คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

PERFECT MATE' [✿] คุณครับ...อย่าร้ายนักเดี๋ยวผมก็รักซะหรอก!

ตอนที่ 6 : PERFECT MATE' [✿] Chapter five


     อัพเดท 25 เม.ย. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักหวานแหวว
Tags: ฮอต, ร้อนแรง, ร้าย, แรง, เลว, โกหก, mate
ผู้แต่ง : FernniZ ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ FernniZ
My.iD: https://my.dek-d.com/fernniz
< Review/Vote > Rating : 100% [ 13 mem(s) ]
This month views : 8 Overall : 65,811
1,006 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 343 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
PERFECT MATE' [✿] คุณครับ...อย่าร้ายนักเดี๋ยวผมก็รักซะหรอก! ตอนที่ 6 : PERFECT MATE' [✿] Chapter five , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4810 , โพส : 83 , Rating : 100% / 4 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด




**หมายเหตุ** ; ชี้แจงกับเพลง Innocence Crush – Paramore ft. Avril Lavigne นี่เป็นเวอร์ชั่นที่แฟนคลับเมคขึ้นเองนะคะ โดยใช้ดนตรีเพลง Innocence (Avril Lavigne) กับคำร้องของเพลง Crush Crush Crush (Paramore) มามิกซ์รวมกัน (ถ้าใครเคยฟังเวอร์จริงของเพลงนี้รู้ว่าร็อคมาก) เป็นเพลงที่เฟิร์นไปเจอมานานแล้ว และเห็นว่ามันเพราะมาก ฟังครั้งแรกชอบเลย แถมยังเป๊ะอย่างกับจับวางเอง =_= เลยเอามาให้ลองฟังกัน ฮ่าๆ (ใครอยากได้ไปทักในเอ็มนะคะ)










             




5

I rather die myself than you killing me with the word ‘Love’

ฉันขอตายด้วยตัวเองดีกว่าให้คุณฆ่ากันทั้งเป็นด้วยคำว่ารัก

 

Annabelle’s diary # Day 3

 

ข้อเท้าฉัน…มันบวมจริงๆ อย่างที่พี่โลแกนว่า เล็กกว่าลูกมะนาวนิดเดียวเองมั้ง T^T

 

“โอ๊ย…ชอบใจจริง อย่างนี้แอนนาเบลล์คงไม่ได้ออกไปท่องโลกยามราตรีไปอีกนาน ^^”

 

“และยังทำงานให้พี่ไม่ได้อีกด้วย” ฉันฉีกยิ้มกว้างแม้จะเจ็บใจ

 

“ปากดีไม่ดูสถานะตัวเองระวังจะอดข้าวมื้อเช้าเพราะไม่มีปัญญาลงบันไดเองด้วยนะจ๊ะ J”

 

“เฮอะ ให้แดเนียลพาลงก็ได้”

 

ฉันกอดอกสะบัดหน้าเชิดโดยไม่ได้ใส่ใจว่ามันจะทำให้ร่างสูงที่กำลังติดกระดุมเสื้อชะงักไป (พี่โลแกนเพิ่งอาบน้ำเสร็จล่ะ ฉันรู้สึกว่าแต่งงานกับเขาไปแล้วจริงๆ นะ -_-) …อ้อ ลืมเล่าให้ฟังว่าเมื่อคืนนี้เราแชร์ห้องนอนกันยังไง คือทีแรกฉันก็คิดว่าพี่โลแกนจะให้ฉันนอนพื้นทั้งที่ขาเจ็บจริงๆ อ่ะนะ แต่เหลือเชื่อที่หมอนี่ดันเป็นคนดีกว่าที่ฉันคิดไว้ เขาให้ฉันนอนเตียงส่วนตัวเองนอนพื้นล่ะ!

 

“เธอเนี่ยนะ…วันแรกที่เจอกัน บอกว่าไม่รู้จักมัน ทำไมตอนนี้ถึงได้ดูสนิทกันจัง”

 

“ไม่รู้จักกับผีอะไรล่ะ” ฉันถอนหายใจ อันที่จริงแล้วต่อให้เราจะกัดกันอยู่บ่อยๆ แต่ฉันกับพี่โลแกนก็สนิทกันมากพอที่จะเล่าเรื่องส่วนตัวของอีกฝ่ายให้ฟังกันได้ “…ฉันแค่ทำเป็นไม่รู้จักหมอนั่นเฉยๆ อันที่จริงฉันเคยเล่นเกม CHECKMATE กับเขามาก่อน”

 

“…เซอร์ไพรส์ซะไม่มี -_-“ พี่โลแกนกอดอกจ้องฉัน

 

“อะไรล่ะ! ก็ฉันไม่อยากรื้อฟื้นนี่”

 

“แล้วเธอชนะหรือเปล่า?”

 

“แน่นอนสิ” …แต่เรื่องที่ว่าฉันเองก็หลงรักเขาไปเหมือนกันนี่ฉันไม่บอกดีกว่า

 

“อ๋อ สรุปว่ามันก็เคยรักเธอมาก่อนนี่เอง ถึงว่าสิ…”

 

“ถึงว่าสิอะไรฮะ =_=”

 

“มันถึงได้ดูอาลัยอาวรณ์เธออยู่ตลอดเวลา นี่แอนนาเบลล์…หวังว่าเธอคงจะไม่เป็นต้นเหตุทำให้มันถอนหมั้นในเร็วๆ นี้หรอกนะ -_-*”

 

“โหย พี่คิดว่าฉันจะเลวขนาดนั้นเหรอ ไม่เอาหรอกน่า ฉันไม่ชอบแย่งของของใคร อีกอย่างฉันก็โตแล้ว…ไม่ได้เด็กเหมือนเมื่อก่อนที่จะได้ไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ว่าแต่พี่เหอะ…” ฉันพยักเพยิดหน้าไปทางเขา “ไม่เห็นบอกฉันสักคำเลยว่าเมแกนไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของลุงพี่”

 

“ยัยนั่นบอกเธอ?”

 

“ก็ใช่น่ะสิ”

 

“เอ๊ะเดี๋ยวก่อน…แล้วเธอไปคุยกับเมแกนตอนไหน ไม่ถูกกันไม่ใช่เหรอ -_-“

 

“เออ…เอาเป็นว่าฉันรู้มาจากยัยนั่นแน่ๆ ว่าแต่มันจริงมั้ยล่ะ”

 

“อืม…จริง ฉันกับเด็กคนนั้นไม่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดกันเลย” พี่โลแกนยกมือขึ้นจัดทรงผมตัวเองลวกๆ “ก็ทีแรกฉันไม่เห็นความจำเป็นที่ต้องบอกเธอ เลยไม่ได้บอกนี่นา”

 

…เออ มันก็จริง ฉันรู้ไปก็ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น =_=

 

“แต่ว่า…” อยู่ดีๆ พี่โลแกนก็หันมายิ้มให้ซะงั้น ฉันต้องยกมือขึ้นขยี้ตาเพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาดไป อ่อร่าวิ๊งๆ นั่นมันอะไรกันน่ะ! “นานแล้วนะ ที่เราไม่ได้คุยกันดีๆ อย่างนี้”

 

“เออว่ะ -O-;” …ปกติคุยกันดีๆ ได้สักคำสองคำก็เริ่มเปิดศึกแล้ว

 

เป๊าะ!

