[นิยายแปล/BL] ทุกๆ คนคิดว่าผมชอบเขาครับ (end)

ตอนที่ 37 : Chapter 37 | ผมไม่ชอบเขา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,459
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,333 ครั้ง
    19 ก.ย. 62

 

 

 

Chapter 37



.



ซางจิ้นลืมตาและเป่าเทียน หอพักจมสู่ความมืดในทันที

เวร ฉันน่าจะเปิดไฟไว้ตาทั้งสองยังไม่ทันชินกับความมืด เยี่ยโจวต้องลุกขึ้นอย่างระมัดระวังและเดินไปที่ประตูเพื่อที่จะเปิดไฟ

ก่อนที่เขาจะเอื้อมไปที่ประตู ประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามาจากข้างนอก

ไม่มีใครอยู่ในห้องเหรอ?” หลิวอวี้เทียนเพิ่งพูดจบก็สังเกตเห็นเงามืดๆ ในห้อง เขากลัวจนก้าวเท้าถอยหลังไปเหยียบเท้าของเหวินเหรินซวี่

โอ้ย!เหวินเหรินซวี่ผลักและดันหลิวอวี้เทียนออกไป เจ็บนะ!

ด้วยความหวาดกลัวเบาบางในหัวใจของหลิวอวี้เทียน มือของเขาสั่นระรัวในตอนที่กดเปิดไฟ

แสงที่จู่ๆ ก็สว่างวาบขึ้นมาทำเอาทั้งเยี่ยโจวกับซางจิ้นหยีตาลงพร้อมๆ กัน

หลิวอวี้เทียนไม่เดินต่อไปข้างหน้า เหวินเหรินซวี่ที่โดนขวางทางตบไหล่เขาอีกครั้ง ทำไมนายไม่เยี่ยโจว?” เหวินเหรินซวี่เลื่อนมองจากเยี่ยโจวไปซางจิ้น สุดท้ายก็มองไปที่เค้ก เอ๋เอ่อนั่นอยากให้คืนนี้พวกเราออกไปไหม?”

ออกอะไร!เยี่ยโจวดึงไอ้สองตัวที่พยายามกระดึ๊บๆ หนีไว้ วันนี้เป็นวันเกิดซางจิ้น พวกเรากำลังกินเค้กด้วยกันเฉยๆ!

วันเกิด?” เหวินเหรินซวี่ช็อก งั้นพวกเราก็ยิ่งไม่ควรอยู่ที่นี่เลย! วางใจได้ ฉันแค่มาเอาสายชาร์จเดี๋ยวก็ไปแล้ว!

ฉันมาเอาโน้ตบุ๊กเฉยๆ! รวดเร็วฉับไว!

แม้ว่าเยี่ยโจวจะพยายามแย้ง ทั้งสองก็หยิบสิ่งที่ตัวเองต้องการอย่างรวดเร็ว ก่อนจะออกไปก็ไม่ลืมจะบอกซางจิ้นว่า สุขสันต์วันเกิดนะซางจิ้น!

เฮ้…” ที่แน่ๆ เลยก่อนหน้านี้ เขาไม่เคยรู้สึกอึดอัดเวลาอยู่ในห้องสองต่อสองกับซางจิ้น แต่หลังจากที่หลิวอวี้เทียนกับเหวินเหรินซวี่พูดไปอย่างนั้น เยี่ยโจวก็รู้สึกเขินๆ มาถึงตอนนี้ เหมือนว่ามันมีอะไรบางอย่างระหว่างซางจิ้นกับเขาจริงๆ เขาพูดต่อด้วยความจริงจัง ซางจิ้น ตลอดช่วงเวลาที่รู้จักกันมา นายรู้ใช่ไหมว่าตกลงฉันคิดยังไงกับนาย?”

ช่วงเวลาที่รู้จักกันมา

ซางจิ้นก้มหัวครุ่นคิด เมื่อครึ่งปีก่อน เยี่ยโจวก็ปรากฏตัวเข้ามาในชีวิต สองหนุ่มที่ไม่เคยมีเรื่องข้องแวะอยู่ๆ ก็โดนทุกๆ คนจับคู่ให้

นับตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้ ไม่ใช่ว่าไม่มีใครชอบเขา

คนส่วนใหญ่มักจะพูดแต่ก็ไม่ได้ลงมือทำ ถึงพวกเขาจะทำอะไรขึ้นมาจริงๆ ซางจิ้นก็รู้สึกแค่ว่ามันสร้างปัญหาให้กับเขา

เยี่ยโจวแตกต่างจากคนอื่นๆ เขาเป็นแสงที่ไม่ร้อนแรงแต่อบอุ่น ค่อยๆ ซึมซาบเข้ามาในชีวิตของเขาอย่างช้าๆ พอเคยชินแล้วก็ยากที่จะแยกห่าง

