คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

PERFECT MATE' [✿] คุณครับ...อย่าร้ายนักเดี๋ยวผมก็รักซะหรอก!

ตอนที่ 10 : PERFECT MATE' [✿] Chapter nine


     อัพเดท 23 ก.ค. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักหวานแหวว
Tags: ฮอต, ร้อนแรง, ร้าย, แรง, เลว, โกหก, mate
ผู้แต่ง : FernniZ ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ FernniZ
My.iD: https://my.dek-d.com/fernniz
< Review/Vote > Rating : 100% [ 13 mem(s) ]
This month views : 6 Overall : 65,809
1,006 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 343 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
PERFECT MATE' [✿] คุณครับ...อย่าร้ายนักเดี๋ยวผมก็รักซะหรอก! ตอนที่ 10 : PERFECT MATE' [✿] Chapter nine , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4172 , โพส : 58 , Rating : 93% / 9 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


            




9

Nobody needs to know what the hell we’re doing

ไม่จำเป็นต้องรู้ตัวว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ก็ไม่เห็นเป็นไร

 

“ไปไกลๆ หน่อยได้มั้ย ฉันร้อนนะพี่โลแกน T^T” โอ๊ย...ฉันไม่รู้ว่าตัวเองคิดถูกหรือคิดผิดกันแน่กับเรื่องบ้าๆ ที่ทำลงไปกับเขาที่น้ำตกนั่นเมื่ออาทิตย์ก่อน เพราะอะไรๆ มันก็เริ่มต้นเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยตั้งแต่คราวนั้น

 

ฉันไม่กล้านอนร่วมเต้นท์กับเขาในคืนนั้นด้วย เลยไล่พี่คาเรนไปนอนกับพี่โลแกนแล้วตัวเองขอไปนอนกับไอรีนแทน เบียดเบียนชาวบ้านเค้าอีกแต่จะให้ทำไงได้…ใครจะกล้านอนร่วมเต้นท์สองต่อสองกับคนที่ตัวเองเพิ่งจูบมาด้วยล่ะ ยิ่งโดยเฉพาะในตอนที่ฉันยังไม่แน่ใจความรู้สึกของตัวเองอีก…เฮ้อ!

 

พอเราเที่ยวจนพอและกลับมาบ้านเมื่อไม่กี่วันก่อน ฉันก็ขอย้ายกลับไปนอนที่ห้องเดิม น่าแปลกที่พี่โลแกนยอมว่าง่ายราวกับไปกินยาผิดขวดมางั้นแหละ ลึกๆ ฉันก็รู้นะว่าเขาเข้าใจดีว่าทำไม อย่างน้อยหมอนี่ก็มีความเป็นสุภาพบุรุษมากพอ…อะไรๆ มันเปลี่ยนไปแล้ว

 

แต่ดูนี่สิ…ฉันตระหนักได้ว่าตัวเองต้องการพี่โลแกนคนเดิมกลับมาทะเลาะด้วยอย่างรุนแรงก็ตั้งแต่กลับมานี่แหละ เดี๋ยวนี้พี่โลแกนเป็นโรคประสาทไปแล้ว ชอบมาเกาะติดฉันแจ อ้อนจะเอานู่นเอานี่ แงๆ ฉันไม่รู้แล้วจริงๆ ว่าเราเป็นอะไรกันแน่ และไม่รู้ด้วยว่าตัวเองรู้สึกยังไงกับพี่โลแกนเพราะว่าจนทุกวันนี้ฉันก็ยังปฎิเสธได้ไม่เต็มปากเต็มคำว่าไม่หวั่นไหวและไม่ได้คิดอะไรกับแดเนียลเลย

 

…แต่รู้ใช่มั้ยว่ามีครั้งแรกมันก็ย่อมต้องมีครั้งที่สอง ฉันกับพี่โลแกน...เราไม่ได้จูบกันแค่ที่น้ำตกแล้วปล่อยให้มันจบลงอยู่แค่ครั้งนั้นหรอกนะ อะไรๆ ที่เคยทำมาก่อน...คุณคิดว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีกหรือไง

 

ฉันไม่ได้อยากเป็นผู้หญิงแบบนี้นะ…แต่ก็ไม่เคยห้ามพี่โลแกนได้เลยสักครั้ง

 

“ก็ตัวเธอนุ่มนิ่มดี ไม่อยากให้แตะก็ไปไกลๆ ดิ -O-“

 

ไอ้คนบ้า…แล้วพอฉันเดินหนีจะตามมาทำไมยะ! T^T แงๆ เห็นมั้ยว่าไอ้พี่โลแกนมันเปลี่ยนไปขนาดไหน ไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะว่าเห็นกวนประสาทอย่างนี้เอาเข้าจริงๆ จะชีกอได้ขนาด ฉันไม่เคยกลัวพี่โลแกนมาก่อน แต่เดี๋ยวนี้บางครั้งฉันก็เริ่มกลัวเขาจริงๆ

 

“มันน่ารำคาญนะ มาเกาะแกะมากๆ เดี๋ยวฉันก็หนีเที่ยวซะเลย”

 

“ลองดิ จับได้แล้วจะหนาว”

 

ฉันรำคาญเขาจัง T^T ขู่แล้วทำไมต้องมาหอมแก้มด้วยวะ! เกลียดนักที่ไม่รู้ว่าจะเอาคำไหนมาจำกัดความของความสัมพันธ์ของเราในตอนนี้กันแน่ แต่ยังไงฉันก็เป็นผู้หญิงและมั่นใจว่าถ้ามันยังเป็นแบบนี้ต่อไป…ผลที่ลงเอยคงไม่พ้นฉันหลงรักเขาจริงๆ ในสักวันหนึ่ง

 

“ไปไกลๆ สักทีเถอะ จะดูหนังเข้าใจมั้ยเนี่ยฮะ” ฉันทำเป็นเข้มไล่ก็แล้วนะ แต่สะทกสะท้านที่ไหนล่ะ

 

“อะไรวะ คนเพิ่งกลับจากไปทานข้าวกับลูกค้ามาแท้ๆ เธอควรจะสนใจแฟนเธอดิ L”

 

“ก็แค่แฟนแต่ในนาม แฟนปลอมๆ” ฉันละสายตาจากหน้าจอโทรทัศน์มาจ้องหน้าพี่โลแกนสายตาเรียบเฉย ฉันอาจจะหวั่นไหวกับเขา แต่อย่าลืมสิว่าเราไม่ใช่แฟนกันจริงๆ

 

“อยากเป็นแฟนจริงๆ?”

 

เฮ้อ...ผู้ชายนี่เข้าใจอะไรยากจัง!

