Magic World ป่วนมิติเวท (Yaoi)

ตอนที่ 12 : 10 วันเวลา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,809
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 110 ครั้ง
    10 เม.ย. 59

วันเวลา

 

ผมใช้เวลา 2 ปีในการปูพื้นฐานเกี่ยวกับทฤษฏีในทุกเรื่องให้อัลเลน โดยเฉพาะอาหารกับขนมหวานที่พัฒนาขึ้นเรื่อยๆยิ่งหลังจากเรียนสมุนไพรไปแล้วยิ่งอร่อยขึ้นเรื่อยๆ ส่วนคนที่เอาสมุนไพรให้ก็ไม่ใช่ใคร ผมนี่แหละ

ผมไม่ได้ตะกละ จริงๆนะ

ปีที่ 3 อัลเลนเริ่มฝึกใช้อาวุธจริงในมิติซ้อนที่ผมสร้างขึ้นมา ไม่ว่าจะปล่อยพลังมากแค่ไหนมันก็จะไม่กระทบกับพื้นที่ภายนอก ส่วนคนที่จัดหาอาวุธมาก็ผมนี่แหละ ไปซื้อของถูกๆมาให้ใช้ซ้อมเล่นๆ ถ้าอัดพลังเวทเข้าไปและเคลือบพลังเวทรอบๆอาวุธ มันจะพังช้า และยิ่งถ้ารู้จักถนอมหมั่นนำมาซ่อมแซมบ่อยๆมันก็ไม่พังหรอก

ไหนๆก็ต้องซ่อมอาวุธไปด้วยแล้ว เลยสอนการหลอมง่ายๆโดยใช้เวท แม้จะต้องใช้เวลาฝึกอีกนานถึงจะทำได้ในขั้น ดี แต่ตอนนี้ก็พอใช้ได้แล้ว ถือว่าไม่เลว

“กำหนดการสอบมาแล้วครับโคล” อัลเลนเดินเข้ามาในห้องนอนพร้อมกับขนมและน้ำชา

“เหรอ”

“ทำไมถึงไม่ซับผมให้แห้งก่อนครับ เดี๋ยวก็เป็นหวัดขึ้นมาอีก” แม้จะบ่นแต่การกระทำก็นุ่มนวลแตกต่างจากท่าทางยามปกติ เมื่อก่อนไม่เห็นเขาพูดมากขนาดนี้มาก่อน ตอนนี้ชักจะกลายร่างไปเป็นคุณแม่ซะแล้ว

“ก็นายทำให้ไง”

“ครับๆ” ใช้ผ้าขนหนูซับตั้งแต่โคนจรดปลาย ใช้เวทลมเป่าเบาๆพร้อมกับค่อยๆสางผมไปด้วย ผมที่ยาวจรดเอวไม่เคยได้ตัดสักครั้ง ส่วนเจ้าของผมก็ปล่อยให้มันยาวไปเรื่อยๆ ก็มีคนดูแลมันให้แล้วนี่นา ถ้ายังต้องทำเองป่านนี้ก็ตัดสั้นไปแล้วเพราะขี้เกียจสางผม

“ตารางสอบก็ไม่ได้เปลี่ยนนี่” ดูตารางสอบที่ส่งมาจากโรงเรียน เหมือนตารางเรียนในทุกๆปีของพวกเขา ไม่เปลี่ยนเลย เรียนเวลาไหนก็เวลานั้น เปลี่ยนเพียงแค่อาจารย์เท่านั้น

“โคลต้องตื่นเช้าด้วยครับ”

“นายก็มาปลุกสิ” ใบหน้าเด็กที่เริ่มมีเค้าหล่อเหลาทำหน้าเหนื่อยใจเล็กๆ การปลุกคนที่ปลุกยากยิ่งกว่าอะไรแทบจะเป็นปัญหาระดับโลก ต่อให้เอาขนมมาล่อก็ยังลากเย็นแสนเข็น

