[นิยายแปล/BL] ทุกๆ คนคิดว่าผมชอบเขาครับ (end)

ตอนที่ 60 : Chapter 60 | ผมชอบเขา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,835
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,156 ครั้ง
    19 ก.ย. 62

 

 

 

Chapter 60

 

 

 

.

 

 

 

หลังจากที่จัดการเรื่องของซางโยวโยวได้ซางจิ้นก็ย้ายกลับไปที่หอในวันถัดมา

 

ตอนที่เขากลับไป คนอื่นๆ ในหอกำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องสมุด ในทางตรงกันข้าม เยี่ยโจวที่มักจะสิงสถิตอยู่ในห้องสมุดกลับมานั่งอยู่ในห้องแทน

 

นายไม่ได้ไปห้องสมุด?” ซางจิ้นค่อยๆ หยิบเอาหนังสือเรียนออกมาจากกระเป๋าทีละเล่มๆ โต๊ะที่เขาจัดจนเรียบร้อยก่อนออกไปกลับมาเละเทะอีกครั้ง

 

จะทบทวนที่ไหนฉันก็ได้ทบทวนเหมือนกัน ไม่ต่างหรอก” เยี่ยโจวเอนหลังพิงกับเก้าอี้และปรายตามองซางจิ้นเป็นช่วงๆ “โยวโยวเป็นไงบ้างเธอเปลี่ยนมุมมองเรื่องน้องชายยัง?”

 

ซางจิ้นหันหลังเดินมายืนพิงตรงโต๊ะของเยี่ยโจวแทน “หลังจากที่เรากลับไปเมื่อวาน เสี่ยวจี๋จับนิ้วของโยวโยว โยวโยวคิดว่าเสี่ยวจี๋ชอบเธอมาก เลยยอมเป็นเพื่อนกับเสี่ยวจี๋ เรื่องไร้สาระของนายใช้ได้ผลแฮะ

 

ฉันพูดความจริงเถอะ เมื่อวานนายนั่นแหละที่พูดไร้สาระนายเข้าใจไหมว่าที่ฉันทำคือโกหกด้วยความหวังดีเด็กน้อยใจดีใจบริสุทธิ์อย่างโยวโยวเชื่ออยู่แล้ว

 

ซางจิ้นดีดหน้าผากของเยี่ยโจวแล้วกลับไปนั่งที่เก้าอี้ของตัวเอง เขาหยิบเอาหนังสือมาเริ่มอ่านทบทวน เยี่ยโจวเองก็อ่านหนังสือของตัวเองต่อเช่นกัน

 

ในห้องเงียบไปได้ครู่หนึ่ง

 

แต่ความเงียบก็หมดลงเมื่อมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

 

ซางจิ้นมองชื่อของคนที่โทรมาแล้วก็ขมวดคิ้ว

 

เหลียงจิ่งหมิน

 

ไม่มีใครไปวัดโดยที่ไม่มีเหตุผล’ แต่โทรศัพท์สายนี้ก็เดาได้อยู่แล้ว จริงๆ มันช้ากว่าที่ซางจิ้นคาดเดาไว้ด้วยซ้ำ

[ ไม่มีใครไปวัดโดยที่ไม่มีเหตุผล = ไปหาใครสักคนโดยที่มีเจตนาแอบแฝง(โดยเฉพาะขอให้ช่วย) ]

 

ทำไมไม่รับสายล่ะ?” เยี่ยโจวเตะขาเก้าอี้ล้อเลื่อนให้ขยับไปหยุดข้างๆ ซางจิ้น เขาเอนตัวพิงอีกคนแล้วมองโทรศัพท์บนโต๊ะที่สั่นไม่หยุด “ใครเหรอ?”

 

ตัวปัญหา” ซางจิ้นร้องเหอะ “คุณคิดจะทำอะไรครับ?”

