[นิยายแปล/BL] ทุกๆ คนคิดว่าผมชอบเขาครับ (end)

ตอนที่ 43 : Chapter 43 | ผมไม่ชอบเขา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,030
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,147 ครั้ง
    19 ก.ย. 62

 

 

 

Chapter 43

 

 

 

.

 

 

 

หลังจากเดินไปตามถนนและกินขนมไปจำนวนมาก เยี่ยโจวก็พึงพอใจและกลับหอไปกับซางจิ้นในที่สุด

 

เยี่ยโจวเข้าไปอาบน้ำเป็นคนแรก หลังจากอาบน้ำล้างกลิ่นบาร์บีคิวออกไปแล้ว เขาก็เปิดประตูออกมาด้วยความรู้สึกสดชื่น

 

ซางจิ้นกำลังนั่งเล่นเกมอยู่ด้านหน้าคอมพิวเตอร์

 

เยี่ยโจวเดินไปข้างๆ ซางจิ้นแล้วสะบัดหัว น้ำหลายหยดกระเด็นใส่ร่างของซางจิ้นและหน้าจอคอมพิวเตอร์

 

ซางจิ้นเช็ดน้ำบนจอด้วยกระดาษทิชชู่ก่อนจะเอ่ยว่า “นายเป็นหมาหรือไง?”

 

เยี่ยโจวนั่งลงบนเก้าอี้ล้อเลื่อนแล้วไถลไปหาซางจิ้น “วันนี้นายดูมีความสุขมากเลยนะ

 

งั้นเหรอ?” ซางจิ้นตอบเอื่อยๆ “ฉันก็เป็นงี้ทุกวันแหละ

 

เยี่ยโจวเท้าคางแล้วสังเกตสีหน้าของซางจิ้น มันเหมือนไม่ได้มีอะไรแตกต่างไปจากปกติแต่เขารู้สึกได้ว่าร่างของซางจิ้นแผ่ออร่าความสบายอกสบายใจออกมาทั้งคืน เยี่ยโจวเองก็บอกสาเหตุไม่ได้ เขาเลยลากขากลับไปนั่งที่เดิม

 

ซางจิ้นเหล่มองแผ่นหลังของอีกฝ่ายด้วยหางตา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

 

เยี่ยโจวตาดีจริงๆวันนี้เขาอารมณ์ดีมากกว่าปกตินิดหน่อยโดยเฉพาะตอนที่เยี่ยโจวถามเขาอย่างจริงจังว่าเซี่ยซูหานชวนเขามามื้อฆ่าแขกใช่ไหม ในตอนนั้นเขามองสีหน้าเล็กๆ น้อยๆ ของเยี่ยโจวแล้วก็คิดว่าอีกฝ่ายน่ารักขึ้นมา

 

ไม่คิดเลยว่าคำว่า ‘น่ารัก’ จะไปปรากฏกับหนุ่มน้อยคนหนึ่ง ไม่ได้ดูเข้ากันเลย

 

การปรากฏตัวของเซี่ยซูหานแบบกะทันหันนี้ทำให้เขาพบว่าโลกใบนี้มีผู้คนและเรื่องราวมากมายที่ไม่สามารถอยู่ภายใต้การควบคุม เขาคิดว่าจะใช้ชีวิตกับเยี่ยโจวอีกสองปีไปเรื่อยๆ แบบนี้ แต่ความเป็นจริงก็สอนให้เขารู้

 

เยี่ยโจวเคยบอกว่าอะไรที่เขาต้องการ เขาจะพยายามไล่ตามเอง ไม่ว่ามันจะยากลำบากขนาดไหน เพื่อให้ประสบความสำเร็จ เขาจะลองทำก่อนที่จะพร่ำบ่นอะไร

 

ซางจิ้นหันไปมองต้นอ่อนสตรอว์เบอร์รี่สองต้นที่วางอยู่ข้างกันตรงขอบหน้าต่าง หลังจากหนึ่งเดือนที่ได้เจริญเติบโต ใบไม้ใบเล็กก็กำลังพลิ้วไหวไปกับสายลมยามเย็น

