 

กวาวา ฉันสงสัยอ่ะ ทีมนายขาดคนเหรอ?”

 

[ห้อง] กวาวา: ไม่ได้ขาด

 

งั้นทำไมนายถึงเอาแต่ชวนคนอื่นว่าอยากไปเล่นโปรหรือเปล่า?”

 

[ห้อง] กวาวา: เอาไปเป็นตัวสำรองได้

 

[ห้อง] กวาวา: แล้วฉันก็ไม่ได้เอาแต่ถามด้วย

 

โอเค้…” นายถามสองรอบแถมยังเป็นคนเดียวกันทั้งสองรอบอีกนะ

 

[ห้อง] กวาวา: แต่นายจะเข้าทีมก็ได้

 

หลิงเหมิงอยากหัวเราะ: “ระดับอย่างฉันเข้าไปทำอะไรในทีมโปรได้?”

 

[ห้อง] กวาวา: มาสค็อต

 

หลิงเหมิง: …

 

มาสค็อตที่ดุร้ายแบบนี้ไม่ดีหรอกมั้ง?!

 

 

 

Chapter 44

 

 

 

มือถือของเขาสั่นเตือนอีกครั้ง

 

ฮั่วหลงกั๋ว: เหมิงเหมิง รีบปิดสตรีมเร็ว อาจารย์เดินตรวจหออยู่ เข้าห้องหลิวเหลียนไปละนะ

 

 

 

ผมเจอสถานการณ์ด่วนฉุกเฉิน ปิดสตรีมแล้วนะ เจอกันพรุ่งนี้ครับหลิงเหมิงที่รู้เรื่องสดๆ ร้อนๆ จากรูมเมตรีบปิดสตรีมและยัดคอมใส่ลิ้นชักก่อนที่อาจารย์จะมาถึง เขากวาดขยะลงถังและกระทั่งพับผ้าห่มบนเตียง เงื่อนไขห้องของเด็กหนุ่มก็เหมือนๆ กันหมด แค่นี้ก็พอผ่านการตรวจไปได้แล้ว

 

อาจารย์มาถึง เขาเดินตรวจดูก็ไม่พบอะไรผิดปกติ

 

หลิงเหมิง เวลาที่เธอไม่อ่านหนังสือเธอทำอะไร เล่นเกมเหรอ?”

 

เปล่านะฮะหลิงเหมิงรีบปฏิเสธผมท่องศัพท์ภาษาอังกฤษ

 

อาจารย์พยักหน้ายอมรับ: “ถ้าอยากสอบ CET-4 เธอก็ต้องจำศัพท์ดีๆ

[ CET-4 (College English Test) การทดสอบภาษาอังกฤษระดับประเทศของจีน ]

 

อาจารย์พูดถึงเรื่องความปลอดภัยหอพักตามสคริปต์ปกติก่อนจะตั้งท่ากลับ ทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นอะไรน่าสงสัยที่มุมของลิ้นชัก

 

นั่นอะไร?”

 

หลิงเหมิงหันหน้าไปมองแล้วสูดลมหายใจ เมื่อกี้ที่เขายัดของใส่ลิ้นชัก เขาไม่ทันได้ดูว่าถุงยางมันโผล่ออกมา แต่ไม่ได้เยอะ แค่นิดเดียวจริงๆ

 

คือนั่น…” หลิงเหมิงไม่รู้จะอธิบายยังไงด้วยความตระหนก

 

อาจารย์เชิดคางเปิด

 

หลิงเหมิงห่อเหี่ยวก่อนจะถูกบังคับให้เปิดลิ้นชักออกมา รอบนี้เขาไม่รู้จะอธิบายยังไงจริงๆ

 

 

 

นี่อะไร?” อาจารย์ชี้ไปที่สิ่งของในลิ้นชักจากนั้นก็ถามเสียงสุภาพ

 

นี่ไม่ใช่อย่างที่อาจารย์คิดนะฮะ ผมยังโสดอยู่ จะไปใช้ของแบบนี้ได้ไงอาจารย์นับได้เลย กล่องมันมีสิบสองอัน ผมยังไม่ได้แตะสักอันเลยฮะ

 

งั้นเธอซ่อนไปทำไมหืม?”

 

ก่อนหน้านี้ผมพนันกับคนๆ หนึ่ง ถ้าแพ้ผมต้องไปซื้อเป็นการลงโทษ ผมพูดจริงๆ นะ อาจารย์ไปถามฮั่วหลงกั๋วได้เลย เขาช่วยผมพิสูจน์ได้ฮะ

 

สุดท้ายอาจารย์ก็เชื่อเขาเพราะท่าทางจริงใจรวมถึงพฤติกรรมเด็กดีโดยปกติ

 

พวกเธอเล่นอะไรไม่รู้เรื่องเลย ของแบบนี้สมควรมาโผล่ในหอด้วยเหรอ?”

