[นิยายแปล/BL] ทุกๆ คนคิดว่าผมชอบเขาครับ (end)

ตอนที่ 52 : Chapter 52 | ผมชอบเขา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,522
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 986 ครั้ง
    19 ก.ย. 62

ตอนที่แล้วก็ถามไปงั้นๆ อ่ะ เพราะวันนี้เรามาอัพ 4 ตอน (52-55) ¯\_()_/¯

ถ้าตอนต่อไปยังไม่ขึ้นรบกวนรอรีเฟรชสักครู่นะคะ ^0^

 

 

 

Chapter 52

 

 

 

.

 

 

 

เยี่ยโจวไม่รู้ว่าเขากลับมาได้ยังไง เขาจำได้แค่ว่าตัวเองเกือบปั่นจักรยานใส่แปลงดอกไม้อยู่หลายครั้ง

 

หัวใจของเยี่ยโจวเต้นระรัวเหมือนกับฟ้าร้อง เขาล็อกจักรยานด้วยความสับสนแล้วเดินขึ้นบันไดไป

 

เห ไม่ใช่ว่านายจะอาบน้ำเหรอทำไมกลับมาจากด้านนอกล่ะ?” หลิวอวี้เทียนกลับมาจากการไปเล่นห้องข้างๆ เห็นเยี่ยโจวที่กำลังเดินผ่านห้อง 404 พอดี

 

ฮะ?” เยี่ยโจวพูดแบบไม่ต่อเนื่อง “ฉันออกไปทำบางอย่างน่ะ ไปอาบน้ำก่อนนะ

 

หลิวอวี้เทียนเดินตามเยี่ยโจวก่อนจะพบว่ามีพื้นที่ว่างตรงสแตนด์วางกระถางดอกไม้สุดโถงทางเดิน เขาถาม “สตรอว์เบอร์รี่ของซางจิ้น?? นกไม่ได้มาโฉบเอาไปแล้วใช่ไหม!!”

 

เยี่ยโจวยังคงถือดอกไม้สีขาวสองดอกอยู่ในมือ แต่ในตอนนี้พวกมันแทบจะถูกขยำให้เป็นก้อน ดอกไม้ที่ไม่ใช่ดอกไม้ เขาซ่อนมือไว้ด้านหลัง “ฉัน… ฉันไม่รู้

 

คนจากห้อง 404 กับ 403 ออกมาเมื่อได้ยินเสียงความวุ่นวายและมายืนล้อมสแตนด์ไว้ พวกเขาก้มมองลงไปด้านล่างให้แน่ใจว่ามันไม่ได้ตกลงไป จากนั้นก็มองไปรอบๆ ว่ามีใครแกล้งถือมันไปหรือเปล่า

 

ใช้ประโยชน์จากการที่ไม่มีคนสนใจ เยี่ยโจวหยิบเสื้อผ้าแล้วพุ่งเข้าไปในห้องน้ำ

 

เขาอาบน้ำและรีบเข้านอน เหม่อมองกำแพงสีขาวไปเรื่อยๆ ไม่อยากหันหน้าไปเลย

 

เยี่ยโจวไม่กล้าเผชิญหน้ากับซางจิ้น แต่เขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงไม่กล้า

 

ยังไงเขาก็พูดความจริง แถมนี่ซางจิ้นยังเข้าใจผิดไปเอง แล้วก็เป็นซางจิ้นที่มาแอบฟังเขากับซูอิ๋นก่อน

 

จะมองทางไหนเขาก็ไม่ควรรู้สึกผิดเลย

 

แต่ทำไม

 

ประตูห้องถูกผลักเข้ามา เยี่ยโจวใจกระตุกวูบ

 

ทำไมซางจิ้นยังไม่กลับมาอีก?”

 

ตอนที่ฉันกลับมาก็ไม่เห็นหมอนั่นนะ

 

อยู่ๆ ต้นสตรอว์เบอร์รี่จะหายไปได้ไง!” หลิวอวี้เทียนเดาะลิ้นแล้วมองขึ้นไป “โจว ทำไมวันนี้นอนเร็วจังอ่ะ?”