 

โอ๊ย! T^T ฉันยกมือขึ้นจับหน้าผาก ดีดทำไมเนี่ย! คิดในใจได้ไม่ทันถึงสามวินาทีเลยนะ!

 

“นี่แน่ะ -_- พูดไม่เพราะ เป็นผู้หญิงประสาอะไรเนี่ย”

 

“อ้าว แล้วทีพี่อ่ะ วะๆ โว้ยๆ น่ะเพราะนักเหรอ

 

“ฉันเป็นรุ่นพี่เธอ อย่างน้อยก็ควรจะมีสัมมาคารวะกับฉันบ้าง ไอ้พวก คะ ค่ะ น่ะ หัดพูดให้ติดปากหน่อย ไม่รู้เหรอว่าผู้ชายเขาชอบผู้หญิงหวานๆ พูดจาน่ารักๆ”

 

“ฉันเป็นของฉันอย่างนี้ก็เห็นมีผู้ชายมาแจกขนมจีบยาวเป็นหางว่าว พี่ไม่เห็นหรือไง -_-*”

 

ผู้หญิงพูด คะ ค่ะ เรียบร้อยเหมือนผ้าพับไว้ กุลสตรีไทยเต็มร้อยน่ะเหรอ โอ๊ย! แค่ฟังก็ปวดหัวแล้ว!

 

“เธอไม่มีลูกกะตาหรือไงถึงได้ไม่เห็นว่าไอ้พวกนั้นมันไม่จริงใจ ไม่งั้นป่านนี้เธอคงมีแฟนถือแหวนขอแต่งงานยาวเป็นหางว่าวแล้วสิ”

 

…หมอนี่ย้อนได้เจ็บแสบมาก =_=^

 

“ฉันเรื่องมากเองต่างหาก! แล้วฉันก็เบื่อง่ายอยู่แล้ว แค่ยังไม่เจอคนที่ถูกใจจริงๆ ก็เท่านั้นแหละ”

 

“เฮอะ ระวังจะไม่ได้แต่งงานก็แล้วกัน…ไอรีนจะแต่งแล้วนะ รีบๆ เข้าเดี๋ยวไม่ทันเพื่อน”

 

“พี่โลแก๊นนน ฉันเขวี้ยงหมอนใส่ใบหน้าทะเล้นนั่นด้วยความหัวเสีย หมอนั่นยังมีหน้ามาแลบลิ้นใส่ก่อนวิ่งหนีออกจากห้องไปด้วย บ้าชะมัด! บอกแล้วไงว่าเราไม่มีวันคุยกันดีๆ ได้นานหรอก!!

 

 

 

 

 

เป็นเวรเป็นกรรมของฉันตั้งแต่ตัดสินใจท้ารบ (เดิมพัน) กับพี่โลแกนจริงๆ -_- พอหมอนั่นวิ่งแจ้นลงข้างล่างไปแล้วฉันก็ไม่มีปัญญาจะลงบันไดเองอย่างที่เขาว่า (ใครเคยขาแพลง ก้าวลงบันไดก้าวนึงมันทรมานแสนสาหัสมากนะ T^T) เลยต้องมายืนอนาถเกาะราวบันไดอยู่บนขั้นที่สองนับจากบนสุดอยู่เนี่ย!

 

เจ็บอ่ะ…แงๆ

 

“อ้าวแอนน์ ขาไปโดนอะไรมาน่ะ”

 

…เฮ้าส์เมตบ้านนี้ เลือกเวลาเข้าซีนกันได้ดีทุกคนเลยนะ คนนึงไปอีกคนนึงมา

 

“ขาแพลงนิดหน่อยน่ะ ฮ่ะๆ -_-;”

 

“ให้ช่วยมั้ย?”

 

“อ่า…ขอบใจนะแต่อย่าดีกว่า ฉันลงเองได้” …เดี๋ยวใครบางคนที่ชั้นล่างจะเขวี้ยงค้อนใส่ฉันอีก ฉันต่อคำพูดในใจแล้วยึดราวบันไดไว้ให้มั่นค่อยๆ ก้าวขาลงขั้นต่อไป มันลำบากลำบนแสนเข็ญเลือดตาแทบกระเด็น (เว่อร์) มากนะเนี่ย T_T

 

“แอนนาเบลล์…ดื้อไม่เปลี่ยนจริงๆ” ฉันได้ยินเสียงแดเนียลพ่นลมหายใจแรงคล้ายกับเหนื่อยใจ แล้ววินาทีต่อมาก็รู้สึกได้ถึงอ้อมแขนกว้างๆ ที่เคลื่อนมาโอบไหล่ตัวเองเอาไว้ๆ พร้อมๆ กับมือหนาที่ยื่นมาดึงมือฉันให้กุมกับมือของเขาไว้ “ตกลงไปหัวแตกตายแล้วมันจะคุ้มมั้ย”

 

“…”

 

ฉันหมดคำจะสรรหามาบรรยายความรู้สึกของตัวเองในตอนนี้อีกแล้ว บันไดเพียงแค่ไม่กี่สิบขั้นให้ความรู้สึกราวกับต้องใช้เวลายาวนานหลายสิบนาทีกับการที่จะเดินลงไปสู่ขั้นสุดท้ายได้เมื่อฉันอยู่ต่อหน้าแดเนียล…มองเสี้ยวหน้าของเขาในระยะใกล้ชิด…กุมมือของเขาที่แม้มันจะกลายเป็นของคนอื่นไปแล้วอย่างแน่นหนา

 

…ให้ฉันตกบันไดตาย…ยังจะดีซะกว่าฆ่าฉันทั้งเป็นด้วยสิ่งนี้

 

“แดน…คือเรื่องเมื่อวานน่ะ” ฉันแสร้งทำเป็นก้มหน้ามองเท้าตัวเอง เป็นฝ่ายเริ่มต้นพูดขึ้นก่อน

 

“เธอมีคำตอบให้ฉันแล้วเหรอ?” แดเนียลหัวเราะ คล้ายกับจะคลายเครียด…แต่ฉันรู้ว่าเขากำลังเครียดจริง

 

“ก็ไม่เชิง…”

 

“พูดมาสิ ฉันรอฟังอยู่”

 

จบคำนั้นฉันก็ต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ สงบสติอารมณ์ตัวเองแล้วถึงค่อยเอ่ยต่อ

 

“ฉันว่า…นายอย่าดีกว่า” บอกตรงๆ…แดเนียลหยุดฝีเท้าตัวเองแทบจะในทันทีที่ฉันตอบออกไป ในเวลาแบบนี้…ฉันเดาอารมณ์เขาไม่ถูกเลยแฮะ แต่อย่างน้อยก็ควรจะพูดเหตุผลสินะ “ฉันเคยโกหกนายเอาไว้มาก ฉันรู้สึกผิด และผู้หญิงที่กำลังจะแต่งงานกับนายเขาก็ไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วย ตระกูลนายมีชื่อเสียงในวงการธุรกิจ ถ้าฉันเป็นต้นเหตุให้ลูกชายคนเดียวของตระกูลอย่างนายยกเลิกการหมั้น…ครอบครัวของนายกับฝ่ายนู้นก็จะพลอยบาดหมางกันไปด้วย และนายกับพ่อเองก็จะเสียชื่อเสียงด้วยนะ”

 

“แค่ข่าวเสียหายสักวันผู้คนก็จะลืม…ชื่อเสียงมันเอามากินไม่ได้แอนนาเบลล์ คนอื่นเขาสนใจแค่เงิน…ใช่ว่าฉันเสียชื่อเสียงแล้วจะทำมาค้าขายอะไรไม่ได้”

 

“แต่…”

 

“ในทางตรงกันข้าม…ถ้าผู้คนรู้ว่าฉันถอนหมั้นเพื่อคนที่ตัวเองรัก และรู้ว่าที่จริงแล้วฉันโดนบังคับมา…ฉันว่าพวกเขาน่าจะสรรเสริญฉันยิ่งกว่าซะอีก…หรือเธอไม่คิดอย่างนั้น -_-“

 

“นายรัก…?” ฉันเหรอ…?