 

ฉันหันไปกดรีโมตปิดโทรทัศน์แล้วลุกขึ้นเดินหนีเขา ในขณะที่พี่โลแกนก็ดูจะงงสุดขีด ช่างเถอะ…ต้องให้พูดด้วยเหรอว่าฉันต้องการอะไร มันไม่ใช่คำขอเป็นแฟนสักหน่อยที่ฉันต้องการ ไม่ใช่สักหน่อย…เพียงแต่เขาก็รู้ว่าความสัมพันธ์ของเรามันไม่เหมือนเดิมแล้ว และเขาก็ยังทำตัวเหมือนเดิมคือไม่พูดอะไรอยู่อย่างนั้น

 

…ฉันแค่ต้องการให้พี่โลแกนพูดอะไรออกมาบ้าง

 

มันไม่แฟร์ใช่มั้ยที่ฉันต้องการให้เขาพูดก่อน ยอมรับก็ได้ว่าฉันเองก็ปากแข็งและหัวดื้อ ไม่รู้ว่าทำไมแต่ฉันอยากให้พี่โลแกนพูดสักคำถึงแม้ว่าตัวเองจะยังไม่ยอมพูดอะไรอยู่อย่างนี้ หรืออาจจะไม่เลิกหวั่นไหวกับแดเนียล ใช่…มันไม่แฟร์สำหรับเขา แต่พี่โลแกนเป็นผู้ชายนี่นา L

 

“นี่แอนน์ครับ…เป็นอะไรไปอีกล่ะ”

 

คิดเหรอว่าเสียงหวานๆ ของเขาจะง้อฉันได้ง่ายๆ ขนาดนั้น บางครั้งมันก็แลดูเป็นเรื่องงี่เง่าของคนสองคนดีนะ…ไม่รู้ว่าทำไมคนเราถึงไม่ยอมพูดกันตรงๆ แต่ก็ไม่รู้ล่ะ…บอกแล้วไงว่าฉันมันหัวดื้อ

 

“ไม่เป็น แต่ง่วงจะไปนอนแล้ว”

 

พูดจบฉันก็เดินขึ้นบันไดเลยโดยไม่สนใจเสียงของพี่โลแกนที่เรียกอยู่ข้างล่าง…ก็นั่นแหละเขาน่ะ เคยตามมาง้อด้วยซะที่ไหน ฉันอ่านใจเขาไม่ออก บางครั้งพี่โลแกนก็ดูแคร์ แต่บางครั้งก็ไม่ ฉันคิดคนเดียวไม่ไหว…อะไรๆ มันน่าปวดหัวจริงๆ

 

ไหนจะเรื่องแดเนียลอีกล่ะ…ฉันแปลกใจเหลือเกินที่เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น คุยกับฉันปกติ ทำทุกอย่างเพื่อพยายามให้ฉันใจอ่อนเหมือนปกติราวกับไม่สนใจเลยว่าพี่โลแกนจะตั้งตัวเป็นศัตรูกับเขาแล้วหรือเปล่า แต่ที่แย่…คือเขารู้จักฉันดีจนรู้วิธีทำให้ฉันพอใจได้ไม่ยากเลย

 

นั่นก็อีกหนึ่งเหตุผลที่ฉันไม่อยากยุ่งวุ่นวายกับพี่โลแกนมาก…เพราะฉันไม่รู้เลยว่าแท้จริงแล้วผู้ชายคนไหนกันแน่ที่ตัวเองต้องการ คนไหนกันแน่…ที่มีอิทธิพลต่อฉันมากกว่ากัน

 

“ว่ายังไงล่ะแม่นางวันทองสองใจ”

 

เมแกน…เฮ้อ ฉันไม่อยากเจอหน้าแม่นี่จริงๆ มาดักรอถึงหน้าห้องเลยเหรอเนี่ย

 

“ไม่ว่าไงทั้งนั้นแหละ ถอยที ฉันจะเข้าห้อง” ฉันขี้เกียจจะเสวนากับผู้หญิงคนนี้ รู้ดีว่าพูดอะไรไปก็คงไม่เข้าหูเธอไปซะหมด ยอมรับว่าสองใจ แต่อย่างน้อยฉันก็ไม่คิดอกุศลจะคอยเล่นงานผู้หญิงที่เป็นคู่แข่งของตัวเองเหมือนอย่างเธอ

 

เมแกนยอมถอยอย่างไม่น่าเชื่อ แต่พอฉันเปิดประตูเข้าห้องเท่านั้นแหละ แม่คุณก็ตามเข้ามาด้วยแล้วกดล็อคเลย…โอเค ช่วงนี้พี่โลแกนกับแดเนียลสลับกันตัวติดกับฉันจนเธอไม่มีโอกาสได้เล่นงานสินะ

 

“เธอนี่น่าไม่อายเอาซะเลยนะ รู้ทั้งรู้ว่าแดเนียลมีคู่หมั้นอยู่แล้ว และฉันว่าฉันก็บอกเธอไปมากพอแล้วนะว่าพี่โลแกนน่ะของฉัน

 

“เรื่องแดเนียล…เธอไม่รู้อะไรน่ะเงียบไปดีกว่า ส่วนเรื่องของพี่โลแกน…เขาไม่เคยบอกฉันนะว่าเขามีเจ้าของแล้ว” หรือถ้ามี ฉันก็แน่ใจว่าคงไม่ใช่ชื่อเมแกนแน่ๆ

 

“เขาเป็นของฉันมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เธอนั่นแหละที่ไม่เคยรู้อะไรเลย

 

“โทษนะ…แต่เธอคิดว่าพี่ชายเธอจะรับได้เหรอถ้าสักวันเธอไปบอกเขาว่าเธอรักเขาในแบบคนรักน่ะ” ฉันหัวเราะหึ กอดอกและพิงตัวกับตู้เสื้อผ้าแบบบิลด์อินของห้อง “ฉันว่าเธอเอาเวลาที่มาระรานฉันไปคิดหาวิธีที่จะทำให้เขาไม่ตีตัวออกห่างจากเธอถ้าเกิดรู้ความจริงขึ้นมาในสักวันนึงจะดีกว่านะ เตือนด้วยความหวังดี”

 

“ทำไม เธอจะบอกพี่โลแกนหรือไง

 

“มันก็ไม่แน่…ถ้าฉันรำคาญเธอมากๆ เข้าล่ะก็นะ”

 

“หึ เขาคงจะเชื่อเธอหรอก

 

“เชื่อไม่เชื่อก็ไม่รู้ แต่จะบอกให้นะว่าพี่ชายเธอเองก็กำลังระแวงเธออยู่เหมือนกัน และอย่างน้อย…” ฉันเลิกกอดอก ชูมือถือ iPhone ที่เพิ่งใช้นิ้วทัชหยุดการบันทึกเสียงขึ้นมากดเล่นคลิปเสียงที่บันทึกเอาไว้เมื่อไม่กี่วินาทีก่อน ถ้าคุณเห็นสีหน้าที่ซีดเผือดของเมแกนในตอนนี้…เชื่อสิว่าคุณจะอยากยิ้มเยาะเธอเหมือนกับฉัน เหอะ! “ฝันไปเถอะว่าฉันจะยอมเธออยู่ฝ่ายเดียวเมแกน กรุณาออกไปจากห้องของฉันและเลิกตามรังควานฉันซะที ไม่อย่างนั้น…รู้นะว่าฉันจะทำอะไรกับคลิปเสียงนี่ ^^”

 

“เธอ…!”

