[ปรมาจารย์ลัทธิมาร][mo dao zu shi] ท่านแม่! เลิกยุให้ข้าแต่งงานเสียที!!

ตอนที่ 2 : จะบ้าตายย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 875
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 112 ครั้ง
    20 ม.ค. 63

วันต่อมาข้าลุกขึ้นมาแต่งตัวตั้งแต่ฟ้ายังมืดอยู่และเดินออกมาสูดอากาศข้างนอก อากาศตอนนี่ค่อนข้างเย็นสบายเหมาะแก่การเดินชมอวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่



ข้าเดินมาเรื่อยๆจนเห็นแสงไฟในห้องหนังสือซึ้งปกติแล้วไม่น่าจะมีใครมาอ่านหนังสือกันตอนนี้ 



หรือป่าวนะ....



ข้าค่อยๆย่องเดินเข้าไป ในห้องหนังสือที่เงียบราวกับไม่มีคนอยู่ แต่มีเสียงหายใจสม่ำเสมอเบาๆทำให้ฉันหันไปมอง



ภาพข้างหน้าคือชายหนุ่มผมสีดำขลับยาวจนถึงกลางหลัง นั้งฟุบอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือ



ข้าขำนิดๆกับภาพตรงหน้า ข้าค่อยๆเดินเข้าไปใกล้

 และก้มลงไปมองว่าชายคนนี้คือหยกคนพี่หรือคนน้อง พรางใช้มือปัดผมที่ปิดใบหน้าอย่างเบามือ



หมับ!



"เหวอออ"  คนที่ข้าเห็นว่าหลับสนิทเมื่อสักครู่คว้ามือข้าและดึงไปอยู่ในอ้อมกอดพรางงึมงัมอะไรไม่เป็นภาษาอยู่ข้างหู



ข้าแทบกลั้นหายใจเมื่อชายตรงหน้ายื่นหน้ามาพิงไหล่และลมหายใจอุ่นๆของเขาก็อยู่ข้างลำคอของข้า แขนแกร่งโอบรอบเอวของข้าไว้ทำให้ขยับตัวไปไหนไม่ได้ 



ข้านั้งนิ่งในอ้อมกอดอุ่นๆของคนตัวใหญ่กว่าบรรยากาศเย็นสบายรอบๆทำให้ข้าเริ่มเคลิ้ม เปลื้อกตาเริ่มปรือขึ้นเรื่อยๆ จนสติหายไปพร้อมกับลมหายใจสม่ำเสมอของข้า










เมื่อถึงยามเหม่า (5.00-6.59) หลานซีเฉิน 

ตื่นสายกว่าปกติเพราะเมื่อคืนเขาอ่านหนังสือดึกจนเผลอหลับไปและคงเพราะอากาศอุ่นๆจึงทำให้หลับสบายกว่าปกติ เขาขยับตัวเล็กน้อยแต่วันนี้มีสิ่งผิดปกติอยู่ในอ้อมแขนเขา



เขาลืมตามามองสิ่งในอ้อมแขนทำให้แทบปล่อยอย่างตกใจถ้าในอ้อมแขนไม่ใช้หญิงสาวหน้าตางดงาม ผิวขาว ปากจิ้มลิ้ม ที่จำได้ลางๆว่าเคยเห็นที่ไหน 



ร่างเล็กขยับตัวดุ๊กดิ๊กเหมือนไม่สบายตัว ดวงตาขยับเบาๆ และกระพริบปริบๆเหมือนไม่เข้าใจสถานการณ์ ต่างคนต่างมองหน้ากันงงๆจนดวงตาเรียวสวยเบิกกว้างเหมือนนึกอะไรได้และลุกพรวดพราดจนทำให้ขาพันกันจนสะดุด 



ด้วยร่างกายไวกว่าความคิดทำให้ชายหนุ่มขยับตัวไปรับร่างบางตรงหน้าทำให้ล้มไปตามๆกัน







ข้าตกใจจนสะดุดล้มทำให้หยกคนพี่ที่ตกใจเหมือนกันเอื้อมมือมารับข้า ด้วยความตกใจทำให้ข้าหลับตาแน่นสัมผัสนุ่มๆทำให้ข้าลืมตามอง



ปากแตะปาก...






จูบ....





"กรี้ดดดดดดด ขอตัวก่อนเจ้าค่าาา!"




ข้ารีบวิ่งออกมาจากห้องหนังสืออย่างไม่กลัวกฎห้ามวิ่งของอวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่ ข้าเลือบเห็นชุดสีทองๆทำให้ข้ารีบเร่งฝีเท้าไปกระโดดกอดทันที



"ท่านพี่! ข้าไม่บริสุทธิ์แล้วเจ้าค่ะ!" ข้าเขย่าตัวเข้าไปมาและทรุดลงอย่างหมดแรงเพราะการวิ่งเมื่อครู่



"เจ้าเป็นอะไรเนี่ย" 



จินจื่อเซวียนขมวดคิ้วและย่อลงมาประคองข้าให้ลุก 



"แม่นาง ข้าล่วงเกินแม่นางแล้ว ขอให้ข้าได้รับผิดชอบ"



ทำไงดี....แค่ตกใจจนวิ่งหนี แต่จริงๆก็ไม่ถือสาเพราะในโลกก่อนแค่จูบไม่น่าเสียหายอะไร 



อ่ะ! คงต้องใช้ไอ้นั้น



1000 มารยาหญิงแบบเนียนๆ



"ท่านพี่ พาข้าไปจากที่นี่ที่เจ้าค่ะ" ช้าใช้มือจับชายแขนเสื้อของจินจื่อเซวียนและเงยหน้ามองด้วยน้ำตาคลอเบาๆ



"เกิดอะไรขึ้นคุณชายหลาน ทำไมน้องสาวข้าถึงเป็นเช่นนี้"



เอ้ะ?



...



..



ทำไมมันไม่ด้ายโผนนนนนน!

















ข้าต้องมานั้งทุกข์อยู่ในห้องคนเดียวเพราะจินจื่อเซวียนโมโหมากและบอกให้หลานซีเฉินรับผิดชอบเดี๋ยวนี้ จนทำให้หลานฉีเหรินเรียกประมุขจินมาอย่างเร่งด่วนเพราะเกิดเรื่องไม่งามขึ้นกับข้า





ฮือออ....เทพเจ้าเมิ่งเหยาช่วยข้าด้วย























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 112 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

41 ความคิดเห็น

  1. #11 mo-mind (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มกราคม 2563 / 06:42
    เทพเจ้าเมิ่งเหยาฮรือออออขำอะความมารยาทหญิงแบบเนียน1000ข้อ5555555แม๊
    #11
    0
  2. #10 Pleng48 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มกราคม 2563 / 06:21

    สนุกค่ะ ตลกมากๆ
    #10
    0
  3. #9 LylyThirakul (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 21:07
    ต่อค่ะต่อ สนุกมากกก
    #9
    0
  4. #8 miagolio (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 20:44
    สนุกมากค่าา
    จะรอนะคะ
    สู้ๆน้าา
    #8
    0
  5. #7 thanannt (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 20:22
    55555555 โอ้ยยยยยยยขำ
    #7
    0