 

ไม่ควรฮะ ไม่ควรเลย

 

รีบๆ จัดการมันซะ

 

จัดการฮะจัดการ

 

ทั้งหมดก็มีแค่นี้แหละ

 

ขอบคุณฮะอาจารย์ ผมรู้ว่าตัวเองทำผิด จะไม่ให้เกิดขึ้นอีกฮะหลิงเหมิงยอมรับความผิดและเฆี่ยนตีเจ้าคนเริ่มร้อยครั้งในใจ

 

 

 

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกันโทรศัพท์มือถือของหลิงเหมิงก็สั่นอยู่ตลอด แน่นอนว่าหลิงเหมิงไม่มีเวลาหันไปสนใจ ครู่เดียวหลังจากนั้นมือถือก็หยุดสั่น แจ้งเตือนแอปเพนกวิ้นเด้งขึ้นมากลางหน้าจอ

 

สตรีมเมอร์อนาจารส่งการสั่นหน้าจอ

[ เป็นฟีเจอร์สั่นหน้าจอ หน้าจอคนรับจะสั่นๆๆๆ ส่วนใหญ่ใช้เวลาเพื่อนเล่นเกมเต็มจออยู่ เพื่อนจะได้รู้ว่ามีคนส่งข้อความหานะ ]

 

อาจารย์: …

 

หลิงเหมิง: [กุมหน้าผาก]

 

ฉันทำอะไรได้ล่ะ? หมดหวังเหมือนกันแล้วเนี่ย โว้ย!

 

 

 

Chapter 45

 

 

 

ซ่านจู๋มาส่งมื้อเช้าตามปกติ แต่เตียงของหลิงเหมิงกลับว่างเปล่า เขาแปลกใจนิดหน่อย เช้านี้หลิงเหมิงไม่มีเรียน ไม่มีเหตุผลให้เขาตื่นแต่เช้าเลย

 

เหมิงเหมิงเหรอ? ไปหาแถวสนามกีฬาอ่ะ เขาวิ่งอยู่ฮั่วหลงกั๋วชี้ทางสว่างให้

 

วิ่ง?” ฝนตกอยู่หนักมาก โอตาคุแบบนั้นกำลังวิ่งเช้าๆ แบบนี้อ่ะนะ?

 

ใกล้จะถึงงานกีฬาแล้วป่ะ? เขาต้องไปซ้อมแหนะ

 

ฉันไม่คิดว่าเหมิงเหมิงจะลงแข่งกีฬาเลยนะ เขาลงอะไรไปล่ะ?”                                                 

 

วิ่งทางไกล 5 กิโล

 

ซ่านจู๋: (O_O)

 

เห็นสีหน้าไม่อยากจะเชื่อของซ่านจู๋รูมเมตก็หัวเราะลั่น: “ตอนพวกฉันอยู่ปีหนึ่งพอได้ยินก็ทำหน้าแบบนายนี่แหละ ไปหาเขาสิ ตอนนี้คงเสร็จแล้วล่ะ

 

 

 

เช้านี้ไม่ค่อยมีคนอยู่ที่สนามกีฬาหลิงเหมิงเลยใส่ชุดวอร์มสีเหลืองสะดุดตา จากไกลๆ ซ่านจู๋เห็นอีกฝ่ายตัวนิดเดียวเมื่อเทียบกับลู่วิ่งกว้างใหญ่ คิดไม่ออกเลยว่าหลิงเหมิงจะเข้าร่วมการแข่งวิ่งทางไกลที่หลายๆ คนขยาดที่สุดในบรรดาการแข่งทั้งหมด

 

หลิงเหมิงวิ่งเหยาะๆ ตามทางโค้งและหันมามาทางเขา ซ่านจู๋เผลอก้าวถอยหลังไปหลบใต้เงาของต้นไม้ใหญ่

 

หลิงเหมิงมองไม่เห็นซ่านจู๋ วิ่งเลยผ่านไป ซ่านจู๋ดูจากไกลๆ จนอีกฝ่ายวิ่งครบอีกสามรอบ

 

 

 

เห? นายมาตอนไหนเนี่ย?” หลิงเหมิงมองซ่านจู๋อย่างประหลาดใจพร้อมกับเดินเข้าหา

                                                                                                                                      

ตอนที่นายเริ่มวิ่งสามรอบท้ายน่ะ

 