 

การมาเยือนของสอบกลางภาคทำให้เหล่านักศึกษาที่ม. ทำตัวดีขึ้น เซี่ยซูหานไม่ได้มายุ่งวุ่นวายอะไรกับเยี่ยโจวอีก

 

ยังมีคนโผล่มากราบไหว้ซางเยี่ยด้านหน้าหอพักอยู่เรื่อยๆ ซางจิ้นกับเยี่ยโจวไม่ได้ขับรถในช่วงสอบเพื่อมอบ ความสะดวกให้กับทุกๆ คน เผื่อมีคนเตรียมมาบนกับซางเยี่ยแล้วหาไม่เจออะไรแบบนั้น

 

หลังจากกลางภาค เซี่ยซูหานก็วิ่งแจ้นมาที่ห้อง 405 อีกครั้ง

 

หลิวอวี้เทียนกับเหวินเหรินซวี่รู้จักเอาตัวรอด พวกเขาตัดสินใจออกไปก่อน ซางจิ้นทำเป็นไม่เห็นไม่ได้ยินไม่รับรู้อะไร เขายืนหยัดนั่งคอมเล่นเว็บต่อไปแบบไร้ยางอาย

 

เยี่ยโจวถามแบบระมัดระวัง “มีอะไรหรือเปล่า?”

 

เซี่ยซูหานพูดอย่างจริงจัง “รุ่นพี่เยี่ยโจว ผมขอโทษ!”

 

เยี่ยโจวยังตามไม่ทัน

 

ผมอับอายตัวเองมากจริงๆ ฮะ ผมบอกว่าผมชอบพี่มาก แต่พอต้องเผชิญกับการสอบผมก็สั่นคลอนอยู่ดี…” เซี่ยซูหานถือเลม่อนถุงใหญ่มาด้วย “สอบครั้งนี้ ผมเดาว่าตัวเองจะสอบตกหมด ที่แย่กว่านั้น… เพื่อนผมบอกว่าถ้ายังมาตามจู้จี้กับพี่เรื่อยๆ ปีหน้ามันก็จะยิ่งแย่ลงๆ ไม่รู้เลยว่าผมจะเรียนจบไหม…”

 

เยี่ยโจวยินดีจากใจจริงที่นักศึกษาม. A บ้าคลั่งเรื่องโชคลางไสยศาสตร์ เขาปลอบใจ “อย่าท้อแท้เลย นายเรียนจบได้อยู่แล้ว

 

เซี่ยซูหานถอนหายใจ “ผมเข้ามาเป็นเด็กศิลป์ ไม่งั้นถ้าดูแค่คะแนน ผมจะสอบติดม. A ได้ยังไง?”

 

เยี่ยโจวพูดด้วยน้ำเสียงที่สมกับเป็นรุ่นพี่ “นายเพิ่งเข้ามหาลัยมาเอง ยังมีเวลาอยู่นะ หลังจากที่นายก็ต้องตั้งใจเรียน อย่าไปคิดว่าจะทำเกรดให้ได้สูงเท่าไหร่ อย่างน้อยก็ตั้งเป้าไม่ให้สอบตกไว้ก่อน การเรียนจบไม่ใช่ว่าจะขี้เกียจแล้วทำได้ จำไว้ว่าหน้าที่ของเราคือตั้งใจเรียน สู้ๆ นะ

 

พอได้รับกำลังใจ เซี่ยซูหานก็พยักหน้า “ฮะแน่นอนเลย!”

 

เยี่ยโจวเอื้อมไปจับมือเซี่ยซูหาน

 

ดวงตาของซางจิ้นกระตุก เขาจ้องมองมือของคนสองคนที่จับกันแน่นแน่นิ่ง

 

ตั้งใจเรียนนะ เทพการสอบจะอวยพรนายเอง!”

