[นิยายแปล/BL] ทุกๆ คนคิดว่าผมชอบเขาครับ (end)

ตอนที่ 2 : Chapter 2 | ผมชอบเขา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,152
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,716 ครั้ง
    19 ก.ย. 62

 

 

 

Chapter 2

 

 

 

.

 

 

 

ค่ำคืนแห่งฝันร้ายได้ผ่านไป เยี่ยโจวมีรอยคล้ำที่ใต้ตา เขาถือหนังสือเรียนและว่าอย่างเกลียดชังซางจิ้นกับเขาไม่ถูกกันอย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นตอนที่เขามีเรื่องเกี่ยวข้องกับซางจิ้นอีกฝ่ายจะเอาแต่จ้องกดดันเขาทำไม!

 

ขนาดเมื่อวานนี้

 

เยี่ยโจวขยี้ผมทรงรังนกของตัวเองแรงๆ ไม่อยากจะนึกถึงช่วงเวลาแห่งความดำมืดในชีวิตเลยแม้แต่น้อย

 

ผมทรงรังนก (鸡窝头) ]

 


ETILH c02

 

เมื่อเขาเข้าไปในห้องเรียน นักศึกษาที่ตอนแรกรวมกลุ่มพูดคุยจ้อกแจ้กเงียบเสียงลงทันใด ทุกสายตามองไปที่เยี่ยโจว

 

เกิดอะไรขึ้น?

 

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่มกระแอมก่อน เสียงกระแอมไอปลอมๆ ดังจากทั่วทุกมุมห้องเหมือนกับโซนาต้าของแมลง เหล่านักศึกษามองเขาด้วยแววตาลึกซึ้ง

 

แต่แค่คืนเดียว แมลงเม่าพวกนี้มาจากไหนกัน?

 

แมลงเม่า: (幺蛾子ความคิดที่ไม่ดี/สิ่งที่เริ่มขึ้นมาแบบไม่เคยเกิดมาก่อน ]

 

เยี่ยโจวเดินไปยังแถวที่ห้า ที่นั่งประจำของเขาถูกเพื่อนร่วมห้องที่คุ้นเคยจับจอง เขามองไปที่สวีหยางจวิ้น อีกฝั่งรีบหลบสายตาและทำเป็นหาเรื่องคุยอย่างจริงจังกับเพื่อนร่วมโต๊ะคนใหม่ เขาหันไปมองที่โจวเหวินเต้าอีกครั้ง หมอนั่นดูชัดเจนกว่า ไม่แม้แต่จะเงยหน้าหรือเปิดโอกาสให้สบสายตากันเสียด้วยซ้ำ

 

ฮึ่ม!” เยี่ยโจวมองผ่านกลุ่มเพื่อนของเขาที่ไม่รู้ว่าเสพอะไรผิดปกติมาและเดินไปทางที่ว่างข้างๆ ตัวเขา เขานั่งเรียนจากที่ไหนก็ได้น่า

 

เขากำลังจะวางหนังสือลงบนโต๊ะว่างข้างกำแพงตอนที่ร่างของใครบางคนพุ่งมาอย่างรวดเร็วเหมือนกับสายลมและยึดที่ตรงนั้นไป จากนั้นเพื่อนคนนั้นก็พูดเสียงจริงใจ “ฉันขอโทษนะโจว วันนี้ฉันอยากจะนั่งตรงนี้จริงๆ

 

นั่งไปเลย” มีที่นั่งมากมายในห้อง นั่งที่ไหนก็เหมือนๆ กัน เขาเห็นที่ว่างอีกที่ แต่ยังไม่ทันได้ก้าวไปก็มีใครอีกคนพุ่งตรงมานั่ง

 

อีกฝ่ายพูดอย่างจริงจัง “ไอ้หยา คณิตขั้นสูงนี่เป็นจุดอ่อนของฉันเลย ฉันอยากนั่งข้างหน้าจะได้ตั้งใจฟังน่ะ

 

ไม่เป็นไร” เยี่ยโจวข่มความโกรธและเดินไปที่นั่งที่ยังว่างที่แถวที่สาม ในครั้งนี้ก็เหมือนก่อนหน้า ถูกใครบางคนพุ่งเข้ามายึดโดยบังเอิญ ความผิดปกติแบบนี้ต่อให้เยี่ยโจวอยากจะทำเป็นไม่สนใจเขาก็ทำไม่ได้

 

วิ่งมาทีละคนๆ พวกนายทำอะไรกันเนี่ย?” เยี่ยโจวโยนหนังสือลงไปที่โต๊ะข้างหน้า เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ตัวอย่างดุดัน พยายามคุมเสียงตัวเองไว้ แล้วก็จ้องสวีหยางจวิ้นแล้วพูดด้วยน้ำเสียงน่ากลัว “พูดออกมาสิ!”