อ้อฉันวิ่งไปทั้งหมดแปดรอบการหายใจของหลิงเหมิงยังไม่มั่นคงแต่เขาก็หันมาสนใจมื้อเช้าในมือของซ่านจู๋เช้านี้อะไรอ่ะ ออมเล็ตเหรอ? เยี่ยม ฉันชอบกินออมเล็ตที่สุดเลย

 

แพสชั่นที่หลิงเหมิงมีให้อาหารเป็นหนึ่งในแรงจูงใจที่ทำให้ซ่านจู๋ยืนยันจะเอามื้อเช้ามาให้ได้ ไม่ว่าจะเอาอะไรมาหลิงเหมิงก็จะพูดอย่างจริงใจว่าฉันชอบ XXX มากที่สุด คือมันคุ้มค่ามากที่จะหาอะไรมาเลี้ยงเขา

 

 

 

นายเพิ่งวิ่งเสร็จเอง คูลดาวน์เสร็จค่อยกินซ่านจู๋ไม่ได้ยื่นอาหารให้ เขาถือไปด้วยและเดินไปกับหลิงเหมิงที่จะไปยืดเส้นยืดสาย

 

แล้วนายมาที่นี่ถูกได้ไง?” หลิงเหมิงถามระหว่างที่กำลังเหยียดขา

 

รูมเมตนายบอกว่านายกำลังเตรียมซ้อมงานกีฬาที่จะถึง                                     

 

หมอนั่นบอกเหรอ?” หลิงเหมิงมองตรงมาและนึกบางอย่างขึ้นได้ เขาต่อยกลางอกของซ่านจู๋เบาๆความผิดนายนั่นแหละ

 

โทษฉันอีก มีอะไรล่ะ?”                           

 

ฉันจะมาเริ่มซ้อมก่อนทำไม? อาจารย์อ่ะสั่งให้ฉันมาวิ่งทุกเช้าตั้งแต่วันนี้จนวันงานกีฬาเริ่ม ตอนแรกฉันว่าจะซ้อมก่อนงานสักสามวันแท้ๆ

 

อาจารย์นายดูแลงานกีฬาด้วยเหรอ?”

 

อาจารย์มาเซอร์ไพรส์เดินเช็คห้องเมื่อคืน แล้วคือมีถุงยางสิบสองอันอยู่ในลิ้นชักฉัน ความคิดหัวโบราณของแกแบบ ขนาดอยู่มหาลัยแล้วยังต้องคุมไม่ให้มีความรัก มันโอเคที่ไหนอ่ะ?”

 

 

 

ซ่านจู๋นึกภาพตามก็อยากหัวเราะ

 

ตลกอ่อ? ฉันจะจัดการได้อยู่และ แต่ใครจะไปรู้ว่านายจะส่งแชทมาในเพนกวิ้น โดนอาจารย์แกจับได้เลย

 

เพนกวิ้นสั่นจอฉันมันทำไม?” ซ่านจู๋คิดว่าอาจารย์คนนี้ชักจะโหดไปแล้ว จู่ๆ นายก็บอกในสตรีมว่าเกิดเรื่องด่วน นายไม่ตอบวีแชทฉันเลยลองสั่นจอดูไง

 

คราวนี้หลิงเหมิงรู้สึกผิดนิดหน่อย: “ไม่ ก็แบบฉันเปลี่ยนชื่อนายเป็นสตรีมเมอร์อนาจาร…”

 

“…ฮ่าๆๆๆ

 

ห้ามหัวเราะนะ!” หลิงเหมิงบ่นงุบงิบเพราะงี้ฉันเลยโดนอาจารย์พาไปดุที่ออฟฟิศ บอกว่าการที่เด็กๆ ติดหนังโป๊ออนไลน์งี้มันอันตรายมากเลยนะ ฉันซวยทุกครั้งที่ยุ่งกับนายเลยแมะ ครั้งแรกก็ตอนสตรีม แล้วยังนี่อีก

 

ก็น่าสงสารอยู่นา เพื่อเป็นการชดเชยตั้งแต่พรุ่งนี้ไปฉันมาวิ่งเป็นเพื่อนก็ได้

 

หลิงเหมิงกวาดตามองผ่านสลิปเปอร์ที่เท้าของอีกฝ่าย พูดอะไรไม่ออกจริงๆ

 

วางใจน่า ฉันไม่ใส่สลิปเปอร์มาวิ่งหรอก

 

 

 

Chapter 46

​​

 

 

ตามที่ซ่านจู๋บอก ทุกเช้าตอนหกโมงเขาจะมารอหลิงเหมิงด้านล่าง ทั้งสองจะไปวิ่งด้วยกัน จากนั้นก็ทานมื้อเช้าที่โรงอาหารสอง เสร็จก็แยกย้ายกันไปเรียนหรือกลับไปที่หอ

 

รูมเมตของเขาก็แซวอยู่ทุกวัน:

 

จะไปเดตกับหมางเสินเหรออออ?”