 

ณ ตอนนั้นในสายตาของเซี่ยซูหาน เยี่ยโจวที่พูดประโยคนั้นออกมาเสียงนุ่มเหมือนจะมีแสงทองเรืองรองออกมาจากร่าง ไม่ทันได้กอบโกยอะไร มือของเขาก็ถูกดึงออก

 

ฉันเป็นที่หนึ่งตลอดกาล น่าจะได้ผลกว่าที่สอง” ซางจิ้นจับมืออีกฝ่าย “ตั้งใจเรียน นายทำได้

 

เยี่ยโจวหัวเสียในทันที เขากระแทกแผ่นหลังของอีกฝ่ายดังปั้ก “มั่นหน้าให้น้อยๆ หน่อย!”

 

เซี่ยซูหานซาบซึ้ง เขาถูมือตัวเองเบาๆ “พี่ชายซางจิ้น รุ่นพี่เยี่ยโจว วางใจได้เลยฮะ ผมจะไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอน!”

 

สู้ๆ นะ” ซางจิ้นยืนพิงกรอบประตูส่งเซี่ยซูหานออกไป

 

เยี่ยโจวกอดอก “ฉันอยากถามนายมานานละนายไปเป็นพี่น้องกับหมอนั่นตั้งแต่เมื่อไหร่?”

 

ซางจิ้นว่า “ใครจะรู้…”

 

บอกมาดีๆ แมะ?”

 

ซางจิ้นหัวเราะแต่ไม่ได้ตอบอะไรเพิ่ม

 

เข้าใกล้เดือนพฤษภาคม อากาศก็ยิ่งแย่ลง เมฆฝนมืดครึ้มกับสายลมไม่ใช่ว่าเบาๆ หน้าต่างของห้องพักเปิดออกไปไม่ได้ด้วยซ้ำ  นอกจากเสื้อผ้าที่ซักแล้วจะมีกลิ่นชื้นๆ ใบไม้ของสตรอว์เบอร์รี่ยังดูเฉาๆ ลงอีก

 

ฉันไม่เห็นดวงอาทิตย์มานานแล้วนะเนี่ย” เยี่ยโจวเปิดหน้าต่างออก ในตอนบ่ายฝนได้หยุดลง ลมพัดโชยเย็นสบายมาก “คืนนี้น่าจะเปิดหน้าต่างทิ้งไว้ได้แล้วใช่เปล่า?”

 

หลิวอวี้เทียนเดินมาหยุดข้างๆ เขาแล้วสูดหายใจเข้าเต็มปอด “ฉันไม่คิดว่าคืนนี้ฝนจะตกนะ เปิดไว้ก็ดี อากาศข้างนอกดีกว่าเยอะเลย

 

วันถัดมา ดวงอาทิตย์ที่หายไปนานก็โผล่ออกมา ยังไม่พ้นเจ็ดโมงเช้าแสงอาทิตย์ก็สาดส่องไปที่เตียงหลังที่ใกล้หน้าต่างที่สุดแล้ว

 

เยี่ยโจวขมวดคิ้ว พยายามเบิกตากว้างให้ตัวเองตื่น มือด้านขวาคลำๆ ด้านข้างเตียง เขาหลับตาลงแล้วเปิดโทรศัพท์ “ตื่นเร็ว…”

 

ซางจิ้นพลิกตัว รอให้หลิวอวี้เทียนกับเหวินเหรินซวี่แต่งตัวเสร็จแล้วถึงค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง เมื่อเห็นต้นอ่อนสตรอว์เบอร์รี่ตรงขอบหน้าต่างก็ลุกออกจากเตียงแล้วขยับกระถางสองอันนั้นไปวางไว้ใต้แสงแดด

 

นายเห็นความแตกต่างไหม?” เยี่ยโจวเดินมาข้างๆ “นายนั่งมองมันทุกวันเลยนะ

 