อย่างตอนที่เขาทะเลาะกับเยี่ยโจวตอนสัปดาห์สอบปีก่อน เขาคิดว่ามันก็แค่กลับไปมีชีวิตแบบเดิม อย่างไรก็ตาม อาทิตย์ต่อมาซางจิ้นก็เป็นฝ่ายยกธงขาว

ซางจิ้นมองเค้กด้านหน้าของเขาและตอบว่า ก็ชัดอยู่เรื่องเล็กเรื่องน้อยทุกอย่างที่เยี่ยโจวทำให้เขา เขารู้สึกชัดเจนไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว

ดีแล้วเยี่ยโจวแอบดีใจ มันโอเคตราบใดที่ซางจิ้นรู้ว่าเขาไม่ได้มีเจตนาอื่นๆ ต่อซางจิ้น คนอื่นจะเข้าใจผิดก็ปล่อยเข้าใจผิดไป จากประสบการณ์ช่วงหกเดือนที่ผ่านมา ถึงเขาจะลากซางจิ้นให้มาอธิบายแล้วทุกคนยังไม่เชื่อ อย่างน้อยรักษาสถานะให้เป็นแบบนี้ได้ก็ยังดี

ซางจิ้นดึงเทียนออก หยิบส้อมขึ้นจิ้มสตรอว์เบอร์รี่ ก่อนจะชูค้างด้านหน้าปากของเยี่ยโจว

เยี่ยโจวก้าวถอยหลังไปเล็กน้อย วันนี้วันเกิดนายอ่ะ กินก่อนดิ

ซางจิ้นขยับส้อมไปด้านหน้าปากของเยี่ยโจวอีกครั้ง ใช้กริยาสื่อว่าเยี่ยโจวควรกินก่อน

เยี่ยโจวมองสตรอว์เบอร์รี่ตรงหน้า บอกไม่ได้ว่ารู้สึกยังไงในใจ เขารู้สึกเขินๆ ปนๆ ไปกับกระอักกระอ่วน เขาต่อต้านอารมณ์ซับซ้อนของตัวเองและงับสตรอว์เบอร์รี่เข้าไป พอกินเสร็จก็คว้าส้อมมาถือเอง ฉันกินเองได้น่า

ซางจิ้นหั่นเค้กเป็นชิ้นเล็กและยื่นให้กับเยี่ยโจว

เยี่ยโจวไม่ชอบกินของหวาน โดยเฉพาะเค้กที่ทั้งหวานทั้งเลี่ยน ครั้งนี้เขาเลยซื้อแค่เค้กเล็กๆ หกชุ่น ตอนแรกเขาตั้งใจจะกินแค่คำเดียว แต่พอเห็นความตั้งใจของซางจิ้น เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ ดีที่พอได้มาแล้ว มันเป็นแค่ชิ้นเล็กๆ กินสองคำก็หมด

จากนั้นเยี่ยโจวก็สร้างหายนะด้วยการเสียดสีว่า ฉันซื้อเค้กมาใหญ่ขนาดนี้ นายให้ฉันแค่นี้เองเหรอ? ขี้งกจังอ่ะ

ซางจิ้นมองเขาพร้อมกับส่งยิ้มที่ไม่ใช่ยิ้มให้ เขาถาม แน่ใจเหรอ?” เยี่ยโจวปิดปากไปเงียบๆ

ถึงเค้กจะอร่อยแต่ก็ไม่ควรกินเยอะนะ ถ้าฉันเอาไปให้พวกห้องข้างๆ จะว่าอะไรไหม?”

เอาเลย ไม่ว่าอะไรหรอก ตอนแรกก็ตั้งใจจะเรียกพวกนั้นมาฉลองวันเกิดนายด้วยกันนี่แหละ แต่ตอนบ่ายฉันกลับมาก็หลับ ลืมไปเลย

ซางจิ้นหัวเราะ นี่ก็ดีแล้วแหละ ฉันชอบมากเลย

หัวเราะอีกแล้ว

วันนี้เป็นวันแจกจ่ายรอยยิ้มแห่งชาติหรือไง?

เยี่ยโจวรู้สึกตลอดว่าวันนี้ซางจิ้นแปลกๆ ไป แต่เขาบอกไม่ได้ว่าตรงไหน เขายัดเค้กเข้าปากภายในสองคำและไปเอาถุงรักษ์โลกจากประตูมา เขาหยิบกระถางต้นไม้สองอันจากถุงอย่างระมัดระวัง

ซางจิ้นยกเค้กไปวางบนโต๊ะของเขา ย่อตัวลง แตะใบไม้เบาๆ ต้นอ่อนสตรอว์เบอร์รี่นี่

หือ? นายรู้ได้ไงอ่ะ?” เยี่ยโจวกล่าวอย่างใคร่รู้ เคยปลูกแล้วเหรอ?”

