[นิยายแปล/BL] ทุกๆ คนคิดว่าผมชอบเขาครับ (end)

ตอนที่ 3 : Chapter 3 | ผมไม่ชอบเขา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,926
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,483 ครั้ง
    19 ก.ย. 62

 

 

 

Chapter 3

 

 

 

.

 

 

 

หลังจากที่ได้รับก้อนกระดาษนั่น เยี่ยโจวคิดว่าเขาควรไปคุยกับซางจิ้น ใครก็ตามที่ถูกทั้งห้องพูดถึงคงไม่สบายใจนัก ตราบใดที่เขาอธิบายกับซางจิ้นอย่างชัดเจน และให้ซางจิ้นอธิบายกับทุกๆ คน ความเข้าใจผิดทุกอย่างก็จะหายไป

 

เขาหยิบมือถือออกมาและเตรียมส่งข้อความให้กับซางจิ้น แต่เมื่อเขาเปิดรายชื่อผู้ติดต่อ เขาดันไม่มีข้อมูลติดต่อของอีกฝ่าย

 

เยี่ยโจวเอามือกุมหน้าผาก ถ้าเขารู้ก่อนล่วงหน้า เขาจะขอเบอร์เพื่อนในห้องทุกคนตั้งแต่เปิดเทอม

 

อย่างไรก็ตาม เพราะว่าเขาไม่มี ไม่ได้แปลว่าคนอื่นจะไม่มี

 

เยี่ยโจวหันหลัง เพื่อนที่นั่งแถวหลังถามอย่างกระตือรือร้น “โจว มีอะไรหรือเปล่า?”

 

นายมีเบอร์ซางจิ้นไหม?”

 

ผลก็คือเพื่อนคนนั้นมองหน้าเขา จากนั้นก็มองไปทางซางจิ้นที่อยู่ไม่ไกล สีหน้าของเขาเหมือนจะบอกว่า: “พวกนายก็อยู่ในห้องเดียวกันไม่ใช่เหรอ จะทำให้ยากทำไมเล่า?”

 

เมื่อเยี่ยโจวเห็นเขาเป็นแบบนั้น เขาก็รีบโบกมือไปมาและบอกว่า “คิดซะว่าฉันไม่ได้ถามนะ

 

หลังจากนั้น เกือบครึ่งคาบของคลาสที่สอง คนที่นั่งอยู่ข้างหลังสะกิดหลังเรียกเขา เยี่ยโจวเอนตัวพิงกับพนักเก้าอี้และเหลือบมองด้วยหางตา เขาพบว่าอีกฝ่ายวางกระดาษที่ถูกพับไว้ที่มุมโต๊ะ

 

เยี่ยโจวยกมุมปากของเขาขึ้น อยากจะรู้จริงๆ ว่าคนในห้องจะทำบ้าอะไรในครั้งนี้

 

เยี่ยโจวหยิบกระดาษและไม่ได้เปิดในทันที เขารอจนอาจารย์บนโพเดี้ยมปล่อยให้ทุกคนอ่านด้วยตัวเองแล้วจึงคลี่มันออกมา

 

ซางจิ้น ส่วนสูง: 185 ซม. น้ำหนัก: 76 กก. ครอบครัวไม่รู้ สีที่ชอบไม่รู้ อาหารที่ชอบไม่รู้ สัตว์ที่ชอบไม่รู้ ฤดูที่ชอบไม่รู้ ดาราที่ชอบไม่รู้…”

 

แม่ง… ไอ้ไม่รู้พวกนี้เขียนมาเพื่อเพิ่มจำนวนคำหรือไง?? เขาแค่อยากจะรู้เบอร์ของซางจิ้น ไม่ได้สนใจที่ส่วนสูง น้ำหนัก หรือความสนใจของเขาเลยสักนิด

 

