คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Boyfriend][Hyunjeong] - Love awaits >>> ft. Donghyun

รอ คำว่าเรา อีกครั้ง

ยอดวิวรวม

278

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


278

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


2
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  11 พ.ย. 58 / 13:39 น.
นิยาย [Boyfriend][Hyunjeong] - Love awaits >>> ft. Donghyun [Boyfriend][Hyunjeong] - Love awaits >>> ft. Donghyun | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ความรัก ว่ากันว่า มันเป็นสิ่งที่่อ่อนโยน และบอบบาง
บางทีสิ่งที่เราหวังไว้ อาจจะไม่ได้เป็นดังหวังก็ได้

ความมรักไม่ได้ขึ้นอยู่กับใครคนใดคนหนึ่ง แต่มันขึ้นกับคนสองคนที่มีความรู้สึก ความเชื่อใจที่ดีต่อกัน

เนื้อเรื่อง อัปเดต 11 พ.ย. 58 / 13:39



ฉันขอโทษ ที่ไปแล้วไม่ได้บอก นายยกโทษให้ฉันนะ ฉันจะรีบกลับมา นายรอฉันนะ
ฮยอนซอง'




     ร่างเล็กนั่งอ่านเมสเสจที่คนรักของเขาส่งมาด้วยน้ำตาที่อาบแก้ม เขาเสียใจมาก ทำไมถึงทิ้งเขาไป มีอะไรทำไมไม่บอก คำถามเหล่านี้อยู่ในหัวของเขามากมาย แต่คำถามมันก็ไร้คำตอบอยู่ดีนั่นแหละ


"มานั่งทำอะไรตรงนี้ อ้าว!..จองมิน นายร้องไห้ทำไม เป็นอะไรรึเปล่า"
"เปล่าฮะ ไม่ได้เป็นอะไร" จองมินตอบอย่างนั้น แต่น้ำตาก็ยังไหลออกมาไม่หยุด ถึงแม้ว่าเขาจะเอามือปัดออกไปก็ตาม
"มีอะไรก็เล่าให้พี่ฟังได้นะ พี่ยินดี"
"พี่ดงฮยอน!! อึก...ฮือๆๆ" จองมินโผเข้ากอดดงฮยอน เขาถึงกับผงะ เซไปข้างหลังเล็กน้อย
"ฮยอนซองใช่ไหม"
"อึก...พี่รู้"



'พี่รู้เกี่ยวกับนายทุกอย่างแหละ'



     ดงฮยอนทำได้แค่คิด เขาไม่กล้าบอกคนตัวเล็กด้วยซ้ำว่า เขาคิดกับจองมินเกินพี่น้อง แอบรักคนมีแฟนแล้วนี่มันลำบากจริงๆเนอะ แค่คิดก็ยากแล้ว ดันไปตกหลุมรักเข้าอีก เกิดเป็นดงฮยอนนี่อาภัพรักรึไงฟ่ะ เวลามีความรักทีไร อกหักทุกที ให้มันได้อย่างนี้สิ!!

"ทำไมอ่ะพี่ ทำไมเขาต้องทิ้งผมไปด้วย ฮือๆ ทำไมๆ..." จองมินเอาแต่ร้องไห้อยู่อย่างนั้น เขาก็ไม่รู้จะปลอบใจจองมินยังดี สงสารก็สงสาร แต่ลึกๆ ก็ดีใจที่ฮยอนซองทิ้งจองมินไป เขาจะได้ไม่มีก้างชิ้นใหญ่มาคอยขัดขวาง



สองปีผ่านไป


ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง

"มาแล้วคร้าบบบ" จองมินที่กำลังเล่นกีตาร์อยู่ในห้องพักภายในบ้าน ได้ยินเสียงกริ่งประตูก็รีบวิ่งออกมา เขารู้อยู่แล้วว่าคนที่มาน่ะเป็นใคร ถึงแม้ในใจอยากให้เป็นฮยอนซองก็ตาม แต่มันก็นานมากแล้ว เขาคนนั้นยังจะจำจองมินคนนี้ได้อีกไหม คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักน่ะ