 

“ประตูอยู่ด้านหลังเธอ…เชิญ” ฉันยิ้มหวานและผายมือเชิญเมแกนออกจากห้องอย่างใจดี สีหน้าแมแกนดูก็รู้ว่าอยากกรี๊ดสุดชีวิตแล้ว แต่ในเมื่อฉันเป็นฝ่ายที่ถือไพ่เหนือกว่า เธอจะทำอะไรฉันได้ล่ะจริงมั้ย

 

“ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ แอนนาเบลล์

 

“อ้อ…ล็อคประตูให้ฉันด้วยก็ดีนะเมแกน J”

 

ปึง!

 

…อ๊ะ สงสัยจะบอกไม่ทันซะแล้วแฮะ -_- ช่างเถอะ

 

เฮ้อ…ฉันวาง iPhone ไว้ที่โต๊ะเขียนงานแล้วมองไปรอบๆ ห้องอย่างนึกสงสัยว่าตกลงแล้วตัวฉันเองมาทำอะไรที่นี่กันแน่ ฉันคงจะไม่ยอมมาแน่ถ้าหากรู้ว่าจะต้องมาเจอเรื่องวุนวายขนาดนี้ แต่คิดอีกที…มันก็น่าเสียดายนะ ถ้าไม่มา…ฉันก็คงไมได้พบเจอกับพี่โลแกนในอีกมุม…ที่ไม่เคยรู้จักอย่างวันนี้

 

ฉันมองนาฬิกาดิจตอลที่หัวเตียงหลังจากที่นั่งไม่รู้จะทำอะไรอยู่กว่ายี่สิบนาที…สองทุ่มกว่าแล้ว ความคิดในหัวฉันมันไม่นิ่งเลยแฮะ…มันคงจะดีถ้าได้ออกไปนั่งมองดูดาวเงียบๆ อยู่คนเดียวที่ระเบียงห้อง ต่างจังหวัดน่ะไม่เหมือนกรุงเทพฯ แสงในตอนกลางคืนที่เมืองหลวงดึงดูดใจฉันก็จริง แต่แสงดาวจากธรรมชาติ…งดงามกว่าเยอะ

 

ครืด…

 

“อ๊ะ…” เลื่อนประตูกระจกเปิดมาก็เซอร์ไพรส์เลยแฮะ คุณรู้ใช่มั้ยล่ะว่าห้องของฉันน่ะถูกขนาบข้างด้วยห้องของพี่โลแกนและเมแกน แล้วก็นั่นแหละ…ไม่ใช่ว่ามีใครบ้าปีนระเบียงมาหาฉันหรอกนะ เพียงแต่ฉันแค่เพิ่งเห็นว่าร่างสูงของพี่โลแกนก็ยืนอยู่ที่ระเบียงเหมือนกัน…เพียงแต่เอาหันหลังพิงระเบียงและหันหน้ามาทางห้องของฉันราวกับจะรู้งั้นแหละว่าฉันจะเปิดประตูออกไป “ทำไม…?”

 

“แค่คิดว่าเธอน่าจะออกมา ก็เลยมายืนรออยู่นี่ไง”

 

“…” แล้วทำไมเขาถึงไม่เคาะเรียกล่ะ ฉันใช้เวลานั่งอยู่เฉยๆ ในห้องกี่สิบนาที เขาออกมายืนรอกี่นาทีแล้ว? “แล้วรอทำไม”

 

ฉันกระโดดขึ้นไปนั่งบนระเบียงฝั่งที่ติดกับห้องของพี่โลแกนโดยหันหลังให้เขาด้วย พี่โลแกนไม่เหมือนแดเนียลที่ตรงนี้…เขาไม่เคยมายุ่งวุ่นวายกับฉันหรือโวยวายจะเอาคำตอบให้ได้นทันทีว่าฉันเป็นอะไรไปในเวลาที่ฉันหงุดหงิด เพียงแต่…เขาจะอดทนรอแล้วก็รอจนกว่าฉันจะอารมณ์เย็นลงไปเอง

 

“ก็แล้วเธอไม่พอใจพี่ตรงไหนล่ะ”

 

ฉันรู้ว่าจริงๆ แล้วเขาเป็นคนใจร้อน แต่พอถึงเรื่องของฉันกลับใจเย็นได้อย่างไม่น่าเชื่อ…ร่างสูงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะปีนขึ้นมานั่งบนระเบียงกับฉันบ้าง เขาทิ้งหัวหนักๆ ลงมาพิงกับไหล่ฉัน ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าสองคนนั้นหันหลังชนกันโดยที่ยังคุยกันอยู่นั่นแหละ

 

“เปล่า…มันก็ไม่เชิงไม่พอใจ ฉันแค่สับสนนิดหน่อย”

 

“เรื่องพี่กับแดเนียลน่ะเหรอ”

 

“…”

 

“ไม่เห็นมีอะไรต้องสับสนนี่จริงมั้ย พี่คุยกับมันแล้ว…ใช้ความแฟร์ไง อย่างที่มันบอกว่าความยุติธรรมทุกอย่างขึ้นอยู่กับเธอ” พี่โลแกนแค่นหัวเราะเหมือนไม่ได้คิดอะไรมาก…แต่มือน่ะคว้ามือฉันไปกุมซะแน่นเชียว

 

“พี่รู้ตัวมั้ยว่าพี่กำลังบอกฉันว่ากำลังแข่งกับแดเนียลจีบฉันอยู่นะ”

 

“แล้วมันไม่ใช่ความจริงหรือไง…”

 

“…”

 

“เธอไม่ได้โง่นะแอนนาเบลล์ พี่รู้ว่าเธอดูออก...ไม่พูดก็ไม่ได้แปลว่าไม่ได้คิดนี่”

 

“ฉัน…ฉันไม่รู้ ฉันคิดคนเดียวไม่ไหวโอเคมั้ย เรารู้จักกันมานาน พี่ไม่เคยเป็นแบบนี้ ฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่าพี่อาจจะ…คิดอะไรกับฉัน”

 

“แล้วคิดว่าถึงเวลาที่ควรจะรู้ได้หรือยังล่ะ…ว่าพี่คิด” พี่โลแกนบีบมือของฉันแน่น ฉันพิงหัวกับไหล่ของเขาบ้าง...มันไม่ใช่คำว่าชอบหรืออะไรทั้งนั้น แต่รู้มั้ยว่านั่นแหละ...สิ่งเล็กๆ ที่ฉันอยากได้ยินจากพี่โลแกน แล้วตอนนี้มันก็ทำให้ความคิดในหัวที่ซุกซนของฉันเริ่มสงบช้าๆ อย่างเหลือเชื่อ อย่างน้อยเขาก็เพิ่มความมั่นใจให้ฉันได้อย่างหนึ่งแล้ว แต่...