มันน่าทึ่งนะที่ได้เห็นมันค่อยๆ โตทีละนิด” ซางจิ้นจับไปด้านล่างเบาๆ “ฉันชอบที่ควบคุมทุกอย่างด้วยตัวเองได้ แต่บางทีมีอะไรที่เหนือความคาดหมายหน่อยก็ดีเหมือนกัน

 

เยี่ยโจวแอบมองสีหน้าแสนจริงจังของซางจิ้นที่จ้องใบสตรอว์เบอร์รี่อยู่แล้วก็หลุดยิ้มเล็กๆ ออกมา หลังจากนั้นเขาก็ยิ้มกว้าง “ควบคุมทุกอย่างด้วยตัวเองได้น่าเบื่อกว่าเห็นๆ อย่างเจ้านี่ที่ควบคุมไม่ได้เนี่ย ต่อให้นายรู้วิธีปลูก นายก็คุมวันเวลาที่มันจะผลิดอกออกผลไม่ได้อยู่ดี มาสนุกกับเซอร์ไพรส์ที่ชีวิตมอบให้นายดีกว่า

 

ซางจิ้นดึงสายตากลับมา “ชีวิตไม่ได้มีแค่เรื่องเซอร์ไพรส์ แต่ยังมีเรื่องชวนช็อกด้วยนะ

 

ปล่อยให้วันนี้พวกมันอาบแดด” เยี่ยโจววางกระถางเล็กๆ พวกนั้นใต้ตาข่ายป้องกันแล้วพูดซ้ำไปซ้ำมา “ปล่อยให้พวกมันอาบแดดไปทั้งต้นเลย

 

หลังจากที่สองหนุ่มซักผ้าเสร็จแล้ว พวกเขาก็ไปเรียนด้วยซางเยี่ย ภาคเรียนถัดไปของปีสองเรียนเยอะกว่าของภาคเรียนเก่า พอถึงคลาสที่สองท้องฟ้าก็มืดลง ตอนแรกก็คิดกันว่าฟ้าจะสว่างหลังฝนหยุดตก ไม่นึกเลยว่าแสงแดดยามเช้าจะอายุสั้นแบบนั้น

 

เยี่ยโจวสูดหายใจ หน้าหนังสือพลิกไปมาภายใต้สายลม เขาใช้มือถือวางทับไว้บนหนังสือเรียนแล้วตั้งหน้าตั้งตาจดโน้ตต่อ

 

ในคลาสที่สาม สายฝนเริ่มกระหน่ำตกลงมาจากฟ้า นักศึกษาหลายคนยืนมองฝนอยู่ด้านหน้าตึกเรียน ลังเลว่าควรจะทำอะไร

 

ดีนะที่วันนี้เราเอาซางเยี่ยมา” ฝนสาดใส่กระจกหน้าต่าง เยี่ยโจวฟุบลงกับโต๊ะแล้วใช้ปากกาจิ้มซางจิ้นที่นั่งอยู่ด้านหน้า “พายุใหญ่เลยแฮะ ถ้าจะใช้ร่มก็ยังเปียกอยู่ดี

 

แดดตอนเช้าหลอกลวงจริงๆ” หลังจากพูดจบซางจิ้นก็รู้สึกเหมือนตัวเองลืมอะไรบางอย่าง

 

ชีวิตไม่ได้มีแค่เรื่องเซอร์ไพรส์ แต่ยังมีเรื่องชวนช็อก

 

คำพูดนี้ได้รับการยืนยันอย่างรวดเร็ว

 

หลังเลิกเรียนซางจิ้นนึกออกแล้วว่าเขาลืมอะไรไป

 

เยี่ยโจว ก่อนจะออกมานายเอาต้นสตรอว์เบอร์รี่เข้าไปวางด้านในตาข่ายป้องกันยัง?”

 

อ่าฮะ อะไร…” พูดไปได้ครึ่งทาง เยี่ยโจวก็มีปฏิกิริยา “พายุตะกี้ไม่ได้พัดมันตกใช่ไหม?”