 

สวีหยางจวิ้นมองเขาด้วยแววตา ‘นายก็รู้’ เขาเชิดหน้าขึ้นและชี้ไปที่ที่นั่งข้างๆ โต๊ะของซางจิ้น และบอกว่า ฉันว่าที่ว่างตรงนั้นก็ดีเหมือนกัน

 

ดีบ้านนายเถอะ!

 

จนเมื่อเสียงกริ่งดังขึ้น เยี่ยโจวคาดว่าทุกๆ คนคงไม่เหลือพลังงานจะไล่เขาไปไหนแล้ว เขารีบหยิบหนังสือและเลือกที่นั่งที่ห่างจากที่ที่ซางจิ้นนั่ง ซางจิ้นเดินเข้ามาพร้อมกับเสียงกริ่ง เป็นอีกครั้งที่ห้องเรียนก้องไปด้วยเสียงกระแอมปลอมๆ

 

เยี่ยโจวไม่ได้เงยหน้า ซางจิ้นเมินพวกเขาโดยสมบูรณ์ ห้องเรียนกลับมาเป็นปกติ

 

เยี่ยโจวเปิดมือถือและกดเข้าไปในแชทของโจวเหวินเต้า

 

เยี่ยโจวเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

 

โจวเหวินเต้าโจว นายวางใจได้เลย เมื่อคืนห้องเราปรึกษากันแบบเร่งด่วนแล้ว พวกเราคิดว่าโอกาสของนายที่จะจีบซางจิ้นติดมันสูงมาก สู้ๆ นะพวกเราก็จะช่วยด้วยพวกเราทำทุกอย่างแบบสมัครใจ ไม่ต้องขอบคุณพวกเราหรอก!

 

ใครมันจะขอบคุณนายนะ???

 

เยี่ยโจวโมโหมากจนแทบจะเขวี้ยงมือถือของเขาทิ้ง!

 

ณ จังหวะนั้น เขาหวังจริงๆ ว่าเขาจะสามารถนั่งไทม์แมชชีนย้อนกลับไปยิงตัวเขาที่พูดอะไรปัญญาอ่อนเมื่อวานทิ้ง

 

แค่เขาหาข้ออ้างส่งๆ ก็พอจะถูไถให้รอดไปได้แล้ว เขาจะพูดความจริงออกไปทำไม??

 

หลังจากที่เขาพูดจบ ทุกคนจับประเด็นได้แค่ 2 คำในประโยคชอบและแอบถ่าย

 

อธิบายด้วยประโยคแบบนั้น แน่ล่ะ มันหนีจากเพื่อนร่วมห้องช่างจ้อไม่ได้ และนั่นก็รวมไปถึงเพื่อนร่วมโต๊ะสองคนที่อาการหนักที่สุดด้วย

 

สวีหยางจวิ้นใช้จังหวะที่เยี่ยโจวกำลังเหม่อคว้าโทรศัพท์ของเขามาอย่างรวดเร็วประดุจสายฟ้า กลุ่มคนทั้งชายและหญิงยืนล้อมสวีหยางจวิ้น ยืดคอมอง ได้เห็นสักนิดก็ยังดี

 

เยี่ยโจวที่สติเพิ่งกลับมาอยากจะแย่งโทรศัพท์คืน เขาพยายามหลายรอบแต่ก็เบียดเข้าไปในวงของกลุ่มคนไม่ได้ จังหวะที่เขาถกแขนเสื้อและเตรียมปีนขึ้นไปบนโต๊ะ พวกเขาทั้งหมดก็สงบลง

 

ไม่รู้ว่าใครร้องออกมา “นี่ซางจิ้นไม่ใช่เหรอ??”

 

ตอนนั้นเอง มีแค่คำสองคำที่วนเวียนไปในหัวของเยี่ยโจวจบสิ้น

 

เพื่อที่จะแลกรูปกับซูอิ๋นในวันศุกร์ เยี่ยโจวแอบตามถ่ายรูปซางจิ้นมาทั้งอาทิตย์ ฉะนั้น พวกรูปล่าสุดในอัลบั้มจึงเป็นเต็มไปด้วยซางจิ้น ไม่ว่าจะเป็นรูปที่ซางจิ้นกำลังเดิน ซางจิ้นกำลังกิน หรือซางจิ้นกำลังอ่านหนังสือ

 

เยี่ยโจวไม่ต้องคิดก็รู้ว่า ใครก็ตามที่เห็นอัลบั้มรูปนี้เข้า ความคิดของพวกเขาจะต้องเปลี่ยน จากเยี่ยโจวผู้แสนฉลาดและยอดเยี่ยมไปเป็นเยี่ยโจวไอ้บ้าโรคจิต

 

แต่เขาก็พยายามดิ้นรนจนเฮือกสุดท้าย “ฉันไม่ได้ชอบเขาจริงๆ นะ… พวกนายต้องเชื่อฉันสิ!”