 

“แต่พี่ก็รู้ว่าฉันหวั่นไหวกับพี่แต่ก็หวั่นไหวกับแดนด้วย แล้วพี่จะให้ฉันทำยังไง…ฉันไม่อยากทำร้ายใครทั้งนั้นนะพี่โลแกน…”

 

“มันเป็นเรื่องปกติของความรักที่จะต้องมีการแข่งขัน…เจ้าแม่เกม CHECKMATE อย่างเธอน่ารู้ดีนะ” พี่โลแกนปล่อยมือของฉันเพื่อเลื่อนมันขึ้นมารั้งใบหน้าของฉันให้หันไปสบตาด้วย ฉันรู้สึกสงบลงและตอบตัวเองไม่ได้ว่าทำไม ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนฉันไม่เคยใส่ใจว่าจะทำให้ใครเสียใจอย่างไร ฉันเคยทำให้แดเนียลเสียใจมาครั้งหนึ่งแล้ว…แต่พอถึงพี่โลแกนและกลับมาที่แดเนียลอีกครั้งพร้อมๆ ฉันก็คิดว่าฉันทำไมได้

 

…ไม่ว่าจะด้วยความที่รู้จักกันมาก่อนหรืออะไรก็ตาม สักวันฉันก็ต้องเลือกสักคน

 

แต่แดเนียล…เขามีคู่หมั้นแล้ว และฉันไม่ปรารถนาจะแย่งของของใครทั้งนั้น ผู้หญิงคนนั้นไม่ผิดอะไรด้วย ไม่ว่าเขาจะเป็นฝ่ายขอร้องฉันเองหรือเพราะโดนบังคับมาก็ตาม

 

“ให้เวลาฉันหน่อยนะพี่โลแกน…ขอโทษค่ะที่ต้องบอกว่าฉันยังตัดแดเนียลไม่ขาดจริงๆ แต่ฉันจะไม่เลือกเขานะ…สัญญา” ฉันตอกย้ำคำสัญญาและความรู้สึกของตัวเองด้วยการยกใบหน้าขึ้นสัมผัสริมฝีปากของพี่โลแกนช้าๆ…เขาเกลี่ยใบหน้าฉันด้วยปลายนิ้วและจูบตอบอย่างอ่อนโยน สัมผัสของพี่โลแกนสร้างความอบอุ่นให้ก่อตัวขึ้นในหัวใจฉัน มันเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกมากมายที่ฉันรู้สึกถึงได้ของเขา

 

…แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าตรงไหนที่มันขาดหายไปกันแน่…

 

  

 

 















3.35 P.M.

 

“แหม ไม่อยากจะเชื่อเลยนะว่าพี่โลแกนจะมีมุมแบบนั้นด้วย” เพื่อนสาวตัวร้ายของฉันพยักหน้าหงึกหงักอย่างชอบอกชอบใจใหญ่หลังจากที่ฉันเล่าให้เธอฟังว่าพี่โลแกนเปลี่ยนไปยังไงบ้างตั้งแต่เรากลับมาจากทริปแม่ฮ่องสอนคราวนั้น

 

“ไม่น่าดีใจเท่าไหร่หรอกนะ” ฉันบู้ปาก

 

“เอ๊ะ แล้วแบบนี้ยัยเมแกนไม่แว้งกัดแกแย่เหรอ”

 

“จะเหรอเหลือ” ฉันถอนหายใจ “เอาเหอะ เรื่องนั้นน่ะฉันรับมือไหวอยู่แล้ว แต่ที่เครียดคือเรื่องแดเนียลมากกว่า…”

 

“นั่นสินะ…” ไอรีนพึมพำ เธอเป็นเพื่อนที่ฉันสนิทด้วยที่สุดและเป็นคนที่เข้าใจฉันมากที่สุดด้วย เดาว่าตอนนี้ในหัวไอรีนคงคิดแผนจะช่วยฉันยุ่งเหยิงไปหมดแล้ว แต่เหมือนมันช่วยได้ง่ายๆ งั้นแหละ…เรื่องของฉัน คงต้องใช้ความรู้สึกของฉันจัดการเองมากกว่า

 

“คุยอะไรกัน ท่าทางเครียดแฮะ”

 

พี่คาเรนที่หายไปซื้อน้ำผลไม้ปั่นเดินกลับมาพร้อมกับยื่นแก้วมะม่วงปั่นมาให้ ฉันกล่าวขอบคุณเขาเบาๆ ร่างสูงยิ้มรับและนั่งลงที่โต๊ะด้วยกัน ตอนนี้เราเดินเล่นกันอยู่ในห้างสรรพสินค้าไม่ไกลจากบ้านของพี่โลแกนนัก มากันแค่สามคนน่ะ…เห็นพี่คาเรนสวีตกับไอรีนแล้วฉันอิจฉาชะมัดเลย

 

“เรื่องของผู้หญิงน่า ผู้ชายไม่ต้องรู้หรอก” ไอรีนย่นจมูก พี่คาเรนเลยยีหัวเธอซะยุ่ง ฉันอมยิ้มกับตัวเอง…ดีจังนะ อีกไม่นานพวกเขาก็จะแต่งงานกันแล้ว ฉันอยากมีชีวิตแบบนี้บ้างจัง

 

เพราะว่าฉันมันไม่เคยจริงจังกับใครที่ไหนมาก่อน ฉันถึงสับสนตัวเองเสมอเรื่องของพี่โลแกนกับแดเนียล บางทีฉันก็อิจฉาคนรอบกายเอามากๆ เวลาที่เห็นพวกเขามีความสุขกับคนรัก เมื่อก่อนฉันยังเด็กและชอบคึกคะนอง คิดอะไรไม่เป็นผู้ใหญ่เอาซะเลย…ตอนนี้ฉันก็เลยแค่อยากจะรักใครอย่างจริงจังบ้าง

 

…แต่มันก็ไม่ได้ง่ายเลยแฮะความรัก

 

“เฮอะ ไม่บอกก็รู้ว่าต้องนินทาพี่หรือไม่ก็ไอ้โลแกนแหงๆ ไงล่ะแอนน์…ไปถึงไหนแล้วล่ะ”

 

“จะถึงไหนละคะ ก็เหมือนเดิมนั่นแหละ -_-“

 

“โห่ โลแกนนี่แม่งโคตรไร้น้ำยาเลยว่ะ” ว่าแล้วก็ระเบิดหัวเราะ พี่โลแกนไร้น้ำยาจริงหรือเป็นเพราะฉันเองก็ไม่รู้ แต่ดูเหมือนพี่คาเรนจะจับผิดอาการของฉันได้แฮะ “นี่ ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะหืม?”

