[นิยายแปล/BL] ทุกๆ คนคิดว่าผมชอบเขาครับ (end)

ตอนที่ 67 : Chapter 67 | ผมชอบเขา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,298
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 954 ครั้ง
    28 ธ.ค. 62

*unedited

เย็นวันจันทร์ = หลังเที่ยงคืน แหะ T__T


 

 

Chapter 67

 

 

 

.

 

 

 

คุณคิดว่าบรรยากาศเวลาพี่น้อง “ปรับความเข้าใจ” กันควรเป็นอย่างไร?

 

จะเป็นการรำลึกอดีตแสนสวยงามหรือเป็นการเอ่ยถึงอนาคต?

 

ไม่! ไม่ใช่ทั้งคู่เลย!

 

ตอนที่เยี่ยโจวเริ่มลดระดับการระวังภัยลง จู่ๆ เยี่ยเหิงก็พูดสิ่งที่เขากังวลที่สุดออกมา เขาคิดอะไรไม่ออกแล้วเนี่ย!

 

เยี่ยโจวจิบกาแฟแล้วแสร้งทำเป็นถามซางจิ้นทำไมเหรอครับ?”

 

พวกที่เราเจอมาระหว่างทางถามหาซางจิ้นกันทุกคนเลย พวกนายไม่ใช่เพื่อนธรรมดาๆ ใช่ไหม?”

 

เยี่ยโจวตากระตุก เขาไม่ยอมให้ซางจิ้นมาที่นี่เพราะกลัวว่าความจะแตก แต่นี่พี่ชายยังไม่ทันได้เจอกับซางจิ้นด้วยซ้ำ อยู่ดีๆ จะมาสงสัยได้อย่างไร? ไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย!

 

เขาเรียบเรียงคำพูดอย่างระมัดระวังความสัมพันธ์ของเราค่อนข้างดีครับ

 

เยี่ยเหิงเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายก็ลองหยั่งเชิงดีจนอาศัยอยู่ด้วยกันเลย?”

 

เยี่ยโจวหวาดกลัวจนมือไม้อ่อนแรง เขาเผลอปล่อยช้อนลงไปในแก้วกาแฟ เพราะดื่มไปแค่เล็กน้อยกาแฟจึงกระเด็นใส่มือ

 

จริงๆ เยี่ยเหิงก็แสร้งพูดไปเฉยๆ นี่แหละ ไม่คิดเลยว่าปฏิกิริยาของเยี่ยโจวจะยิ่งใหญ่ขนาดนั้น ทุกอย่างในหัวลงล็อกพอดิบพอดี เขาดึงกระดาษทิชชู่ออกมาเช็ดกาแฟบนมือของเยี่ยโจวพร้อมกับต่อว่า ไม่ระวังเลยนะ

 

เยี่ยโจวหน้าซีดด้วยความที่ไม่รู้ว่าตัวเองเผลอไปทำความแตกตั้งแต่เมื่อไหร่

 

เยี่ยเหิงถอนหายใจพี่เข้าใจว่าในมหาลัยมันจะมีเพื่อนที่สนิทมากๆ ตัวติดกันเหมือนเป็นแฝดสยามอยู่ มีอะไรให้ต้องระแวงด้วยเหรอ?”

 

เยี่ยโจวพยายามดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้ายเราเราแค่…”

 

ถ้านายกับซางจิ้นเป็นแค่เพื่อนกันจริงๆ พวกรูมเมตคงไม่ช่วยเก็บเงียบตอนที่รู้ว่าพี่เป็นพี่ชายของนายหรอกเยี่ยเหิงขัดเขาโดยค่อยๆ วิเคราะห์ให้ฟังไปทีละจุดทั้งห้องมีแค่โต๊ะนายกับโต๊ะฝั่งตรงข้ามที่แทบจะจัดเหมือนกันเป๊ะ ต่างจากโต๊ะรกๆ ข้างๆ เยอะมากนะ แล้วก็ตอนที่นายกลับมาที่หอวันนี้ ข้างๆ พี่มีเก้าอี้อยู่ตัวหนึ่ง แต่นายดันก้าวต่ออีกสองก้าวเพื่อไปหยิบเอาเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามมาใช้ จิตใต้สำนึกสั่งให้เลือกใช้สิ่งที่ตัวเองคุ้นเคยล่ะสิ ถ้าพี่เดาไม่ผิด โต๊ะฝั่งตรงข้ามน่าจะเป็นของซางจิ้นใช่ไหม?”