"นี่นายยังไม่ได้แต่งตัวอีกหรอ เดี๋ยวก็สายกันพอดี" จองมินที่เปิดประตูออกมาก็เจอคำถามของดงฮยอนที่เห็นว่าเขายังไม่ได้แต่งตัวเตรียมไปงานส่งท้ายปีที่มหาลัยย่านหนึ่งในกรุงโซล
"ผมไม่ไปไม่ได้หรอฮะ" จองมินพูดพร้อมกับเดินนำดงฮยอนเข้ามามาในบ้าน
"ได้สิ"
"จริงหรอฮะ"
"ฮ่าๆ พี่พูดเล่น นี่นายไม่อยากไปขนาดนั้นเลยหรอ" 
".....(พยักหน้า)"
"งานนี้สนุกจะตายไป เห็นว่าปีนี้นักศึกษาที่ได้ทุนแลกเปลี่ยนมาร่วมงานด้วยน๊า ปีหน้าคงจะกลับแล้วล่ะมั้ง " คำถามของดงฮยอนทำให้จองมินถึงกับเงียบไป
"เอ่อ..พี่พูดอะไรผิดรึเปล่า ขอโทษนะ"
"เปล่าฮะ งั้นผมไปแต่งตัวก่อนนะ" จองมินบอกดงฮยอนก่อนที่จะเข้าห้องนอนไป