 

เบาเสียงหน่อย ฉันว่าวันนี้หมอนั่นดูไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่” เหวินเหรินซวี่ดึงแขนเสื้อของหลิวอวี้เทียนไว้แล้วกระซิบ “นายไม่เห็นเหรอว่าเขาทำเป็นไม่ได้ยินเรื่องสตรอว์เบอร์รี่ของซางจิ้นตามปกติถ้าพูดเรื่องซางจิ้นเมื่อไหร่ หมอนั่นจะสนใจคนแรกเลย

 

เยี่ยโจวกำผ้าปูที่นอนแน่น เป็นครั้งแรกที่เขาพบว่าเขามีภาพลักษณ์แบบนั้นในสายตาของคนอื่น

 

กลับมาแล้วเหรอซางจิ้น สตรอว์เบอร์รี่ของนาย” หลิวอวี้เทียนจ้องกรงในมือขวาของซางจิ้น “นายเอาสตรอว์เบอร์รี่ออกไปเหรอ?”

 

อ่าฮะ พาไปเดินเล่นน่ะ” ซางจิ้นวางกรงกลับไปไว้ที่เดิม เมื่อเข้าห้องไปก็พบว่าเยี่ยโจวนอนหันหน้าหนีจากเขา เขารีบย้ายสายตาไปมองอย่างอื่น “พวกนายอาบน้ำกันหมดแล้ว?”

 

อาบแล้วจ้าอาบแล้ว” หลิวอวี้เทียนขยับไปข้างๆ ซางจิ้น มองเยี่ยโจวบนเตียงแล้วถามว่า “เขาเป็นอะไรไป?”

 

ไม่แน่ใจเหมือนกัน” ซางจิ้นเดินไปที่อ่างล้างหน้า เปิดน้ำออกมาแล้ววักน้ำเย็นๆ ใส่หน้าของตัวเองแรงๆ

 

ตั้งแต่ที่ซางจิ้นกลับมาเยี่ยโจวก็นอนฟังอยู่ตลอด พอได้ยินประโยคเมื่อครู่เขาก็แอบรู้สึกโกรธในหัวใจนายน่ะต้องรู้ดีที่สุดเลย! ตอนแรกความสัมพันธ์ของพวกเขาก็โอเคอยู่หรอก ทำไมต้องพูดอะไรแบบนั้นฮะไม่งั้นทำไมเขาต้องมานอนหลบบนเตียงอยู่แบบนี้ … ถ้าเป็นปกติพวกเขาคงนั่งดูดอกสตรอว์เบอร์รี่ด้วยกัน จากนั้นก็คุยกันว่าต้นของใครจะออกผลก่อน ไม่ใช่อย่างตอนนี้ ดอกไม้ถูกเด็ดออกมา ส่วนพวกเขาก็

 

อีกตั้งเดือนกว่าจะถึงวันหยุดหน้าร้อน เขาจะใช้ชีวิตยังไง …

 

เพราะเยี่ยโจวนอนไวในคืนนี้ สมาชิกอีกสามคนใน 405 เลยเงียบมาก

 

ในความฝันเยี่ยโจวเหมือนจะย้อนกลับไปที่สวนป่าไผ่ แต่ไม่มีเงาของซางจิ้นที่โต๊ะหิน มีเพียงต้นสตรอว์เบอร์รี่ในกระถางที่ขยับไหวเบาๆ ไปกับสายลมยามค่ำคืน เขาเดินไปที่โต๊ะ เห็นดอกสตรอว์เบอร์รี่ที่ถูกเด็ดออกมาสองดอกค่อยๆ ลอยขึ้นไปบนฟ้า กลีบดอกแตกกระจาย ถูกลมพัดออกไปไม่หลงเหลือร่องรอย ละสายตาไปได้แค่ครู่เดียว กระทั่งสตรอว์เบอร์รี่บนโต๊ะก็หายไปด้วย

 

เยี่ยโจวลืมตาขึ้นมาพลัน ท้องฟ้าสว่างสดใสแล้ว เขาหันไปมองเตียงของซางจิ้นอย่างระมัดระวัง

 

เขาไม่คิดว่าเตียงของซางจิ้นจะว่างเปล่า ผ้าห่มถูกพับเรียบร้อยบนเตียง ผ้าปูที่นอนไม่มีร่องรอยของการยับด้วยซ้ำ เขาหลุบตาลง โต๊ะเละเทะเมื่อวานก็ถูกจัดเก็บให้เรียบร้อยแล้ว

 

เยี่ยโจวใช้เวลาสักพักก่อนจะลุกขึ้นตื่น เขาดึงผ้าห่มออกและกระโดดลงจากเตียง เมื่อเขาเปิดประตูไปก็เห็นว่ามีแต่กระถางสตรอว์เบอร์รี่ของเขาที่ตั้งโดดเดี่ยวอยู่ตรงสแตนด์ขนาดใหญ่

 

เขาหยิบมือถือออกมากดเบอร์ของซางจิ้นแล้วกดปุ่มโทรออกค้างไม่ยอมยกนิ้ว

 

นายคิดว่าตัวเองทำอะไรอยู่ถึงมันจะโทรติด นายจะพูดอะไรได้บ้างล่ะ?