 

เยี่ยโจวประมวลผลในหัวเป็นพันเป็นหมื่นครั้ง เขาไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเยี่ยเหิงมองทะลุความลับที่เขาพยายามจะปกปิดผ่านรายละเอียดเล็กน้อยพวกนั้นได้อย่างไร

 

เยี่ยโจวเหล่มองเยี่ยเหิง ในใจรู้สึกวุ่นวายสับสนไปหมด เขาไม่รู้จุดประสงค์ที่เยี่ยเหิงพูดถึงเรื่องนี้ อีกฝ่ายคิดจะทำอะไรต่อไปกัน

 

ทำไมต้องทำหน้าเหมือนโลกกำลังจะแตกด้วยล่ะ?” เยี่ยเหิงหัวเราะเบาๆพี่ดูเป็นคนไร้เหตุผลขนาดนั้นเลยเหรอ?”

 

เยี่ยโจวมองเขาอย่างลังเล ไม่กล้าปริปาก เขาพูดได้ไม่ถึงสองประโยคแล้วความก็แตก ตอนนี้เขาไม่กล้าพูดอะไรและได้แต่นั่งบื้อใบ้

 

นายจะไม่อธิบายให้พี่ฟังหน่อยเหรอ?”

 

เยี่ยโจวก้มหน้ามองผิวน้ำนิ่งในแก้วกาแฟ เขายอมแพ้ไม่มีอะไรให้อธิบายครับ

 

โจวโจว นายตัดสินใจเองหรือว่าเป็นเพราะ

 

เป็นที่ผมเองเยี่ยโจวรีบร้อนกล่าวผมรู้ตั้งแต่เด็กๆ แล้วว่าความชอบของผมไม่เหมือนคนอื่น

 

เยี่ยเหิงถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนจะมองเยี่ยโจวด้วยความรัก หลายปีเลยสินะ ไม่ง่ายเลยจริงๆ

 

เยี่ยโจวส่ายหน้า “ตอนแรกผมคิดว่าเส้นทางนี้ยากลำบากมาก แต่ตอนนี้เหมือนจะไม่ใช่แบบนั้นแล้ว ผมมีคนที่ชอบ มีเพื่อนที่เข้าใจ…” เยี่ยโจวสบตากับอีกฝ่ายแล้วก็มีพี่ ผมโชคดีมากๆ เลย

 

เมื่อได้ยินว่าเยี่ยโจวพูดถึงตัวเองในตอนท้าย เยี่ยเหิงที่เผลอกลั้นหายใจก็คลายลมหายใจออกมา แต่สำหรับเรื่องที่เยี่ยโจวบอกว่าชอบคนอื่น เยี่ยเหิงยังปล่อยไปไม่ได้ เขาก้มมองเวลาเทียวไปเทียวมาทั้งวัน พี่เริ่มเหนื่อยแล้วล่ะ

 

เยี่ยโจวถอนหายใจด้วยความโล่งอกเงียบๆผมจองโรงแรมไว้แล้ว เดี๋ยวผมพาพี่ไปพักที่นั่นก่อนก็แล้วกัน

 

นายไปจองตอนไหนเนี่ย?”

 

เยี่ยโจวอยากให้พี่ชายประทับใจซางจิ้นก่อนพบกัน เขาจึงให้เครดิตเรื่องนี้กับอีกฝ่ายระหว่างทางที่มาที่นี่ผมหลุดพูดเรื่องนี้ให้ซางจิ้นฟัง เขาช่วยจองโรงแรมให้ มันอยู่ไม่ไกลจากม. เลยครับ

 

เยี่ยเหิงหยุดเดิน ทำยังไงดีล่ะ? อยู่ดีๆ เขาก็ไม่อยากไปซะแล้ว

 

พี่ครับ?”