 

หลิงเหมิง: _

 

กลับมาจากเดตกับหมางเสินแล้วอ่ออออ?”

 

หลิงเหมิง: _

 

 

 

วันงานแข่งกีฬา ซ่านจู๋ได้เห็นความนิยมที่แท้จริงของหลิงเหมิง การแข่งวิ่งทางไกลห้ากิโลของผู้ชายเป็นอะไรที่หนักหน่วงที่สุดในบรรดาการแข่งทั้งหมด คนที่ลงแข่งมักได้รับการปฏิบัติประดุจเป็นดาราจากพวกเพื่อนๆ

 

ทำตัวสบายๆ นะเหมิงเหมิง เกอเกอจะช่วยนวดขาให้ นายจะได้ผ่อนคลายนี่คือรูมเมตของหลิงเหมิง ฮั่วหลงกั๋ว

 

ต้องรักษาความตึงกล้ามเนื้อก่อนแข่ง นายจะช่วยฉันผ่อนคลายยังไงได้อีกล่ะ?”

 

เหมิงเหมิงสู้ๆเอาที่หนึ่งมาแล้วแด๊ดดี้จะเลี้ยงข้าวนายเองส่วนนี่คือหลิวเหลียนที่โดนโรคแด๊ดดี้ของหลิงเหมิงแพร่ใส่

 

ไสหัวไป

 

หลิงเหมิง ฉันซื้อช็อกโกแลตมาให้น้า พยายามล่ะ ฮึบ!”

 

ขะ-ขอบคุณนะ…”

 

ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือสาวงามของคณะ เฉาเหมย

 

 

 

ในฐานะที่เป็นแค่หนึ่งในกองเชียร์ ซ่านจู๋คอยมองอยู่ห่างๆ เห็นหลิงเหมิงถูกทุกคนล้อมรอบ ได้รับความห่วงใจและความใส่ใจทั้งหลายก็รู้สึกว่าตัวเองไม่สามารถเข้าไปถึงตรงนั้นจริงๆ

 

สายตาของหลิงเหมิงสะดุดกับซ่านจู๋ผ่านช่องว่างของฝูงคนโดยบังเอิญ ทั้งสองสบตากัน

 

หลิงเหมิงยิ้มกว้างและโบกมือให้

 

ความรู้สึกหน่วงๆ เล็กๆ น้อยๆ หายไปพร้อมกับรอยยิ้มนั้น ซ่านจู๋ชูกำปั้นขึ้นและทำท่า สู้ตายกลับไป

 

 

 

สายลมเย็นเมฆลอยบดบังดวงอาทิตย์ราวกับสวรรค์บรรจงสร้าง นี่เป็นอากาศที่เหมาะกับการวิ่งทางไกลที่สุดเลย

 

ทันทีที่เสียงปืนลั่นดัง หลิงเหมิงก็ออกตัวจากจุดเริ่มต้นพร้อมกับคนจำนวนมาก คนที่รวมตัวกันอย่างใกล้ชิดกระจายตัวออกอย่างช้าๆ เมื่อระยะทางเพิ่มขึ้น ค่อยๆ เปลี่ยนจากกลุ่มก้อนเป็นแถวยาว หลิงเหมิงวิ่งอยู่อันดับท้ายๆ อย่างไม่รีบร้อน

 

ไม่คิดเลยเนอะ คนตัวเล็กๆ อย่างเหมิงเหมิงวิ่งทางไกลแบบนี้ได้ด้วยฮั่วหลงกั๋วชวนซ่านจู๋คุยระหว่างการแข่ง

 

ไม่เคยคิดเลยจริงๆ

 

ตอนอยู่ปีหนึ่งพวกเรายังไม่ค่อยรู้จักกัน สมัครแข่งกีฬานี่ก็ใช้วิธีอาสา ตอนที่หลิงเหมิงลงชื่อแข่งห้ากิโลนะ ทั้งคณะซาบซึ้งมาก คิดว่าเขาเสียสละตัวเองช่วยทุกคน แต่รู้อะไรไหม?”

 

หืม?”