 

ซางจิ้นไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาหยิบหนังสือเรียนและรีบวิ่งออกไปทันที

 

เฮ้ รอฉันก่อน

 

ที่ด้านล่าง ซางจิ้นหายไปแล้ว

 

นักวิ่งที่หนึ่งช่างเก่งกาจเหลือเกิน…” เยี่ยโจวเดาะลิ้นอย่างหงุดหงิด ขับรถออกไปแบบนี้ หมอนั่นทำได้ไง… เอ๋ที่โรงจอดรถซางเยี่ยยังจอดอยู่ตรงที่เดิมตรงนั้น ซางจิ้นไม่ได้ขับรถไป?

 

คนบ้าอะไรวะเนี่ย!” เยี่ยโจวใช้มือบังหัวอย่างหัวเสีย ภายใต้สายตาชื่นชมของคนอื่นๆ ที่หลบฝนอยู่ เยี่ยโจววิ่งตรงไปที่ซางเยี่ยอย่างรวดเร็ว แน่นอนว่าด้วยเวลาไม่ถึงครึ่งนาทีเสื้อผ้าก็ชุ่มฝนไปหมด

 

ในเวลาที่ฝนตกหนักเช่นนี้เด็กส่วนใหญ่ยืนหลบฝนอยู่ด้านใต้หลังคา นอกจากคนจำนวนหยิบมือที่มีร่มแล้ววิ่งฝ่าลมฝนออกไป พวกที่เหลือที่วิ่งพุ่งออกไปอย่างบ้าคลั่งก็สามารถดึงดูดสายตาของเยี่ยโจวอย่างรวดเร็ว

 

เยี่ยโจวร้อง “ขึ้นมา!”

 

ซางจิ้นไม่ได้พูดอะไรมาก เขาเปิดประตูรถแล้วกระโดดขึ้นในทันใด เยี่ยโจวเปิดหน้าต่างที่กั้นระหว่างคนขับกับผู้โดยสารแล้วพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ “ถ้านายอยากจะฝ่าฝนไปแบบนี้ ทำไมไม่ขับรถไปฮะ?”

 

ซางจิ้นเจอกระดาษทิชชู่ที่ด้านหลัง เขาใช้มันเช็ดหยดน้ำบนใบหน้าลวกๆ “ถ้าฉันขับไปแล้วนายล่ะ?”

 

หัวใจของเยี่ยโจวกระตุกวูบ “เราไปด้วยกันก็ได้นะ

 

ฉันจัดการได้น่า ฝนตกหนักแบบนี้ กลับไปหอแล้วไปโรงอาหารอีกรอบมันเสียเวลานะ

 

ยังไงเยี่ยโจวก็ไม่พอใจอยู่ดี แอบโทษตัวเองนิดหน่อยด้วยว่าทำไมต้องซื้อพืชในกระถางมาเป็นของขวัญให้กับซางจิ้น “ก็แค่พืชกระถางไหมถ้าตกก็ปล่อยมันตกไปสิ

 

นายปฏิเสธไม่ได้ว่าพวกมันมีชีวิต แค่พวกมันพูดอะไรไม่ได้ บางทีในสายตาคนอื่นมันอาจจะไม่สำคัญ แต่ตอนที่นายให้มันกับฉัน แค่นี้มันก็กลายเป็นของที่ประเมินค่าไม่ได้แล้ว อีกอย่างนะ พืชกับสัตว์ก็เหมือนกันแหละ เรารับพวกมันมาแล้วก็ต้องรู้จักรับผิดชอบดูแลมันด้วย

 

เยี่ยโจวหันหลังให้กับซางจิ้น หูของเขาขึ้นสีแดงเล็กน้อย ก่อนหน้านี้โจวเหวินเต้าบอกว่าต้นอ่อนสตรอว์เบอร์รี่มันไร้ค่า แต่พอได้ยินซางจิ้นบอกว่ามันเป็นของที่ประเมินค่าไม่ได้ เยี่ยโจวก็รู้สึกวูบวาบในหัวใจเหมือนว่าได้รับความรักใคร่จากอีกฝ่าย