 

เยี่ยเหิงเหลือบมองน้องชายผู้น่ารักของตัวเอง เขาตัดสินใจฝืนหัวเราะแล้วเดินทางไปที่โรงแรมด้วยกันเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะผิดหวัง

 

แม้ว่าเขาจะไม่ชอบซางจิ้นทั้งๆ ที่ยังไม่เคยเจอหน้า แต่เมื่อไปถึงโรงแรมที่ฝ่ายนั้นจองไว้ให้ก็ต้องชื่นชมเลยว่าอีกฝ่ายรู้จักเลือกสถานที่จริงๆ

 

ทั้งสะดวกสบายและเดินทางไปไหนมาไหนได้ง่าย นอกจากนั้นยังสามารถชมวิวตอนกลางคืนของเมืองผ่านทางประตูกระจกของตึกโรงแรมสูงระฟ้านี่อีกด้วย

 

ปัญหาคือเตียงเดี่ยวนี่แหละที่ทำให้เขาหงุดหงิด ถ้าเขาได้ห้องสวีทก็คงสามารถลากน้องชายมาค้างคืนด้วยกันได้แล้ว

 

เยี่ยโจวทานอาหารเย็นกับเขา หลังจากนั้นพวกเขาก็เดินเที่ยวรอบๆ พื้นที่ ตอนสามทุ่มเยี่ยโจวก็ขอตัวกลับก่อน

 

พี่ชาย พรุ่งนี้พี่ได้แพลนอะไรไว้ไหม?” เยี่ยโจวยังไม่ลืมว่าเยี่ยเหิงมาที่นี่เพื่อทำงาน

 

พรุ่งนี้พี่น่าจะยุ่งๆ กับงานของสาขา แต่ยังไงพี่ก็ต้องไปเจอกับซางจิ้นก่อนกลับน้ำเสียงของเยี่ยเหิงชัดเจนมากว่าไม่รับฟังทุกคำปฏิเสธพวกนายนัดสถานที่กับเวลามาได้เลย

 

เยี่ยโจวตอบเบาๆงั้นคืนนี้ผมไปคุยกับเขาให้นะ…”

 

เขาจะตกลงได้ยังไงถ้าซางจิ้นยังไม่ยินยอม! ถึงจะอยากปฏิเสธก็ปฏิเสธไม่ได้อีก

 

ระหว่างทางกลับเยี่ยโจวเอาแต่ถอนหายใจ ประสบการณ์ในวันนี้เหมือนกับรถไฟเหาะเลย เขารู้สึกว่าแปปๆ อารมณ์ก็ดิ่งขึ้นดิ่งลง พอคิดว่าปลอดภัยแล้ว พี่ชายก็ปล่อยระเบิดลงมาจนเขาหัวโล่ง แล้วซางจิ้นเขาจะกล่อมให้ซางจิ้นยอมไปเจอพี่ชายยังไงดี? คือถ้าเขาพูดดีๆ ตั้งแต่แรกก็คงไม่จำเป็นต้องมาเปิดเผยตัวแบบนี้ ผลลัพธ์กลับกลายเป็นตรงกันข้ามซะงั้น

 

เยี่ยโจวโทรหาซางจิ้นและค้นพบว่าอีกฝ่ายไปถึงที่ม. แล้ว เขารู้สึกผิดมากในตอนที่เรียกซางจิ้นให้กลับมาบ้าน

 

วันๆ นี้ไม่ใช่แค่ทำร้ายเขา แต่ยังทำซางจิ้นหัวหมุนตามไปด้วย

 

ซางจิ้นไม่ได้คิดอะไรมาก พอเยี่ยโจวบอกให้กลับ เขาก็ตกลงโดยที่ไม่มีข้อโต้แย้ง

 

งั้น…” เยี่ยโจวเอนกายพิงซางจิ้นแล้วจูบอีกฝ่ายคุยหน่อยได้ไหม?”

 

ซางจิ้นถาม ใช่เรื่องที่พรุ่งนี้จะต้องอยู่ห่างๆ นายหรือเปล่า?”

 

ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีสิเยี่ยโจวทำหน้าบูดบึ้งซีเรียสกว่านั้นอีก

 

ซางจิ้นนิ่งคิดไปชั่วครู่พี่ชายนายรู้เรื่องของเรา?”