“ครับ” แต่ก็ต้องเป็นหน้าที่ของเขาอยู่ดี

โคลยิ้มหวานแล้วยกน้ำชาสูตรพิเศษขึ้นมาจิบอย่างผ่อนคลาย มองดูตัวเองในกระจกแล้วก็ต้องถอนหายใจเล็กๆ เริ่มมีเค้าลางความสวยเหมือนเดิมอีกแล้ว ต่อให้เกิดเป็นผู้ชายกี่ครั้งใบหน้าก็เหมือนเดิมทุกครั้ง

เหลือบมองอัลเลนที่กำลังจัดของในห้องเขาก็ยิ่งถอนหายใจ เจ้านี่ยิ่งโตขึ้นเรื่อยๆ หน้าตาก็ยิ่งหล่อสมชายขึ้นเรื่อยๆ แถมยังสูงกว่าเขาอีก ส่วนความสูงของเขาก็เพิ่มขึ้นมาทีละนิด ช้าจนน่าหน่ายใจว่าครั้งนี้จะสูงเกิน 160 ซม. รึเปล่า

“ครั้งนี้ทำได้ดี”

“ครับ?” อัลเลนที่กำลังจัดของอยู่หันมามอง

“นายใช้เวทอื่นได้ดีขึ้น”

“ขอบคุณครับ”

ใช่แล้ว ในมิตินี้เชื่อว่าหากวัดได้ธาตุใดก็จะใช้ได้เฉพาะธาตุนั้นๆ จะใช้ธาตุอื่นไม่ได้ ยิ่งเป็นธาตุที่ข่มกันก็ยิ่งใช้ไม่ได้ ธาตุที่วัดออกมาจะมีเพียงคนละสองธาตุเท่านั้น ธาตุหลักจะเป็นธาตุที่ใช้ได้ดีที่สุด ส่วนธาตุรองพวกเขาเชื่อว่าหากเป็นธาตุอริกับธาตุหลักก็ไม่สามารถใช้ได้

เป็นความคิดที่ผิดๆสิ้นดี ก็จะไปใช้ได้ยังไงล่ะก็ในเมื่อเรียกพลังเวทออกมาทั้งคู่ แล้วธาตุยังเป็นอริต่อกัน ธาตุรองในร่างกายมีน้อยกว่าก็ย่อมต้องแพ้อยู่แล้ว แล้วละอองเวทธาตุก็สลายไป สิ้นคิดไหมล่ะ? แค่หลักการเดินพลังเวทในร่างกายยังทำกันไม่เป็นเลย

มันช่างสวนทางกับเทคโนโลยีเวทที่พวกเขาคิดขึ้นมาจริงๆ แต่อย่างน้อยมันก็ช่วยทำให้ใช้เวทได้สะดวกขึ้น แม้จะไม่รุนแรงเท่าการเขียนวงเวท หรือร่ายเวทแบบเต็มๆก็ตาม

“ใช้ธาตุมืดได้รึยัง?”

“ยังครับ”

“พยายามอีกหน่อย”

“ครับ”

ธาตุมืดไม่ใช่สิ่งเลวร้ายตามที่เชื่อถือกันมา เพียงแต่มันธาตุที่ออกมาจากจิตใจด้านมืดก็เท่านั้น หากจะใช้มันได้ก็ต้องควบคุมจิตมืดของตนได้ ผมพึ่งสอนธาตุมืดให้เขาไป อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ปิดกั้นความคิดในเรื่องการใช้เวท ผมเริ่มสอนตั้งแต่พื้นฐานไปเลย ไม่ให้ใช้เวทจากการ์ดอย่างเด็ดขาด เพราะมันเป็นการลดทอนพลังโดยใช่เหตุ

“วันนี้มีอะไรกิน”

“ผัดปูอบมะนาวครับ” อ่า สุดยอดไปเลย ในแต่ละวันเมนูแทบจะไม่ซ้ำกันด้วยซ้ำ ถึงจะซ้ำกันบ้างแต่ก็เป็นรสชาติใหม่ๆไม่ซ้ำเดิมให้น่าเบื่อ