 

“ฉันพูดได้ไม่เต็มปากเต็มคำหรอกนะว่าความรู้สึกมันกลับมาแรงเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่ก็คงไม่ได้ไม่รู้สึกอะไรแน่ๆ…ไม่งั้นฉันไม่มาทำแบบนี้อยู่หรอก”

 

“แต่ตอนนี้ฉันคบกับพี่โลแกนแล้วนะ”

 

“ก็แค่คบแต่ในนาม พวกเธอไม่ได้รู้สึกอะไรกันสักหน่อย ไม่ต้องเอามาอ้างเลยแอนน์”

 

“…”

 

“เธอก็รู้…ฉันเองก็ดื้อไม่แพ้เธอหรอก ^-^”

 

โธ่…งั้นอย่ามาถามความเห็นกันเลยดีกว่า ถ้าฉันบอกคำตอบไปแล้วเขาจะทำเป็นไม่สนใจขนาดนั้นน่ะ…ไม่ใช่ว่าฉันไม่ปลื้มใจหรอกนะที่แดเนียลคิดแบบนั้น แต่ครั้งนี้ฉันรู้สึกผิดจริงๆ นะ…คราวก่อนฉันหลอกเขาเอาไว้ตั้งมากมาย แค่คิดว่าคราวนี้ฉันจะต้องเป็นตัวทำลายทุกอย่างฉันก็จะบ้าตายแล้ว!

 

“แล้วแฟนเธอไปไหนซะล่ะ ทำไมปล่อยให้เธอลงบันไดเองอย่างนี้”

 

“อย่ามาย้อนนะแดน L” …ด่าไปแล้วก็หัวเราะอีก เชื่อสิ

 

“ไม่ได้ไปไหน…แค่ลงมาเตรียมข้าวเช้าให้ใครบางคนเท่านั้นเอง -_-“

 

เฮือก…ฉันว่าฉันเริ่มเหมือนผู้หญิงคบชู้ซะแล้วสิ เพราะคำว่า ‘แฟน’ ซึ่งมักจะเป็นคำที่ทำให้ฉันสะดุ้งในความสัมพันธ์ของเราทุกทีบวกกับผู้ชายคนที่ว่าดันเป็น ‘พี่โลแกน’ ที่ฉันค่อนข้างจะ…เรียกว่าไงดีล่ะ เกรงใจมากกว่าผู้ชายคนอื่นนิดนึงล่ะมั้ง (นิดจริงๆ นะ -_-;) มันทำให้ฉันต้องปล่อยมือจากแดเนียลอย่างช่วยไม่ได้

 

“แล้วนี่ก็กำลังจะขึ้นไปพาเธอลงมาด้วย แต่คงไม่ต้องแล้วมั้ง”

 

“เอ่อ…”

 

“เอาเถอะ ยังไงก็ฝากแอนน์ด้วยแล้วกัน ดีแล้ว ฉันจะได้ไปทำกับข้าวต่อ”

 

สาบานได้ว่าเป็นครั้งแรกที่พี่โลแกทำฉันรู้สึกผิดอย่างที่ไม่ควรจะเป็นมาก่อนเลย…เขาไม่ได้ต่อว่าอะไรเหมือนคราวก่อนๆ แต่ฉันรู้สึกว่ามันทำร้ายจิตใจกันมากกว่าครั้งที่แล้วมากนัก ใช่…เราไม่ได้เป็นแฟนกันจริงๆ แต่ฉันไม่คิดว่าเขาจะจริงจังกับคำว่า ‘แฟน’ ขนาดนั้น

 

…หรือจะโกรธที่ฉันทำตัวข้ามหัวเขาก็ไม่รู้เหมือนกัน

 

“ขอโทษนะถ้าฉันเผลอสร้างปัญหาให้เธอกับหมอนั่น -_-;” แดเนียลกระซิบเบาๆ ขณะพยุงฉันไปนั่งที่โต๊ะอาหารหลังจากที่พี่โลแกนเดินกลับเข้าครัวไปแล้ว

 

“ไม่เป็นไรหรอก เดิมทีฉันก็ทะเลาะกับเขาจนเป็นเรื่องปกติไปแล้ว”

 

“แต่ดูพี่โลแกนจริงจังไปนะ…คิดอะไรกับเธอหรือเปล่า?”

 

“บ้าเหรอแดน เขาก็อารมณ์เอาแน่เอานอนไม่ได้แบบนั้นแหละ”

 

“ถ้าเธอคิดอย่างนั้น…ก็คงใช่มั้ง” แดเนียลยักไหล่ “งั้นเดี๋ยวฉันออกไปตลาดตรงนี้แปป ว่าจะไปหาซื้อน้ำเต้าหู้กิน จะเอาอะไรมั้ย?”

 

“ไม่เอาดีกว่า แต๊งส์”

 

หลังจากที่แดเนียลออกไปแล้วฉันเลยได้แต่นั่งเบื่อที่โต๊ะกินข้าวคนเดียว จะลุกไปหยิบอะไรทีก็ลำบาก จะเข้าไปหาพี่โลแกนในครัวก็ไม่กล้า เลยตัดปัญหาไม่ลุกไปไหนมันซะเลย…จนเขาเดินออกมาเองนั่นแหละ

 

“…” อะไรวะ…เดินมามองด้วยสายตาคมๆ แล้วเดินผ่านหน้าฉันไปน่ะ -_-!