ไม่ ดูจากรูปร่างกับเส้นใบก็รู้แล้ว

ต้นกล้ามันก็มีใบเล็กๆ อยู่ไม่กี่ใบ: คิดว่ามันจำง่ายหรือไง? ที่แน่ๆ คือมีวัชพืชข้างถนนที่หน้าตาเหมือนมันอยู่เต็มไปหมด

พูดไม่ได้จริงๆ ว่าเขาแพ้ซางจิ้นอีกครั้ง

เยี่ยโจวดันกระถางต้นกล้าไปด้านหน้าซางจิ้น นี่ของขวัญสำหรับนาย

ซางจิ้นมองต้นอ่อนสตรอว์เบอร์รี่ในกระถางกระเบื้องสีขาวใกล้ๆ มือของเยี่ยโจว ตอนนายซื้อของขวัญให้ฉัน นายซื้อมาให้ตัวเองด้วยเหรอ?”

เยี่ยโจวหัวเราะฮี่ฮี่สองครั้งก่อนจะกล่าวว่า แข่งกันป่ะ?”

ซางจิ้นเลิกคิ้ว นายอยากแข่งกับฉันทุกเรื่องจริงๆ สินะ

ปลูกต้นไม้มันไม่เหมือนสอบนี่ ฉันอาจจะแพ้ในการสอบ แต่เรื่องปลูกต้นไม้มันไม่ใช่คิดๆ ถึงนิสัยของซางจิ้น เยี่ยโจวก็ต้องย้ำอีกครั้ง อีกอย่างนะ มันคือของขวัญ นายห้ามทำมันตาย!

ซางจิ้นไม่ได้พูดอะไร เขาใช้มือลูบใบไม้นิ่งๆ

เป็นอีกครั้งที่หอพักตกอยู่ในความเงียบ เยี่ยโจวเองก็ไม่รู้ว่าวันนี้ซางจิ้นเป็นอะไร เขาทำใจให้นิ่งไม่ได้จริงๆ อยู่ๆ เขาก็ยืนขึ้นกล่าวว่า นายตัดเค้กสิ เอาไปให้ห้องข้างๆ กัน

พอซางจิ้นตัดมันแล้ว เยี่ยโจวก็ไม่อยู่รออีกฝ่าย เขารีบวิ่งไปห้องข้างๆ กับเค้กที่ส่วนที่เหลือ

ในตอนนี้ ห้องข้างๆ ก็เหมือนกับทุกๆ ครั้ง: หลายๆ คนกำลังยืนแนบไปกับผนังห้อง405

เยี่ยโจวที่ใบหน้ามืดครึ้มพูดว่า งานอดิเรกพวกนายคือแอบฟังเหรอ?”

พอเยี่ยโจวพูดปุ๊บ ทุกคนก็เหมือนโดนกดสวิตช์ รีบลุกขึ้นยืน ทำเป็นหัวเราะและถามเขาว่ามีอะไร

เอาเค้กวันเกิดซางจิ้นมาให้เยี่ยโจววางเค้กลงบนโต๊ะ หันหน้าไปมองรูมเมตอีกสองคนอย่างเจตนา พวกนายสองคนคืนนี้ก็กลับไปนอนที่ห้องด้วยไม่ว่าจะพูดยังไง คืนนี้เขาก็ไม่อยากอยู่กับซางจิ้นสองต่อสอง ความรู้สึกควบคุมไม่ได้แบบนี้มันแปลกเกินไป แปลกจนถึงขั้นที่ว่าเยี่ยโจวไม่รู้ว่าตัวเองควรทำอะไร

หลิวอวี้เทียนกับเหวินเหรินซวี่ยังอยากปฏิเสธแต่โดนเยี่ยโจวบังคับลากกลับ

ในตอนเย็น หลังจากที่สมาชิกในห้องอาบน้ำเสร็จและมานอนเล่นบนเตียงพูดคุยกัน ส่วนใหญ่ก็มีแค่เยี่ยโจว หลิวอวี้เทียน กับเหวินเหรินซวี่ที่พูด นานๆ ทีซางจิ้นจะมีแทรกบ้างหนึ่งหรือสองประโยค

ก็เหมือนทุกวันก่อนหน้านี้

เยี่ยโจวแตะหัวใจนิ่งสงบของตัวเอง จังหวะหัวใจของเขาเป็นปกติ

งั้นความผิดปกติที่เกิดขึ้นในตอนนั้น มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญหรือเปล่านะ?



.