 

เยี่ยโจวประหลาดใจรู้ได้ไงอ่ะ?”

 

ลองเดาดู

 

เยี่ยโจวโมโหอะไรเนี่ย เดาแม่นกันขนาดนี้ได้ไง!”

 

พี่ชายนายรู้ได้ยังไงล่ะ?”

 

เยี่ยโจวทวนคำพูดของเยี่ยเหิงให้ซางจิ้นฟังด้วยความไม่แน่ใจนายตอบสิ พี่เขาเดาแม่นขนาดนี้ได้ยังไง?”

 

ซางจิ้นดีดหน้าผากของเยี่ยโจว จะไปเรียกว่าเดาแม่นได้ยังไงฮึ? นายมองออกง่ายเกินไปต่างหาก มันเขียนบอกไว้บนหน้านายว่าเราสองคนแอบมีความสัมพันธ์กัน

 

เยี่ยโจวทุบหัวของซางจิ้นใช่เวลามาโทษฉันเหรอ? พี่ฉันอยากเจอนายพรุ่งนี้เนี่ย พวกเราจะเอาไงดี!”

 

ก็ไปเจอไง ยังไงก็ต้องเจออยู่แล้วนี่ เจอเร็วก็จะได้ตีสนิทไวๆ ไง

 

เยี่ยโจวไม่เข้าใจเลยสักนิด

 

ซางจิ้นคลี่ยิ้มลึกลับพี่ชายนายมีอิทธิพลมากที่สุดในบ้านใช่หรือเปล่า?”

 

เยี่ยโจวกะพริบตาปริบๆ ใช่ พ่อแม่แคร์ความคิดของพี่มากๆ เลย

 

จะประกาศตัวก็ต้องหาพวกไว้ก่อนซางจิ้นโอบไหล่ของเยี่ยโจวนี่ไม่ใช่ตัวช่วยสำเร็จรูปหรือไง?”

 

ทันใดนั้นเยี่ยโจวก็รู้สึกว่าชีวิตนี้เขาคงเอาชนะซางจิ้นไม่ได้จริงๆ ในขณะที่เขากำลังสติแตกกระวนกระวาย ซางจิ้นกลับคิดไปนู่นแล้ว

 

บ่ายวันถัดมาหลังจากเลิกเรียน ซางจิ้นกับเยี่ยโจวเดินทางไปที่ร้านอาหารชั้นล่างของโรงแรมที่เยี่ยเหิงพักอยู่

 

โจวโจวเยี่ยเหิงโบกมือให้พวกเขา

 

พี่ครับเยี่ยโจวกำลังจะนั่งลงข้างๆ ซางจิ้นฝั่งตรงข้ามของเยี่ยเหิง ใครจะรู้ว่าไม่ทันได้นั่งลง ซางจิ้นก็ดันเขาให้ไปนั่งข้างๆ เยี่ยเหิงแทน

 

ซางจิ้นนั่งเผชิญหน้ากับเยี่ยเหิงที่ฝั่งตรงข้ามอยู่คนเดียว ไม่ได้มีทีท่าหยิ่งยโสหรือประจบประแจงอะไร เขากล่าวอย่างสุภาพน่าฟังพี่เยี่ย ได้เจอกันแล้วสินะครับ

 

เยี่ยเหิงประเมินซางจิ้นด้วยสายตา เขาไม่คิดว่าซางจิ้นจะดันเยี่ยโจวให้มานั่งข้างๆ เขา ความไม่ชอบใจที่เขามีต่ออีกฝ่ายค่อยๆ ลดลงเหลือ 70%

 

ซางจิ้นแอบมองเยี่ยเหิงผ่านทางหางตาเพื่อยืนยันเรื่องที่ตัวเองสงสัย

 

ครั้งนี้เวลามีจำกัด เยี่ยเหิงไม่คิดจะมาคุยเรื่องจิปาถะไร้สาระ เขาถามเรื่องที่ตัวเองอยากรู้ในทันทีซางจิ้น นายมาจากที่ไหนเหรอ?”