 

เยี่ยโจวมองดูรายชื่อแล้วก็ชั่งใจ พอเห็นชื่อของซ่างหมิงด้านล่างชื่อของซางจิ้นก็เหมือนโดนจุดชนวนให้ทำการเก็บกระเป๋า หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเขาก็ไม่แม้แต่จะกินข้าวเช้า รีบร้อนไปที่สถานีรถไฟในทันที

 

ในเวลาเดียวกัน ซางจิ้นเอาต้นสตรอว์เบอร์รี่ของเขากลับบ้านไปด้วย

 

กลับมาแล้วเหรอจ๊ะซางจิ้น” คุณป้าที่บ้านดูยินดีที่เห็นซางจิ้นที่ประตู “พอดีเลย หนูโยวโยวแทบจะร้องหาพี่ชายอยู่ทุกวัน

 

มีอะไรกินไหมครับป้าจางผมหิวนิดหน่อย” ซางจิ้นเปลี่ยนรองเท้าก่อนจะวางต้นสตรอว์เบอร์รี่ไว้ตรงขอบหน้าต่าง ต้นสตรอว์เบอร์รี่ดูเป็นประกายภายใต้แสงอาทิตย์ สายลมอ่อนพัดใบไม้ให้พริ้วไหว ซางจิ้นมองดอกไม้ที่ดูเหี่ยวลงไปใต้ใบไม้ มีผลไม้สีเขียวโตออกมาจากตรงกลาง “เหมือนมันจะ… เริ่มออกผลแล้ว

 

ภาพที่รอคอยมานานปรากฏขึ้นมาในตอนนี้

 

ไม่มีความตื่นเต้นกับเรื่องที่คาดไม่ถึง มีแต่ความรู้สึกผิดหวังและขุ่นมัวบางเบาเท่านั้น

 

ถ้าเยี่ยโจวไม่หลบหน้าเขาแบบเห็นได้ชัด เขาก็คงไม่กลัวว่าเยี่ยโจวจะไม่สบายใจเวลาเห็นตัวเอง และนั่นก็ทำให้เขารีบกลับบ้านแต่เช้าปานนี้

 

พี่ชาย!” ซางโยวโยววิ่งๆ กระโดดๆ ลงบันไดมา ฉินเฟยพาดแขนไว้กับบันไดและบอกกับซางโยวโยวให้ลดความเร็วลงหน่อย ค่อยๆ ลงบันไดมาช้าๆ ดีกว่า

 

ฉินเฟยถอนหายใจอย่างโล่งอก “น้าว่าจะขอให้เธอกลับมาช่วงสุดสัปดาห์นี้พอดีเลย

 

ซางจิ้นพยักหน้ารับให้กับฉินเฟย ซางโยวโยวกอดขาของเขาและเขย่งดูขอบหน้าต่าง ซางจิ้นอุ้มเธอขึ้นมา ซางโยวโยวถาม “ทำไมดอกไม้ต้องอยู่ในกรงอ่ะคะ?”

 

นกจะได้ทำร้ายดอกไม้ไม่ได้ไงครับ

 

ซางโยวโยวเข้าใจในทันที เธอพยายามเอื้อมมือเข้าไปเพื่อจับกระถางอยู่หลายครั้ง สุดท้ายรั้วของกรงก็ใกล้กันเกินไป มือของซางโยวโยวเข้าไปได้แค่นิดเดียว ด้วยความกังวลว่ามือเธอจะติด ซางจิ้นเลยปล่อยซางโยวโยวลงกับพื้น ปลดตัวรัดทรงสามเหลี่ยมที่กรงออกแล้วดึงกระถางออกมา

 

ซางโยวโยวยืนบนม้านั่งเล็กๆ แล้วชะโงกหน้าดู เธอมองดอกไม้จากนั้นก็เงยหน้าไปมองซางจิ้นอีกครั้ง “สวยจังเลย

 

โยวโยวช่วยพี่ดูแลมันนะ อย่าให้นกมาทำร้ายมัน โอเคไหม?”