 

ที่ทางเข้าหอพัก ซางจิ้นดันเยี่ยโจวเข้าไปด้านในตึกแล้วบอกว่า “นายขึ้นไปข้างบนนะ เดี๋ยวลองเดินรอบๆ แปลงดอกไม้ด้านหลังเผื่อว่ามันจะตกลงมา

 

เยี่ยโจวรีบวิ่งขึ้นไปข้างบน ต้นสตรอว์เบอร์รี่ของเขาล้มไปข้างๆ ขอบหน้าต่าง ดินกระจายอยู่ด้านนอก ตัวต้นอ่อนห่อเหี่ยวจากลมฝนรุนแรง เงากระถางอีกอันที่คุ้นเคยไม่ได้อยู่ตรงนี้ พอเห็นสถานการณ์ดังนั้น เยี่ยโจวก็รู้สึกใจไม่ดี ดีที่ด้านหลังหอมีแปลงดอกไม้ คนก็ไม่ค่อยผ่านไปผ่านมา ซางจิ้นดวงดีแล้ว

 

เยี่ยโจวหยิบร่มและรีบวิ่งลงไปด้านล่าง

 

ที่แปลงดอกไม้ด้านหลังหอพัก ซางจิ้นคุกเข่าลงข้างเดียว ค่อยๆ เอาดินมาคลุมรากของต้นอ่อนและวางมันลงไปในชิ้นส่วนของกระถางต้นไม้ที่แตกไปแล้ว

 

เห็นความวุ่นวายด้านหน้าเขาก็พลันรู้สึกขึ้นมาอีกครั้งว่าตัวเองไม่สามารถควบคุมอะไรหลายๆ อย่างได้

 

เยี่ยโจวเดินมาหยุดที่ด้านหลังของเขาโดยที่กางร่มบังฝนไว้ให้เหนือหัว “เร็วๆ เข้า

 

ซางจิ้นยิ้มบาง แม้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของเขา ตราบใดที่ยังมีคนๆ นี้อยู่เคียงข้างมันจะโอเคแน่นอน

 

 

.

 

 

 

เราต้องชงอะไรอีกมั้ยคะ

คือคนหนึ่งก็พูดเพราะห่วงสุขภาพอีกคน อีกคนก็พร้อมจะปกป้องของที่อีกฝ่ายให้ ยี้ เหม็นความรัก มีใจให้กันแล้ว พอๆๆๆๆ ปิดเรื่อง /โดนเตะ มองจากอีกกาแล็กซี่ก็รู้ว่าซางจิ้นชอบเยี่ยโจว!!!

น้องเซี่ยหนีไป!

นี่เห็นซางจิ้นรักสตรอว์เบอร์รี่ขนาดนั้นเลยต้องลุกไปรดน้ำให้กระบองเพชรที่ตัวเองปลูกแล้วขี้เกียจดูแล ฮึก ชอบซางจิ้นจังค่ะ ชอบเยี่ยโจวด้วย ชอบความคิดคู่นี้มากเลยยยยย T_T

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.147K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,417 ความคิดเห็น