มือของเยี่ยโจวค่อยๆ กำกระดาษแผ่นนั้นแน่นขึ้น เขากำลังจะขยำมันเป็นก้อนตอนที่สายตาสะดุดกับเบอร์มือถือที่มุมกระดาษพอดี

 

ตัวเลขสิบเอ็ดตัวถูกยัดลงไปในช่องว่างที่น้อยกว่า 2 ซม. เยี่ยโจวมองมันจากระยะใกล้ระยะไกลสลับกันอยู่หลายครั้งก่อนที่จะบันทึกเลขตรงนั้นลงไป

 

ช่วงพัก เยี่ยโจวส่งข้อความไปหาซางจิ้น

 

เยี่ยโจวตอนเที่ยงนายว่างหรือเปล่า?

 

หลังจากส่งข้อความนี้ เยี่ยโจวก็จ้องซางจิ้นอยู่ตลอด เขาเห็นอีกฝ่ายหยิบมือถือออกมา มองมัน และวางโทรศัพท์ลง… วางมันลง… ลง

 

ถ้าวิธีนี้ไม่ได้ผลก็ต้องลองอีกวิธี

 

เยี่ยโจวมองเวลาและตัดสินใจ ตอนเที่ยงตอนที่ทุกคนกำลังงีบ เขาจะไปหาซางจิ้นที่ห้อง มันคงดีที่สุดถ้าเขาเลี่ยงสายตาของทุกคนได้

 

มีห้องคั่นระหว่างห้องของพวกเขาแค่ห้องเดียว เยี่ยโจวทานข้าวเที่ยงและอยู่ในห้องตัวเองสักพัก เขารอจนรูมเมทอีกสามคนหลับไปก่อนจะแต่งตัว เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียบเรียงคำพูดที่อยากจะพูดในหัว และเดินออกไป

 

ห้องข้างๆ ปิดประตูอยู่ เยี่ยโจวยิ้มบางๆ เมื่อเดินไปยังห้องของซางจิ้น

 

บางทีพระเจ้าอาจจะไม่อยากเห็นเยี่ยโจวถูกเข้าใจผิดอีกต่อไป ประตูห้องของซางจิ้นถูกเปิดทิ้งไว้อย่างน่าแปลกใจ ซางจิ้นยืนอยู่ข้างในคนเดียว

 

พระเจ้าอยากช่วยเขาแน่ๆ!!

 

เยี่ยโจวเคาะประตูอย่างตั้งใจ ซางจิ้นหันมามองและทั้งคู่ก็สบตากัน

 

คุยกันหน่อยไหม?”

 

ซางจิ้นยักไหล่ เขาไม่ได้บอกว่าได้ แต่เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ

 

เยี่ยโจวยึดมั่นในหลักที่ว่าการกระทำที่คล้ายจะยอมรับคือการยอมรับและเดินเข้าไปในห้องของซางจิ้น เขาปิดประตูตามหลัง

 

เยี่ยโจวยืนเผชิญหน้ากับซางจิ้นและกำลังจะพูดตอนที่สายตาหันไปเห็นโต๊ะของซางจิ้นโดยบังเอิญ เขามึนงง เยี่ยโจวคิดมาเสมอว่าการยิ้มยากของซางจิ้นเป็นตัวสื่อว่าอีกฝ่ายเป็นคนที่เคร่งขรึมและจริงจัง โดยปกติ คนที่เคร่งขรึมจริงจังมักจะจัดการดูแลโต๊ะและเตียงของพวกเขาให้มันสะอาดและเป็นระเบียบ

 

แต่ตรงหน้าของเขา หนังสือและนิตรสารมากมายถูกโยนไว้ทั่วทั้งโต๊ะจนไม่มีที่ว่าง สถานการณ์แบบนี้มันอะไรกัน??