 

“นี่ถ้าพี่มีอะไรก็พูด…” เหวอ…ฉันเงียบเสียงแทบไม่ทันเมื่อทนไม่ไหวหันกลับไปต่อว่าพี่โลแกนแล้วเห็นเขาหยิบกล่องปฐมพยาบาลกลับมาหา แต่เท่านั้นยังทำให้ฉันอึ้งไม่ได้เท่าตอนที่เขาคุกเข่าลงกับพื้นแล้วจับขาฉันไปดูแผลให้หรอก! “พี่…พี่ทำบ้าอะไรน่ะ ลุกขึ้นเหอะ…นั่นพี่กำลังคุกเข่าให้ฉันนะ”

 

“เออรู้ อย่างกับอยากทำนักแหละ แต่ถ้าไม่นั่งท่านี้จะให้พันเท้าให้ยังไง -_-*”

 

“ว่าไงนะ =_=”

 

ฉันแอบเคืองนะ…แต่พอพี่โลแกนดึงผ้าพันเท้าออกมาจากกล่องปฐมพยาบาลแล้วค่อยๆ บรรจงพันมันให้ที่ข้อเท้าอย่างเบามือโดยไม่สนใจเสียงโต้แย้งของฉัน…ก็ต้องยอมรับว่าฉันเคืองเขาไม่ลงจริงๆ

 

“พันไว้…อย่าเดินไปไหนสุ่มสี่สุ่มห้าโดยไม่มีผ้าพันเท้าอีกล่ะ โดยเฉพาะลงบันไดอย่างเมื่อกี้ ล้มอีกคราวหน้าขาหักขึ้นมาฉันไม่รู้ด้วยแล้วนะ”

 

“…”

 

มันไม่ใช่คำพูดที่แสดงความเป็นห่วงอะไรมากมาย…แต่กลับทำให้ฉันรู้สึกดีกับผู้ชายคนนี้มากขึ้นเป็นกอง เขาไม่พูดถึงเรื่องแดเนียลหรือด่าฉันสักคำอย่างที่ฉันคิดไว้…และนั่นแหละทำให้ฉันรู้สึกว่าบางทีการมาอยู่ที่นี่ก็อาจไม่ได้มีแต่เรื่องแย่ๆ ไปซะทีเดียว

 

 

 

 
















7.54 P.M.

 

“แกค้างที่นี่เหอะนะ อย่ากลับเลยไอรีนนนน T^T” ฉันยึดมือยัยเพื่อนรักไว้แน่นไม่ยอมให้เธอกลับหลังจากที่เธอกับคู่หมั้นสุดหล่อและนานากับโมโมแวะเข้ามาหาเมื่อรู้ว่าฉันกลายเป็นง่อยเดินไปไหนมาไหนแทบไม่ได้ พวกเรากินข้าวเย็นด้วยกันหนึ่งมื้อและยัยพวกนี้ก็ทำท่าจะรีบกลับในทันใด T_T “นานากับโมโมด้วย อย่าเพิ่งกลับดิ อยู่เป็นเพื่อนฉันก่อนน้า ขอร้องงงง”

 

“เอ่อ…ฉันน่ะไม่มีปัญหาหรอกนะ ยังไงก็ว่างอยู่แล้ว”

 

“แต่แกดูหน้าลูกพี่ลูกน้องของแฟนแกก่อนเถอะ -_-;”

 

นานาเอ่ย และโมโมฝาแฝดของเธอก็เสริมต่อด้วยเสียงกระซิบ เอ๊ะ…ฉันได้เล่าหรือเปล่านะว่าเพื่อนรักสองคนนี้ของฉันก็จะบินมาเชียงใหม่ด้วย แต่เธอเพิ่งจะมาถึงเมื่อเช้าน่ะ และเรื่องที่แน่นอน…คือพวกเธอรู้เรื่องของฉันกับพี่โลแกน รวมไปถึงเรื่องเมแกนและแดเนียลแล้วด้วย

 

“ไม่ต้องสนหรอกน่า ถ้าพี่โลแกนอนุญาต ทุกอย่างก็จบ”

 

“แล้วถ้าฉันไม่อนุญาตล่ะ ^^”

 

“พี่โลแกน…” ฉันแกล้งทำเสียงอ่อน แน่ล่ะ…เขาถือไพ่เหนือกว่าฉันนี่ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ฉันยอมได้ถ้ามันจะทำให้เพื่อนๆ ของฉันได้ค้างที่นี่น่ะ อีกอย่าง… “พี่คาเรนจะได้ค้างด้วย พี่ก็จะได้มีเพื่อนใช่มั้ยพี่คาเรน J”

 

“ไอรีนนอนไหนพี่ก็นอนนั่น -_-“

 

…เออ ขอบคุณ =_=

 

“เอาเถอะๆ เห็นแก่เธอที่กำลังเบื่อๆ ทำอะไรไม่ได้เพราะขาเดี้ยง ฉันจะให้เพื่อนเธอพักที่นี่สักคืนก็ได้ แต่…” ฉันเกือบจะส่งเสียงเฮแล้วถ้าพี่โลแกนไม่มีคำว่า ‘แต่’ ติดสอยห้อยท้ายมาด้วย -_- “…ห้ามรวมหัวกันก่อเรื่องโอเคมั้ย พวกเธออยู่รวมกันทีไรไม่เคยมีเรื่องดีสักที”

 

“โธ่พี่…พวกฉันไม่ใช่เด็กๆ นะ จะไปรวมหัวกันทำอะไรล่ะ ฉันเถียงก่อนเป็นคนแรก หมอนั่นเลยมีสีหน้าเหมือนอยากเปลี่ยนใจ อุ้ย… “เอาน่าๆ ยังไงก็ขอบคุณนะ ฮิฮิ”

 

ดีจัง…ฉันจะได้ไม่ต้องโดนยัยเมแกนรังแกโดยไร้ทางสู้ไปอีกวัน

 

“เออนี่ ไหนๆ ก็กินข้าวอิ่มกันแล้ว เรามีเวลาว่างทั้งคืน ไปถนนคนเดินกันมั้ย วันนี้วันอาทิตย์พอดี มันเปิดเฉพาะวันอาทิตย์นี่ >_<” โมโมออกความเห็น ดูเหมือนจะไม่ได้ชวนแค่สาวๆ ยังชวนพี่คาเรนและพี่โลแกนอีกด้วย เอ่อคือ… “เอ่อ…เมแกนกับแดเนียลก็ด้วยนะ”

 

คือ…ฉันเข้าใจนะว่าเธอเอ่ยชวนสองคนนั้นตามมารยาท

 

…แต่เห็นมั้ยเนี่ยว่าขาฉันมันเดินแทบจะไม่ได้ ลืมแล้วเหรอวะ TOT

 

“โมโม แกทำร้ายฉันนะ T^T”

 

“เออว่ะ ฉันลืมไป -O-; โทษที แกเดินไม่ไหวเลยเหรอ กระเผลกๆ ไปไม่ได้เรอะ ฉันอยากไปจริงๆ นะ”

 

“ไม่เป็นไร งั้นพวกเธอก็ไปกันสิ เดี๋ยวฉันอยู่เป็นเพื่อนแอนนาเบลล์ให้เอง ^^+ ฉันน่ะไปมาหลายรอบจนเบื่อแล้วล่ะ”

 

ฉันคงอยากอยู่กับเธอมากเลย…ยัยเมแกน -_-^

 

“งั้นฉันไปก็ได้ ไหวแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์อยู่แล้ว…ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งที เรื่องอะไรจะพลาดล่ะจริงมั้ย” ฉันรีบพูด บอกให้ยัยนั่นรู้ว่าฉันไม่เอาชีวิตไปเสี่ยงกับเธอด้วยการอยู่บ้านด้วยกันหรอก

 

“ถ้างั้น…เดี๋ยวฉันเป็นไกด์ให้พวกเธอเอง ฉันเองก็ไปมาหลายรอบแล้วเหมือนกัน…ถ้าแอนนาเบลล์เดินช้าจะมาเดินกับฉันก็ได้” แดเนียลเสนอบ้าง แน่นอนว่าเขารู้จักเพื่อนๆ ของฉันอยู่ก่อนแล้วตั้งแต่สมัยที่เรายังไม่เลิกกัน ไอรีนกระซิบกับฉันในทันใด