 

เจ้าเด็กนั่นได้ที่หนึ่ง! เหมือนจะไม่ใช่แต่เราตัดสินคนจากภายนอกอย่างเดียวไม่ได้จริงๆ

 

 

 

สายตาของซ่านจู๋จ้องร่างบางที่อยู่ไกลๆ ถึงรอบด้านจะมีคนอยู่มากมายแต่เขาก็ยังมองหาอีกฝ่ายเจอภายในการมองครั้งเดียว

 

ระยะห่างระหว่างนักวิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ พวกหน้าๆ วิ่งนำพวกท้ายๆ ไปได้เกือบครึ่งรอบ ซ่านจู๋กังวลเรื่องหลิงเหมิงนิดหน่อย มันยากที่จะเชื่อฮั่วหลงกั๋วนะว่าหลิงเหมิงคือแชมป์คนเก่าจริงๆ

 

ฮั่วหลงกั๋วมั่นใจเต็มเปี่ยม ทุกๆ ครั้งที่หลิงเหมิงวิ่งผ่านเขาจะตะโกนเชียร์เสียงดัง

 

เหมิงเหมิง! น้ำ!” ครึ่งทางของการแข่ง ฮั่วหลงกั๋วถือโอกาสนี้ยื่นน้ำแร่ที่เปิดฝาแล้วให้กับหลิงเหมิง เท้าของหลิงเหมิงไม่หยุดนิ่งในตอนที่รับมาแล้วกระดกน้ำเข้าปากก่อนจะราดที่เหลือใส่หัวตัวเอง เขาวิ่งเหยาะๆ ต่อไปโดยที่โยนขวดใส่มือของซ่านจู๋พอดิบพอดี

 

เหมิงเหมิงสู้เขา!” ซ่านจู๋ถือขวดน้ำและตะโกนออกไปโดยที่ไม่สนใจเสื้อผ้าที่เปียกเป็นวงของตัวเอง

 

 

 

จากลู่วิ่ง 400 เมตร ห้ากิโลเมตรจะต้องวิ่งสิบสองกับอีกครึ่งรอบ ในครึ่งหลังนักแข่งบางคนเริ่มสูญเสียกำลังซึ่งรวมถึงคนที่วิ่งนำหน้าไปตั้งแต่เริ่มและค่อยๆ วิ่งตกไปอยู่ด้านหลัง อย่างไรก็ตามหลิงเหมิงยังคงวิ่งอย่างสม่ำเสมอ เริ่มเคลื่อนจากกลุ่มหลังมาเป็นกลุ่มอันดับกลางๆ แทน

 

ในรอบวิ่งที่สามนับจากรอบสุดท้าย หลิงเหมิงเร่งความเร็วจนสังเกตเห็นได้ด้วยตาเปล่า ฮั่วหลงกั๋วร้องตะโกนอย่างควบคุมตัวเองไม่อยู่: “เหมิงเหมิงสู้ๆ! แซงคนที่อยู่หน้านายเร็ว! แซงแม่งไปเลย!”

 

หลิงเหมิงยังคงวิ่งต่อไปด้วยความเร็วคงที่ ค่อยๆ ผ่านนักวิ่งไปทีละคนสองคน ยังมีคนที่ไม่ยอมแพ้และยังพยายามเร่งความเร็วอยู่ แต่เพราะข้อจำกัดทางร่างกายพวกเขาเลยถูกหลิงเหมิงแซงไปอย่างรวดเร็ว

 

 

 

น็อครอบ! น็อครอบ!” เหล่าคนดูตะโกนเชียร์มาแต่ไกลเมื่อนักวิ่งที่นำอยู่หน้าสุดวิ่งน็อครอบคนที่อยู่อันดับสุดท้าย เป็นเวลาเดียวกับที่หลิงเหมิงวิ่งแซงคนๆ นั้นมาเช่นกัน เหลืออีกแค่สามคนด้านหน้าแล้ว

 

“สู้ๆ สู้ตาย! เหมิงเหมิงพยายามเข้า! ถ้านายแซงได้ฉันจะเรียกนายว่าแด๊ดดี้เลย!”

 

หูของซ่านจู๋ได้ยินแต่เสียงเชียร์สู้ๆ เต็มไปหมด มีเสียงเข้มๆ ของฮั่วหลงกั๋วดังชัดที่สุด

 

บางทีเสียงพวกนี้อาจจะไปถึงเพราะหลิงเหมิงเร่งฝีเท้าไวขึ้น แซงหน้านักวิ่งอันดับที่สามไป ถ้าเขายังรักษาจังหวะไว้ได้อย่างแย่ที่สุดก็คงได้รางวัลเหรียญทองแดง อย่างไรก็ตามหลิงเหมิงไม่พอใจกับแค่นั้น เขายังเร่งความเร็ว วิ่งผ่านนักวิ่งอันดับสองไปด้วยความแข็งแกร่งน่าอัศจรรย์