 

เยี่ยโจวจ้องเขาแล้วกลับไปที่โต๊ะของตัวเองเงียบๆ ซางจิ้นเคยรับโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวแบบนี้เยี่ยโจวจำได้ ได้ยินเสียงซางจิ้นเป็นแบบนี้เยี่ยโจวก็ครุ่นคิด เป็นคนๆ นั้นอีกแล้วใช่ไหมนะ

 

พรุ่งนี้ผมมีสอบ

 

ก็แค่สอบปลายภาคไหม ลูกทำได้อยู่แล้วนี่?” เหลียงจิ่งหมินเหยียดหยัน “นานๆ ทีมากินข้าวกับแม่นะ วันนี้แม่เลี้ยงลูกเอง

 

ซางจิ้นเลิกคิ้ว ดวงอาทิตย์ขึ้นทางตะวันตกหรือไงเหลียงจิ่งหมินออกปากจะเลี้ยงข้าวเขา ซางจิ้นหัวเราะเย้ย “คุณเลี้ยงสุดท้ายคนที่จ่ายจะไม่ใช่ผมใช่ไหมครับ?”

 

เหลียงจิ่งหมินแทบสำลัก เธอหายใจเข้าลึกๆ และพูดต่อ “แม่เป็นแม่ของลูกนะ ต่อให้ลูกบอกว่าจะเลี้ยง แม่ก็จะจ่ายเอง นั่นไม่ใช่เรื่องที่ควรเหรอ?”

 

อย่ามาวางท่าเลยครับ เยี่ยโจวยังเหมือนแม่ผมยิ่งกว่าคุณอีก!”

 

เยี่ยโจวที่กำลังตั้งใจฟังคำพูดของซางจิ้นจนหูผึ่ง: ???

 

เขาเพิ่งได้ยินบางสิ่งที่ตัวเองไม่คิดว่าจะได้ยินในชีวิตนี้ ซางจิ้นประทานฉายานี่ให้เขาเป็นครั้งที่สองแล้ว?

 

หมอนั่นที่ขาดความรักจากแม่ ซางจิ้นไม่ได้ชอบเขาเพราะเขาดูแลหมอนั่นดีใช่ไหม?

 

เขาแน่นิ่งไปเพราะความคิดนี้ เยี่ยโจวกุมอกแล้วเหลือบซางจิ้น หมอนั่นไม่เหมือนกำลังโหยหาความรักจากแม่แล้วเอาความรู้สึกไปโยนใส่คนอื่นเลย สำหรับซางจิ้นแล้ว ในเมื่อมันหามาไม่ได้ก็แสดงว่าเขาไม่ต้องใช้มัน

 

ซางจิ้นวางสายแล้วลุกขึ้นยืน เมื่อเห็นว่าเยี่ยโจวกำลังมองตัวเองด้วยสายตาแปลกๆ เขาก็ถาม “นายมองอะไร?”

 

เยี่ยโจวโพล่งออกมา “นายไม่ได้มองว่าฉันเป็นแม่นายใช่ป่ะ?”

 

อะไรเป็นอะไรนะ?” ซางจิ้นงง “ฉันจะเทียบนายกับคนแบบนั้นได้ยังไง?”

 

เยี่ยโจวกระแอมแก้เขิน คือ… เธอโทรมาหานายทำไมเหรอ?”

 

เธอไม่ได้บอกตอนโทรมา แต่…” ซางจิ้นพ่นลมออกมาทางจมูก เดาง่ายจะตาย ไม่ใช่เพราะลูกชายของน้าเกิดมาเธอเลยอยากทำให้ฉันรู้สึกร้อนรนหรือไง?”

 

เยี่ยโจวไม่เข้าใจ “ร้อนรนอะไร?”

 

ใช่ ร้อนรนอะไรเด็กแรกเกิดจะไปทำอะไรได้เธอไม่มีความสามารถเลยเอาแต่คิดเรื่องที่ดินทรัพย์สินของคนอื่น น่าขำจริง” กลับมาได้ไม่ถึงชั่วโมงซางจิ้นก็ต้องลุกขึ้นอีกครั้ง เขาหยิบมือถือกับบัตรเครดิตแล้วบอกว่า “ไปก่อนนะ ตอนเที่ยงฉันไม่น่ากลับมา

 

เอ้อ…”

 

หืม?”

