{KNB} It's Revenge | ปิดบัญชีแค้นผู้ชายสารเลว ! {All x Kuroko}

ตอนที่ 13 : || Chapter Twelve ||

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,740
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    4 มี.ค. 59






… Chapter Twelve






- ถึงแม้ว่าฤดูกาลจะผ่านไป จนหวนกลับมาใหม่

คุณก็ต้องกลับมาอยู่ในอ้อมแขนของผม -

 





เท็ตสึยะคุง !”

คารินซัง ?

ไม่ได้เจอกันนานเลย มาทำอะไรแถวนี้เหรอเธอยิ้มให้ผมและถามผมกลับด้วยความสงสัย ผมเองก็แปลกใจที่เจอคารินซังเหมือนกันนั่นแหละ

ผมมาหาเพื่อนน่ะครับจะให้บอกว่ามาหา แฟนเก่ามันก็กระไรอยู่นะ อีกอย่างคือผมไม่อยากให้ใครรู้ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับนิจิมุระซังสักเท่าไหร่หรอก ถึงแม้ว่าคารินซังจะเป็นคนที่ผมค่อนข้างสนิทและไว้ใจได้คนหนึ่งก็เถอะ

ยังไงเธอก็เป็นน้องสาวสุดที่รักของฟุริฮาตะคุงนี่นะ J

แล้วคารินซังมาทำอะไรเหรอครับผมย้อนถามเธอกลับบ้าง

ฉันก็แวะมาหาเพื่อนเหมือนกัน กำลังจะกลับก็เจอเท็ตสึยะคุงเสียก่อน

งั้นเหรอครับ แล้ว …”

พี่โควคินอนอืดอยู่บ้านนู่นแหน่ะ ชวนมาก็ไม่ยอมมา นี่ถ้าฉันกลับไปเล่าให้ฟังว่าเจอเท็ตสึยะคุง พี่โควคิต้องโมโหตัวเองที่ไม่ยอมมากับฉันแน่ๆเลย คิดแล้วก็สมน้ำหน้า ไม่ยอมมาด้วยกันเอง เชอะ !” ผมหลุดหัวเราะออกมาเบาๆกับท่าทางงอนพี่ชายของคารินซัง เธอเป็นคนน่ารัก สดใส ช่างพูดช่างคุย อัธยาศัยก็ดี เพื่อนก็เยอะ แตกต่างจากคนเป็นพี่ชายที่ดูค่อนข้างขี้อาย พูดน้อย อัธยาศัยอะไรก็ไม่ค่อยจะดี เพื่อนก็มีไม่เยอะ (ผมหมายถึงเมื่อก่อนน่ะนะ) แล้วดูตอนนี้สิ

คนขี้อายคนนั้นกลายมาเป็นผู้ชายแบดบอยเสียแล้ว เขาไม่ขี้อายเหมือนเมื่อก่อน แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนไปเลยก็คงจะเป็นความไม่ค่อยมีเพื่อนนั่นแหละ ตอนนี้เขาก็ยังเพื่อนน้อยอยู่ แต่ไม่ใช่เพราะเขาขี้อายนะ เป็นเพราะบุคลิกแบดบอยอันตรายไม่น่าเข้าใกล้ของเขามากกว่า

เท็ตสึยะคุงมีธุระที่ไหนต่อรึเปล่า

ไม่มีนะครับ ทำไมเหรอ ?

ไปบ้านฉันมั้ย ? มีเรื่องอยากคุยกับเท็ตสึยะคุงเยอะเลยผมอยากจะปฏิเสธ แต่พอเห็นสายตาอ้อนวอนของเธอแล้ว ผมก็ปฏิเสธไม่ลงจริงๆ

ถือโอกาสไปหาฟุริฮาตะคุงเลยก็แล้วกัน J

ก็ได้ครับ ผมก็มีเรื่องอยากคุยกับคารินซังเยอะเลย

งั้นก็ไปกันเลย เลสโก !” พอผมไม่ปฏิเสธ คารินซังก็ร่าเริงขึ้นมาทันที เธอยิ้มหวานน่ารักและเดินนำหน้าผมไป ผมเห็นว่ามีหลายคนมองตรงมาที่เธอ และมีหลายคนมองมาที่ผมเช่นเดียวกัน แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไร อยากมองก็มองไปเถอะ สิ่งที่ผมสนใจตอนนี้คือพี่ชายของคารินซังต่างหาก

ยังไงก็ช่วยทำให้ผม สนุกหน่อยแล้วกันนะครับ ฟุริฮาตะคุง J

 