 

“ไม่ค่อยรีบฉวยโอกาสทำคะแนนเลยนะนั่นน่ะ” …ใช่มั้ยล่ะ เฮ้อ! ฉันจะทำไงดีเนี่ย

 

“ไม่ต้องเถียงกันละ…ไปมันให้หมดนี่นั่นแหละ”

 

อืม…นี่คงจะเป็นครั้งแรกล่ะมั้ง ที่ฉันเห็นด้วยกับพี่โลแกนเหมือนทุกคน -_-

 

 

 

 

 

8.45 P.M. @ ถนนคนเดิน

 

“ไหวมั้ยนั่นน่ะ” ไอ้พี่โลแกนกอดอกมองฉันที่เดินกระเผลกๆ มาสักพักแล้วด้วยสายตาเยาะเย้ยชอบกล

 

“ไหวย่ะ ตอบเสร็จก็เชิดหน้าขึ้นอีก

 

…คือฉันก็ไม่เข้าใจว่าจะปากเก่งฝืนสังขารตัวเองไปเพื่ออะไร =_= ไอรีนเพื่อนรักของฉันหายไปเดินกับว่าที่สวามีตั้งแต่สิบนาทีแรกที่มาถึงแล้ว นานากับโมโมก็แยกออกไปเดินกันตามประสาฝาแฝดแต่ก็ยังอุตส่าห์ลากเมแกนไปจากฉันด้วยเพราะพวกเธอรู้ว่าฉันไม่ถูกกับยัยนั่น ทีนี้ก็เลยเหลือแค่ฉัน…พี่โลแกนและแดเนียล

 

ขอบคุณจริงๆ -_-*

 

“เอ้านี่ สตรอเบอร์รี่…ของโปรดเธอ” ฉันตกใจเล็กน้อยที่อยู่ดีๆ แก้วพลาสติกขนาดเล็กซึ่งบรรจุสตรอเบอร์รี่อย่างเต็มสตรีมอยู่ในนั้นก็ถูกยื่นมาให้ตรงหน้าโดยแดเนียล ฉันตกใจ…เพราะไม่คิดว่าเขาจะจำได้

 

“ขอบ…”

 

“ขอบใจ -_- เดี๋ยวฉันถือให้ยัยนี่เอง แค่จะเดินก็ไม่มีปัญญาแล้ว อย่าให้ถืออะไรนักเลย” …ฉันไม่รู้ว่าพี่โลแกนเป็นห่วงฉันแต่ทำเป็นเก็กหรืออะไรกันแน่ -_-* หรือถือคติว่าตัวเองเป็นแฟน คนอื่นจะมาข้ามหน้าข้ามตาไม่ได้ ว่างั้น?

 

“แค่นี้ฉันถือเองได้ เอามาเถอะ”

 

ฉันแย่งแก้วพลาสติกมาจากพี่โลแกนแล้วใช้ไม้จิ้มสตรอเบอร์รี่กินอย่างไม่สนใจใคร ฉันหันไปยิ้มให้แดเนียลด้วย…พอเห็นรอยยิ้มตอบกลับของเขา ฉันก็รู้เลยว่าแดเนียลกำลังมีความสุข…เป็นความสุขชั่ววูบที่ไม่ควรจะเกิดขึ้น

 

“นี่แอนน์ เธอเคยกินขนมจีนน้ำเงี้ยวหรือยัง”

 

“น้ำ…อะไรนะ -_-;” เอ่อ…ขอโทษนะ แค่ขนมจีนน้ำยาธรรมดาฉันยังแทบไม่ค่อยได้กินเลย แล้วเมื่อกี้แดเนียลพูดว่าขนมจีนน้ำเงี้ยวเรอะ เกิดมาเพิ่งเคยได้ยินนี่แหละ =_=

 

“ขอร้อง! อย่าบอกนะว่าไม่เคยกิน…โธ่ เอ้าท์จริงๆ เลยแอนนาเบลล์ มานี่มา ฉันจะพาไปกิน” ว่าแล้วแดเนียลก็คว้าข้อมือฉันออกเดินทันที ดูเหมือนเขาจะลืมไปว่าขาฉันเจ็บอยู่ แรงฉุดนั้นทำให้ฉันต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บ แถมฉันยังสะดุดขาตัวเองซะผ้าพันเท้าเกือบหลุดแน่ะ

 

“โอ๊ย! แดนใจเย็นสิ ขาฉันเจ็บอยู่นะ”

 

“เฮ้ย ขอโทษๆ ฉันลืมไป เจ็บมากหรือเปล่า…”

 

น้ำเสียงของแดเนียลชะงักไป ทำไมน่ะเหรอ…เพราะว่าพี่โลแกนก้าวมาตรงกลางระหว่างเรา ผลักไหล่แดเนียลให้ถอยห่างจากฉันด้วยใบหน้านิ่งๆ ก่อนจะทำสิ่งที่ฉันไม่คาดคิดอีกครั้งด้วยการก้มลงพันผ้าพันเท้าให้ฉันใหม่ตรงกลางถนนคนเดินนี่แหละ…ทั้งฉันทั้งแดเนียลถึงกับพูดไม่ออก

 

…เกิดอะไรขึ้นกับพี่โลแกน?

 

“อย่าซนนักได้มั้ย เดี๋ยวก็ขาเดี้ยงเดินไม่ได้จนได้หรอก”

 

“เอ่อ…ขอบคุณค่ะ” …ฉันหลุดคำว่า ‘ค่ะ’ ออกไปได้ไง…ก็ไม่รู้เหมือนกัน

 

“…” พี่โลแกนยักไหล่ ทว่าก็ไม่ได้ตอบอะไร เกิดคำถามหนึ่งขึ้นในหัวฉันเมื่อแดเนียลพยุงฉันเดินต่อ…แค่สถานะเปลี่ยนไป…การกระทำของคนเราจำเป็นต้องเปลี่ยนไปด้วยหรือเปล่านะ

 

หรือเขานิสัยแบบนี้อยู่แล้ว…แต่ที่ผ่านมาฉันไม่รู้จักเขาเลยกันแน่?