 

ซางโยวโยวพยักหน้ารัวๆ ไม่นานเธอก็สอดส่องไปรอบๆ อย่างมุ่งมั่นคล้ายกับมองหาศัตรูคู่อาฆาต แขนของเธอกางออกบังกระถางทั้งสองด้าน ไม่ยอมให้นกโผล่มาแย่งดอกไม้ไปแน่นอน

 

ซางจิ้น ช่วงนี้น้าวานให้เรากลับมาบ้านทุกวันได้ไหม?” ฉินเฟยพูดช้าๆ “อีกไม่กี่วันน้าก็ต้องไปแล้ว โยวโยว…”

 

ไม่มีปัญหาครับ” ซางจิ้นตักโจ๊กลูกเดือยเข้าปาก อีกอาทิตย์ผมก็ไม่มีเรียนแล้ว เดี๋ยวตอนนั้นผมจะมาอยู่ที่บ้านเลย

 

เยี่ยมเลย” ฉินเฟยถอนหายใจด้วยความโล่งอก “เดี๋ยวน้าต้องไปอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว ถ้าโยวโยวต้องตามไปตอนเย็นคงไม่สะดวกเท่าไหร่ ถ้าเธออยู่บ้านน้องคงสบายใจ

 

กินไปได้อีกหน่อยซางจิ้นก็กินโจ๊กลูกเดือยหมด เขาวางถ้วยลง “น้าต้องไปโรงพยาบาลเมื่อไหร่ครับ?”

 

ฉินเฟยสัมผัสท้องของเธอเบาๆ “น้าว่าวันสองวันนี้แหละ

 

ซางจิ้นกล่าวว่า “เดี๋ยวผมจะมาอยู่บ้านเลยตั้งแต่วันนี้ จากบ้านไปโรงเรียนก็ประมาณครึ่งชั่วโมงเองครับ ตอนเช้าผมไปส่งโยวโยวให้ก็ได้

 

ฉินเฟยตกใจ ถึงเธอจะอยากให้ซางจิ้นกลับมาแต่ซางจิ้นทำตัวแบบนี้เป็นอะไรที่ผิดปกติไปหน่อย ก่อนหน้านี้เขาขี้เกียจเกินกว่าจะไป-กลับจากบ้านแม้จะเป็นเพียงเทอมละครั้งก็ตาม แต่ตอนนี้เขากลับเสนอว่าจะกลับมาทุกวันเนี่ยนะ ฉินเฟยถามเบาๆ “ที่ม. ทุกอย่างโอเคดีใช่ไหมจ๊ะ?”

 

จะมีอะไรเกิดขึ้นกับผมได้ครับ?” ซางจิ้นเย้ยหยัน ก็แค่เขาไม่อยากทำให้เยี่ยโจวกระอักกระอ่วน เจ้าโง่นั่นชอบคิดมากแทนคนอื่น เป็นเขาที่ทำลายความสัมพันธ์ตรงนี้แต่สุดท้ายก็เป็นเยี่ยโจวที่รู้สึกผิดจนต้องหลบหน้าเขา

 

อีกทางด้านหนึ่ง สถานีรถไฟเมือง A

 

หวูด

 

เสียงรถไฟดังขึ้น เยี่ยโจวนั่งอยู่ในรถไฟ มองวิวที่ค่อยๆ เปลี่ยนไปช้าๆ ผ่านทางหน้าต่าง

 

ขี้ขลาดเกินไปแล้ว!” เยี่ยโจวกำหมัดแน่น เมื่อวานนี้ถ้าเขาตอบซางจิ้นไปคงดีกว่า แต่นี่เขาตาลีตาเหลือกหนีมา

 

เขาทึ้งหัวของตัวเอง ต่อไปนี้เขาต้องทำตัวยังไงกับซางจิ้นกัน?

 

เพราะเมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ เยี่ยโจวเลยไปนั่งหลับบนรถไฟ ตอนที่กึ่งหลับกึ่งตื่นเขาก็รู้สึกว่าคนรอบตัวขยับไปมา เยี่ยโจวลืมตาขึ้นและพบว่าผู้โดยสารส่วนใหญ่ถือกระเป๋าเตรียมลงจากรถไฟแล้ว เยี่ยโจวสะพายกระเป๋าแล้วรีบตามหลังพวกเขาลงไป

 

จากสถานี เขานั่งรถเมล์ตรงไปที่มหาลัยของซ่างหมิง หลังจากนั้นสี่สิบนาทีเยี่ยโจวก็มายืนอยู่ด้านหน้าประตูทางเข้ามหาลัย T เขาหยิบมือถือออกมาโทรหาซ่างหมิงแบบซึมกะทือ

 

มารับฉันหน่อย…”

 

ซ่างหมิงนิ่งงันไปชั่วครู่จากนั้นก็ร้องลั่น “นายมาที่ม. ฉัน??”