 

 

 

ทันใดนั้นซ่านจู๋ก็ตื่นเต้นสุดๆ หัวใจเต้นตึกตักรัวเร็วได้อย่างน่าทึ่ง กระทั่งตอนที่เขาดูเพื่อนตัวเองแข่งยังไม่เคยรู้สึกอยากลุ้นกับนักแข่งขนาดนี้ เหมือนว่านี่ไม่ใช่การแข่งของหลิงเหมิงแต่เป็นการแข่งของเขาเอง

 

เขาวิ่งไปที่เส้นชัย ตะโกนชื่อของหลิงเหมิงจากด้านหลังเส้นนั้น แม้ว่ามันจะจมหายไปกับเสียง “สู้ๆ” มากมายเขาก็หวังว่าหลิงเหมิงจะได้ยินเสียงของตัวเอง

 

หลิงเหมิงเร่งความเร็วสุดฝีเท้า เขาอยู่ห่างจากอันดับหนึ่งสิบเมตร ห้าเมตร สามเมตร หนึ่งเมตร

 

เหมิงเหมิง สู้เขา!” ตอนนี้ซ่านจู๋ไม่ได้ยินเสียงของตัวเองแล้ว

 

หลิงเหมิงไม่ได้มีร่างกายสูงใหญ่แต่กลับดูเหมือนมีพลังไร้ขีดกำจัด ประดุจพลังทุกอย่างระเบิดในตอนนั้น เมฆเคลื่อนตัวออกจากกัน แสงแดดลอดผ่านช่องว่าง ผืนดินอบอุ่น นอกจากแสงแดดแล้ว ณ สนามกีฬาก็มีแต่ความระอุเลือดพล่าน

 

 

 

หลิงเหมิงวิ่งทันที่หนึ่ง อันดับหนึ่งคนก่อนหน้ายังพยายามรักษาตำแหน่งไว้ แน่นอนว่าเขาไม่ยอมแพ้และปล่อยให้ฉกเอาชัยชนะไปง่ายๆ ทั้งสองวิ่งตีคู่กันมา ความเร็วเกือบจะเท่าวิ่งร้อยเมตรเสียด้วยซ้ำ

 

“สู้ๆ! เหมิงเหมิงสู้ๆ!” ซ่านจู๋ร้องเสียงแหบเสียงแห้ง มองหลิงเหมิงที่วิ่งอย่างรวดเร็วอย่างตื่นเต้น นักวิ่งที่วิ่งอยู่อีกคนดูยังไงก็ไม่สามารถรักษาความเร็วบ้าคลั่งในตอนนี้ไว้ได้นานๆ เขาเอนตัวไปด้านหลังแล้วก็ตั้งท่าวิ่งสุดฝีเท้า สุดท้ายก็อยู่ห่างจากเส้นชัยแค่ก้าวเดียว ไม่มีโอกาสให้นักวิ่งคนอื่นแซงขึ้นมาชนะแล้ว

 

หลิงเหมิงวิ่งไปด้านหน้าอย่างหนักแน่น นำหน้าที่สองไปด้วยระยะห่างเกือบสิบเมตรก่อนจะวิ่งเข้าเส้นชัยไปแบบใสสะอาด ซ่านจู๋ออกวิ่งตีคู่อีกคนตั้งแต่ที่เขาก้าวข้ามเส้นชัย จับอีกฝ่ายให้ตั้งท่าจากความเร็วที่มากเกินไปแล้วช่วยให้เขาลดแรงเฉื่อยจากการวิ่ง

 

 

 

เยี่ยม! เก่งมากเลย!” ซ่านจู๋อยู่ในอารมณ์ปั่นป่วนที่หาได้ยาก ฉันอยากจะอุ้มคนตรงหน้าหมุน 360 องศาเพื่อแสดงอารมณ์ของฉันให้เห็น เขาเข้าใจอาการจูบจออย่างตื่นเต้นของหลิงเหมิงในทันที ถ้าตอนนี้มีแค่พวกเขาสองคนอยู่ในลู่วิ่งเขาคงจูบลักยิ้มแดงๆ ของอีกฝ่ายไปแล้วล่ะ

 

หลิงเหมิงหอบหายใจรัวเร็ว ปล่อยความกระตือรือร้นหลังจากออกกำลังกายของเด็กหนุ่มออกมา ซ่านจู๋ดึงแขนอีกฝ่ายให้โอบไหล่เขาไว้แล้วช่วยให้หลิงเหมิงเดินออกจากลู่วิ่งช้าๆ

 

 

 

เหมิงเหมิง รอบสุดท้ายนายโคตรเจ๋งเลย!” ร่างใหญ่โถมตัวใส่จากด้านหลัง อีกนิดก็ทำหลิงเหมิงที่แข้งขาอ่อนแรงล้มลงไปกองกับพื้นแล้ว

 

ฮั่วหลงกั๋วโอบรอบคอของหลิงเหมิงอย่างตื่นเต้น มือก็ขยี้คนข้างๆ จนหัวยุ่งเหยิง: “ทำไมเก่งจังฮึ! นายเก่งมากๆ เลย!”