ผมเดินตามคารินซังเข้ามาในบ้านตระกูลฟุริฮาตะ คารินซังบอกให้ผมไปนั่งรอในห้องรับแขก ส่วนเธอก็เดินหายเข้าไปในห้องนอน คิดว่าน่าจะเอาของไปเก็บ แล้วก็เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสบายๆสำหรับใส่อยู่บ้าน ผมเดินมาถึงห้องรับแขก เตรียมจะเดินเข้าไปนั่งรอ แต่แล้วขาของผมก็หยุดชะงัก และเปลี่ยนเป้าหมายเดินขึ้นชั้นบน ก่อนจะไปหยุดยืนอยู่หน้าห้องๆหนึ่งที่ไม่ต้องบอกก็คงเดาได้ว่าผมมาหยุดยืนที่หน้าห้องของใคร

ก๊อกๆๆๆ

ผมเคาะประตูสี่ครั้ง ได้ยินเสียงกุกกักอะไรสักอย่าง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังเล็ดลอดออกมาจากในห้อง

คาริน กลับมาแล้วเหรอ

นี่ผมเองนะครับ ฟุริฮาตะคุง

แกร๊ก !

คุโรโกะ !” ประตูถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่โผล่พ้นบานประตูออกมา ตาเบิกโพลงด้วยความตกใจของผู้ชายตรงหน้าทำให้ผมหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

ผมไม่ใช่ผีสักหน่อย อะไรจะตกใจขนาดนั้น ?

ผมไม่ใช่ผีนะครับ ฟุริฮาตะคุง

นายมาได้ยังไงน่ะ ?

ผมไปเจอคารินซังมา เธอชวนผมมาที่บ้านคุณน่ะครับ บอกมีเรื่องอยากคุยกับผมเยอะแยะเลย

ต้องขอบคุณยัยนั่นสินะที่ไปเจอนายแล้วก็ชวนนายมาบ้าน

ขอบคุณทำไมล่ะครับ ?

ก็มันทำให้ฉันได้เจอนายไง

งั้นเหรอครับ

คิดถึงจะตายอยู่แล้ว คุโรโกะ

พูดจบ เขาก็ดึงผมเข้าไปกอดเอาไว้แน่นเหมือนครั้งแรกที่เจอกันในรอบห้าปีที่เราไม่ได้เจอกัน แต่ครั้งนี้เหมือนความรู้สึกมันจะมากกว่าเดิม ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน ผมคิดว่าตอนที่เจอกันวันนั้น ความรู้สึกที่ส่งมาของเขามันเยอะมากแล้ว แต่วันนี้มันกลับมากกว่าเก่าเสียอีก ทั้งๆที่ผมก็กลับมาแล้วและไม่ได้หนีหายไปไหนอีก ความรู้สึกมันน่าจะลดลงบ้าง แต่นี่มันกลับเพิ่มขึ้น แต่จะเพราะอะไร ผมก็ไม่สนใจหรอก สิ่งที่ผมสนใจก็มีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น จุดประสงค์หลักที่ผมไม่เคยลืมมันเลยสักวินาที

การแก้แค้นให้สาสมกับสิ่งที่พวกเขาได้ทำเอาไว้กับผม !

พวกเขาจะต้องได้ชดใช้มัน และหัวใจที่ผมให้ไป ผมคงต้องขอคืนทั้งหมด และผมจะไม่มีวันเสียมันไปให้กับพวกเขาอีกเป็นครั้งที่สอง

แค่ครั้งเดียว บาดแผลมันก็มากเกินพอแล้ว

อะแฮ่ม !”

คาริน คารินซัง

ฉันเป็นคนชวนเท็ตสึยะคุงมานะพี่ชาย ทำอะไรก็เกรงใจคนชวนอย่างฉันมั่งสิถ้าเป็นเมื่อก่อน ผมอาจจะเขินกับคำแซวของเธอหรือใครคนอื่น แต่พอเป็นตอนนี้ แม้แต่ความรู้สึกใจเต้นแรงมันก็ไม่เกิดขึ้นเลยสักนิดเดียว ผมไม่ได้รู้สึกอะไรมากไปกว่าความเฉยชาที่มีให้กับพวกเขา

ความแค้นมันมากกว่าความรัก และคงมากกว่าไปเยอะเลยล่ะ !