 

ถ้าเขาไม่ได้เห็นซางจิ้นถือแก้วน้ำและทำท่าทางว่าจะวางแก้วน้ำลงตรงไหนดี เยี่ยโจวคงไม่คิดว่าโต๊ะที่แสนจะรกเละเทะนี้จะเป็นของซางจิ้น

 

เยี่ยโจวมองต่อ เห็นผ้าห่มที่ม้วนเป็นก้อนกลม สมุดที่วางไว้ส่งๆ บนเตียง สายของเมาส์ที่พันกันยุ่งเหยิง เยี่ยโจวรู้สึกปวดหัวแปลกๆ เมื่อมองพวกมัน

 

ซางจิ้นยืนค้างสักพักแต่หาที่ว่างในการวางแก้วไม่ได้ จากนั้น เขาก็ใช้แขนกวาดหนังสือ โทรศัพท์ และสายชาร์จไปไว้ที่มุมโต๊ะ ในที่สุดก็มีที่พอสำหรับแก้วน้ำ

 

เยี่ยโจวอดพูดไม่ได้ “นายจัดโต๊ะหน่อยไม่ได้เหรอ?”

 

ซางจิ้นไม่ได้หยุดคิดก่อนตอบ หนังสือพวกนี้ถูกใช้บ่อยอยู่แล้ว พอจัดพวกมัน ฉันก็ต้องเอาออกมาอยู่ดี

 

แต่ถ้านายจัดให้เป็นระเบียบ มันจะสะดวกกว่านะเยี่ยโจว ในฐานะที่เป็นบุคคลที่มีความสามารถในการพึ่งพาตัวเอง เขาไม่เคยเจอกับสถานการณ์ที่หาอะไรไม่เจอ “ถ้านายไม่จัดตอนนี้ นายจะเสียเวลาทีหลัง” ยกตัวอย่างก็เหมือนกับคนในหอพักเขาที่บางครั้งใช้เวลาเป็นชั่วโมงเพื่อที่จะหาบางอย่าง

 

ซางจิ้นหัวเราะเยาะ “นายยังจีบฉันไม่ติดเลย จะเริ่มมาสั่งฉันแล้วเหรอ?”

 

ประโยคนั้นเตือนเยี่ยโจวในทันทีว่าเขามาทำอะไรที่นี่วันนี้

 

เกือบลืมไปเลย ฉันแค่อยากจะบอกนายว่าเมื่อวานมันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดจริงๆ รูปพวกนั้นฉันถ่ายไปให้เพื่อน…”

 

ซางจิ้นยกมือขึ้นและหยุดคำพูดของเขา ฉันบอกไปแล้วว่านายจะชอบฉันก็ไม่เป็นไร นายไม่ต้องอธิบายหรอก ยังไงมันก็ไม่ส่งผลอะไรกับชีวิตฉัน

 

ฉันพูดความจริงนะ!” เยี่ยโจวรีบบอก “นายไม่เชื่อฉันได้ไง

 

เสียงปังดังขึ้นมา ประตูของหอพักถูกเปิดโดยการเตะเข้ามาจากข้างนอก

 

โอ้ย ถือผ้าห่มแบบนี้โคตรไม่สะดวกเลย…”

 

ต้องขอบคุณฉันนะ ไม่งั้นนายจะมีของให้ถือเยอะมาก…”

 

หลิวอวี่เทียนและเหวินเหรินซวี่เป็นคนเข้ามา คนหนึ่งถือพวกเครื่องนอน อีกคนถือกระเป๋าเดินทาง หลังจากที่เห็นอีกสองคนในห้อง พวกเขาก็ยืนนิ่งเป็นหินเลยทันที

 

เยี่ยโจวไม่ได้คิดว่าคนอื่นๆ จะกลับมาตอนที่พวกเขากำลังคุยกันอยู่ เขารีบลุกและอธิบายอย่างตะกุกตะกัก “ฉัน… ฉันมาหา…”

 