 

เปล่า” เยี่ยโจวกลับไปสนใจหนังสือต่อและไม่พูดอะไรอีก

 

ซางจิ้นมองเขาจากนั้นก็มองเวลา “อย่างมากก็สามชั่วโมง เดี๋ยวฉันก็กลับมาแล้ว

 

เยี่ยโจวเม้มปาก “ไม่ได้ถามซะหน่อย

 

เหลียงจิ่งหมินนัดเจอที่ร้านอาหารราคาถูก พอซางจิ้นเห็นสภาพแวดล้อมก็คิดว่าบางทีวันนี้เหลียงจิ่งหมินคงคิดจะเลี้ยงเขาจริงๆ

 

ครั้งนี้ก็เป็นห้องส่วนตัวเช่นเดิม

 

ซางจิ้นไม่คิดมาก จะอย่างไรเรื่องบางเรื่องก็ไม่ควรพูดในที่สาธารณะ

 

หลังจากที่เปิดประตูเข้าไป เหลียงจิ่งหมินก็ยกยิ้มให้กับซางจิ้น “แม่เพิ่งสั่งอาหารเอง มาดื่มชาก่อนมา

 

ซางจิ้นดึงเก้าอี้ที่ใกล้มือที่สุดออกมาและนั่งลง เขาพูดเสียงค่อนข้างโผงผาง “คุณบอกจะเลี้ยงข้าวผมแต่ไม่ถามผมเลยว่าจะกินอะไร?”

 

พวกเราก็ครอบครัวเดียวกัน มันจะไปสำคัญได้ยังไง?” หลังจากที่ประตูห้องส่วนตัวถูกปิดลง เหลียงจิ่งหมินก็ถามแบบไม่รีรอ “แม่ได้ยินว่าทางครอบครัวลูก เด็กนั่นเกิดแล้ว?”

 

ซางจิ้นยกถ้วยชาขึ้นมา เขาเป่าใบชาที่ลอยอิ่งอยู่เบาๆ แล้วจิบ เขาพูดอย่างใจเย็น “คุณก็ได้ยินมาแล้วนี่ครับ จะมาถามผมทำไมอีก?”

 

เหลียงจิ่งหมินขมวดคิ้ว “ลูกใกล้จะเรียนจบแล้วนะ เขาจะทำยังไงกับลูกชายอีกคน?”

 

ซางจิ้นหัวเราะ “เขาไม่ได้ตัวติดกับผม มาถามผมจะให้ผมไปถามใคร?”

 

เหลียงจิ่งหมินพูดไม่ออก วินาทีต่อมา เธอพูดขึ้นด้วยความเจ็บใจที่ไม่สามารถหลอมเหล็กให้กลายเป็นเหล็กกล้าได้ “ทำไมลูกไม่ยอมเข้าใจสักทีตอนที่พ่อของลูกอยู่ในช่วงเสี่ยงทำธุรกิจ เขาก็ทำเหมือนลูกเป็นต้นไม้ เขาหาอะไรให้กินตอนที่ลูกหิว หาเสื้อผ้าให้ตอนที่ลูกหนาว ยังไงก็ได้ถ้าลูกมีชีวิต ตอนนั้นเขาไม่มีเวลากับพลังงานพอจะมาสนใจไยดีลูกหรอก ความสัมพันธ์พ่อลูกมันเลยไม่ลึกซึ้งไง แต่เด็กนั่นไม่เหมือนกัน ตอนนี้พ่อของลูกมีหน้าที่การงานมั่นคงแล้วก็เริ่มแก่แล้ว นึกถึงช่วงเวลาพ่อลูกที่เขาเคยพลาดไปสิ ตอนนี้เขาคงอยากทุ่มเทความรักให้เด็กนั่น ทีนี้ลูกจะรู้ได้ยังว่าใครจะกลายเป็นลูกรัก ใครจะโดนทิ้ง?”

เจ็บใจที่ไม่สามารถหลอมเหล็กให้กลายเป็นเหล็กกล้า = ไม่สบอารมณ์ต่อความไม่เอาถ่าน ของผู้ที่ตนหวังไว้ ]

 

ซางจิ้นจ้องมองใบชาที่ลอยนิ่งๆ แล้วก็ถามว่า “แล้วไงครับ?”

 

ลูก

 

ผมหมายถึง คุณช่วยอย่ามาถามหาผมทุกเรื่องเล็กเรื่องน้อยได้ไหม?”

 

มันใช่เรื่องเล็กๆ หรือไงถ้าหลังจากนี้พ่อยกธุรกิจที่ตัวเองทำมาทั้งชีวิตให้กับลูกชายตัวน้อยนั่นล่ะ?”

 

ครับ เขาอยากยกธุรกิจให้ลูกชายคนเล็ก งั้นคุณก็ยิ่งไม่ควรเรียกผมมานะ” ซางจิ้นเคาะโต๊ะแล้วพูดอย่างเฉยเมย ยังไงผมคนนี้ก็ไม่ได้ทรัพย์สินอะไรของครอบครัว งั้นผมก็ควรหาทุนการศึกษาสูงๆ มาจุนเจือชีวิตน่าเศร้าของตัวเองไม่ใช่เหรอครับ?”