 

เราสามคนมาลงเอยที่ร้านขนมจีนเล็กๆ ที่ดูท่าทางว่าจะเปิดมาหลายปีแล้วแห่งหนึ่ง แดเนียลสั่งขนมจีนชื่อแปลกๆ นั่นให้ฉันจานนึงโดยไม่สนใจเสียงฉันที่บอกว่าอิ่มจนแทบกินไม่ไหวแล้ว เขาบอกว่าถ้าเหลือเดี๋ยวเขาจะจัดการเอง =_= ให้ตายเถอะ

 

แล้วดูสิ…จานเบ้อเร่อแน่ะ ใครจะไปกินหมดเนี่ย…สีแปลกๆ แฮะ =_=

 

“มองอะไรล่ะแอนนาเบลล์ กินสิ”

 

“อ่า…กินก็กินจ้ะ” ฉันแค่สงสัยว่าเขาใส่อะไรนิดหน่อยเท่านั้น -_-; ทำไมสีแปลกๆ ดีจัง…ฉันลองใช้ส้อมม้วนเส้นขนมจีนเข้าปากคำหนึ่งก่อน

 

เออ…อร่อยดีแฮะ -O-;

 

“อร่อยล่ะสิทำหน้าอย่างนั้นน่ะ”

 

“ก็…งั้นๆ แหละ” ฉันทำลอยหน้าลอยตาตอบพี่โลแกน โอ๊ยไม่หรอก…อันที่จริงมันอร่อยมากๆ เลยต่างหาก ตลกดีจัง…สีดูเหมือนไม่น่ากินแต่พอชิมเข้าไปแล้วอร่อยแฮะ เป็นขนมจีนที่แปลกดี… “นี่ เขาใส่อะไรบ้างเหรอ”

 

“มีถั่วเน่าปิ้งอ่ะที่รู้ๆ ^^”

 

อุ๊บ…เส้นขนมจีนเกือบจะไหลออกทางจมูก พี่โลแกนว่ายังไงนะ!

 

“ล้อเล่นน่า

 

“พูดจริง -_- ไม่เชื่อถามแดเนียลดูเอ้า” พอเขาว่าอย่างนั้นฉันเลยหันไปมองแดเนียล เขาหัวเราะแหะๆ แล้วพยักหน้า โอ๊ยตาย…เรื่องจริงเหรอเนี่ย! “กินๆ ไปเหอะน่า อย่าเรื่องมากนักเลย ตอนเธอไม่รู้ก็เห็นกินเอร็ดอร่อยดี -_-* คนอดอยากยังมีอีกเยอะ มีโอกาสกินก็ดีแล้ว กินๆ เข้าไป”

 

ฮือ…มันก็จริงอ่ะ ตอนยังไม่รู้ฉันยังกินได้เลย

 

…เอาวะ! คนอื่นกินไม่เห็นตายเลยแอนนาเบลล์!

 

ฉันตัดสินใจดีลีทความทรงจำเรื่องถั่วเน่าทิ้งไปจากเมมโมรี่การ์ดในสมองซะแล้วใส่แต่ความทรงจำเรื่องรสชาติของขนมจีนน้ำเงี้ยวเข้าไปแทน ก่อนลงมือกินมันอย่างจริงจัง ปกติ…ฉันไม่ค่อยชอบกินขนมจีนเลย ฉันว่ากลิ่นเส้นมันเหม็นๆ แต่ว่าคิดๆ ดูแล้ว…ก็ไม่เลวแฮะ

 

“หึ…”

 

เอ๊ะ…พี่โลแกนยิ้มอะไรของเขานะ?

 

…ก็แค่แอนนาเบลล์พยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่แค่นี้ -^- ฉันเรียนจบแล้วนี่นา เชอะ!

 

ไม่นานพวกเราสามคนก็ฟาดขนมจีนกันจนเรียบ เอ่อ…ฉันแอบตกใจตัวเองนิดนึงนะ ปกติฉันไม่ใช่คนกินเยอะขนาดนี้อ่ะ -O-; นี่ขนาดกินข้าวเย็นมาแล้วนะเนี่ย ตายล่ะ…อยู่กับผู้ชายสองคนนี้มีหวังฉันต้องอ้วนเป็นตุ่มแน่ๆ เลย

 

“จะไปไหนต่อดี เธออยากซื้ออะไรมั้ยแอนน์”

 

…แค่เดินฉันยังจะไม่ไหวแล้วแดน =_= ทั้งอิ่ม ทั้งเจ็บขา

 

“นี่ ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมแกจะต้องคอยสนใจแฟนฉันขนาดนั้น -_- ถ้าแกไม่มีคู่หมั้นฉันคงคิดว่าแกอยากจะจีบแอนนาเบลล์แล้ว” พี่โลแกนพูดทีเล่นทีจริง…ฉันรู้หรอกว่าจริงๆ แล้วเขารู้ว่าแดเนียลก็กำลังพยายามเอาชนะใจฉันอยู่จริงๆ

 

เมื่อกี้แดเนียลก็ได้ใจฉันไปตรงที่พาฉันไปกินของอร่อยนั่นแล้วไง

 

“พูดอะไรอย่างนั้นเล่าพี่โลแกน พี่ก็รู้ว่าฉันไม่กล้านอกใจพี่หรอกน่า” ฉันแกล้งหัวเราะคิกคักเข้าไปควงแขนพี่โลแกน ใบหน้าของแดเนียลเจื่อนลงไปถนัดตา…ฉันไม่ได้อยากทำอย่างนี้ แต่เขาบังคับฉันเอง ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่อยากทำลายความสัมพันธ์ของเขากับคนในครอบครัว

 

ยิ่งรัก…ฉันยิ่งไม่อยากทำ

 

แต่ว่า…ทำไมมันต้องเวลานี้ด้วยนะที่…

 

“พี่โลแกน

 

…เมแกนกับสองฝาแฝดบังเอิญมาเจอกับฉันเข้า ยัยเมแกนเห็นฉันควงแขนพี่โลแกนอยู่เลยแกล้งทำเนียนเหมือนไม่เห็น ชนฉันเข้าอย่างจังแล้วกระโดนไปควงเขาแทนจนฉันที่ขาเจ็บอยู่แล้วถึงกับล้มลงไปกับพื้น

 

“แอนน์

 

…แล้วก็เป็นแดเนียลอีกเหมือนเดิมที่รีบพยุงฉันขึ้นจากพื้นได้ก่อนพี่โลแกน ฉันเงยหน้ามองเมแกนที่แกล้งทำเป็นเหมือนตกใจทำอะไรไม่ถูกก่อนลากสายตาไปมองพี่โลแกนบ้าง เอายังไงล่ะ…ต่อหน้าต่อตาขนาดนี้ยังจะหาว่าฉันไม่ชอบหน้าน้องสาวเขาเลยทำเป็นแกล้งยัยนี่อีกมั้ย

 

“ซุ่มซ่ามจัง ขาเจ็บแทนที่จะอยู่บ้าน ออกมาทำไมก็ไม่รู้”

 

“…!” ดูยัยนี่พูดสิ!

 

“เอ่อ…ใจเย็นๆ แอนน์” สองฝาแฝดรีบดึงแขนฉันเอาไว้ ฉันเกือบจะอ้าปากด่ายัยนี่กลางคนอยู่แล้ว

 

…ถ้าไม่ติดว่าพี่โลแกนพูดแทรกขึ้นมาก่อน

 

“ขอโทษแอนนาเบลล์ซะเมแกน”

 

“อะไรนะ!?”

 

ไม่ใช่แค่เมแกนหรอกที่ตกใจ…ทุกคนเองก็เช่นกัน

 

“ขอโทษแอนนาเบลล์ซะ เธอเป็นคนชนแอนน์เขาเองไม่ใช่หรือไง…ต่อให้จะตั้งใจหรืออุบัติเหตุ เธอก็ควรขอโทษเขาอยู่ดี”

 

“แต่ฉันไม่ได้…!”