  1. #5272 คิเซริ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2563 / 00:11
    เขาไม่เหลืออะไรให้ลูกเรืออย่างเราทำแล้วค่ะ!!!
    #5,272
    0
  2. #5200 Fueled me (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 18:46
    เออะ นี่มันคู่ชีวิตแล้วเนี่ย
    #5,200
    0
  3. #4895 อะหมีบอยด์มูฟเม้น (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 02:13
    ดีจังนะ ได้เรียนรู้ชีวิตเพิ่มด้วย
    #4,895
    0
  4. #3965 mssss (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 23:31
    โอ๊ยยยยยยย ไม่รู้จะพูดอะไรดี เหม็นความรัก
    #3,965
    0
  5. #3315 MB.임지수GOT7 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 02:48
    โอ้ยยยย ขนาดนี้แล้วอะ ชอบก็บอกว่าชอบ!!!
    #3,315
    0
  6. #3255 ::Rabbit Hole:: (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 07:52
    บ้าจีง ตอนนี้ชัดเจนมาก ;-;
    #3,255
    0
  7. วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 09:25
    จ้าาาาา /ทวงคืนน้องเซี่ย กันลูกมาสู่อ้อมกอดคนอ่านดีกว่า
    #3,069
    0
  8. #3019 Sunshine (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 13:11
    จริงงงงง เห็นพวกเขารักต้นสตอเบอรร์รี่ขนาดนี้ //หันไปมองต้นอ่อนต้นแก้วที่ระเบียง //ไม่รดน้ำมาจะสัปดาห์แล้วจ้าาา //เกิดเป็นต้นไม้ของเราต้องแข็งแกร่ง!
    #3,019
    0
  9. #2624 Maylyunho (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 13:22
    โถ ต้นสตรอเบอรี่แทนรักอ่ะนะก็ต้องสำคัญเป็นธรรมดา
    #2,624
    0
  10. #2578 Eheh072 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 12:26
    เขินนน อบอุ่นมาก
    #2,578
    0
  11. #2501 Taetaemnae (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 08:45
    มันชัดแล้วอ่าา
    #2,501
    0
  12. #2437 Ruruka Buta (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 11:16
    สีชมพูมันฟุ้งไปหมดดดดดด ซางจิ้นน่าจะรู้ใจตัวเอง แต่เย่โจวนี่สิ 55555 คงยังไม่รู้หรอก
    #2,437
    0
  13. #2353 M.U.P (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 18:40
    เขินแล้วนะ แงงงงง
    #2,353
    0
  14. #2186 luvtaetaev (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 06:51
    ‘ตราบใดที่ยังมีคนๆนี้ อยู่มันจะโอเคแน่นอน’ อืมๆๆๆๆ!!!!!!! ไม่เขินเลย!!!!!!! ;//-//;
    #2,186
    0
  15. #2117 palm4588 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 21:57
    เหลือแค่สารภาพแล้วอ่ะ แบบนี้ 555555
    #2,117
    0
  16. #2094 9494 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 13:35
    ความรู้สึกชัดเจนในใจมาตั้งแต่ตอนวันเกิดแล้วนิคะ อิอิ
    #2,094
    0
  17. #2040 ShamanWcat (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 18:01
    อบอุ่นมากง่ะ

    ซางจิ้นขี้หวงด้วย55555
    #2,040
    0
  18. #1906 lills (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 22:41
    น่ารักกกกกก ไม่ต้องชงแร้วว
    #1,906
    0
  19. #1883 เชิญนั่งค่ะขอบคุณค่ะ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 00:59
    <3<3<3<3<3<3<3<3
    #1,883
    0
  20. #1865 sakura17 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 11:53
    ซางจิ้นก็คือชัดเจนแล้วว่าชอบ5555 แต่นางไม่น่าจะจีบอะ55
    #1,865
    0
  21. #1828 tears in the moon (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 21:56
    ฉันรักเธอสองคน ซางจิ้นนนน
    #1,828
    0
  22. #1825 palllll (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 20:01
    หวงทั้งคนทั้งของ
    #1,825
    0
  23. #1824 sunnight (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 16:59
    โอ้ย น่ารักมากๆ รักความเอาใจใส่สุดอ่ะ ทันทีที่เย่โจวให้ ของสิ่งนั้นก็ประเมินค่าไม่ได้แล้ว
    #1,824
    0
  24. #1823 oooooooooooooooooooo (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 09:05
    ฮือออออ ซางจิ้นนนนนนนน เราชอบความคิดสองคนนี้มากๆเหมือนกัน น่ารักมากๆๆๆๆๆๆ เห็นซางจิ้นแล้วนึกถึงกระบองเพชรตัวเองเหมือนกันเลยค่ะ
    #1,823
    0
  25. #1822 Tou9397 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 22:15
    น่ารักกกกกกก
    #1,822
    0