 

เผชิญหน้ากับหลักฐานหนาแน่นแบบนี้ คำพูดของเยี่ยโจวไม่มีน้ำหนักสิ้นดี

 

เขาอีกคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้กลายเป็นจุดสนใจของเหล่านักศึกษาในทันที

 

ซางจิ้นผู้เฉยชากับทุกอย่างไม่ได้ทำเป็นมองไม่เห็นสถานการณ์ตรงนี้ เขาทำตามความคาดหวังของทุกคนโดยการลุกขึ้น ทีละก้าวๆ เขาค่อยๆ เดินไปยังใจกลางของวง

 

ทุกๆ ครั้งที่ซางจิ้นก้าวขาลง นักศึกษาที่ยืนขวางทางเดินระหว่างที่นั่งจะค่อยๆ หลบไปข้างๆ สร้างทางเดินให้กับเขา

 

จากแถวหน้าสุดไปแถวที่ห้า ระยะห่างมันสั้นๆ แค่ 2 เมตร เยี่ยโจวหวังว่าเส้นทางนี้จะไม่มีวันสิ้นสุด

 

ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งนาที ซางจิ้นเดินไปหาสวีหยางจวิ้น หยิบมือถือของเยี่ยโจว และมองที่อัลบั้มภาพอย่างเป็นธรรมชาติ

 

ณ เวลานั้น เยี่ยโจวได้เข้าไปยืนเป็นใจกลางวงเรียบร้อยและถูกแยกจากซางจิ้นแค่สวีหยางจวิ้นกั้น

 

นั่น… ฉัน… ฉันไม่เคยแม้แต่จะคิด…” เขาพูดความจริงอย่างชัดเจน แต่ทำไมมันดูรู้สึกผิดขนาดนั้นกัน?

 

ซางจิ้นยกมือมือและยื่นโทรศัพท์กลับมาให้เขา ค่อยๆ ขยับริมฝีปาก

 

ตึก… ตัก

 

เยี่ยโจวเม้มปากของเขา ตอนนี้เขาไม่ดิ้นรนอะไรแล้ว เหมือนกับปลาบนเขียง ปลาตายซะด้วย นอกจากการโดนเหยียดหยามแล้ว ไม่มีอะไรอย่างอื่นอีก

 

แม้ว่ามันจะไม่ใช่ความตั้งใจของเยี่ยโจวที่จะถ่ายรูปแบบเปิดเผย ปฏิกิริยาของคนที่ชอบเพศตรงข้ามทุกคนก็คงเป็นความรังเกียจเวลาที่รู้เรื่องนี้

 

ต่างจากในความคิดของเยี่ยโจว ซางจิ้นไม่ได้ว่าร้ายอะไร เขาแค่พูดบางอย่างอย่างสงบนิ่ง

 

มันโอเค

 

คำง่ายๆ พวกนี้ค่อยๆ ลดความเครียดในใจของเยี่ยโจว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพบว่าเสียงของซางจิ้นมันไพเราะและน่าฟังขนาดไหนอย่างไรก็ตาม ทันทีที่เยี่ยโจวมีความสุข ซางจิ้นพูดบางอย่างเพิ่มอีกประโยค บางอย่างที่เป็นจุดเริ่มต้น “ฝันร้าย” ของเขา

 

ฉันให้สิทธินายจีบฉันก็ได้

 

ตู้ม!!

 

เยี่ยโจวได้ยินเสียงหัวใจของเขาระเบิดในทันที

 

โจว นายขยำหนังสือเรียนจนเป็นกระดาษทิชชู่แล้ว…” เพื่อนในห้องที่นั่งข้างหลังเขากระซิบเตือน ดึงเยี่ยโจวออกมาจากความทรงจำ

 

เยี่ยโจวคลายมือและเงยหน้า เขาไม่รู้ตัวว่ากระดานดำที่ว่างเปล่าถูกเขียนจนเต็มตอนไหน

 

เขาขยี้หัวตัวเองด้วยความรำคาญใจและพยายามดึงความตั้งใจเรียนที่แตกเป็นส่วนๆ กลับมา

 

ช่วงพัก ก้อนกระดาษขยำถูกโยนลงบนหัวของเยี่ยโจวและเด้งไปอยู่บนโต๊ะของเขา

 

เยี่ยโจวหันไปมองข้างหลังด้วยความสงสัย ไม่มีใครสบตาเขา เขาหยิบก้อนกระดาษนั่นขึ้นมาและค่อยๆ คลี่มัน

 

เยี่ยโจว เยี่ยโจว นายเก่งที่สุด ทำให้เทพบุตรสนใจแบบไม่ต้องพูดอะไรมากสู้ๆ เราทั้งห้องจะคอยช่วยนายเอง!”