 

เหลียงจิ่งหมินพูดอย่างเกลียดชัง “ทำไมลูกไม่เหมือนแม่เลยสักนิดมีทางลัดให้อยู่แล้วทำไมไม่คิดจะใช้!”

 

ซางจิ้นพูดอย่างเหยียดหยาม “แล้วทางลัดของคุณทำให้คุณประสบความสำเร็จไหม?”

 

เหลียงจิ่งหมินดื่มน้ำหมดแก้วในครั้งเดียว เธอวางแก้วและพูดด้วยความขุ่นเคือง “ลูกจะต้องเสียใจที่ไม่เชื่อแม่ เด็กๆ ก็เป็นซะแบบนี้ ไม่รู้เลยว่าฟ้ากว้างใหญ่ขนาดไหน เอาแต่คิดว่าตัวเองเก่งกล้าสามารถ ถ้าลูกหัวแตกเลือดไหลอะไรขึ้นมาเมื่อไหร่ก็จะเข้าใจเองว่าแม่พูดถูก

 

อ้อใช่ หลังจากที่คุณเตือนผมเยอะขนาดนี้ผมก็รู้สึกว่าตัวเองสู้อะไรพ่อไม่ได้เลย” ซางจิ้นพูดยิ้มๆ “เพราะผมมีแฟนแล้ว และเขาก็เป็นผู้ชาย คุณคิดยังไง ถ้าพ่อรู้จะเตะผมออกจากบ้านไหมนะแต่ไม่เป็นหรอก ต่อให้โดนไล่ออกจากบ้านผมก็ยังมีคุณแม่แสนดีคนนี้อยู่ ถ้าถึงตอนนั้นผมจะไปที่บ้านคุณ พวกเราไม่มีอะไรให้ต้องเกรงใจกันนี่เนอะ ผมอยู่บ้านของคุณได้เหมือนบ้านของตัวเองเลยใช่ไหมครับ?”

 

เหลียงจิ่งหมินโกรธจนตัวสั่น เธอพยายามระงับอารมณ์สุดฤทธิ์ “ซางจิ้น ลูกรู้ไหมว่าตัวเองทำอะไรอยู่ไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ โมโหแล้วจะมาพูดพล่อยๆ แบบนี้ไม่ได้

 

ผมทำไปเพราะโมโหที่ไหน” ซางจิ้นยักไหล่ เขาเปิดประตูห้องส่วนตัวแล้วกล่าว “คุณพนักงาน เมื่อไหร่อาหารจะมาเสิร์ฟครับ?”

 

ขอโทษด้วยครับ พวกเราจะเสิร์ฟทันทีเลย

 

ตลอดมื้ออาหาร ซางจิ้นนั่งกินแบบไร้ความกังวลในขณะที่เหลียงจิ่งหมินกินอะไรไม่ลงเลยสักนิด

 

หลังจากกินข้าวเสร็จซางจิ้นก็เช็ดปากแล้วลุกขึ้นยืน “ขอบคุณสำหรับอาหารครับ ขอตัวก่อนนะ

 

ร้านที่เหลียงจิ่งหมินเลือกในครั้งนี้อยู่ไม่ไกล ตอนที่ซางจิ้นกลับไปที่ม. เวลาก็เพิ่งผ่านไปสองชั่วโมงเท่านั้น

 

ระหว่างที่กำลังจะเดินเข้าหอพักซางจิ้นก็รู้สึกเหมือนมีคนกำลังเรียกเขา

 

ซางจิ้น ตรงนี้!”

 

ซางจิ้นมองไปรอบๆ สุดท้ายก็เห็นโจวเหวินเต้ากับจานสิงที่หลบอยู่หลังรถซางเยี่ย เขาเดินไปหาด้วยท่าทางไม่ไว้ใจ “พวกนายสองคนไปหลบตรงนั้นทำไม?”

 

มานี่เร็วๆ” จานสิงกวักมือเรียกแล้วดึงเขาให้เข้าไปหลบด้านหลังรถ จากนั้นอีกฝ่ายก็ยืดตัวตรงแล้วหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าด้วยท่าทางเหมือนโจร ...USB งั้นเหรอ?