ไปคุยกับข้างล่างเถอะเท็ตสึยะคุง ! ฉันมีเรื่องจะคุยด้วยเยอะแยะเลยพูดจบ เธอก็เข้ามาดึงแขนผมให้เดินตามไปด้านล่าง

คารินซังไปรอผมก่อนเลยนะครับ ผมขอคุยกับฟุริฮาตะคุงแปบนึง

เอางั้นเหรอ ? ก็ได้ๆ พี่ก็อย่าเผลอทำอะไรเท็ตสึยะคุงของฉันล่ะพูดจบ คารินซังก็เดินลั้นลาลงไปด้านล่าง ซึ่งผมคิดว่าเธอคงมีความสุขมากแน่ๆ

ของเธองั้นเหรอ ? คุโรโกะเป็นของฉันต่างหาก ! ใช่มั้ยคุโรโกะ ?ฟุริฮาตะคุงเบ้ปากหมั่นไส้ใส่น้องสาว ก่อนจะหันมาถามคำถามกับผมที่ยืนยิ้มขำๆอยู่

คงงั้นมั้งครับ

มั้งได้ไงล่ะ ! นายเป็นของฉันนะ

งั้นเหรอครับ ?

คุโรโกะ !”

โอเคๆ ผมจะยอมเป็นของคุณก็ได้แค่ชั่วคราวน่ะนะ รอผมแก้แค้นพวกคุณให้สาสมก่อนแล้วกัน ถ้าวันนั้นมาถึง แม้แต่รอยยิ้มพวกคุณก็จะไม่มีวันได้มันไปจากผม !

แล้วมีอะไรจะคุยกับฉันเหรอ ?

ไม่มีหรอกครับ

อ้าว …”

แค่อยากอยู่กับคุณให้นานขึ้นอีกหน่อย Jพอผมพูดจบ เขาก็ยิ้มกว้างเหมือนพึงพอใจกับคำพูดของผม มือหนาบีบแก้มผมเล่นเบาๆ

เจ็บนะครับ

น่ารักจัง คุโรโกะของฉัน

ถ้าผมน่ารัก คุณก็รักผมให้มากๆนะครับก่อนที่จะไม่มีแม้แต่โอกาสได้แตะต้องตัวผมอีก แม้แต่ปลายนิ้ว คุณก็จะไม่ได้แตะมัน !

ไม่ต้องบอก ฉันก็รักนายมากอยู่แล้ว

ผมคงต้องไปหาคารินซังแล้วล่ะ คุณจะลงไปด้วยกันมั้ยครับ ?

ไม่ล่ะ นายลงไปเถอะ เดี๋ยวยัยนั่นวีนแตกอีก

งั้นผมไปนะครับผมบอกลาเขาและกำลังจะเดินลงไปหาคารินซัง แต่มือหนาก็คว้าแขนผมเอาไว้ก่อน ทำให้ผมต้องหันไปมองหน้าและเลิกคิ้วใส่เขา

มีอะไรเหรอครับ ?

มองแค่ฉันคนเดียวนะ

ครับ ?

รักแค่ฉัน อย่ารักใครมากกว่าฉันนะ คุโรโกะ

ผมไม่รักใครมากกว่าคุณหรอก เพราะผมจะไม่รักใครเลยต่างหาก ฟุริฮาตะ โควคิ !

 





ผมลงมานั่งคุยกับคารินซังได้สักพักแล้ว เธอยังยิ้มเก่ง พูดเก่งเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมเลยสักนิดเดียว ผมนั่งฟังเธอพูดเสียงเจื้อยแจ้วเงียบๆและมีบางครั้งที่หลุดยิ้มหลุดหัวเราะออกมากับเรื่องเล่าของเธอ แต่ส่วนมากก็จะเป็นเรื่องของผู้ชายคนนั้น พี่ชายของเธอเองนั่นแหละ

ผมรู้ดีว่าผมกำลังทำอะไรอยู่ และไม่ใช่ว่าผมไม่รู้สึกผิด ไม่เสียใจกับสิ่งที่ทำอยู่ !

ผมรู้ว่าคารินซังไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรด้วยเลย ผมอยากปล่อยให้เธอมีชีวิตที่สดใส มีรอยยิ้มที่ร่าเริงแบบนี้ตลอดไป ไม่อยากให้อะไรมาพรากมันไปจากเธอ แต่มันคงเป็นไปไม่ได้ ในเมื่อเธอคือน้องชายของฟุริฮาตะคุง ถ้าจะโทษก็คงต้องโทษพี่ชายของเธอที่ทำเลวทรามกับผม จนทำให้ผมต้องทำแบบนี้

ผมกำลังใช้คารินซังเป็นเครื่องมือในการแก้แค้นฟุริฮาตะคุง !!!

แก้แค้นยังไงน่ะเหรอ ? ก็จากเรื่องเล่าของพี่ชายเธอที่หลุดออกมาจากปากของเธอนั่นแหละ ยิ่งผมได้รู้เรื่องของเขามากเท่าไหร่ ยิ่งผมได้รู้จักนิสัยใจคอของเขาในตอนนี้มากเท่าไหร่ มันก็จะยิ่งทำให้ผมวางแผนได้แยบยลมากขึ้นเท่านั้น !