ตั้งแต่ที่จองมินได้อ่านข้อความนั้น ไม่สิ! ตั้งแต่ที่ฮยอนซองได้ทุนไปเรียนต่างประเทศในวันนั้น เขาเฝ้ารอคอยคนรักทุกวัน ไม่สนใจใครทั้งนั้น แม้กระทั่งดงฮยอนที่เดี๋ยวนี้เข้าหาเขาบ่อยมาก ทั้งอาสารับส่งตอนไปเรียน ติวหนังสือ ซื้อของมาฝาก บลาๆๆๆ จองมินไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าที่ดงฮยอนทำไปทุกอย่างเพราะต้องการให้เขาลืมฮยอนซอง ดงฮยอนต้องการมาแทนที่คนรักของเขา แต่ก็ไม่สำเร็จเพราะในใจของจองมินนั้นมีแต่ฮยอนซองคนเดียว
"เสร็จแล้วฮะ พี่ดง..อ้าว ไปไหนแล้วล่ะ" จองมินที่ออกมาจากห้อง ไม่เห็นดงฮยอนก็สงสัย แต่ไม่ได้คิดอะไร พยายามเดินหาเจ้าตัวที่อยู่ๆก็หายไป แต่ก็ไม่เจอ 
"สงสัยกลับไปแล้ว แหงๆ" เขาพูดกับตัวเอง ก่อนจะหันหลังกลับเข้าบ้านไป แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเสียงโทรศัพท์ของตัวเองดังขึ้น
"พี่อยู่ไหนฮะ ผมแต่งตัวเสร็จแล้วนะ"
(อยู่สวนสาธารณะน่ะ ออกมาสิ)
"จะให้ผมออกไปทำไมอ่ะ พี่มารับผมนะ" 
(เหอะน่าาา มาเร็วๆเดี่ยวสาย)
"ครับๆ" จองมินรับปากก่อนจะวางสายไป ทำไมต้องไปด้วยเนี่ย ทั้งๆที่ดงฮยอนเป็นคนมารับเขาแท้ๆ
สวนสาธารณะที่ดงฮยอนให้ไปนั้นอยู่ไม่ไกลจากบ้านเขานัก แค่เดินไปสองซอยก็ถึงแล้ว (ไม่ไกล-///-) พอมาถึงเขาพยายามเรียกหา แต่ก็ไม่พบ 
"นี่พี่เล่นตลกอะไรเนี่ย ผมไม่ตลกด้วยนะ" เขาพูดอย่างหัวเสีย
"พี่ดงฮยอน พี่อยู่ไหน ไม่มาผมกลับนะ" จองมินพูดออกไปอย่างนั้นเพื่อให้เจ้าตัวนั้นออกมา แต่เปล่าเลย ไม่มีวี่แววของดงฮยอนเลยสักนิด เขาจึงหันหลังกลับ แต่ก็พบกับคนที่เขาเรียก
"พี่ดง...." เขากำลังจะถาม แต่ถูกดงฮยอนใช้มือปิดปากไว้
"ไม่ต้องพูดแล้ว หลับตา"
"หืออ"
"หลับสิ"
จองมินหลับตาตามที่ดงฮยอนบอก เมื่อเขาเห็นว่าร่างเล็กหลับตาแล้วก็ค่อยๆปล่อยมือออกจากปากอย่างเงียบๆ จองมินคิดว่าดงฮยอนอยู่ตรงนั้นจึงยืนเฉยๆ จนรู้สึกว่ามันเงียบเกินไป เหมือนกับไม่มีใครอยู่ตรงนั้น
"พี่ดงฮยอนฮะ"
".............................."
"พี่ดงฮยอน!"
"............................."
"ถ้าพี่ไม่ตอบผมลืมตา... แล้วนะ" จองมินพูดเสียงเริ่มเบาลงเมื่อรู้ว่าสึกว่าตัวเองกำลังถูกใครบางคนกอดอยู่
"พะ...พี่ดงฮยอน"
"พี่ขอกอดนาย อยู่ตรงนี้ได้ไหม" ดงฮยอนบอกพร้อมกับกำชับกอดแน่นขึ้น
"พี่!!"
"นะครับ พี่ขอแค่นี้จริงๆ"
จองมินได้แต่ยืนเงียบอยู่ตรงนั้น เขาไม่รู้จะทำยังไง ทำได้แต่ให้ดงฮยอนกอดอยู่อย่างนั้น เขาค่อยๆกอดดงฮยอนตอบ 
"พี่เป็นไรรึเปล่าฮะ กอดซะแน่นเชียว"
"พี่ไม่ได้เป็นไร ขอบใจนะ" ดงฮยอนคลายกอดออกจากจองมิน แต่บังเอิญว่าสายตาที่เขามองผ่านจองมินไปนั้น ดันไปเห็นคนๆนึงเข้า


"ฮยอนซอง!!"


จองมินตกใจกับคำที่ดงฮยอนเรียกเมื่อกี้ เขาหันไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว น้ำตาเริ่มคลอ พูดไม่ออก ฮยอนซองเดินเข้ามาใกล้ๆ มองดงฮยอน ก่อนที่จะหันมาพูดกับจองมิน
"ฉันคิดว่านายรอฉันมาตลอดนะ ฉันคิดว่านายรักฉันมาตลอด แต่ที่แท้ นายก็เป็นคนยอมง่ายๆ สงสัยช่วงที่ฉันไม่อยู่นายคงให้ใครต่อใครกอดแบบนี้ล่ะสิ"
"นาย!!"
"นี่ฮยอนซอง นายกำลังดูถูกคนที่เค้ารอนายอยู่นะ" ดงฮยอนที่อยู่ข้างๆทนไม่ไหวพูดขึ้น
"หุบปากไปเลย นายนั่นแหละตัวดี ฉันฝากนายดูแลจองมิน ไม่ใช่ให้มากอดในที่สาธารณะชนแบบนี้"
"นายกำลังเข้าใจผิดนะ ฉันกับพี่ดงฮยอนไม่ได้กอดแบบนั้น"
"แล้วกอดกันแบบไหน?"
"..........."
"ฉันกลับมา กะจะเซอร์ไพรส์นาย แต่เจอเรื่องที่เซอร์ไพรส์กว่า ไม่น่ากลับมาเลยจริงๆ"
"นายเข้าใจฉันผิดนะ" จองมินพยายามอธิบาย
"ฉันเข้าใจถูกแล้ว หึ! ดีนะแค่กอด ไม่ได้จู.."