สติของหลิวอวี่เทียนกลับมาก่อน เขาเปลี่ยนมือข้างที่หอบผ้าห่มไว้และลากคอเสื้อของเหวินเหรินซวี่ด้วยมืออีกข้างที่ว่าง พูดพร้อมกับกลั้วหัวเราะ “คิดซะว่าพวกเราไม่มีตัวตนนะ พวกนายก็… ต่อเลย…” หลังจากที่พูด เขาก็ปิดประตูอย่างใส่ใจ ไม่ถึงเสี้ยววินาที เขาก็ยื่นหัวเข้ามาและพูดว่า “ฉันจะคอยดูต้นทางให้เอง แน่ใจได้เลยว่าจะไม่มีแมลงวันตัวไหนกล้าบินเข้ามาสักตัว…”

 

ทำไมมันรู้สึกเหมือนเขาทำเรื่องพังด้วยตัวเองกันเยี่ยโจวเอามือทาบอก ช่วงนี้รู้สึกเหมือนว่าเขาต้องการยาโรคหัวใจด่วนๆ เลย

 

ยาโรคหัวใจ – 救心丸 แปลตรงตัวได้ว่า ยาช่วยเหลือหัวใจ]

 

เขาชี้ไปทางสองคนที่เพิ่งออกไปและพูด “นายคิดว่ามันไม่ส่งผลกระทบอะไรกับนายใช่ไหมดูที่สีหน้าพวกเขาสิ ถ้านายไม่ทำให้มันชัดเจน สายตาแบบนั้นจะตามนายไปทั้งสามปี และเมื่อเช้า นายก็เห็นนี่ว่าพอนายเข้าไปในห้อง ทุกคนก็กระแอมนู่นกระแอมนี่ ไม่รำคาญเลยเหรอ?”

 

สนใจทำไม?” ซางจิ้นสงสัย “พวกเขาอยากทำอะไรก็เรื่องของพวกเขา

 

นายไม่สนใจเวลาโดนนินทาหรือไง?”

 

ฉันเป็นจุดสนใจของคนอื่นอยู่ตลอดเวลาอยู่แล้ว ไม่ค่อยอะไรมากเท่าไหร่

 

เยี่ยโจวสำลัก ในฐานะมนุษย์ผู้มีอิทธิพลในมหาลัย ความเข้าใจของซางจิ้นถูกต้องจริงๆ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือมันกระทบฉัน!!!

 

เยี่ยโจวอยากจะกู่ร้องออกมา เขาพยายามเก็บอารมณ์และยอมอ่อนข้อ “งั้นถือว่าฉันขอร้องนายก็ได้ โอเคไหมช่วยฉันครั้งนี้ แค่ประโยคเดียวก็พอ

 

ซางจิ้นมองที่โต๊ะของเขาสลับกับเยี่ยโจว เขานิ่งคิดประมาณสองวินาทีและกล่าวว่า “โอเค แต่…”

 

เยี่ยโจวพูดอย่างกังวล “แต่อะไร??”

 

ก็แบบนี้ ฉันจะช่วยนายเรื่องนี้ นายก็มาช่วยฉันจัดโต๊ะ

 

ไม่มีปัญหาเลย” ตอนแรกเยี่ยโจวไม่ได้หวังอะไรมาก เขาไม่ได้คิดว่าซางจิ้นจะรับมือง่ายขนาดนี้ เมื่อคิดว่ากำลังจะทิ้งคำตราหน้าว่าเป็นไอ้บ้าโรคจิตออกไปได้ เยี่ยโจวฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ในตอนนี้ ยิ่งเขามองไปที่ซางจิ้น เจ้าหมอนิ่งก็ยิ่งดูดีกว่าที่เคยเปิด มือของเขาจัดหนังสือตามประเภทอย่างมีระเบียบ ปากของเขาก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ  “นายก็คิดว่ามันสะดวกต่อการเรียนกับชีวิตมากกว่าถ้าโต๊ะมันเป็นระเบียบเรียบร้อยถูกไหมเอาจริงๆ นะ ถ้านายจำได้ว่าต้องเก็บของให้เข้าที่หลังจากใช้เสร็จ โต๊ะนายก็จะไม่รกแล้ว