 

เพื่อนๆ ของหลิงเหมิงเดินเข้ามาเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เบียดเสียดกันจนมือของหลิงเหมิงค่อยๆ หลุดออกจากไหล่ของซ่านจู๋ ไม่นานซ่านจู๋ก็โดนดันออกมาจากกลุ่ม ไกลและไกลออกไป เพื่อนร่วมคลาสที่นำพาชัยชนะมาสู่คณะของพวกเขาถูกล้อมไปด้วยผู้คนที่ตื่นเต้น ไม่มีพื้นที่ให้ซ่านจู๋แทรกตัวเข้าไปเลยสักนิด

 

 

 

ยืนดูจากรอบนอก ซ่านจู๋มองเพื่อนๆ ที่เข้าไปเกาะแกะหลิงเหมิงและพาอีกฝ่ายไกลห่างออกไป แสงอาทิตย์สาดส่องลงมาทำให้หลิงเหมิงที่ส่องประกายอยู่แล้วเหมือนมีออร่าสีทองรอบตัว

 

ทันใดนั้นหลิงเหมิงก็หันหน้ามาทางซ่านจู๋ ชูมืออ่อนแรงโบกไหวๆ พร้อมกับหัวเราะร่า

 

 

 

ความยินดีล้นท่วมหัวใจของซ่านจู๋ เขาเลียนแบบการกระทำของหลิงเหมิง ฉีกยิ้มแล้วโบกมือกลับไปให้อีกฝ่าย

 

 

 

เย็นวันนั้นในเวยป๋อของหมางเสินที่มักจะมีแต่เรื่องเกมหรือการสตรีมกลับมีโพสต์หายากที่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง สิ่งที่เหมือนกับ ภาษาซุปไก่

[ เพราะ คนเรานั้นนอกจากร่างกายมีความรู้สึกหิวกระหาย จิตใจเราก็ต้องการการบำรุงเหมือนกัน” (人不只胃肠有饥渴感,心灵也要给养)  เลยมีการแต่งหนังสือ Chicken soup for the soul ของ Jack Canfield ขึ้นมา เป็นที่มาของภาษาอินเตอร์เน็ต 鸡汤文แปลว่าภาษาซุปไก่ = ข้อความ/ประโยค/บทความที่เต็มไปด้วยแง่คิดและสร้างความประทับใจ (เพิ่มเติม จิ้ม) ]

 

@แมงโก้สตีน: เวลาที่คุณมอบหัวใจให้ใครแล้วเห็นคนๆ นั้นเปล่งประกาย คุณบอกไม่ได้หรอกว่าเป็นเพราะความรักที่ทำให้คุณเห็นแบบนั้นหรือเป็นเพราะตัวเขานั้นส่องประกายจริงๆ

 

 

 

.

 

 

 

งดชง จาไม่ชงให้คนที่เปงแฟนกันอยู่แล้ว!

กวาวาติดใจเหมิงเหมิงจริงๆ นะเว่ย น้องจาเอาไปเป็นมาสคอตละอ่ะ 555555555555555555555555555555

 

ตอนแรกกะจะแปลให้เสร็จตั้งแต่วันที่ 13 เหลืออยู่ไม่กี่หน้าแต่นี่ต้องไปตจว. กะทันหัน เพิ่งกลับมาเองค่ะแง้ ;__; จะขยันก็อุปสรรคเยอะละเกิงงงงงงงง *(U3U)*

 

เราติดปะดิ๊วเอ้กมากเลยค่ะทุกคน T___T พี่สึงอูหล่อมั่ก น้องดงโพน่ารักมากแม่ไม่ไหวแน้วแอร่


จะเที่ยงคืนแล้ว ฝันดีนะคะ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.179K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,341 ความคิดเห็น