 

“เมแกน พี่บอกว่าให้ขอโทษแอนนาเบลล์ซะ” พี่โลแกนสั่งเสียงแข็ง ทำเอาเมแกนถึงกับต้องกำหมัดแน่น ฉันเห็นเธอกัดริมฝีปากแน่นอย่างเจ็บใจ ก่อนจะทำสะบัดสะบิ้งใส่พี่ชายตัวเองแล้วหันมาบอกฉันอย่างไม่เต็มใจว่า

 

“ขอโทษ

 

…หลังจากนั้นก็เดินกระฟัดกระเฟียดหายไปเลย

 

“เชื่อเขาเลย -_- จะอยู่อย่างสงบสุขสักวันไม่ได้หรือไงนะ” พ่อตัวต้นเหตุที่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตัวเองนั่นแหละที่ทำให้ชีวิตฉันไม่สงบสุขถอนหายใจ ก่อนจะเป็นฝ่ายเข้ามาขอพยุงฉันเอง…ด้วยความที่มีคำว่า ‘แฟน’ ค้ำคอเขาอยู่ แดเนียลจึงต้องยอมอย่างเสียไม่ได้ “เดินไหวมั้ย?”

 

“หวะ…ไหวอยู่”

 

“เธอนี่มันสมควรจะเจ็บตัวจริงๆ เล๊ย ขาเจ็บก็ยังจะทำเก่งออกมาให้ได้ เจ็บหนักกว่าเดิมขึ้นมาแล้วมันคุ้มมั้ย กลับบ้านเถอะไป” พี่โลแกนดุเสร็จก็จะดึงแขนฉันกลับบ้านให้ได้ ฉันยังไม่อยากกลับนี่ ยังไม่ได้ดูอะไรเลย! แต่โอ๊ย…ฉันเจ็บขาแทบจะเดินไม่ได้อยู่แล้ว T^T

 

“โอ๊ย! พี่โลแกน ขาฉันเจ็บอยู่นะ ฉันจะเดินไม่ไหวอยู่แล้ว

 

“วุ่นวายจริงๆ เลยแอนนาเบลล์! ตกลงฉันพาเธอมาที่นี่ทำไมเนี่ย

 

ฉันเกือบจะด่าพี่โลแกนอยู่แล้ว…ถ้าเขาไม่ได้ทำเสียงเหมือนรำคาญ แต่กลับย่อตัวลงเพื่อให้ฉัน ตายละ…ฉันไม่อยากจะคิดเลยนะว่าเขาจะให้ฉัน…ขี่หลังเขาน่ะ!

 

“คือ…” บ้าเอ๊ย…ฉันพูดไม่เป็นแล้วมั้ง!

 

“เร็วๆ! อย่าทำตัวให้ฉันเหนื่อยใจนัก กลับบ้านได้แล้ว

 

“นี่! ที่ฉันเจ็บขานี่มันเป็นเพราะอุบัติเหตุไม่ใช่เหรอ พี่จะมาว่าฉันเอา…!”

 

“ถ้าไม่ขี่หลังฉันซะที เดี๋ยวฉันจะอุ้มเธอกลับไปทุ่มที่รถต่อหน้าคนเป็นร้อยๆ ตอนนี้เลยแอนนาเบลล์”

 

อะ…ไอ้บ้า -O-; แล้วขี่หลังกับอุ้มคนมันมองน้อยกว่ากันนักหรือไงล่ะ!

 

“คำสั่งข้อที่ห้าของเธอ…รีบๆ ขี่หลังแฟนเธอซะที ก่อนที่ขาเธอมันจะเดี้ยงเดินไม่ได้จริงๆ”

 

…เล่นอย่างนี้กันเลยเหรอ พระเจ้า…ฉันกัดริมฝีปากแน่นอยู่นะ ฉันไม่ชอบใจเขาอ่ะ แต่ประโยคนั้น…มันทำให้ฉันต้องยิ้มในแบบที่ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม

 

“เฮอะ! ถ้ากลัวว่าจะไม่มีคนทำงานให้ก็บอกมาตรงๆ เหอะน่า

 

ไม่ใช่หรอก…สิ่งที่ฉันอยากพูดประชดเขาน่ะ มันเป็นประโยคนี้ต่างหาก…

 

…ถ้าเป็นห่วงก็บอกมาตรงๆ เหอะน่า!

 

 

 

 

 


Innocence Crush – Paramore ft. Avril Lavigne




 

Shot of the Chapter :: “…ถ้าเป็นห่วงก็บอกมาตรงๆ เหอะน่า

Annabelle.





FERNNIZ TALK 

แต่งๆ ลบๆ ตั้งหลายรอบแน่ะครึ่งหลัง =_=; เกิดอะไรกับเฟิร์น ฮ่าๆ…ย้ำว่าไม่ได้ทิ้งเรื่องนี้นะคะ แค่ไปตจว.มาเท่านั้น จะสังเกตได้ว่าเฟิร์นไม่ได้อัพนิยายหลายเรื่องเลย เพิ่งจะมาเริ่มอัพวันนี้เอง ช่วงนี้จะเริ่มยุ่งๆ แล้วค่ะ เพราะว่าจะเปิดคอร์สภาษาเยอรมันพรุ่งนี้แล้วด้วย (เฟิร์นวันอังคารกับพฤหัส หกโมงเย็นถึงทุ่มครึ่ง) จะเสียเวลาเดินทางหลายชม.มาก ต้องออกจากบ้านประมาณ 4 โมงครึ่ง กว่าจถึงบ้านก็เกือบๆ สามทุ่ม เพราะค่อนข้างไกลมาก อาจจะอัพนิยายช้าลงเพราะเฟิร์นอยากปิดเรื่อง SOULMATE ก่อนเปิดเทอม (18 พ.ค.) ถ้าเป็นไปได้น่ะนะ ขออภัยในความไม่สะดวกมา ณ ที่นี้ค่ะ J

พีเอสซึ ; ที่เม้นท์ๆ อะไรไว้แล้วเฟิร์นไม่ตอบหาใช่เฟิร์นหยิ่งไม่เน้อ =_= เฟิร์นอ่านทุกคอมเม้นท์ค่ะ แต่ที่ไม่ได้ตอบส่วนใหญ่เป็นเพราะว่าลืม เพราะเม้นท์ตกบ่อย และกินเวลาหลายวันกว่าจะอัพ พอจะตอบก็ลืมแล้ว แนะนำให้ไปถามในไอดี หรือไม่ก็แฟนเพจจะชัวร์เรื่องคำตอบมากกว่านะคะ J


nu eng


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
PERFECT MATE' [✿] คุณครับ...อย่าร้ายนักเดี๋ยวผมก็รักซะหรอก! ตอนที่ 6 : PERFECT MATE' [✿] Chapter five , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4810 , โพส : 83 , Rating : 100% / 4 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4
# 83 : ความคิดเห็นที่ 984
โลแกนเริ่มชอบแอนน์แน่เลย ><
น่ารักๆๆๆ
PS.   ฟาเรลล่า มนตราแห่งอาณาจักร http://writer.dek-d.com/fate14498/writer/view.php?id=693168
Name : fate heria ^o^ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ fate heria ^o^ [ IP : 202.122.130.31 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 ตุลาคม 2555 / 15:02
# 82 : ความคิดเห็นที่ 911
เพลงเพราะมากๆๆเลย โลแกนนี่ดูไม่เป็นพระเอกโง่อ่ะ น่ารักๆ ><
PS.  พูดน้อย ต่อยหนักฮะ
Name : 23Secret < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 23Secret [ IP : 31.44.229.7 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กรกฎาคม 2554 / 01:09
# 81 : ความคิดเห็นที่ 675
โด่ววว เป็นห่วงก็บอก -.-
PS.  รักมินโฮ หลงคีย์กุญ นอนกอดเห็ด ชอบกินเป็ด ขยี้เต้าหู้♥ [เด็กฉายแสง★] คลั่งแทจุน&ฮารา ;}
Name : Bunny Boy☺ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Bunny Boy☺ [ IP : 125.26.88.134 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤษภาคม 2554 / 00:18
# 80 : ความคิดเห็นที่ 623