 

“พี่ก็น่าจะรู้นี่นา” ฉันถอนหายใจ แต่พี่คาเรนกลับหัวเราะอีก

 

“ไม่ได้จะเข้าข้างเพื่อนหรอกนะ แต่พี่เองก็รู้จักโลแกนมันมาตั้งเป็นสิบๆ ปี แค่อยากจะบอกให้รู้ไว้ว่านี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่มันจริงจังขนาดนี้ ปกติพี่ไม่เคยเห็นมันจีบใครแล้วมีท่าทางเครียดขนาดนี้เลย”

 

“จริงเหรอ…”

 

“อืม ^^”

 

“เผาเพื่อนตัวเองซะงั้นนะ” ไอรีนแขวะ พี่คาเรนมองเธอด้วยหางตาก่อนจะใช้แขนของเขาล็อคคอคู่หมั้นเอาไว้เพื่อดึงเธอมาใกล้และหยิกแก้มไปมา…เฮ้ นี่มันจะเปลี่ยนจากน่าอิจฉาเป็นน่าหมั่นไส้ขึ้นไปทุกทีแล้วนะ อย่ามาสวีตกันตรงหน้าฉันได้มั้ย =_=^

 

แต่ว่า…จริงหรือเปล่านะเรื่องพี่โลแกนน่ะ

 

“เอ้านี่ ทำหน้าเครียดเลยนะ” พี่คาเรนหันมาแกล้งแซวกันอีกแล้ว ได้ทีก็เอาใหญ่เลย ปกติเห็นนิ่งๆ ไม่ค่อยพูด แต่เรื่องเผาเพื่อนนี่ขอให้บอกเถอะ -_-;

 

“แหม ถ้าจะเก็บเรื่องของเขามาคิดตลอดเวลาขนาดนี้ฉันว่าคบกันได้แล้วมั้ง”

 

“บ้าเหรอ…ฉันจะให้ฉันคบกับเขาแต่ยังหวั่นไหวกับคนอื่นได้ยังไง” ฉันเล่นสนุกมามากพอแล้วทั้งชีวิตนี้ ถ้าฉันจะจริงจังกับพี่โลแกนล่ะก็ ฉันจะต้องไม่หวั่นไหวกับแดเนียลหรือใครทั้งนั้นให้มันทำร้ายเขาอีก ในเมื่อถ้าเขาคิดอะไรกับฉันจริงๆ จะต้องไม่หนีหายฉันไปไหน…ใช้เวลาคิดหน่อยคงไม่เป็นไร

 

“ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เหอะ แต่พี่โลแกนก็หน้าตาไม่ใช่ย่อยๆ ด้วยสิ ความรักมันรอนานไม่ได้นะ…ถ้าเกิดเขาไปเจอลูกค้าสาวสวยๆ ละก็…”

 

“ไอรีนอ่ะ ฉันแว้ดเพื่อนสาวอย่างงอนๆ ชอบแกล้งกันอยู่เรื่อย แล้วดูสิ หัวเราะกับพี่คาเรนใหญ่ สนุกกันเลยนะ “ไม่รู้แหละ ถ้าเขาชอบฉันจริงก็ต้องรอได้สิ แต่ถ้าเขาจะเปลี่ยนใจง่ายขนาดนั้นก็ปล่อยไปเถอะ L”

 

“โลแกนมันไม่ใช่คนใจโลเลขนาดนั้น แต่ถ้าหากเธอยังทำตัวไม่แน่นอนให้มันคิดมากจนท้อล่ะก็…มันก็ไม่แน่นะ ^^”

 

ฉันรู้หรอกน่า…แต่มันง่ายอย่างนั้นซะเมื่อไหร่เล่า

 

…พยายามไม่สนใจเรื่องนี้มาตั้งนาน ผลสุดท้ายเวลาที่จะต้องเลือกใครสักคนมันก็ใกล้เข้ามาทุกทีแล้วสินะ ฉันไม่ควรทำร้ายคนสองคนพร้อมๆ กัน…เห็นทีจะต้องหยุดได้แล้ว

 

 

 

 

 

ฉันกลับมาบ้านอีกครั้งในเวลาห้าโมงเย็น ที่บ้านช่างเงียบเชียบราวกับไม่มีคนอยู่ สงสัยว่าเมแกนกับแดเนียลจะออกไปข้างนอกล่ะมั้ง ส่วนพี่โลแกนเดี๋ยวก็คงจะกลับมาแล้วล่ะ…ฉันคิดในใจขณะเดินผ่านห้องนั่งเล่น ตั้งใจว่าจะไปหาน้ำเย็นๆ ดื่มในครัว แต่ทว่า…

 

…เฮ้ย ทำไมแดเนียลมานอนอยู่ในห้องนั่งเล่นตรงนี้เนี่ย

 

“ใครน่ะ…” เขาพึมพำถามมาเบาๆ ฟังจากน้ำเสียงแหบแห้งกับใบหน้าที่ไร้เลือดฝาดและริมฝีปากสีซีดนั่นฉันก็เดาว่าเขาคงจะป่วยแหงๆ เลย

 

“ฉันเอง แอนน์…นี่นายไม่สบายเหรอ?” ทั้งที่ตั้งใจว่าจะพยายามตีตัวออกห่างจากแดเนียลแท้ๆ แต่เห็นเขาไม่สบายอย่างนี้จิตใจส่วนลึกมันก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ฉันวางกระเป๋าลงที่โต๊ะเดินเข้าไปใกล้ร่างสูงและลองเอามืออังหน้าผากของเขาดู “ตัวร้อนจี๋เลย ทำไมไม่ขึ้นไปนอนข้างบนล่ะแดน”

 

“ฉันรอเธออยู่…”

 

“…” ฉันถึงกับเงียบเมื่อได้ฟังคำตอบจากปากของแดเนียล เขาดึงมือที่ฉันอังหน้าผากของเขาออกและจับมันเอาไว้แน่น นั่นทำให้ฉันพูดไม่ออก…มันเป็นแบบนี้อีกแล้ว ฉันไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ นะ “รอ…รอฉันทำไมล่ะ”

 

“เปล่า ก็แค่…รู้สึกเหมือนช่วงนี้ไม่ค่อยได้คุยกับเธอเลย”

 

แดเนียลเพ้อไปแล้ว…เขาต้องไม่สบายจนเพ้อไปเองแน่ๆ ตัวร้อนจี๋ขนาดนี้ยังจะมาฝืนตัวเองนอนรอเพื่อคุยกับฉันอีกเหรอ ทำไมเขาต้องทำแบบนี้ด้วย…ทำไมต้องมาชอบฉันด้วย เขาน่าจะเกลียดๆ ฉันไปซะ

 

“นายเพ้อแล้วแดน ขึ้นไปนอนบนห้องเถอะ เอ๊ะ…แล้วนี่กินยาหรือยัง?”