 

ใช่

 

กำลังไป!”

 

ยี่สิบนาทีผ่านไป ซ่างหมิงเคลื่อนตัวมาด้วยจักรยานสาวน้อย

 

อารมณ์ของเยี่ยโจวเริ่มดีขึ้นเมื่อเห็นคนคุ้นเคย “รสนิยมของนายออกจะ… นายไม่ได้กลายเป็นสาวน้อยหลังจากที่ไปอยู่กับผู้หญิงเยอะๆ ใช่ไหม?”

 

สาวน้อยน้องสาวนายเถอะจักรยานฉันซ้อนไม่ได้เลยยืมจากพวกผู้หญิงมา

 

เยี่ยโจวเบ้ปาก ที่นั่งด้านหลังสูงประมาณเข่าของเขา เขานั่งลงไปได้จริงๆ เหรอ?

 

ซ่างหมิงใช้ขาข้างหนึ่งยันพื้น วางศอกไว้กับแฮนด์จับแล้วบอกว่า “รีบขึ้นมาเร็ว

 

ฉันมาไกลขนาดนี้ นี่คือสิ่งที่นายปฏิบัติกับฉันเหรอ?”

 

ดีกว่าสามล้อประหลาดของนายก็แล้วกัน

 

พอสามล้อถูกพูดถึงเยี่ยโจวก็นึกถึงซางจิ้น ไม่มีความคิดจะมาหยอกเย้าอีกต่อไป เขาขดตัวอยู่บนเบาะหลังของจักรยาน มือก็จับเสื้อผ้าของซ่างหมิงแน่น “พูดมากทำไม ไปดิ

 

ขาของซ่างหมิงปั่นจักรยานพาเยี่ยโจวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ที่ลำบากยิ่งกว่าคือรองเท้าของเยี่ยโจว ต่อให้ขาโค้งงอจนถึงที่สุดรองเท้าก็ยังหนีจากพื้นไปไม่ได้

 

ที่มหาวิทยาลัย T สองหนุ่มความสูงเกือบ 1.8 เมตรเบียดอัดกันอยู่บนจักรยานสาวน้อยคันเล็ก ภาพตรงนั้นเหมือนกับหมีในคณะละครสัตว์ขี่รถบักกี้ ทั้งตลกทั้งน่าขัน ดึงดูดให้นักศึกษาในม. T หยุดถ่ายรูปเป็นจำนวนมาก

 

เยี่ยโจวซุกหน้าลงกับหลังของซ่างหมิงพร้อมกับกัดฟันกรอด “นายตั้งใจ!”

 

ซ่างหมิงเองก็ไม่ได้คิดว่าผลลัพธ์มันจะ “หวือหวา” เบอร์นี้ เขาพูดอย่างเกลียดชัง “นายเคยเห็นคนอื่นไปเดือดร้อนเรื่องชาวบ้านแล้วตัวเองเดือดร้อนด้วยไหมล่ะ!”

 

หลังจากยี่สิบนาทีไร้ที่สิ้นสุดผ่านไป เยี่ยโจวกับซ่างหมิงก็มาถึงหอพักโดยสวัสดิภาพ

 

ไม่มีใครอยู่ที่หอพักในช่วงสุดสัปดาห์

 

ซ่างหมิงเทน้ำใส่แก้วให้กับเยี่ยโจว จับเขานั่งลงบนเก้าอี้แล้วลากเก้าอี้อีกตัวมาด้านหน้าคอมพิวเตอร์ “ปกตินายไม่ใช่คนหุนหันพลันแล่นแบบฉัน พูดมา มีปัญหาอะไร?”

 

เยี่ยโจวคว้าแขนเสื้อของเขาหมับ “ซางจิ้นสารภาพรักกับฉันเว้ย!!”

 

อ้อ” ซ่างหมิงมองท่าทางตื่นตระหนกของอีกฝ่ายนิ่งๆ ก่อนจะแกะนิ้วของอีกคนออกแล้วพูดด้วยใบหน้าตายด้าน “หัวใจของฉันไม่แม้แต่จะสั่นคลอน ฉันอยากหัวเราะด้วยซ้ำเนี่ย

 

 

 

.