 

โจวเหวินเต้าหยิบ USB ออกมายัดใส่มือของซางจิ้น “นี่เป็นของที่พวกเราเตรียมมาให้นายเป็นพิเศษเลย

 

ซางจิ้นกำของในมือแล้วถามว่า “อะไรน่ะ?”

 

โจวเหวินเต้ากระแอม “นายกับเยี่ยโจวควรไปนั่งดูในที่ๆ ไม่มีคนนอกนะ

 

ประเด็นคือมันก็เกือบปีแล้วอ่ะ พวกนายสองคนยังไม่มีความคืบหน้าอะไรเลย…” จานสิงป้องมือกระซิบบอกกับซางจิ้น “เมื่อวานฉันถามอะไรโจวนิดหน่อย หมอนั่นหงุดหงิดใส่เลย ให้แปดสิบเปอร์เซนต์เลยเอ้า มันเป็นเพราะความต้องการของเขาไม่ถูกเติมเต็มแน่ๆ

 

ซางจิ้นกุมหน้าผาก เข้าใจทันทีว่าในนั้นมีอะไร “โอเค ฉันเข้าใจแล้ว ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันกลับก่อนนะ” สำหรับของที่อยู่ข้างในนั้น ซางจิ้นกล่าว ‘ขอบคุณ’ ออกไปไม่ได้จริงๆ

 

โจวเหวินเต้าคะยั้นคะยอซ้ำแล้วซ้ำอีก “นี่มันเป็นของที่เราหามาอย่างยากลำบากเลยนา นายต้องดูมันนะ

 

ซางจิ้นเก็บ USB ใส่กระเป๋าและส่ายหน้าอย่างอดไม่ได้ วันๆ ไอ้เจ้าพวกนี้มันคิดอะไรบ้างเนี่ย

 

กลับมาที่หอพัก เยี่ยโจวกำลังกินข้าวระหว่างที่อ่านหนังสือ ซางจิ้นวาง USB ลงบนโต๊ะแล้วเอ่ยว่า “ทำไมกินดึกจังล่ะ?”

 

ก่อนหน้านี้ไม่ได้หิว” เยี่ยโจวขยับไปข้างๆ ซางจิ้นแล้วหยิบ USB บนโต๊ะขึ้นมา “นี่อะไรอ่ะ?”

 

ซางจิ้นยกยิ้มบาง “เปิดดูสิ ได้ดูก็รู้เองอ่ะ

 

เยี่ยโจวหยุดมือ เขาพูดอย่างระมัดระวัง “แปลกๆ ละ นายมีอะไรแหม่งๆ อ่ะ

 

ซางจิ้นกล่าวอย่างบริสุทธิ์ใจ “นี่ไม่ใช่ของฉันนะ ฉันยังไม่ได้ดูเลย

 

มุมปากของเยี่ยโจวกระตุก เขาสงสัยจริงๆ นะ แต่พอเห็นหน้าของซางจิ้นแล้วก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่อะไรธรรมดาๆ แน่ๆ

 

ซางจิ้นโยน USB เข้าไปในลิ้นชัก “ไปอ่านหนังสือไป หลังสอบค่อยมาคิดเรื่องไร้สาระ

 

เยี่ยโจวไม่เต็มใจแต่ก็ทำได้แค่เก็บความสงสัยนี้เอาไว้ในใจก่อน

 

 

 

.

 

 

 

ความปสดของคุมแม่ยืนหนึ่งงงงงงง

ซางจิ้นปากร้ายมั่ก 555555555555555555555555

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.156K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,417 ความคิดเห็น

  1. #5313 Apoptosis (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 19:36
    เฮ้ออออ คุนแม่พอไหมมมมมมม
    #5,313
    0
  2. #5217 Fueled me (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 00:00
    ซางจิ้นก็คือคิดได้ดีกว่าแม่เยอะ ดีแล้วที่โตมากับพ่อน่ะ
    #5,217
    0
  3. #5108 kanyaest (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2563 / 08:59
    เพื่อนก็อยู่ซัพพอร์ตทุกช่วงเวลาจิงๆ5555555
    #5,108
    0
  4. #5003 miyuukiMF (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 13:58