 

“…”

 

“แดน…นี่นายกี่ขวบแล้วฮะ ทำไมไม่สบายถึงไม่ยอมกินยา เป็นแบบนี้ตลอดเลย อาการของแดนสะกิดให้ฉันนึกไปถึงสมัยก่อนขึ้นมา…ฝืนตัวเองได้ไม่เป็นไร แต่เรื่องของฉันจะต้องมาก่อนเสมอ ทำไมต้องทำร้ายตัวเองด้วย ไม่เข้าใจเลย! “ให้ตายเถอะ ฉันไม่รู้ด้วยแล้ว ขึ้นห้องดีกว่า

 

มันคงดูใจร้ายมากที่ทั้งๆ ที่แดเนียลไม่สบายแต่ฉันกลับไม่แยแสเขาเลย แถมยังทิ้งคนป่วยให้นอนซมอยู่คนเดียวอีกต่างหาก แดเนียลทำท่าจะรั้งมือของฉันไว้ แต่แรงของเขาในตอนนี้ไม่มีมากพอจะทำแบบนั้นอีกแล้ว ฉันเดินขึ้นบันไดในทันที

 

ฉันไม่ได้อยากใจร้าย…แต่ฉันไม่ชอบให้เขาทำแบบนี้

 

ฉันทิ้งตัวลงนอนบนเตียงแล้วหลับตาลง…แต่มันก็เหมือนมีอะไรบางอย่างติดอยู่ในหัว คอยให้ฉันกังวลอยู่เรื่อยไม่หยุดไม่หย่อน ต้องพลิกตัวไปมาสักพัก…ผลสุดท้ายก็ตระหนักได้ว่าฉันไม่สามารถทิ้งผู้ชายคนนั้นให้นอนอยู่ตรงนั้นได้เลย

 

นี่มันน่าหงุดหงิดชะมัด!

 

ฉันกลับลงไปข้างล่างอีกครั้งพร้อมกับยาลดไข้และแก้วน้ำในมือ วางมันลงที่โต๊ะข้างโซฟาซึ่งแดเนียลนอนอยู่ก่อนจะเอ่ยปากบอกเขา

 

“กินซะ ฉันเอายามาให้”

 

“…”

 

ทำไมถึงดื้อขนาดนี้…ก็ได้ ฉันไม่สนใจเขาก็ได้ ฉันกระแทกเท้าขึ้นบันไดอีกครั้งเมื่อแดเนียลทำเป็นเงียบไม่ยอมหันกลับมาหา ไม่ยอมรับมันไปกินด้วยซ้ำ แต่ขอโทษเถอะ…ฉันขึ้นบันไดไปจนเกือบจะถึงห้องอยู่แล้ว แอบย้อนกลับลงมาดูก็ยังไม่เห็นแดเนียลจะขยับมือสักนิด ให้มันได้อย่างนี้สิ!

 

“นี่! ทำไมนายถึงต้องทำอย่างนี้ด้วย ฉันย้อนกลับลงมาข้างล่างอีกจนได้ ถ้าไม่ติดว่าแดเนียลไม่สบายอยู่ ฉันจะจับเขาตีซะให้เข็ด ทำตัวเป็นเด็กไปได้!

 

“เธอแคร์ฉันด้วยเหรอ…นึกว่าจะแคร์แต่พี่โลแกนซะอีก”

 

“…!”ฉันเข้าใจทันทีว่าร่างสูงเป็นอะไรไป…เป็นเพราะว่าพักหลังมานี้ฉันเอาตัวเองไปผูกติดอยู่กับพี่โลแกนมากเกินไปสินะ แต่นั่นมันก็…โธ่ มันไม่ควรจะต้องเป็นเรื่องที่ทำให้ฉันรู้สึกผิดใช่มั้ย ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมต้องรู้สึกผิดด้วย! “ให้ตายเถอะ ลุกขึ้นมากินยาเดี๋ยวนี้เลยแดน”

 

เริ่มหงุดหงิดแล้วนะ ฉันเข้าไปพยุงแดเนียลให้ลุกขึ้นนั่งดีๆ ร่างสูงทำท่าจะไม่ยอมทำตามในทีแรก ต้องให้ฉันส่งสายตาดุก่อนถึงจะยอมลุกขึ้น เขาไม่ยอมละสายตาไปจากใบหน้าฉันเลยตอนที่ฉันส่งยาให้

 

“มองอะไรล่ะ รับไปกินซะสิ”

 

“เฮ้อ…”

 

ฉันนั่งมองผู้ชายคนนี้กินยาจนเสร็จเหมือนแม่ที่นั่งเฝ้าลูกชายที่ไม่ยอมกินยายังไงอย่างนั้นเลย แย่ที่สุด

 

“แล้วก็ขึ้นไปนอนข้างบนห้องนายได้แล้ว”

 

“พาฉันขึ้นไปสิ…”

 

“เอ๊ะ ทำไมวันนี้นายถึงดื้ออย่างนี้เนี่ย” ฉันขมวดคิ้ว แดเนียลเลยทิ้งตัวลงนอนเหมือนเดิมทันที แงๆ เขารู้ว่าฉันเป็นห่วงเขา แล้วก็จะไม่ยอมให้เขานอนตรงนี้ด้วย โอ๊ย! “ก็ได้ๆ ลุกขึ้นก่อนสิ”

 

จะให้ฉันแบกเขาขึ้นไปคงไม่ไหวหรอกนะ ฉันพ่นลมหายใจแรงเมื่อเห็นรอยยิ้มของแดเนียล ก่อนจะเข้าไปช่วยพยุงเมื่อร่างสูงลุกขึ้นยืน ผิวกายของเขาร้อนมากจนน่าตกใจจริงๆ นิสัยไม่ดีเลย…ว่าแต่ฉันไม่รู้จักดูแลตัวเอง เขาก็เหมือนกันแหละ

 

ฉันพยุงแดเนียลขึ้นไปถึงบนห้องของเขา ลังเลนิดหน่อยว่าจะเข้าไปข้างในดีหรือเปล่า แต่แดเนียลก็ทำให้ฉันต้องเดินเข้าไปจนได้นั่นแหละ ร่างสูงนอนลงบนเตียงแล้วฉันก็คิดว่าคงไม่มีอะไรแล้วเลยตั้งท่าจะหมุนตัวกลับ หากแต่…กลับถูกคนป่วยแสนเจ้าเล่ห์กระชากแขนลงไปกอดซะก่อน

 

“แดน

 

“อยู่นี่นะ…อย่าเพิ่งไปไหนเลย อยู่กับฉันก่อนนะ…”

 

ฉันไม่อยากรู้ทั้งนั้นว่าในตอนนี้แดเนียลต้องการอะไรกันแน่ เขากอดฉันเอาไว้แน่นเหมือนไม่อยากปล่อยฉันไปไหน มันร้อนไปหมด…ทั้งผิวของเขาที่สัมผัสโดนตัวของฉัน…และความรู้สึกในหัวใจของฉันก็เช่นกัน แดเนียลทำให้ฉันบ้า เขาทำให้ฉันอยากร้องไห้…

 

…ฉันไม่ได้อยากรู้สึกอะไรกับเขา ฉันแค่อยากรักพี่โลแกน…จะทำยังไงดี

 

“ไม่…ปล่อยฉันนะแดน เดี๋ยวก็ติดไข้กันหมดหรอก”

 