 

ผมเป็นคนพื้นที่ครับซางจิ้นหยิบกาน้ำชาสมุนไพรจากบนโต๊ะมาช่วยรินใส่แก้ว การเคลื่อนไหวของเขาสง่างามและคล่องแคล่วประหนึ่งว่าเคยชินกับการทำเรื่องพวกนี้ครอบครัวผมเป็นครอบครัวแต่งงานใหม่ ผมเป็นลูกของพ่อ แล้วก็มีน้องอีกสองคน

 

ตอนแรกเยี่ยเหิงขมวดคิ้ว แต่เมื่อได้ยินคำพูดสุดท้ายนั่นก็คลายคิ้วที่ขมวดแน่นออก งั้นนายกับเยี่ยโจว…”

 

ตอนที่คบกับเขาแรกๆ ผมบอกเรื่องนี้ให้แม่แท้ๆ ฟัง เธอไปบอกให้พ่อรู้อีกที พูดง่ายๆ ก็คือที่บ้านรู้เรื่องนี้กันทุกคนครับ

 

ได้ยินมาว่านายเรียนเก่งแถมยังอนาคตไกล ครอบครัวยอมให้นายเลือกเดินทางผิดๆ แบบนี้จริงๆ เหรอ?”

 

ผิดยังไงล่ะครับ?” ซางจิ้นใช้คำถามโต้กลับพี่เยี่ยคิดว่าตอนนี้เยี่ยโจวเลือกเดินทางที่ผิดอยู่หรือเปล่า?”

 

เยี่ยเหิงมองเยี่ยโจวและรีบอธิบายแน่นอนว่าไม่ โจวโจว คือพี่ผิดเอง

 

ซางจิ้นยกแก้วขึ้นมาจิบชาครอบครัวของผมค่อนข้างพิเศษ เพราะเรื่องนี้มั้งที่ทำให้ผมไม่ค่อยรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเท่าไหร่ ผมเห็นบางอย่างที่เหมือนตัวเองในตัวเยี่ยโจว

 

ซางจิ้นไม่ได้พูดอย่างชัดเจนว่ามันคืออะไร แต่เยี่ยเหิงเข้าใจในทันทีว่าเขากำลังหมายถึงความโหยหาครอบครัว

 

น้องชายของเขามี “บ้าน” แต่อีกฝ่ายไม่ได้รู้สึกถึงความอบอุ่นของบ้านหลังนั้น มันเป็นสิ่งที่คล้ายกับครอบครัวแต่งงานใหม่ของซางจิ้น เยี่ยเหิงมองเยี่ยโจวที่เอาแต่ขยับตัวยุกยิกไม่หยุดตั้งแต่เข้ามาด้วยสายตาอ่อนโยน ทัศนคติที่เขามีให้ซางจิ้นถูกยกระดับขึ้นมาเล็กน้อย คิ้วของเขาไม่ได้ขมวดเป็นปมอีก จะอย่างไรเขาก็กลัวจะทำให้เยี่ยโจวรู้สึกว่าตัวเขากำลังพยายาม “พรากยวนยางคู่”

 

แต่เยี่ยโจวโชคดีกว่าผมเยอะซางจิ้นพูดจากใจจริงเพราะเขามีพี่เยี่ยที่ใส่ใจและเป็นห่วงเขาจริงๆ

 

เยี่ยเหิงลูบหัวของเยี่ยโจวเบาๆใครใช้ให้เขาเป็นน้องชายของฉันล่ะ? ถ้าฉันไม่ดูแลเขา แล้วใครจะดูแล?”

 

ซางจิ้นถอนหายใจพี่ก็อยู่ที่นี่ด้วย เยี่ยโจวไม่โดนรังแกหรอกครับ

 

แน่นอนอยู่แล้ว

 

นับว่าเป็นมื้ออาหารที่ปรองดองกันเป็นอย่างดี แม้ว่าเยี่ยเหิงจะอยากหาเรื่องซางจิ้น เขาก็หาอะไรมาติแบบเป็นชิ้นเป็นอันไม่ได้

 

หลังอาหารเย็น ซางจิ้นขอตัวกลับก่อนพี่ชาย คืนนี้ผมยังมีเรื่องที่ต้องไปทำอีก คงไม่ได้อยู่ส่งพี่นะครับ

 