คารินซังครับ

มีอะไรเหรอ เท็ตสึยะคุง ?

คือฟุริฮาตะคุงเขา …”

พี่ทำไมเหรอ ?

เขามีแฟนหรือมีคนที่รักแล้วหรือยังครับผมถามเธอ พร้อมกับแสร้งก้มหน้ามองพื้น ไม่ใช่อะไรหรอก ที่อยากรู้ไม่ใช่เพราะผมรักเขา แต่เพราะผมต้องการรู้ว่าจะมีใครมาขัดขวางแผนของผมรึเปล่า เพราะถ้าเขามีแฟนหรือมีคนที่รักแล้ว แผนของผมก็คงยากขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าตัวเลยล่ะ

ทางที่ดีก็อย่าให้เขามีใครเลยแล้วกัน !

ยังหรอกจ้ะ พี่ไม่สนใจเรื่องอะไรแบบนี้เลยนะ พี่ไม่ได้ยิ้มมีความสุขมาห้าปีแล้วล่ะ แต่พอเท็ตสึยะคุงกลับมา พี่ก็สามารถยิ้มได้อีกครั้ง ขอบคุณนะ เท็ตสึยะคุง

ครับ

ไม่ต้องมาขอบคุณผมหรอกครับ เพราะอีกไม่นานพี่ของคุณจะต้องพบเจอกับความเจ็บปวดเหมือนอย่างที่ผมเคยเป็น !

ว่าแต่เท็ตสึยะคุงถามทำไมเหรอ ? หรือว่า …”

ว่าอะไรครับ

เท็ตสึยะคุงหึงพี่โควคิเหรอ

ปะ ก็คงจะแบบนั้นมั้งครับ ผมอยากยืนยันให้แน่ใจว่าเขายังรักผมอยู่ผมกำลังจะบอกว่า เปล่าแต่คิดๆดูอีกที ผมน่าจะแสร้งทำเป็นว่ารักฟุริฮาตะคุงจะดีกว่านะ แผนของผมจะได้ง่ายขึ้น คารินซังก็จะเชื่อใจและไว้ใจให้ผมเข้าหาพี่ชายของเธอ แบบนี้มันง่ายกว่าการเข้าหาเองตั้งเยอะ J

ดีจัง ! พี่โควคิไม่เคยลืมเท็ตสึยะคุงเลยนะ พร่ำเพ้อหาทุกวันเลยล่ะ ฉันเห็นแล้วก็สงสารพี่สงสารงั้นเหรอ ? สิ่งที่เขาทำไว้กับผม มันไม่ทำให้ผมสงสารเขาเลยสักนิดเดียว !

ฉันรู้นะว่าพี่ทำร้ายเท็ตสึยะคุงไว้มาก แต่ฉันอยากให้เท็ตสึยะคุงให้อภัยพี่โควคิ ฉันรู้ว่ามันไม่ได้ทำได้ง่ายๆ แต่พี่โควคิเขารักเท็ตสึยะคุงจริงๆนะ

งั้นเหรอครับ

ฉันอยากให้พี่โควคิมีความสุข เพราะฉะนั้นฉันขอได้มั้ย …”

ขอ ?

ช่วยรักพี่โควคิให้มากๆเหมือนที่พี่โควคิรักเท็ตสึยะคุงทีเถอะนะ

ผมเงียบ ไม่ได้ตอบอะไรคารินซังกลับไป ไม่รู้ว่าจะตอบยังไงดี เพราะผมไม่สามารถช่วยเธอให้เรื่องนี้ได้จริงๆ ผมไม่สามารถรักเขาได้เหมือนที่เธอขอร้อง และถ้าเธอรู้ว่าผมกลับมาเพื่อแก้แค้น เธอจะยังพูดแบบนี้กับผมอยู่อีกมั้ย

ผมรักเขาไม่ได้ ผมทำใจรักคนที่เคยทำร้ายผมไม่ได้จริงๆ

รับปากฉันทีเถอะนะ เท็ตสึยะคุง ฉันจะได้สบายใจและฝากเขาไว้ที่นายได้คารินซังมองผมด้วยแววตาอ้อนวอน ผมมองสบตาเธอนิ่งๆ อ้าปากเตรียมจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ทว่า

คุโรโกะ !” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นเสียก่อน ผมกับคารินซังหันไปมองเจ้าของเสียง ก็พบกับชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลหน้าตาหล่อเหลากำลังเดินเข้ามาหาผมกับคารินซัง

มีอะไรเหรอครับ ฟุริฮาตะคุง

เปล่า ฉันนึกว่านายกลับไปแล้วเสียอีก

ก็ใกล้แล้วล่ะครับ ผมยังมีธุระต้องไปต่ออีกผมยิ้มจางๆส่งให้เขา เหลือบมองคารินซังก็พบว่าเธอกำลังมองมาที่ผมอยู่

งั้นเหรอ ดีจังที่นายยังไม่ไป

ทำไมเหรอครับ ?เขาไม่ตอบ แต่หยิบบางอย่างที่ซ่อนอยู่ด้านหลังออกมาแทน ผมมองเจ้าสิ่งนั้นในมือหนา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสบตาคมกริบของคนตรงหน้า

ให้ผมเหรอครับ

อืม ครบ 5000 ตัวพอดี

คุณพับเองทั้งหมด ?