เพี๊ยะ!!!!


ฮยอนซองถึงกับหน้าหันไปตามแรงตบของจองมิน น้ำตาที่เอ่ออยู่ค่อยๆไหลออกมา
"นายดูถูกมากไปแล้ว....พะ พี่ดูถูกผมมากเกินไปแล้ว" จองมินเริ่มร้องไห้หนักขึ้น
" พี่รู้ไหม.....ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมต้องทรมานแค่ไหนกับการที่ไม่มีพี่ ผมต้องเผชิญหน้ากับอะไรหลายๆอย่างด้วยตัวคนเดียวมาตลอด.......ถ้าไม่มีพี่ดงฮยอน ผมคงไม่อยู่ให้พี่เห็นจนถึงวันนี้หรอก วันที่พี่ไปอังกฤษโดยไม่บอกผมซักคำ......พี่ลองคิดดูนะว่ามันทรมานแค่ไหน ผมรู้ว่าพี่หวงผม แต่ที่พี่เห็นว่าเราสองคนกอดกันอยู่ มันไม่ได้กอดแบบนั้น.......ผมดูออกว่าพี่ดงฮยอนคิดกับผมยังไง แต่ผมคิดกับเขาได้แค่พี่น้องจริงๆ .....รู้บ้างไหม!! ผมรอพี่มาตลอด รอวันนั้นวันที่พี่กลับมา แต่พอเอาเข้าจริงๆ พี่ก็มาดูถูกผมแบบนี้!!! ผมเกลียดพี่ที่สุดเลย!!!!" จองมินระบายความในใจของตัวเองพร้อมทั้งผลักคนตรงหน้าแล้ววิ่งออกไป ฮยอนซองที่ได้ฟังเขาพูดถึงกับอึ้ง เงียบไปทันที

"ฉันคิดกับจองมินเกินพี่น้องจริงๆ แต่จองมินไม่มีท่าทีจะสนใจเลยซักนิด บางครั้งที่ฉันไปหา เขาก็คิดว่าเป็นนายทุกครั้ง จองมินไม่เคยลืมนาย เขารอนายมาตลอดสองปี ฉันรู้นะว่านายหึงหวง แต่ถ้าฟังเหตุผลของจองมินด้วยก็น่าจะดี บางทีนายสองคนอาจจะไม่ทะเลาะกันแบบนี้ก็ได้ ฉันมีสิทธิ์พูดได้แค่นี้แหละ" ดงฮยอนเตือนสติ แล้วเดินออกไปอีกทาง ปล่อยให้ฮยอนซองยืนคิดอยู่ตรงนั้น ไม่นานนักฝนที่ตั้งเค้าว่าจะตก ก็ตกลงมาอย่างง่ายดาย ฮยอนซองเห็นอย่างนั้นก็รีบขึ้นรถขับกลับบ้าน แต่ไม่ใช่บ้านเขานะ แต่เป็นบ้านจองมินต่างหาก