เยี่ยเหิงกำลังต้องการอยู่พอดี เขายังมีเรื่องที่บอกกับเยี่ยโจว

 

พี่กลับไปก็ดูแลตัวเองดีๆ นะ ครั้งหน้าถ้ามาอีกก็โทรมาหาผมเลย เดี๋ยวผมจะมารับพี่เอง

 

อืมเยี่ยเหิงเป็นห่วงก็ความซื่อตรงของน้องชายนี่แหละ เขารู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย ความชอบน้อยนิดที่มีต่อซางจิ้นลดฮวบลงอีกครั้งนายก็ดูแลตัวเองดีๆ ถ้าโดนรังแกก็บอกพี่เลยนะโดยเฉพาะจากเจ้าเด็กหัวใสอย่างซางจิ้นนั่น ทันทีที่เจอกันก็พูดเรื่องที่เขาเป็นห่วงมากที่สุดออกมา หลังจากนั้นก็เปรยถึงที่บ้านเขาว่าเยี่ยโจวได้รับการปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมมาตลอดหลายปี ท้ายที่สุดก็เป็นอีกฝ่ายที่ปกป้องเยี่ยโจวมาโดยตลอด น้องชายเขาตามหมอนั่นไม่ทันแน่ๆ คิดๆ แล้วเยี่ยเหิงก็อยากปาดน้ำตาแห่งความขมขื่น ถ้าไม่ติดว่าอีกฝ่ายใส่ใจเยี่ยโจวจริงๆ เขาคงไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ หรอก

 

ไม่ต้องกังวล ผมไม่โดนรังแกหรอกน่า

 

เยี่ยเหิงส่ายหน้า: เกิดโดนรังแกขึ้นมาจริงๆ นายก็ไม่รู้ตัวอยู่แล้ว

 

 

 

*

ต้องใช้คำว่าเยี่ยเหิง “จำใจ” ยอมรับซางจิ้น 55555555555555555555555555

ซางจิ้นร้ายกาจจริงๆ นะ!


เพราะเราแทบไม่มีสอบไฟนอล มันเลยมาเทสอบ+พรีเซนต์อาทิตย์นี้กับอาทิตย์หน้า ถ้าหายๆ ไปก็รู้กันนะคะฮือ

ตะ- แต่เดี๋ยวก็ได้ลงรัวๆ แน้ว!!! ใครที่มีสอบนั่นนี่ก็โชคดีนะคะ เป็นกำลังใจให้ ซู่ซ่าๆๆๆ

ไปเขียนเอสเซต่อแล้ว ฝันดีล่วงหน้านะคะ ; 3 ; )/

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 954 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,417 ความคิดเห็น

  1. #5317 Apoptosis (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 21:38
    อีกครั้งกับความร้ายกาจของเขาาาา ซางจิ้นนนนน 555555555
    #5,317
    0
  2. #5252 knunkim (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 29 กันยายน 2563 / 13:23
    5555ซางจิ้นนายมันร้ายนักนะ
    ส่วนคุณพี่ก็ได้แต่ยืนจำใจกัดผ้าเช็ดหน้าส่งเยี่ยโจวออกจากอ้อมกอด
    #5,252
    0
  3. #5224 Fueled me (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 00:50
    เวท55555555555555 คือคนมันมองกันออกอะ แล้วน้องฉันจะไปตามทันได้ไง
    #5,224
    0
  4. #5111 kanyaest (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2563 / 12:56
    ซางจิ้นฉลาดจริงๆๆๆๆ ควรบอกพี่ชายไว้ก่อนแหละเผื่อโป๊ะกับครอบครัวน้องโจวพี่ชายจะได้ช่วยพูด
    #5,111
    0
  5. #5053 Secr3t-Key (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2563 / 16:21
    คุณพี่นี่บราค่อนชัดๆ น้องเสียใจนิดนุงก้เจ่บ ไม่มองหน้าพี่ก้ยิ้มขม มันขนาดนั้นเลยนะพี่55555
    #5,053
    0
  6. #5008 miyuukiMF (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 15:14