ใช่แล้วล่ะ ฉันพับเอง เพราะมันทำให้ฉันนึกถึงนายผมจ้องขวดโหลแก้วที่มีนกกระดาษเรียงรายหลากสีอยู่ด้านในนั้น

นึกถึงผมยังไงล่ะครับ

สำหรับฉัน นายเปรียบเสมือนนกตัวน้อยๆที่ตอนนี้ได้บินอยู่บนท้องฟ้าอย่างอิสระ ไม่มีกรงขังมากักขังนายเอาไว้อีกต่อไปแล้ว และฉันก็อยากเป็นเจ้าของนกน้อยอย่างนาย คุโรโกะผมกระตุกยิ้มบางๆที่มุมปาก ก่อนจะรับขวดโหลแก้วมาไว้ในมือ

ยังไงก็ขอบคุณนะครับ ผมจะเก็บมันไว้อย่างดีเลยล่ะ

อย่าทำหายแม้แต่ตัวเดียวนะ คุโรโกะ

ครับ งั้นผมคงต้องขอตัวกลับก่อนนะครับสิ้นคำพูด ร่างของผมก็โดนร่างสูงคว้าไปโอบกอดเอาไว้แน่น เขากดจูบลงบนปากผมเร็วๆหนึ่งที ก่อนจะผละออกไปอย่างรวดเร็ว

ไว้มาหาฉันอีกนะ หรือจะให้ฉันไปหานายก็ได้นะ

ไว้ผมจะมาหาอีกแล้วกันนะครับพูดจบ ผมก็ยิ้มหวานให้ร่างสูง ก่อนจะเดินไปหาคารินซังที่ยิ้มบางๆส่งมาให้ผมอยู่

แล้วเจอกันใหม่นะ เท็ตสึยะคุง

ครับ แล้วก็ที่คุยค้างไว้เมื่อกี้ …” ผมเงียบไปสักพัก ก่อนจะก้มลงกระซิบที่ข้างใบหูของคารินซังเบาๆ ฟุริฮาตะคุงไม่ได้ยินหรอก แต่ผมรู้ว่าคารินซังได้ยินมันอย่างชัดเจน

หัวใจของฟุริฮาตะคุง ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมได้ดูแลมันเองเถอะนะครับ คารินซัง

วันนี้เธออาจจะไว้ใจให้ผมดูแลมัน แต่วันข้างหน้า ความไว้ใจเหล่านั้นก็คงจะถูกแทนที่ด้วยความเกลียดชัง และเธอคงไม่มีวันเชื่อใจผมไปอีก ตลอดกาล

 





กลิ่นแอลกอฮอล์และกลิ่นยาคละคลุ้งไปทั่ว มันลอยมาแตะจมูกผมทันทีที่ผมก้าวเดินเข้าไปด้านในสถานที่แห่งนี้ นอกจากจะมีกลิ่นของยาแล้ว ยังมีบุคคลในชุดกาวน์เดินกันเต็มไปหมด แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก นอกจากก้าวเดินเร็วๆเพื่อไปยังห้องที่ร่างของใครบางคนนอนพักฟื้นอยู่

ผมมัวแต่ไปหาพวกผู้ชายเลวๆ เลยไม่ได้มาหาเขาเลยแหะ เขาจะโกรธผมมั้ยนะ ?

ผมเดินมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องๆหนึ่งที่มีชื่อของแนชติดอยู่หน้าประตู มือบางเอื้อมไปจับลูกบิดประตู แต่ยังไม่ทันเปิดออก ประตูก็ถูกเปิดด้วยฝีมือของใครบางคนในชุดกาวน์ที่แสนคุ้นเคย ใบหน้าคมคายล้อมกรอบด้วยเรือนผมสีเขียวยืนอยู่ตรงหน้าผม และเหมือนเขาจะตกใจที่เห็นหน้าผมนะ

ผมลืมไปเลยแหะว่าเขาทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งนี้ด้วย !

คุโรโกะ ?!”

ไม่เจอกันนานเลยนะครับ มิโดริมะคุง

นายมาได้ยังไง ?