คิกๆ เหมือนพี่โลแกนหึงเลยน้า 
Name : yingice < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yingice [ IP : 118.172.93.209 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 พฤษภาคม 2554 / 15:46
# 79 : ความคิดเห็นที่ 617
ช่ายยย.. เป็นห่วงบอกมาตรงๆ
5555555555
PS.   สาย ตาจับจ้องที่ดวงดาว และเท้ายังคงติดดิน
Name : ☀Relax☀ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ☀Relax☀ [ IP : 125.25.31.188 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 พฤษภาคม 2554 / 14:33
# 78 : ความคิดเห็นที่ 578
 ปากไม่ตรงกับใจ ทั้งสองคนเลย
Name : gam101 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ gam101 [ IP : 125.25.92.229 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤษภาคม 2554 / 16:10
# 77 : ความคิดเห็นที่ 566

ซึนเดเระทั้งคู่ :)


PS.  imagine important than knowledge
Name : Oilliie < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Oilliie [ IP : 118.173.85.157 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤษภาคม 2554 / 00:35
# 76 : ความคิดเห็นที่ 564
พี่โลแกนเป้นห่วงก็พูดตรง ๆ สิค้ะ 555
PS.  Why i Love u ?
Name : Just Love >.< < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Just Love >.< [ IP : 118.173.210.176 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 เมษายน 2554 / 18:01
# 75 : ความคิดเห็นที่ 563
ปากไม่ตรงกะใจ ทั้งสองคนเลย ฮ่า ฮ่าา
PS.  "To LOVE is to GIVE." ~*
Name : แฮปปี้5 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ แฮปปี้5 [ IP : 223.205.235.153 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 เมษายน 2554 / 17:36
# 74 : ความคิดเห็นที่ 560
นั่นสิ ถ้าพี่โลแกนเป็นห่วงก็พูดมาตรงๆเลยสิ
PS.  ความรักไม่อาจเปรียบได้กับการตบมือหรอก ตบมือข้างเดียวมันไม่เจ็บ แต่รักข้างเดียวมันเจ็บ
Name : NongPloy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ NongPloy [ IP : 14.207.102.150 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 เมษายน 2554 / 14:09
# 73 : ความคิดเห็นที่ 559
ทำมั้ยเมแกนเฟคเก่งจังค่ะ??? 555555555
Name : PAIRPAIR KYOYA < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PAIRPAIR KYOYA [ IP : 124.121.20.87 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 เมษายน 2554 / 12:44
# 72 : ความคิดเห็นที่ 555
ช่ายๆ

ถ้าเป็นห่วงก็พูดออกมาตรงๆซิ
Name : LoveOwodog < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ LoveOwodog [ IP : 124.120.193.117 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 เมษายน 2554 / 16:48
# 71 : ความคิดเห็นที่ 554

น่ารักกกก


PS.  ~มีความสุขจริงจริ๊ง~
Name : สตรอว์เบอร์รี่ซันเดย์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สตรอว์เบอร์รี่ซันเดย์ [ IP : 49.49.79.84 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 เมษายน 2554 / 00:45
# 70 : ความคิดเห็นที่ 553
 น่ารักมากๆ
Name : ni_il < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ni_il [ IP : 113.165.72.239 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 เมษายน 2554 / 21:14
# 69 : ความคิดเห็นที่ 552
น่ารักกกกก
Name : V.Devil < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ V.Devil [ IP : 180.183.211.3 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 เมษายน 2554 / 19:48
# 68 : ความคิดเห็นที่ 551
อ๊าย น่ารัก
โลแกนน่ารักน่าเลิฟมากจ้า
Name : Ducky© < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Ducky© [ IP : 183.89.235.8 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 เมษายน 2554 / 17:12
# 67 : ความคิดเห็นที่ 550
เรื่องนี่ น่ารักมากก จะรออัพนะคะ
Name : yuio [ IP : 182.52.20.211 ]

วันที่: 28 เมษายน 2554 / 12:01
# 66 : ความคิดเห็นที่ 549
ว๊าวๆ น่ารักกันจัง

PS.  ถ้าป้าส้มไม่รักกันจริงไม่มาเม้นท์นะค่ะเนี่ย
Name : minny2009 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ minny2009 [ IP : 223.207.84.60 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 เมษายน 2554 / 09:52
# 65 : ความคิดเห็นที่ 548
อ๊ายย ชอบคู่นี้ น่ารักดีอ่ะ ฮ่าๆ

PS.  ฝากนิยายด้วค่า~ ::Crazy Love::เกมส์รักอลวนหัวใจ http://writer.dek-d.com/l3-LacK_SnoW/writer/view.php?id=4749279
Name : l3L@ck_Snow < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ l3L@ck_Snow [ IP : 182.53.141.73 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 เมษายน 2554 / 21:38
# 64 : ความคิดเห็นที่ 547
โลแกนน่ารักกก
Name : PrAew >> ReNaillE < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PrAew >> ReNaillE [ IP : 182.53.185.88 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 เมษายน 2554 / 21:16
# 63 : ความคิดเห็นที่ 546
                       โลแกนเริ่มหึง 5555
Name : เด็กหญิงน้ำแข็งใส < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เด็กหญิงน้ำแข็งใส [ IP : 125.26.36.162 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 เมษายน 2554 / 20:44
# 62 : ความคิดเห็นที่ 545
อัพด่วน ๆ คร้า ^^

"ถ้าเป็นห่วง ก็บอกมาตรง ๆ เหอะ"

ชอบอ่ะ ^^
Name : ^^ฟู่ฝ้าย^^ < My.iD > [ IP : 125.24.187.173 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 เมษายน 2554 / 20:25
# 61 : ความคิดเห็นที่ 544
อัพๆๆๆๆค้าไรเตอร์~!!!
Name : Belle [ IP : 182.52.114.103 ]

วันที่: 26 เมษายน 2554 / 20:10
# 60 : ความคิดเห็นที่ 543
อ้ากกก   หวานซะ

PS.  เข้ามาอ่านนิยายที่อีฟแต่งกันเยอะๆนะคะ นามปากกา Oop!Aif
Name : Oop!Aif < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Oop!Aif [ IP : 125.25.171.161 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 เมษายน 2554 / 18:35
# 59 : ความคิดเห็นที่ 542
 รักโลแกน ><
Name : เสียงดนตรีของบ่ายสอง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เสียงดนตรีของบ่ายสอง [ IP : 49.48.239.105 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 เมษายน 2554 / 17:37
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android