 

สิบนาทีต่อมา เยี่ยโจวเดินไปที่ประตูอย่างมีความสุข วางมือลงบนลูกบิด เขาย้ำอีกครั้ง “อีกสักพัก บอกไปแค่ว่าเรื่องเมื่อวานเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด ฉันไม่ได้ชอบนายจริงๆ

 

นายอธิบายงี้มา 3 รอบแล้วนะ

 

กลัวนายลืมไง” เยี่ยโจวเปิดประตูของห้องออกและพบว่ามีคนสองคนนอนอยู่ที่ปลายเท้าของเขา พวกเขาคือหลิวอวี่เทียนและเหวินเหรินซวี่ ทั้งคู่หัวเราะแห้งๆ เจือด้วยความรู้สึกผิด

 

ถ้าเขาไม่ได้ทายผิด สองคนนี้น่าจะนอนแอบฟังอยู่หน้าประตูมาโดยตลอด แต่กระเป๋าเดินทางพวกนั้นหายไปแล้ว… เยี่ยโจวเตะพวกเขาและเดินไปที่ห้องข้างๆ ประตูที่ก่อนหน้านี้ปิดสนิทกำลังเปิดอยู่ กระเป๋าที่หลิวอวี่เทียนกับเหวินเหรินซวี่ถือมาถูกวางไว้ที่มุมห้อง มีคนหลายคนกำลังยืนแนบกับกำแพงฝั่งห้องของซางจิ้น สองในกลุ่มนั้นคือรูมเมทของเขาเอง ตอนที่เขาเดินออกมา เจ้าโง่สองตัวนี้หลับไปแล้วอย่างชัดเจน

 

สวีหยางจวิ้นถือสเต็ทโทสโคปที่ยืมมาจากใครก็ไม่รู้ เขาขยับสเต็ทโทสโคปอย่างจริงจังขณะที่พูดอย่างประหลาดใจ “ทำไมฉันไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยล่ะ?”

 

[ สเต็ทโทสโคป - หูฟังทางการแพทย์ที่หมอใช้กัน ]

 

โจวเหวินเต้าตบเขาเบาๆ และกระซิบ “ชู่ ชู่… เงียบไว้!”

 

เยี่ยโจวกำหมัดแน่นและกระแอมเสียงดัง

 

สวีหยางจวิ้นตกใจและโยนสเต็ทโทสโคปทิ้ง “โจว… โจว… ทำไมนายมาอยู่ที่นี่ล่ะ?”

 

เยี่ยโจวมองพวกเขาอย่างเย็นชา ขี้เกียจเกินกว่าจะยุ่งด้วย จะอย่างไร ความจริงก็จะปรากฏในไม่ช้า เขาหันหัวไปข้างหลังและทำท่าให้ซางจิ้นที่อยู่ข้างนอกพูด

 

ซางจิ้นเข้ามาข้างใน

 

ทุกคนที่มองอยู่กลั้นหายใจ

 

ซางจิ้นทำสิ่งที่เยี่ยโจวบอกอย่างจริงจังและกล่าวว่า “เรื่องเมื่อวานเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด เยี่ยโจวไม่ได้ชอบฉันจริงๆ

 

เมื่อเขาได้ยินซางจิ้นพูดจบ เยี่ยโจวแทบจะน้ำตาไหล ความบริสุทธิ์ของเขามันกลับคืนมาแล้ว!