ผมก็นั่งรถมาสิครับ ถามได้

ไม่ใช่ ! ฉันหมายถึงนายมาทำไม หรือว่าคนในห้องนี้คือ …”

ครับ เขาเป็น ญาติของผมเองผมเลือกที่จะหลีกเลี่ยงคำว่า คนสำคัญและใช้คำว่าญาติแทน เพราะผมไม่อยากต้องมาตอบคำถามของเขาว่าแนชคือใคร ทำไมถึงเป็นคนสำคัญของผม เป็นแฟนผมเหรอ เป็นคนที่ผมรักเหรอ ผมไม่อยากต้องมาตอบคำถามกับคนที่ผม ไม่คิดจะแคร์

นายมีญาติด้วยเหรอ

มีสิครับ เขาเป็นญาติห่างๆ ตอนนี้ผมก็อาศัยอยู่กับเขา

อาศัยอยู่กับเขาด้วย ?!”

เบาๆสิครับ คุณเป็นหมอก็น่าจะรู้ว่าที่นี่โรงพยาบาล ห้ามส่งเสียงดังนะครับผมใช้นิ้วชี้แตะที่ริมฝีปากหนาของเขาเบาๆ มิโดริมะคุงสบถอะไรสักอย่างออกมา เหมือนไม่พอใจอะไรสักอย่าง ก่อนจะลากแขนผมให้เดินไปทางประตูหนีไฟ เขาผลักผมเข้าไปด้านในจนร่างของผมกระแทกกับกำแพง ก่อนที่ร่างสูงจะตามเข้ามาและใช้สองแขนเท้าไว้กับกำแพงปิดกั้นทางหนีของผม

เป็นอะไรของคุณเนี่ยครับ

เขาเป็นแค่ญาตินายจริงๆเหรอ

แล้วจะให้เป็นอะไรล่ะครับ

ที่ฉันอยากรู้ก็คือเขาไม่ได้คิดเกินเลยอะไรกับนายใช่มั้ย นายไม่ได้คิดอะไรกับเขาใช่มั้ย แค่ญาติจริงๆใช่มั้ย !” ผมอยากจะหัวเราะออกมาดังๆเสียจริง ทำไมคุณหมอผู้โด่งดังและฮอตในบรรดานางพยาบาลถึงได้ทำตัวน่าสมเพชขนาดนี้นะ

พอเขาเลิกซึน ผมว่าเขาทำตัวน่าสมเพชขึ้นเยอะเลยล่ะ หึ !

แล้วถ้าผมคิดล่ะครับ

คุโรโกะ …” เขามองผมด้วยแววตาเจ็บปวด แต่ด้านในก็มีความอ้อนวอนอยู่ด้วย ผมยกยิ้มมุมปาก มือสองข้างยกขึ้นตบแก้มเขาเบาๆ

คงไม่อยากให้ผมรักใครนอกจากตัวเองสินะ หวังมากเกินไปแล้วมั้ง !

แต่ยิ่งเขาหวังไว้มากเท่าไหร่ พอตกลงมามันก็จะเจ็บปวดมากเท่านั้น ซึ่งนั่นแหละคือสิ่งที่ผมคนนี้ต้องการล่ะ !

ยิ่งอยากได้หัวใจผมมากเท่าไหร่ ผมก็จะยิ่งเหยียบขยี้เขาให้จมดินมากขึ้นเท่านั้น

อย่าห่วงไปเลยครับ ผมกับเขาเราเป็นแค่ญาติกันจริงๆ

ถ้านายยืนยันแบบนั้น ฉันก็สบายใจ

คุณหึงผมเหรอครับ ?ถ้าเป็นเมื่อก่อน ผมคงไม่ได้ยินคำว่า หึงออกมาจากปากของเขาหรอก แต่ถ้าเป็นในตอนนี้ล่ะก็

ทั้งหึงทั้งหวงเลยล่ะ ฉันไม่อยากให้นายรักใครนอกจากฉัน ไม่อยากให้ใครได้หัวใจของนายไป ไม่อยากให้ใครได้ครอบครองนาย นายเป็นของฉัน ของฉันคนเดียวนะ คุโรโกะร่างสูงดึงผมไปกอดเอาไว้แน่น คางหนาวางลงบนศีรษะของผม ผมยกยิ้มมุมปาก หวังมากเกินไปจริงๆด้วยสินะ

งั้นคุณก็ทำให้ผมเป็นของคุณ มีแค่คุณคนเดียวให้ได้สิครับ มิโดริมะคุงร่างสูงผละออกและมองสบตากับผมนิ่งงัน ผมคลี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะกดจูบลงบนแก้มสากของเขาเบาๆ

ถ้าอยากให้ผมมีแค่คุณก็ทำให้ผมรักคุณให้ได้สิครับ

คุโรโกะ …”

หัวใจของผมที่คุณอยากได้น่ะ มาควักมันออกไปให้ได้สิครับ มิโดริมะ ชินทาโร่ J






[Loading ... 100 per.]