    พี่ชายเดาแม่นจิงๆ

    #5,008
    0
  7. #4969 [MwwM] (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 13:34
    จิงๆแล้วพี่เยี่ยก็เป็นบราค่อนใช่มั้ยล่าา
    #4,969
    0
  8. #4919 อะหมีบอยด์มูฟเม้น (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 12:54
    ช่วยปาดน้ำตาคุณพี่ ที่หนึ่งสมัยนี้มันร้ายนะคะ
    #4,919
    0
  9. #4724 ปลาทูทอดกรอบ3วิ (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 / 18:52
    รู้ละสิ่งที่โจวโจวขาดในการจะขึ้นเป็นที่หนึ่งคือความร้ายกาจนี้เอง
    #4,724
    0
  10. #4602 อันอันอัน (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 10:28
    น้องคือตามไม่ทันทั้งสองคนนี้เลยสินะ5555
    #4,602
    1
    • #4602-1 Night Blue Demon(จากตอนที่ 67)
      23 มีนาคม 2563 / 00:22
      เฮียโจวอาจเป็นอัจฉริยะที่มีความพยายามแต่อีกสองคนเขาคือปีศาจครับ5555
      #4602-1
  11. #4595 hold me tight ♡ (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 21:22
    anyway ชอบพี่เยี่ยมาก บราค่อนสุดๆ !
    #4,595
    0
  12. #4594 hold me tight ♡ (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 21:21
    ที่หนึ่งกับที่หนึ่งร้ายมากกกก สงสารเยี่ยโจวเลย ต้องอยู่ท่ามกลางพวกเหนือมนุษย์แบบนี้ 555555555555555555
    #4,594
    0
  13. #4545 somwonhyuk (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 7 มกราคม 2563 / 21:42

    555555

    #4,545
    0
  14. #4520 Taetaemnae (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 7 มกราคม 2563 / 03:24
    เทพเขาคุยกัน5555
    #4,520
    0
  15. #4241 kwangB (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 23:58
    ที่หนึ่งนี่สุดยอดจริงๆนะคะ555555555 พี่เยี่ยน่ารักมากอะรักน้องมาก ชั้นแบบแง้ พี่เยี่ยมีแฟนยังคะ สนใจรับเจ้าสาวในอนาคตไหมคะ
    #4,241
    0
  16. #4217 sunnight (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2562 / 06:22
    ถึงถูกรังแกน้องพี่ก็ไม่รู้จริงๆค่ะ 5555 แต่ที่หนึ่งกับที่หนึ่งนี่ทันกันจริงๆ
    #4,217
    0
  17. #4098 sofar_fa (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 23:55
    พออยู่กับสองคนนี้แล้วรู้สึกไอคิวโจวโจวของเราเป็นอะไรที่ธรรมดาสามัญมาก 5555555
    #4,098
    0
  18. #4080 Maylyunho (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 01:13
    คิดถึงภาพพี่ชาพจอมหวงที่จำใจน้ำตาไหลพรากยกน้องชายให้ซางจิ้นออกเลยค่ะ พี่แกพูดดักไว้ทุกทาง
    #4,080
    0
  19. #4002 ppterakk (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 23:18
    น่ารักกกกก
    #4,002
    0
  20. #3988 Paladin112 (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 23:32
    ชอบพี่ชายอ่ะะ อบอุ่นอ่อนโยนมากกกก
    #3,988
    0
  21. #3987 doggyv (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 18:11
    ซางจิ้นกับพี่ชายเยี่ยนี่สมกับเป็นที่หนึ่งกับที่หนึ่งอ่ะ​ ทันกันหมดเลย
    #3,987
    0
  22. #3986 Silver Crown der. Sylvester (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 23:18
    ซางจิ้น คนร้ายกาจ!
    #3,986
    0
  23. #3985 palllll (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 20:31
    ถึงนายถูกรังแกก็ไม่มีทางรู้ตัวอยู่แล้ว 55555
    #3,985
    0
  24. #3984 MYDREAM9599 (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 12:37

    สนุกมากเลยย
    #3,984
    0
  25. #3979 eyeyafa (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 21:08
    ฮาในความห่วงน้องของพี่ชาย555 "ถึงนายถูกรังแกก็ไม่รู้ตัวหรอก" ชอบประโยคนี้55555 โจวไม่ทันจริงไปแหละ
    #3,979
    0