  1. #2330 CUTE_VILLAIN (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มีนาคม 2564 / 00:08
    โอ้ยเเก ชั้นลุ้นไปด้วยเลยอ่า ตื่นเต้นสุดๆ
    #2,330
    0
  2. #2307 LUKKADE31 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มีนาคม 2564 / 12:47
    คลั่งรักนะเราน่ะ5555555
    #2,307
    0
  3. #2300 Sudarat357 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มีนาคม 2564 / 00:13
    ฮือ เศร้าปนสุข
    #2,300
    0
  4. #2257 สุนัขสีดำ.. (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2563 / 10:14
    ทั้งเขินทั้งอิจฉาค่าาาา โอ้ยยยยยยยย หวานมากกกก(. ❛ ᴗ ❛.)
    #2,257
    0
  5. #2196 Fueled me (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 14:53
    ตกหลุมรักน้องเข้าอย่างจังแล้วมั้ยล่าาาาา
    #2,196
    0
  6. #2151 301216 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 08:13
    แด๊ดดี๊555555555 //// เชียร์ยังไงก็เชียรไม่ขึ้น เพราะเขาเป็นแฟนกันอยู่แล้ว แง
    #2,151
    0
  7. #2145 pwarsa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 22:13
    เลม่อนเท่มาก!
    #2,145
    0
  8. #2097 fenze11 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 14:20

    เลาจาไม่ชงคนเปงแฟนกัน ฮรุกกกก พี่มะม่วงอย่าน้อยใจน้าาา

    #2,097
    0
  9. #2064 KhimSF7 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 12:21
    หลงเด็กหัวปักหัวปำแล้วววว น้องน่ารักและเก่งมากๆๆๆๆ
    #2,064
    0
  10. #2029 9494 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 18:12
    เอาสิ เริ่ดไม่หยุด พี่เขาตกหลุมรักชึ้นไม่ไหวแล้ว เลม่อนใช่มั้ยเป็นคนผลักตาพี่!!
    #2,029
    0
  11. #1998 pam005 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 13:52
    ไม่จำเป็นต้องชง เทเข้าปากไปเลย
    #1,998
    0
  12. #1971 lavender1802 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 12:21
    มาสคอต!!! 5555 โคตรฮา
    #1,971
    0
  13. #1949 kinnkinny (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:18
    นายรูมเมทต้องเต้นฉลองแล้ว
    #1,949
    0
  14. #1943 cozynotserious (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:57
    หมางเสินนนนนนนนน T-T ต้องเดินแผนจีบน้องหนักๆละนะ น้องฮอตปรอทแตกขนาดนี้
    #1,943
    0
  15. #1909 eannysrr (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 01:06

    เราจะชงคนที่เค้าเป็นแฟนกันอยู่แล้วทำไมคะ

    #1,909
    0
  16. #1871 chalillxx_ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 14:25
    แรงมาก แมงโก้คือดูรักน้องมากๆเลยอ้า แต่ละกระโยคคือเขินมาก
    #1,871
    0
  17. #1841 panitin (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 14:51
    มันมาก แม่เอ๊ย อ่านจนติดงอมแงม ดีนะ ที่จบแล้ว ขอบคุณนักแปลมากๆค่ะ ขอคารวะ
    #1,841
    0
  18. #1784 somwonhyuk (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 มกราคม 2563 / 21:58

    น่ารักมาก

    #1,784
    0
  19. #1757 MaggieT (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 23:46
    มังคุดแง้มๆความต้องการให้น้องรู้ แต่น้องจะรู้ก็ปล่อยให้เรื่องของมือชงเอง!!!! สู้เขาเจ้าพวกมิเซอร์ (แฟนคลับของเลม่อน)~~~~ 5555555555555
    #1,757
    0
  20. #1701 Maylyunho (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 22:30
    คนที่เราชอบ สนใจมักจะเปล่งประกายโดเด่นเสมอในสายตาเรานะคะพี่มะม่วง
    #1,701
    0
  21. #1700 Ruruka Buta (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 22:16
    กวาวาต้องเป็นกัปตันทีมฟรุตแหงๆ ขำความเอามาเป็นมาสคอต 555555
    #1,700
    0
  22. #1627 มืใหม่คาซึ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 12:12
    ชิปคู่เดียวกันไปอีกกก รักคนแปลจังค่ะ
    #1,627
    0
  23. #1400 lills (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 21:15
    มังคุดเป็นรักกกเป็นหลงงงน้องง
    #1,400
    0
  24. #1336 Noodee Kunentarasai (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 01:25
    มังคุด นายน่ะ หลงเสน่ห์ความเท่ของแด๊ดดี้เข้าเต็มเปาแล้วสินะ
    #1,336
    0
  25. #1310 อะหมีบอยด์มูฟเม้น (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 17:45
    แน่ะ รักเค้ามาก ดูออก
    #1,310
    0