มาแล้ววววว ! ก่อนอื่นต้องขอโทษที่หายไปน๊านนานเลยนะคะ ช่วงนี้งานเริ่มเข้าแล้วค่ะ แล้วก็ใกล้จะสอบมิดเทอมแล้วด้วย ฮืออออออ T^T ไม่มีเวลาอัพเลย ยังไงก็ขอโทษจริงๆค่ะ แต่ก็จะพยายามหาโอกาสมาอัพให้นะคะ จะพยายามไม่หายไปเป็นเดือนๆเนอะ ย้ำ ! ว่าจะพยายามค่ะ

ตอนนี้เป็นตอนของฟุริฮาตะคุงกับ ... ใครสักคนที่ไรท์ยังคิดไม่ออกว่าจะให้ใครดี 555. และเรื่องนี้ยังไม่มีกำหนดตอนจบค่ะว่าจะเป็นแบบไหนและมีกี่ตอนจบ แต่จะพยายามไม่ให้เกินสามสิบตอนนะคะ อาจจะพอๆกับภาคแรกค่ะ แต่ถ้ามันเกินสามสิบตอนก็ ... ช่างมันเถอะ จะยังไงก็ตาม เรื่องนี้จะต้องมีตอนจบแน่นอนค่ะ แต่จะจบแบบไหนนั้น ... รีดเดอร์ทุกคนมีสิทธิ์เลือกและเสนอมาได้นะคะ แต่คงอีกนานกว่าจะจบค่ะ 55555.

สุดท้าย อ่านแล้วเม้นเหมือนเดิม หายไปนานยังมีคนอ่านอยู่มั้ยน้าาาาา ? เอาเป็นว่าไว้เจอกันใหม่โอกาสหน้านะคะ จุ้บบบบบบบ <3




ต่อค่ะ ! ครบ 100 per. แล้วนะคะ ขอโทษที่มาช้าค่ะ ไรท์จะสอบวันจันทร์แล้วค่ะ จะหายไปยาวๆเลยนะคะ อาทิตย์หน้านี่หายทั้งอาทิตย์นั่นแหละค่ะ 55555. มันสอบติดกันเลยอ่ะ จันทร์ถึงศุกร์ มันมิดเทอมค่ะ ถ้าปลายภาคจะมีวันหยุดอ่านหนังสือ ซึ่งไรท์ชอบแอบมาอัพฟิคเป็นประจำ 55555. ไว้สอบเสร็จจะรีบปั่นและมาลงให้นะคะ

ชอบน้องตอนเจอมิโดรินมากค่ะ ! ทำให้คนซึนยอมเลิกซึนได้ นับถือน้องจริงๆเลย เคะราชินิของพี่ ทำได้ดีมากเลย ยกนิ้วให้ <3 นับวันน้องยิ่งทวีคูณความร้ายกาจค่ะ งานนี้จะสงสารใครก็คงจะเป็นเหล่าตัวประกอบอย่างโมโมจจิและคารินซังที่ถูกใช้เป็นเครื่องมือซะงั้นน่ะ T^T

สุดท้าย อ่านแล้วเม้นเหมือนเดิมค่ะ ไว้พบกันใหม่โอกาสหน้านะคะ ลาล่ะค่ะ <3






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

822 ความคิดเห็น

  1. #583 Aunpun (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 12:04
    ชอบน้องแนวนี้มากค่ะ สู้ๆนะคะไรท์ แต่งต่อไปเรื่อยๆนะคะ อย่าดองน้าาา ไม่งั้นเค้าบุกถึงบ้านแน่
    #583
    0
  2. #525 Htsune (@lukajunior) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 22:51
    ไรท์คร่าา!! ลีดรอซัพพอร์ตไรท์เสมอนะคะ! #แต่งต่อเรืาอยๆนะคะ #คือลีดติดเรื่องนี้มากกกก 5555
    #525
    0
  3. #403 เหมียวขนฟู (@bloodytea) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 14:50
    รอจ้า สู้ๆนะไรต์
    #403
    0
  4. #402 ✿.。:Šổм .ゞ (@sommamaza) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 19:13
    รออยู่ตลอดเลยค่ะ  ชอบฟิคนี้มากค่ะ นานแค่ไหนก็รอน้า :D