"จองมินครับ จองมิน" เมื่อฮยอนซองถึงบ้านก็ตะโกนเรียกหาเจ้าของบ้านจนทั่ว แต่ก็ไม่เจอ เขาเริ่มกระวนกระวาย เพราะฝนเริ่มตกหนักมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีวี่แววว่าจะหยุดตก เขาเป็นห่วงว่าจองมินจะโกรธเขาจนไม่ยอมกลับบ้าน มัวไปตากฝนอยู่ที่ไหนนะ
สักพักฝนที่ตกหนักเริ่มเบาลงและหยุดตกในที่สุด ฮยอนซองยกโทรศัพท์กดโทรหาเบอร์ล่าสุดที่เขาพยายามโทรก่อนหน้านี้
(หมายเลขที่ท่านเรียก มะ....) ฮยอนซองได้ยินอย่างนั้นก็หัวเสีย
"จองมิน นายไปอยู่ที่ไหน ฉันขอโทษ" เขาเอาแต่พูดอยู่แบบนั้นพร้อมกับโทรหาปลายสาย จนในที่สุดก็โทรติด
"จองมิน นายอยู่ไหน"
(คุณรู้จักกับเจ้าของโทรศัพท์ใช่ไหมคะ)
ฮยอนซองอึ้งเล็กน้อย เมื่อคนที่รับสายเขาไม่ใช่จองมิน
"คะ ครับ รู้จักครับ"
.
.
.
.
.
.
.
.
.
หลายเดือนต่อมา~~
ฮยอนซองได้เปิดร้านอาหารใกล้ๆกับบ้านของร่างเล็กอย่างจองมิน สถานะของทั้งสองคนนั้นรักกันเหมือนเดิม แถมมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ ฮยอนซองมีเหตุผลมากขึ้น เข้าใจทุกอย่าง เขาเกือบเสียคนรักมาครั้งนึงแล้ว และจะไม่ยอมเสียไปอีกแน่ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะดูให้ดีก่อนที่จะพูดออกไปแบบนั้น


"จองมินอยู่ไหนครับ....ครับ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลยครับ" ฮยอนซองถามพยาบาลที่รับโทรศัพท์ของจองมินแล้วรีบขับรถไปโรงพยาบาลทันที
"ดงฮยอน จองมินล่ะ" เมื่อไปถึงเขาเจอดงฮยอนที่นั่งอยู่หน้าห้องไอซียูจึงยิงคำถามใส่ทันทีที่มาถึง ดงฮยอนเห็นว่าเป็นเขา ลุกขึ้นกระชากคอเสื้อง้างมัดจะต่อย แต่ยั้งมือได้ทัน จึงได้แค่ผลักแรงๆออกไป
"เป็นเพราะนายนั่นแหละ จองมินถึงได้นอนอยู่ห้องไอซียูแบบนี้น่ะ!!!!"
"เกิดอะไรขึ้น" เขาพูดเสียงเบาลง
"นายน่าจะรู้ดีนะ ว่าทำอะไรลงไป"
"ฉันถามก็ตอบมาเซ่ ไม่ใช่ให้มาถามกลับ ฉันถามว่าเกิดอะไรขึ้น" ฮยอนซองเริ่มโมโห ถึงเขาจะรู้ว่าเรื่องทั้งหมดมันเป็นเขา แต่อยากรู้ว่าหลังจากนั้นมันเกิดอะไร
"จองมินถูกรถชนอย่างจัง"
ฮยอนซองได้ยินแบบนั้นถึงกับเงียบไป เขาทำให้จองมินเจ็บอีกแล้วหรอ เขาได้แต่โทษตัวเองอยู่เงียบๆ ไม่นานนัก หมอก็ออกมาจากห้องไอซียู ฮยอนซองลุกพรวดไปถาม
"หมอครับ จองมินเป็นยังไงบ้างครับ"
"......."
"หมอครับ!!"
"หมอเสียใจด้วยนะครับ พวกเราพยายามเต็มที่แล้ว" 
"..... ผมขอเข้าไปดูเข.... เห้ย!! ฮยอนซอง!!!!" ดงฮยอนยังพูดไม่จบ ฮยอนซองรีบวิ่งเข้าไปทันที ดงฮยอนมองหน้าคุณหมอก่อนที่จะวิ่งตามเข้าไปอีกคน
"ฮือๆ จองมิน นายฟื้นขึ้นมาสิ ฟื้นขึ้นมามองหน้าฉัน ฉันขอโทษ ได้ยินไหมฉันขอโทษ" ฮยอนซองร้องไห้อยู่ข้างเตียง
"ฮยอนซองทำใจไว้ดีๆ จองมินเขาไปสบายแล้วนะ"
"ไม่จริงใช่ไหม จองมินยังไม่ตาย ได้ยินไหมพี่!!! จองมินยังไม่ตาย!!!!!"
"ตั้งสติก่อนได้ไหม!!!" ดงฮยอนแผดเสียงใส่ เขานิ่งฟัง
"ฉันรู้ว่านายรักจองมินมาก แต่นายพูดไปจองมินก็ไม่ได้ยินหรอก พูดไปจองมินก็ไม่ได้ฟื้นขึ้นมาหรอกนะ" ดงฮยอนค่อยๆปลอบใจ ไม่อยากให้คิดมาก ฮยอนซองก็เอาแต่นิ่ง มองคนรักด้วยคราบน้ำตาที่อาบแก้ม เขาค่อยๆจับมือจองมินขึ้นมากุมไว้ บีบมือเบาๆ เหมือนกับให้รู้ว่าเขายังอยู่ตรงนี้ ฮยอนซองมองหน้าก่อนที่จะโน้มตัวลงไปบรรจงประกบปาก จูบลาคนรักครั้งสุดท้าย น้ำตาแห่งความเสียใจของเขาไหลลงมาอีกครั้ง