 

พวกนายไม่ควรทำให้เรื่องมันยากสำหรับเยี่ยโจวนะ

 

รอยยิ้มบนใบหน้าของเยี่ยโจวแหลกสลายในทันที

 

 

 

*

 

 

น่าสงสารเขานะคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.483K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,417 ความคิดเห็น

  1. #5380 LUKKADE31 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 เมษายน 2564 / 08:56
    5555555555ขุดหลุมฝังตัวเองไม่พอ ยังโดนกัปตันฝังกลบอีกชั้นอีก555555
    #5,380
    0
  2. #5371 sam (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:15

    เพื่อนๆช่างใส่ใจเยี่ยโจสจริงๆ

    #5,371
    0
  3. #5347 Ineedtoreed (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2563 / 13:55
    แกง พระเอกนี่ตัวนำโรง หัวเรือมาเอง ชอบน้องแหละ เชื่อ 555555555
    #5,347
    0
  4. #5346 Ineedtoreed (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2563 / 13:55
    แกง พระเอกนี่ตัวนำโรง หัวเรือมาเอง ชอบน้องแหละ เชื่อ 555555555
    #5,346
    0
  5. #5345 Ineedtoreed (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2563 / 13:55
    แกง พระเอกนี่ตัวนำโรง หัวเรือมาเอง ชอบน้องแหละ เชื่อ 555555555
    #5,345
    0
  6. #5342 nannna (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2563 / 19:27

    555555
    #5,342
    0
  7. #5278 Apoptosis (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2563 / 10:41
    อีพระเอกนี่แหละร้ายสุดดด 5555555555555555
    #5,278
    0
  8. #5160 Fueled me (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กันยายน 2563 / 23:41
    พระเอกแกมัน555555555555
    #5,160
    0
  9. #5137 knunkim (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 08:45
    ขออนุญาตเกลียดเสียงกระแฮ่มได้ไหมคะ555
    #5,137
    0
  10. #5030 P_Chan and Me_Kung (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 17:42
    โอ้ยย เอ็นดูวววว
    #5,030
    0
  11. #5020 Peed33 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 08:37
    ทำไมเธอพูดอย่างนั้นยัยพระเอกกกกก แกกล้าตีมึนรึ! โถ่วววว น้องผู้น่าสงสาร
    #5,020
    0
  12. #4945 pwarsa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 16:03

    เอ็นดูน้อง โดนเพื่อนทั้งห้องแกล้ง55555555555

    #4,945
    0
  13. #4934 fenze11 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 19:20

    โโถถถถถ ลูก

    #4,934
    0
  14. #4855 อะหมีบอยด์มูฟเม้น (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 21:49
    พวกเพื่อนตลกมาก 555555555
    #4,855
    0
  15. #4836 alittletigerp (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 17:48
    มึนมาก555555555
    #4,836
    0
  16. #4820 benzsu best (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 22:25
    เพื่อนชิปกันทั้งห้องแน่ๆ55555 แอบพายเงียบๆ
    #4,820
    0
  17. #4800 keyga (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 13:12
    มีพิรุธนะซางจิ้น 🤔
    #4,800
    0
  18. #4753 lavender1802 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:32
    ซางจิ้นนี่แอบชอบเขารึเปล่า 555
    #4,753
    0
  19. #4648 227onfire (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มกราคม 2563 / 07:10
    ซางจิ้นหน้ามึนมากก 5555+
    #4,648
    0
  20. #4637 Khratiin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 08:14

    น่าสงสารเยี่ยโจว

    #4,637
    0
  21. #4631 sunsansun2 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มกราคม 2563 / 23:01
    ทีนี้เรือแรงกว่าเดิม555555
    #4,631
    0
  22. #4628 R38912122 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มกราคม 2563 / 14:00
    ยิ่งพูดแก้ตัวยิ่งไปกันใหญ่ 555
    #4,628
    0
  23. #4464 somwonhyuk (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 20:31

    นิยายตลก5555

    #4,464
    0
  24. #3948 Noodee Kunentarasai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 19:29
    ดูแล้วสถานการณ์ไม่น่าจะดีขึ้นนะคะ55555555
    #3,948
    0
  25. #3877 ErahElttil (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 12:48
    น้อนนนนนนนนน
    #3,877
    0