บังเอิญหราาาาาา /อิโมพระจันทร์เหลืองยิ้ม


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.333K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,417 ความคิดเห็น

  1. #5194 Fueled me (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 15:32
    เอาเลย จังหวะนี้ต้องเป็นแฟนกันแล้วนะ!!!!
    #5,194
    0
  2. #4989 miyuukiMF (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 07:45

    เริ่มรู้สึกแล้วสินะ hehheh

    #4,989
    0
  3. #4889 อะหมีบอยด์มูฟเม้น (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 01:37
    ไม่บังเอิญม้างงงง
    #4,889
    0
  4. #4830 Lemonade.Candy (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 14:32
    ต้นอ่อนสตอวเบอรี่ยยยยย

    อร๊ายยย lovely!!!
    #4,830
    0
  5. #4664 227onfire (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 13:54
    อิอิ 🌚🌝
    #4,664
    0
  6. #4477 Angzaa (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 00:21
    ลุ้นๆๆๆ เมื่อไหร่จะรักกัน
    #4,477
    0
  7. #3964 mssss (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 21:39
    อะเเน่ เเซวๆ
    #3,964
    0
  8. #3565 MaggieT (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 21:33
    เมทนี่เข้ามาได้จังหวะตลอดอ่ะ 55555555
    #3,565
    0
  9. #3390 Mihr (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 02:28
    ชัดเจนแล้วของพี่จิ้น คือชัดแล้วว่าไอเลิ้ฟยูอ่ะ 55555
    #3,390
    0
  10. #3309 MB.임지수GOT7 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 02:14
    เข้าใจคนละอย่างแน่ๆ55555
    #3,309
    0
  11. #3248 ::Rabbit Hole:: (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 07:22
    ฮึบไว้ตัวชั้น
    #3,248
    0
  12. #3111 Crema' (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 21:52
    คือเข้าใจกันไปคนละทิศ 555555555555555
    #3,111
    0
  13. #2618 Maylyunho (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 12:35
    น้องเอ้ย คำถามหนูชักนำให้คิดมากๆเลยลูก
    #2,618
    0
  14. #2495 Taetaemnae (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 00:27
    ใจเย็นก็กลัวว่าหมาอาอาจะคาบไปนะ
    #2,495
    0
  15. #2428 Ruruka Buta (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 18:02
    รู้สึกสองคนจะเข้าใจไปคนละทางนะ 5555 // ไม่มีอะไรชัดเจนไปกว่านี้อีกแล้ว อยากเห็นพระเอกรุกซักที
    #2,428
    0
  16. #2168 luvtaetaev (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 22:57
    :))))))))))) หุๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ไม่บังเอิญหรอก นายตกหลุมรักซางจิ้นแล้วน้องชาย!!!!
    #2,168
    0
  17. #2110 palm4588 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 20:34
    ฮิ้วววววววววว เดี๋ยวก็รู้น้อง >_•//
    #2,110
    0
  18. #2033 ShamanWcat (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 17:25
    เข้าใจกันคนละทางเลยนาย... รู้สึกโดขิโดขิมาก มันแบบอุ่นในใจ//-//
    #2,033
    0
  19. #1880 เชิญนั่งค่ะขอบคุณค่ะ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 00:07
    5555 ซางจิ้นเข้าใจผิดจนกลายเป็นชอบไปจริงๆซะละ ส่วนอีกคนยังไม่รู้ตัวว่าเผลอไปชอบเค้า
    #1,880
    0
  20. #1791 เฮอแสต้มจัง (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 05:56
    มันคือการตกหลุมรัก รัก รัก รัก//กระซิบข้างเย่โจว รู้ตัวซะหนูน้อย อีกคนเขาบอกว่ามันชัดเจนนร้าาา
    #1,791
    0
  21. #1646 navinavy (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 14:25
    ตายๆๆๆๆๆ
    #1,646
    0
  22. #1502 neooooo (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 08:03
    ไม่ใช่แร้ว พวกเทอชอบกัน!
    #1,502
    0
  23. #1473 Mint🍃 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 01:13
    งุ้ยยยยยยยยยยย
    #1,473
    0
  24. #1360 sofar_fa (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 15:40
    บังเอิญไหมก็ลองพิสูจน์ด้วยการอยู่ด้วยกันสองต่อสองอีกครั้งสิโจวโจว
    แล้วคือแบบ 'ก็ชัดอยู่' ของซางจิ้น นี่หมายถึงชัดอยู่ว่าชอบรึเปล่า สงสารโจวโจวแล้วววว ไม่มีใครเชื่อน้องเลย 55555555
    #1,360
    0
  25. #1357 ใต้ร่มเงา (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 16:16
    จู่ก็อยากกินสตอรฝเบอรรี่
    #1,357
    0