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 6 มีนาคม 2559 / 14:21
    #402
    0
  5. #401 ฟอร์รี่ (@zeerin) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 13:50
    สู้ๆนะคะไรท์ 
    #401
    0
  6. #400 Tan58063 (@Tan58063) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 10:01
    โอ้ววว น้องแรงงงง
    #400
    0
  7. #399 dawnuer2 (@DawNueR) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 09:33
    คุโระไม่ไปหาแนชแล้วเหรอ///เรารู้สึกเชียร์แนชคุโร
    #399
    0
  8. #398 Darkness-Acasia (@Darkness-Acasia) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 09:21
    มาต่อเร็วๆนะคะ
    #398
    0
  9. #397 Ry0-$aIII (@sayaka17) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 00:28
    แหมมมมมมมมม แอบสงสารมิโดรินจังอยู่นะ แต่พอดีทีมน้องงง โฮะๆๆๆ5555+//โดนถีบ
    #397
    0
  10. #396 PrincessDark (@neeranutdachopip) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 23:56
    น้องแรงแต่ชอบบบบบบ รอวันที่แนชหายนะคะ มิโดรินหายซึนแล้วขี้หวงขึ้นนะเนี่ย
    #396
    0
  11. #395 KM_L7 `CB (@ploylyak) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 22:31
    รอให้แนชหายยย ชอบมากกก ตอนพูดว่า ถ้าอยากได้หัวใจก้มาควักมันไปให้ได้ ฮืออออ แลดูโรคจิตต เลาว์ชอบบบ
    #395
    0
  12. #394 c.c. (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 22:12
    แนชค่าหายไวๆนะคะ>•< ~

    เป็นกำลังให้นะคะแนชชามะ~

    น้องสู้ๆดูเเล่แนชชามะดีๆนะ~~~

    แก้แค้นให้สนุกนะคะ หึ...หึ...หึ...

    พวกสารเลวทั้งหลายจงเจ็บปวดให้สาแก่ใจเราหน่วยแล้วกัน~ วะฮะฮะฮ่าๆ~
    #394
    0
  13. #393 ploy-saui (@ploy-saui) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 มีนาคม 2559 / 22:51
    รออยู่น่ะค่ะ
    #393
    0
  14. #392 Cncomics (@angoonoil11) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:46
    รอต่อที่เหลือ สู้ๆนะ
    #392
    0
  15. #391 Cncomics (@angoonoil11) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:46
    รอต่อที่เหลือ สู้ๆนะ
    #391
    0
  16. #390 Vision Yaoi S (@visionyaoi) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:10
    น้องค้ะ จัดไปค่ะ จัดให้นักกว่านี้ค่ะ
    #390
    0
  17. #389 ktao145 (@ktao145) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:52
    ขอให้จบแบบทุกคนเป็นของน้องครกค่ะ เปิดฮาเร็มเถอะครกเอ้ย สาววายคนนี้รอเชียร์ แม้พวกเมะทั้งหลายจะทำหนูเจ็บ แต่มี๊ชอบแนวSmมี๊ให้อภัย(?)#โดนตบ
    #389
    0
  18. #388 Pinochio (@makkarone) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:04
    ขอจบแบบทุกคนเจ็บ ละน้องไปมีแฟนใหม่ที่ดีกว่าทุกคนเลยค่ะ55555555
    #388
    0
  19. #387 Catherine18 (@lalida18) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:17
    เอาแล้วววววววว
    #387
    0
  20. #386 Gift (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 08:14
    อยากให้จบแบบคุโรโกะแก้แคเนเสร็จแล้วให้ทุกคนเจ็บปางตายให้สาสมกับสิ่งที่ทำไว้กับคุโรโกะ แล้วให้คุโรโกะคู่กับแนชค่ะ
    #386
    0
  21. #385 c.c. (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 07:07
    หึๆ น้องค่าพี่แนชเป็นไงบ้างอะ เป็นห่วงอ่ะ!!
    #385
    0
  22. #384 levi heichou (@levi1412) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 06:41
    จบแบบน้องแก้แค้นทุกคนแล้วไปซบอกแนชค่ะ--- // โดนรุมดักตบ
    #384
    0
  23. #383 เหมียวขนฟู (@bloodytea) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 04:17
    จบ..ไม่เจ็บเถอะ อย่าหักมุมทำร้ายน้องเลย
    #383
    0
  24. #382 Ry0-$aIII (@sayaka17) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:09
    น้องงงง ดีงามคร่ะ..5555+ แอ๊บสงสารฟุรินะ เพราะคู่นี้หา(โครต)ยาก55555+😂
    #382
    0
  25. #381 PrincessDark (@neeranutdachopip) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:41
    หึๆๆๆน้องร้ายมากขึ้นไปอีกนะ ให้สาสมกับที่พวกนั้นทำไว้กับน้อง
    #381
    0