 

ใต้ประโยคนั้นเป็นลายเซ็นของเพื่อนเกือบทุกคนในห้อง

 

เยี่ยโจวหันหลังไปมอง ทุกๆ คนทำท่าเชียร์เขา

 

เยี่ยโจวเอามือทาบอก พูดอะไรไม่ออก ความเข้าใจผิดแบบนี้ ยิ่งพยายามแก้ต่างมันก็ยิ่งใหญ่โตขึ้นใช่ไหมนะ?

 

 

 

*

 

 

 

/เอามือตบบ่าน้อง

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.716K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,416 ความคิดเห็น

  1. #5392 PiyaaRr (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 เมษายน 2564 / 00:03
    สงสารน้อง ไม่มีใครฟังน้องเลย
    #5,392
    0
  2. #5379 LUKKADE31 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 เมษายน 2564 / 08:29
    สงสารน้องเขานะคะ55555555555555555555555555555555555555555555555
    #5,379
    0
  3. #5370 sam (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:34

    เพื่อนน่ารัก หรือเพื่อนชอบเผือก เอาดีๆ 5555

    #5,370
    0
  4. #5340 nannna (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2563 / 19:20
    กำลังใจเยอะมาก555555
    #5,340
    0
  5. #5324 Net1235 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2563 / 21:01
    น้องคือความหวังของเพื่อนทั้งห้อง5555
    #5,324
    0
  6. #5277 Apoptosis (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2563 / 10:30
    น้องกำลังใจเต็มเปี่ยมมมมม 5555555555
    #5,277
    0
  7. #5159 Fueled me (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กันยายน 2563 / 23:35
    เวร5555555555 ล่กจนเสียการเสียงาน
    #5,159
    0
  8. #5136 knunkim (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กันยายน 2563 / 08:38
    55555555
    #5,136
    0
  9. #5126 Minminneed (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 22:27

    เดินพลาดแค่ก้าวเดียว ก็ตกหลุดได้ 555

    // จีบให้ติดนะ จะได้เอาไปโม้กับเพื่อน 5555

    #5,126
    0
  10. #5119 Winterrin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 10:44
    ทุกคนล้วนขี้ชิป
    #5,119
    0
  11. #5077 kanyaest (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 21:39
    เพื่อนในห้องโคตรขี้ชิป5555555
    #5,077
    0
  12. #5062 Beam-_- (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 16:43
    น้องงง ปลงใจเถอะ มีเพื่อนที่มีอาชีพรองคือชิปเปอร์ต้องทำใจนะ 5555
    #5,062
    0
  13. #5056 mo2ksrwi3_thawe2.ng (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2563 / 22:36
    เฮ้ออออ
    #5,056
    0
  14. #5039 หายไปคือไปนอนzzZZ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 22:04
    เชี้ย เชี้ยยยยยยยยย
    #5,039
    0
  15. #5029 P_Chan and Me_Kung (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 17:29
    โอ้ยยย เพื่อนก็ชงจัง55555
    #5,029
    0
  16. #5019 Peed33 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 08:04
    เป็นที่รักขนาดไหนอ่ะคิดดู๊!!! ทุกๆคนจับมือกันส่งเจ้าสาวไปจีบเจ้าบ่าวเองเลยคิดดู๊ แทบจะใส่พานให้แล้วเนี่ย
    #5,019
    0
  17. #4940 aicEXO12soo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 22:58
    เพื่อนก็เพื่อนจริงๆ555
    #4,940
    0
  18. #4933 fenze11 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 19:12

    เพืือนๆ ผู้แสนดีเกิ้นนน

    #4,933
    0
  19. #4854 อะหมีบอยด์มูฟเม้น (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 21:42
    สงสาร 55555555555555
    #4,854
    0
  20. #4835 alittletigerp (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 17:34
    เพื่อนๆแบบ555555555
    #4,835
    0
  21. #4819 benzsu best (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 22:18
    โอ้ย เพื่อนแต่ล่ะคน555555
    #4,819
    0
  22. #4807 นู๋รักฮยอกเเจกี้ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 11:13
    เป็นเพื่อนที่ดีจริงๆ
    #4,807
    0
  23. #4799 keyga (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 13:04
    สงสารน้อง สู้นะลูก
    #4,799
    0
  24. #4752 lavender1802 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:12
    เพื่อนสามัคคีมากกกกก 5555
    #4,752
    0
  25. #4686 ปลาทูทอดกรอบ3วิ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2563 / 07:19
    เพื่อนในห้องน้องคงแบบมองพระเอกเป็นที่หนึ่งผู้เจิดจ้าใครที่จะเคียงข้างได้ก็ต้องเก่งพอกันสินะเลยอวยน้องขนาดนี้
    #4,686
    0