“งั้นเธอก็สัญญาก่อนสิว่าจะอยู่ใกล้ๆ ฉันตรงนี้ ไม่ทิ้งฉันไปไหน…”

 

“ฉันจะทำอย่างนั้นได้ยังไง ปล่อยเถอะ ฉันจะกลับห้องแล้ว

 

“ฉันไม่สบายนะ…แอนน์” มันต้องเป็นเพราะฤทธิ์ไข้แน่ๆ ที่ทำให้แดเนียลเป็นได้มากขนาดนี้ เขาไม่ยอมปล่อยฉันออกจากอ้อมกอดเลย และฉันรู้ว่าตัวเองจะยิ่งถูกกอดมากขึ้นเท่านั้นตราบใดที่ยังไม่ยอมให้ในสิ่งที่เขาต้องการ และนั่นมันไม่ดีเลย “อยู่เป็นเพื่อนฉันก่อนได้มั้ย…แค่จนกว่าฉันจะหลับก็ยังดี”

 

“…”

 

“นะ…แอนนาเบลล์”

 

…ฆ่าฉันเถอะ ขอร้องล่ะ

 

“ก็…ก็ได้ นายก็ปล่อยฉันก่อนสิ” ฉันยอมอยู่เป็นเพื่อนแดเนียลในห้อง ดีกว่าให้เขามานอนกอดอยู่อย่างนี้…เพราะสัมผัสนี้ทำให้ฉันกลัวทุกอย่างโดยไม่มีสาเหตุ กลัวพี่โลแกนจะรู้ กลัวเขาจะโกรธ แล้วยัง…กลัวใจตัวเองจริงๆ

 

“งั้นเธออยู่ตรงนี้อย่าไปไหนนะ…”

 

แดเนียลกระซิบบอกเบาๆ พลางค่อยๆ ปล่อยฉันออกจากอ้อมกอด ฉันพยักหน้าเล็กๆ ก่อนจะลงจากเตียงเพื่อไปลากเก้าอี้มานั่งอยู่ข้างเขา…แดเนียลบอกฉันว่าเขาจะไม่ยอมให้ฉันไปไหนด้วยการคว้ามือเล็กๆ ของฉันไปกุมเอาไว้แน่น ฉันเบือนหน้าไปทางอื่นเมื่อร่างสูงจูบลงที่หลังฝ่ามือเบาๆ ทั้งหัวใจมันเต้นไม่เป็นส่ำกับการกระทำเพียงแค่นั้น ฉันคงจะคิดว่าเขาเป็นผู้ชายที่อ้อนได้อย่างน่ารักที่สุดในโลก คงจะหวั่นไหวให้เขาได้เต็มทั้งหัวใจ

 

…ถ้าหากในอีกใจ…ฉันไม่ได้เป็นกังวลกลัวว่าใครบางคนจะรู้ขนาดนี้

 

 

 

 







SUM41 - Pieces








FERNNIZ TALK

วันดีคืนดีก็ดราม่ามาซะเฉยๆ ทำใจนะคะนิยายเฟิร์นนิส ฮี่ๆ J

ไม่ได้อัพซะนาน ขอโทษด้วยค่า…พอดีติดเรื่องสอบและไม่มีตุนไว้จริงๆ ไม่ได้ลำเอียงน้า ตอนนี้สอบเสร็จแล้วเหลือแค่ทำงานปลายภาคส่งเท่านั้น หลังจากนั้นเฟิร์นก็ชิวๆ จนกว่าจะไปเยอรมนีแล้วค่ะ จะพยายามรีบปั่นตุนๆ ไว้บ้างเผื่อไปอัพที่นู่น ที่จริงอยากให้จบก่อนไปแต่แลดูยังไงก็คงจะไม่ทัน ก็ขอย้ำอีกทีก็แล้วกันค่ะว่าไม่ทิ้งเรื่องนี้จริงๆ น้า ยังรักโลแกนเหมือนเดิม J

พีเอสซึ ; ช่วงนี้ฝนตกทุกวันเลย เป็นช่วงสอบด้วย รักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ!





nu
eng



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
PERFECT MATE' [✿] คุณครับ...อย่าร้ายนักเดี๋ยวผมก็รักซะหรอก! ตอนที่ 10 : PERFECT MATE' [✿] Chapter nine , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 4172 , โพส : 58 , Rating : 93% / 9 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3
# 58 : ความคิดเห็นที่ 988
สงสารแอนน์กะโลแกนอ่ะ ToT
PS.   ฟาเรลล่า มนตราแห่งอาณาจักร http://writer.dek-d.com/fate14498/writer/view.php?id=693168
Name : fate heria ^o^ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ fate heria ^o^ [ IP : 202.122.130.31 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 ตุลาคม 2555 / 15:52
# 57 : ความคิดเห็นที่ 973
แดน นายกลับไปหาคู่หมั้นนายเหอะ -*-
Name : JG.smile < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ JG.smile [ IP : 171.4.182.87 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 ธันวาคม 2554 / 19:23
# 56 : ความคิดเห็นที่ 914
เฝ้า รอ คอย ^^
Name : ^^ฟู่ฝ้าย^^ < My.iD > [ IP : 125.24.184.52 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 สิงหาคม 2554 / 20:22
# 55 : ความคิดเห็นที่ 912
อ๊ากกกกก

เอาแดนไปทิ้งที สงสารแอนจริงๆๆ
โลแกนนนนแกไปอยู่ที่ไหนนนนนนน
PS.  Gift IS V.I.P
Name : Gift monta < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Gift monta [ IP : 101.51.93.118 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 สิงหาคม 2554 / 19:48
# 54 : ความคิดเห็นที่ 909
รออ่านอยุ่นะคะ ^^
Name : PRINCESS_LADY < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PRINCESS_LADY [ IP : 115.87.25.151 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 กรกฎาคม 2554 / 10:39
# 53 : ความคิดเห็นที่ 908
ใครก็ได้คีบแดนไปทิ้งที =[]=
PS.  Why i Love u ?
Name : Just Love >.< < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Just Love >.< [ IP : 118.173.210.184 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กรกฎาคม 2554 / 16:01
# 52 : ความคิดเห็นที่ 906
 พี่เฟิร์นก็รักษาสุขภาพเหมือนกันนะคะ
Name : LoveOwodog < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ LoveOwodog [ IP : 124.120.183.108 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กรกฎาคม 2554 / 11:14
# 51 : ความคิดเห็นที่ 904
เอาอิแดนไปทิ้งทีซิ เลิกยุ่งกะแอนน์สักทีเถอะ
พี่โลกแกนอยู่ไหน มาลากอิแดนออกไปทีดิ ชิส์ ขัดใจวุ้ย
Name : ice [ IP : 202.28.45.1 ]

วันที่: 24 กรกฎาคม 2554 / 21:49
# 50 : ความคิดเห็นที่ 902
 แอนนาเบลล์อย่าใจง่ายนะ TT'