    เป็นตู ตูจะกระโดดฟรีคิก //ฮึ่มๆ

    #5,003
    0
  5. #4955 301216 (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 22:11
    ว้อยยยยความเพื่อนอะ555555
    #4,955
    0
  6. #4912 อะหมีบอยด์มูฟเม้น (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 11:57
    เบื่อคุณแม่มาก จนป่านนี้ก็ยังคิดไม่ได้
    #4,912
    0
  7. #4813 นู๋รักฮยอกเเจกี้ (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 20:03
    คุณแม่รู้สึกเสียใจที่น้องไปเสียบusbดู
    #4,813
    0
  8. #4720 ปลาทูทอดกรอบ3วิ (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:40
    นี่มันที่หนึ่งกับที่สองแห่งชาติจะเรื่องอะไรก็คือที่หนึ่งกับสองหมดเเหละรวมถึงเรื่องนั้นด้วยเพราะงั้นUSBนั่นไม่จำเป็นหรอก
    #4,720
    0
  9. #4513 Taetaemnae (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 7 มกราคม 2563 / 02:40
    เดาออกน่าาา
    #4,513
    0
  10. #4071 Maylyunho (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 00:08
    คุณแม่นี่สุดเอือมจิงๆ แต่ตลกความหวังดีของเพื่อนๆมาด
    #4,071
    0
  11. #3983 MYDREAM9599 (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 20:58
    รู้สึกว่าช่วงสอบมันเยอะและยาวนานมาก อ่านทีไร สอบอยู่ตลอดเลยอ่ะ555
    #3,983
    0
  12. #3973 mssss (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 16:11
    อุปสรรคต่อไปน่าจะครอบครัว
    #3,973
    0
  13. #3889 fighting writeee♡ (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 19:33
    ความโสดมันก็เป็นแรงผลักดันให้ใส่ใจเรื่องของเพื่อนมากขึ้นนั่นแหละ!
    #3,889
    0
  14. #3616 Yygdrasil (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 09:43
    ตร่กเหล่าแก๊งรูมเมท 555555
    #3,616
    0
  15. #3413 จิงดิ่!!! (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 23:15
    เพื่อนก็คือเป็นทุกอย่างให้แม่กระทั่งคนบิ้วเรื่องอย่างว่า 5555555555​
    #3,413
    0
  16. #3398 Crema' (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 13:50
    ฉันล่ะชอบแก๊งเพื่อนจริงๆ 55555555555555
    #3,398
    0
  17. #3393 -เกม- (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 11:43
    ปากซางจิ้นสุดยอด555555
    #3,393
    0
  18. #3383 Nan Tanattha (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 00:51
    เพื่อนดูคาดหวังการเสียตัว5555 ชอบแฟนคู่นี้ ดูน่ารักขึ้นยันบรรยากาศ ขนาดไม่ทำอะไร
    #3,383
    0
  19. #3368 kyungsoosan (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 14:31

    ซางจิ้นน ไม่สนิทกับพ่อ ไม่สนิทกับแม่ คนที่ซางจิ้นอยู่แล้วสบายใจที่สุดคงจะเป็นโยวโยวแล้ว เอาจริงซางจิ้นก็น่าสงสารเหมือนกันนา ฮือ เหมือนพ่อแม่ไม่มีใครรักเลย ทำให้ซางจิ้นดูปลงๆ ไม่ค่อยอาวรครอบครัวตัวเองเท่าไหร่

    #3,368
    0
  20. #3365 dang24 (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 12:18

    อดรู้สึกขำๆปน

    #3,365
    0
  21. #3364 ไวท์ขาว (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 08:22
    พวกเพื่อน ๆ นี่ก็นะ คะยั้นคะยอให้เพื่อนเสียตัว 5555555555555
    #3,364
    0
  22. #3363 FaFa_Fangs (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 07:43
    ซางจิ้นตอกกลับคุณแม่ได้เจ็บแสบมั่กๆๆๆๆๆ 555555555
    #3,363
    0
  23. #3362 sci-ch (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 06:06
    คุณแม่ที่สุดจริงๆ น้องอย่าเพิ่งดูเลยสอบเสร็จค่อยดูจะได้มีเวลานนานๆๆๆๆๆๆ
    #3,362
    0
  24. #3360 ba_ow (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 23:57
    usb 555
    #3,360
    0
  25. #3359 Optimus31 (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 23:31
    เมื่อไหร่แม่ของซางจิ้นจะเลิกยุ่งเนี่ย เดะฟาดให้
    #3,359
    0