"พี่คิดไรอยู่ฮะ ลูกค้าเริ่มเข้าร้านแล้วนะ"
"พี่คิดถึงเรื่องวันนั้นอยู่น่ะ ถ้าวันนั้นพี่ไม่.." ฮยอนซองตอบร่างเล็กที่เดินมาจากข้างหลัง เขายังพูดไม่ทันจบ จองมินก็สวมกอดทางด้านหลัง พูดขัดเสียก่อน
"ขอบคุณที่ให้ชีวิตใหม่กับผมนะ ผมนึกถึงจูบวันนั้นของพี่จัง"
"นายจะบ้ารึไงจองมิน จูบนั่นใครให้นึกถึงกันเล่า" ฮยอนซองหันมาตอบพร้อมกับจับมือจองมินแน่น
"ก็เพราะจูบนั่นไม่ใช่หรอ ที่ทำให้ผมฟื้นมาเนี่ย"
"ทำไมหรอ อยากให้จูบอีกว่างั้นเหอะ"
"ปะ...เปล่าซะหน่อย" จองมินปล่อยมือเดินหนีไปทางอื่น แต่ถูกขว้าข้อมือไว้
"แล้วทำไมต้องเดินหนีด้วยอ่ะ"
"ไม่ได้เดอ...อื้ออ..." จองมินพูดได้แค่นั้น ก็ถูกฮยอนซองจู่โจมประกบปากจูบโดยไม่ทันตั้งตัว 
"อื้อออ" จองมินแทบจะหมดลมหายใจ เขาจึงทุบอกฮยอนซองเป็นเชิงบอกให้พอ เล่นจูบนานขนาดนั้นหายใจไม่ออกกันพอดี
"พอแล้วหรอ" ฮยอนซองถามหลังผละจากจองมิน
"จะให้ผมขาดอากาศหายใจ ตายอีกรอบรึยังไง" จองมินเริ่มโวยใส่ฮยอนซอง แต่เขากลับหยักไหล่ ไม่สนคำพูดของคนรักเลยซักนิด
"อีกรอบก็ได้นะ" พูดจบฮยอนซองก็ประกบปากคนรักอีกครั้ง ครั้งนี้จะเป็นครั้งที่ทั้งคู่มีความสุขที่สุด และจะไม่ยอมเสียใครไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม







เรื่องสั้นเรื่องแรกของไรต์ อาจจะแต่งไม่ดีบ้าง

แต่งก็เต็มใจแต่งนะ555+
มันเป็นความฟินของไรต์เองนี่แหละ 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Konklom (ก้อนกลม) จากทั้งหมด 9 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 1 เมษายน 2560 / 16:50
    สั้นแต่ครบรสเลย😂😂😂😂😂😂
    #1
    0