PS.  You said, "Hey, What's your name?" It took one look and now we're not the same Yeah you said, "Hey" and since that day You stole my heart and you're the one to blame
Name : Timmiee.♣ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Timmiee.♣ [ IP : 223.206.36.222 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กรกฎาคม 2554 / 19:46
# 49 : ความคิดเห็นที่ 899
ถ้าเฮียโลมาเจอละก็งานเข้าแน่
Name : ~~... แมวน้อย...~~ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ~~... แมวน้อย...~~ [ IP : 223.205.159.146 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กรกฎาคม 2554 / 13:05
# 48 : ความคิดเห็นที่ 897
สงสารโลแกนT_T   PS.ชอบมากเลยค่ะพี่คาเรนเผาเพื่อน 55

PS.  เมื่อมีความฝันแล้ว ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุด ^w^ I love my reader ♥♥♥
Name : miracle ~ICE~ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ miracle ~ICE~ [ IP : 58.8.238.1 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กรกฎาคม 2554 / 08:01
# 47 : ความคิดเห็นที่ 896
โลแกจะมาเห็นมั๊ยเนี่ยย
Name : kik [ IP : 115.87.35.37 ]

วันที่: 24 กรกฎาคม 2554 / 02:52
# 46 : ความคิดเห็นที่ 895
 ดราม่ามากเลย
สงสารแดนจังเลย แต่ก็กลัวพี่โลแกนจะมาเห็น


PS.  จะเปิดเทอมแล้ว คงจะไม่ได้ออนบ่อยเหมือนแบบนี้แน่ T^T
Name : ni_il < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ni_il [ IP : 113.165.55.60 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กรกฎาคม 2554 / 01:12
# 45 : ความคิดเห็นที่ 894
แอบสงสารแดเนียลเบาๆเนอะ
Name : The AIR < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ The AIR [ IP : 49.48.177.81 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กรกฎาคม 2554 / 00:54
# 44 : ความคิดเห็นที่ 893
ชอบน่ะดราม่า

คนอ่านซาดิสม์ >3<
Name : HaiTher < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ HaiTher [ IP : 101.108.110.113 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 กรกฎาคม 2554 / 00:33
# 43 : ความคิดเห็นที่ 892
แอบลุ้นอ่ะ กล้วโลแกนมาเจอจัง !! T T
PS.  "To LOVE is to GIVE." ~*
Name : แฮปปี้.@ ♪♩ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ แฮปปี้.@  ♪♩ [ IP : 223.207.37.74 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กรกฎาคม 2554 / 22:55
# 42 : ความคิดเห็นที่ 891

โลแกนนนน ควงสาวประชดเลยเหอะ !!!
แอนน์ทำงี้ได้ไงอ่ะ (อิซซี่จิงไรจิง ) สองคนเลยนะ
แอบลังเลแบบนี้ไม่ดีน๊า  เลือกมาสักทีเหอะ ให้ตาย (อินจิงจัง) 
ไม่รีบละก้อระวังจะเสียใจทีหลังน๊า รีบปล่อยอิแดนไปผุดไปเกิดซะ ด่วนเลย !!!
แบบว่าหมั่นไส้ม๊ากววววว อ้อ ...อิเมแกนด้วย 5555
เริ่มดราม่าละ สงสารโลแกนมากๆ เลยเต๊อะ

รีบกลับมาอัพนะค่ะ  อย่าดองไว้นานนะค่ะเด่วเปรี้ยวอ่ะ !!! 555
สงสารโลแกนอ่ะ มาก่อนแต่ตอนน้อยมากเลยอ่ะ   


PS.  "To LOVE is to GIVE." ~*
Name : แฮปปี้.@ ♪♩ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ แฮปปี้.@  ♪♩ [ IP : 223.207.37.74 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กรกฎาคม 2554 / 22:44
# 41 : ความคิดเห็นที่ 890
พี่โลแกน อย่าเพิ่งมาเห็น ตอนนี้ ล้ะ กัน TT
Name : PEARMOUSE < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PEARMOUSE [ IP : 58.9.62.214 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กรกฎาคม 2554 / 22:29
# 40 : ความคิดเห็นที่ 889
เป็นไงต่อต้องรอลุ้น
ขออย่างเดียวว่าตอนนี้อย่าพึ่งมานะ อย่าพึ่งมา
เดี๋ยวเข้าใจผิดกันอีก

PS.  There are many good eligible bachelors.Why I am not interested? Do I like to torture myself?
Name : MAPRANG-Ka < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MAPRANG-Ka [ IP : 180.180.38.86 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กรกฎาคม 2554 / 22:17
# 39 : ความคิดเห็นที่ 888
ใครก็ได้ไปตามพี่โลแกนมาสอยแดนน์สิ - -
มีคู่หมั้นแล้วก็ปล่อยแอนน์ไปเถอะ!!
ฉันชอบผู้ชายชีกอ =.,= เพราะฉะนั้นฉัน
ไม่เชียร์เธอกับแอนน์หรอก แดนน์
ฉันเชียร์โลแกน เพราะโลแกนมีอะไรที่ดีกว่า...
นั่นคือ หล่อ และชีกอ (มีแค่นี้แหละ 5555 5)
แลดูเรื่องนี้จะลูบไล้ๆทังเรื่อง ชอบจริงๆเลย
ดรามงดราม่าไม่สนหรอกจะมีมั้ย สนแต่ว่า
มันจะมีฉากอื้อฉาวมั้ยเท่านั้น 55555555555 5


PS.  justcloseyour 'eyes'
Name : Panda'pararorii < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Panda'pararorii [ IP : 101.108.201.67 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กรกฎาคม 2554 / 21:35
# 38 : ความคิดเห็นที่ 887
แอนนาเบลล์ อย่าหวั่นไหวกะแดเนียลนะ !!!!
Name : Ma-ii [ IP : 124.121.12.111 ]

วันที่: 23 กรกฎาคม 2554 / 21:23
# 37 : ความคิดเห็นที่ 886
ระวัง ไว้นะแอนน์ ToT
Name : เสียงดนตรีของบ่ายสอง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เสียงดนตรีของบ่ายสอง [ IP : 223.207.31.221 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กรกฎาคม 2554 / 20:37
# 36 : ความคิดเห็นที่ 885
ตัดเมแกนออกไปได้มั้ย ? = =
Name : ` Minizmimi < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ` Minizmimi [ IP : 58.9.116.166 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กรกฎาคม 2554 / 20:15
# 35 : ความคิดเห็นที่ 884
แดนโผล่มาทำไม ! :(
PS.  Don't throw a whole life away just 'cause it's banged up a little bit.
Name : ♥Sweet Sugar♥ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ♥Sweet Sugar♥ [ IP : 101.108.198.73 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กรกฎาคม 2554 / 20:04
# 34 : ความคิดเห็นที่ 883
เอาแดนเขี่ยทิ้งถังขยะ55555
PS.  รักเทอ ทุกวินาที. :))
Name : ,,.FAiilily &#10084; < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ,,.FAiilily &#10084; [ IP : 125.24.69.137 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กรกฎาคม 2554 / 19:27
หน้าที่ 1 | 2 | 3
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android