 

 

 

อยากเปงโยวโยว อยากมีพี่ชาย ;__;

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 986 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,416 ความคิดเห็น

  1. #5306 Apoptosis (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 17:33
    เยี่ยโจวววว เข้าใจตัวเองเถอะนะ
    #5,306
    0
  2. #5209 Fueled me (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 23:12
    ขอร้อง เยี่ยโจวอย่าสับสนนานนะ;—;
    #5,209
    0
  3. #5103 kanyaest (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2563 / 22:00
    เยี่ยโจวรู้ตัวเร็วไปแล้วไปง้อซางจิ้นที;-;
    #5,103
    0
  4. #4996 miyuukiMF (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 12:18

    ที่สำคัญคือพี่ชายต้องหล่อ >.<

    #4,996
    0
  5. #4904 อะหมีบอยด์มูฟเม้น (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 11:05
    โยวโยวดูแลพี่ชายด้วยนะคะ พี่ชายเศร้ามากเลย
    #4,904
    0
  6. #4504 Taetaemnae (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 7 มกราคม 2563 / 01:48
    พี่อ่อนโยนเบอร์นี้
    #4,504
    0
  7. #3708 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 09:27
    หายเร็วๆน้าาาาา
    #3,708
    0
  8. #3648 M.U.P (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 19:12
    ซ่างหมิงช่วยทำให้คนหายซึนที
    #3,648
    0
  9. #3324 MB.임지수GOT7 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 07:33
    ฝากความหวังไว้ที่ซ่างหมิงแล้ว
    #3,324
    0
  10. #3264 ::Rabbit Hole:: (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 08:50
    ช่วยเหลือเพื่อนทีซ่านหมิงเกอ
    #3,264
    0
  11. #3178 Maylyunho (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 13:53
    ซ่างหมิงข่วยเบิกตาเพื่อนด้วยเถ๊อะ
    #3,178
    0
  12. #3177 Maylyunho (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 13:52
    ซ่างหมิงข่วยเบิกตาเพื่อนด้วยเถ๊อะ
    #3,177
    0
  13. #2929 -เกม- (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 00:32
    ซ่างหมิงมองอ่อนแร้ว 55555
    #2,929
    0
  14. #2823 Optimus31 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 22:58
    ซ่างหมิงช่วยเคาะหัวใจน้องที
    #2,823
    0
  15. #2809 haruhana_n (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 22:05
    ในใจซ่างหมิงคงแบบ เห็นไหม ตรูบอกแล้ว 5555
    #2,809
    0
  16. #2801 NeNe (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 21:45
    ตลก55555 หัวใจของฉันไม่แม้แต่จะสั่นคลอน ซ่างหมิงผู้ผ่านการเป็นที่รองรับอารมณ์หึงหวงของซางจิ้นมาแล้ว55555

    งุ้ยยยยยหอมหัวไรท์ ขอบคุณที่แปลให้เยอะขนาดนี้ทีเดียวเลยนะคะ
    #2,801
    0
  17. #2800 สล๊อตโลรี่ (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 21:43
    เค้ารู้กันนานแล้ววว
    #2,800
    0
  18. #2779 zeta- (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 20:49
    ขรรมม ซ่างหมิง อารมณ์แบบมองจากดาวอังคารยังรู้ มีเพิ่ลตูคนเดียวไม่เคยรู้ กรอกตา 5555555
    ปล.จุ๊บแหม่งทีไรท์ คิดว่าจะต้องค้างไปอีกนานแล้วว เยิ๊ฟๆ
    #2,779
    0
  19. #2777 kimrella (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 20:47
    โยวโยวคิดถึงงงงงง
    ซ่างหมิง เอ็งช่วยเพื่อนหน่อย เพื่อนเอ็งคืออออออ เปนท้อ
    #2,777
    0
  20. วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 20:19
    ตื่นเต้นกับเพื่อนหน่อยสิอาหมิง!!
    #2,761
    0
  21. #2759 sofar_fa (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 20:16
    กรี้ดดดดดดด รักอ่ะ มาทีเดียวรวดเลยยยย
    #2,759
    0
  22. #2751 pondbambam (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 19:51
    รีบบเคลียกันน้าาา
    #2,751
    0
  23. #2749 radon86 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 19:48
    โถ่วววน้องงง
    #2,749
    0
  24. วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 19:24
    อาซ่างแบบ เฮ้ย เพิ่งสารภาพเหรอ 55555
    #2,734
    0
  25. #2732 นี่เฮียไงจำไม่ได้หรอ? (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 19:21

    พี่ชายรับนุ้งสาวเพิ่มไหม
    #2,732
    0