“มีนายอยู่ด้วยนี่ดีจริงๆ”

“ครับ” อัลเลนขี้เขินอีกแล้ว หันหน้าหนีแต่มันก็ซ่อนหูแดงๆของนายไม่ได้หรอกนะ

“นายรีบๆเรียนให้จบล่ะ ฉันวางแผนเที่ยวระยะยาวเอาไว้แล้วนะ”

“ผมจะพยายามครับ” เป็นคำสัญญาที่เขารักษามันเสมอ

“ดีมาก”

อันที่จริงโรงเรียนให้อิสระในการเรียนมากๆเลยล่ะ สามารถสอบข้ามขั้นได้ แต่ผมก็ยังไม่อยากโดนเพ่งเล็งก็เลยปล่อยให้มันเป็นไปตามปกติ รู้สึกว่าพี่ชายทั้งสองจะข้ามขั้นไปเรียนมหาลัยแล้ว ดูเหมือนจะมีการแข่งขันกันแบบลับๆโดยเฉพาะในราชวงศ์ทั้งสาม ว่าใครจะจบเร็วและได้เกียรตินิยมอันดับ 1 ไปครอง แต่ผมยังไม่เคยพบกับคนอื่นๆเลย อาจจะเพราะผมวนเวียนอยู่แต่ในห้องและรอบๆนี้เท่านั้น แทบจะไม่ไปเหยียบโรงเรียนเลย งานกิจกรรมอะไรในโรงเรียนก็ไม่ได้บังคับ ส่วนมากแล้วงานรวมกันอะไรแบบนี้จะเอาไว้คัดเลือกคนไปทำงานด้วย หรือไม่ก็จะได้แจ้งเกิด พอจบแล้วก็จะมีหน่อยงานต่างๆดึงเอาไปทำงานด้วย ช่างเป็นความคิดที่วิเศษไปเลยว่าไหม? ใช้โอกาสได้คุ้มค่าจริงๆ

สำหรับผมแล้ว แทบจะขอเลือนหายไปจากสายตาของคนอื่นเลย แล้วก็โบยบินอย่างอิสระออกไปเที่ยวตามใจ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาอะไรหาได้เรื่อยๆอย่างไม่มีปัญหา ตอนนี้เพียงแค่รออัลเลนพร้อมเท่านั้น

ตอนนี้ต้องรอ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 110 ครั้ง

722 ความคิดเห็น

  1. #661 Natcharida Jeams Subtotim (@missmiami) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 21:35
    ฟินมากกกก ชอบโคลกับอัลเลน
    #661
    0
  2. #645 oAm!!oHm!!oM (@00oamil) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 21:52
    สนุกดีครับ ผมกำลังมาอ่าน โครคู่เอลเลนแน่เลย อิอิ
    #645
    0
  3. #271 อวตาร (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 09:51
    เลิกอ่านครับ. แนะให้ไปลงหมวดy
    #271
    1
    • #271-1 heaven of rose (@fernzaa12) (จากตอนที่ 12)
      7 เมษายน 2559 / 10:24
      เราย้ายก่อนคุณเข้ามาแล้ว
      #271-1
  4. #270 อวตาร (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 09:51
    เลิกอ่านครับ. แนะให้ไปลงหมวดy
    #270
    1
  5. #74 ฝนธารา (@mini1234) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 15:29
    สนุกดีจ้า  สู้ๆๆๆๆๆๆ
    #74
    0
  6. #31 เวนีล่า (@maysena) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มีนาคม 2559 / 10:09
    สนุกมากๆเลยค่ะ รอตอนต่อไปอยู่นะคะ
    #31
    0
  7. #27 Poom Raweewan (@poompooi) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 16:12
    โคลจังเข้าค่ายพาผู้ชายหนีสินะ ปกติเค้าหนีตามผู้ชาย5555
    #27
    0
  8. #24 Wada Mizaki (@karno) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 14:26
    เอ๋~~~มันคือการหนีตามกัน?///--///
    #24
    0