ตอนที่ 5 : เรื่องราวของผู้เป็นเจ้านายและสัตว์เทพในพันธะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 566
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 92 ครั้ง
    18 พ.ค. 62

                หลังจากที่ข้าตอบตกลงแสงสว่างนั้นก็หายไป ในตอนแรกข้าคิดว่าข้าตาฝาดหรืออาจจะคิดไปเองคนเดียว นั้นสิจะมีสิ่งแบบนั้นมาอยู่ที่นี้ได้ยังไง ข้าได้แต่หัวเราะให้กับความน่าสมเพชของตัวเองก่อนที่จะหลับตาอีกครั้ง แต่ทันใดนั้นข้าก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาราวกับหัวของข้าจะแตกเป็นเสี่ยงๆ โลกรอบตัวข้าหมุนไปเร็วมากจนข้ามองสิ่งใดไม่เห็น ร่างกายของข้าร้อนมากเหมือนมันจะละลาย ไม่ไหวแล้วมันทรมานเหลือเกิน ข้ากำลังจะตายแล้วสินะ ข้ากำลังจะได้ไปหาท่านพ่อและท่านพี่ของข้าแล้ว

                ทนอีกหน่อย เจ้านายผู้แสนอ่อนแอ หลังจากที่เจ้าตื่นเจ้าจะได้พบในสิ่งที่เจ้าหวัง

นั้นเป็นสิ่งสุดท้ายที่ข้าได้ยินก่อนที่ข้าจะสลบลงไป

.

.

.

.

.

.

                “คุณหนูคะ ตื่นได้แล้วค่ะ ได้เวลาที่ท่านต้องเตรียมตัวสำหรับงานเลี้ยงแล้วนะคะ”

               

ข้าค่อยๆลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่ข้าเห็นคือเพดานห้องที่ข้าคุ้นเคย เห็นแบบนั้นข้าขึ้นค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก ข้าคิดว่าร่างกายของข้าแปลกไป ข้าจึงลองยกมือขึ้นมาดู สิ่งที่ข้าเห็นคือมือของข้าเล็กลง ไม่สิ ไม่ใช่แค่มือ ตัวของข้าเองก็เล็กลง

                เมื่อเห็นแบบนั้น ข้าจึงลองมองไปรอบๆ ข้าก็เห็นห้องที่ข้าคุ้นเคย ใช่แล้ว มันเป็นห้องของข้าเอง ข้ารู้สึกสบสน นี่มันอะไรกันทำไมข้าจึงมาอยู่ที่นี่ได้

                “คุณหนู เป็นอะไรรึเปล่าคะ?

                “ท่านพ่อ...”

                “อะไรนะคะ คุณหนู?”

                “ท่านพ่อ อยู่ที่ไหน”

                “คุณท่านกำลังลงไปส่งการเรื่องงานเลี้ยงให้คุณหนูอยู่ข้างล่างค่ะ”

                “ข้าอยากพบท่านพ่อ”

                “แต่คุณหนูต้องเตรีย...”

                “ข้าอยากพบท่านพ่อเดี๋ยวนี้!!!

                !! ค่ะคุณหนู ดิฉันจะรีบไปตามคุณท่านมาเดี๋ยวนี้ค่ะ”

                เมดคนนั้นรีบวิ่งออกไปจากห้องของข้า ข้าในตอนนี้นั้นทำสิ่งใดไม่ถูก ข้าลองหยิกมือตนเองมันรู้สึกเจ็บแสดงว่านี้มิใช่ความฝัน ข้ากลับมาอยู่ที่บ้านของข้า ข้าย้อยอดีตกลับมาอีกครั้งหนึ่ง

                “อาเคเดีย เป็นอะไรไปเหรอ ลูกรัก”

                “ท่านพ่อ!!!

                ข้ารีบวิ่งเข้าไปกอดท่านพ่อทันทีหลังจากที่ท่านพ่อเปิดประตูเข้ามา ท่านพ่อดูตกใจแต่หลังจากนั้นท่านพ่อก็กอดข้ากลับ ข้าได้แต่ร้องไห้และเอ่ยเรียกท่านพ่อไม่หยุด

                ข้าได้กลับมาอีกครั้ง ท่านพ่อของข้ายังไม่ตาย ทุกอย่างไม่ใช่ความฝัน...

                “อาเคเดีย บอกพ่อได้รึไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น”

                “ข้าฝันร้ายท่านพ่อ ข้าฝันร้ายมากๆ ข้าฝันว่าท่านพ่อและท่านพี่ตาย ตระกูลของเราถึงคราวล้มสลาย ท่านพ่อ ข้ากลัวเหลือเกิน”

                “ชู่...ไม่ต้องกลัวนะเด็กน้อยของพ่อ พ่ออยู่ตรงนี้แล้ว นั้นป็นแค่ความฝัน พ่อไม่มีวันจากลูกไปไหนหรอก”

                “ท่านพ่อจะไม่ทิ้งข้าไปไหนใช่มั้ย”

                “แน่นอน ทั้งพ่อและพี่ของลูกจะไม่ทิ้งลูกไหนแน่นอน ลูกรัก”

“ฮึก”

                “ชู่...ไม่ต้องร้องแล้วนะลูกรัก ดูสิตาของเจ้าบวมหมดแล้ว”

                ท่านพ่อคุกเข่าลงมาให้เสมอตัวข้า ก่อนที่จะค่อยๆเช็ดน้ำตาให้ข้าอย่างอ่อนโยน

                “เอาล่ะ ลูกรักไปเตรียมตัวเถอะ วันนี้เป็นวันเกิดอายุครบ 5 ขวบของลูกนะลูกรัก แขกทุกคนกำลังรอที่จะได้เห็นเจ้าหญิงตัวน้อยของพ่ออยู่นะรู้มั้ย หึหึหึ”

                “เจ้าค่ะ ลูกจะรีบแต่งตัวให้สวยที่สุดในงานเลี้ยงนี้เลยเจ้าค่ะ”

                “ดีมากลูกรัก เดี๋ยวพ่อลงไปดูความเรียบร้อยข้างล่างก่อนนะ”

                “เจ้าค่ะ”

                ท่านพ่อโน้มตัวลงมาหอมแก้มข้าก่อนที่จะจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากห้อง หลังจากนั้นก็มีเมด 5 คนเข้ามาช่วยข้าแต่งตัว ข้าเลือกชุดเดรสมาชุดหนึ่งก่อนที่จะให้เมดเลือกเครื่องประดับที่เหมาะกับชุดให้ หลังจากแต่งตัวทำผมเสร็จ ข้าก็บอกให้เมดไปค่อยด้านนอก ข้านั่งมองตนเองอยู่หน้ากระจก ก่อนที่จะคิดถึงเรื่องราวที่เกิด ถ้าการที่ข้าย้อนเวลากลับมานี้ไม่ใช่ความฝัน หมายความว่า...เสียงที่ข้าได้ยินเมื่อตอนนั้นก็เป็นความจริงสินะ

                ใช่แล้ว เจ้านายของข้าเอ่ย เรื่องทุกอย่างเป็นความจริง

                จู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นมาในหัวของข้า จากนั้นภาพทุกอย่างตรงหน้าข้าก็หายไป ข้ามองเห็นเพียงความมืดมิด และดวงตาคู่หนึ่งที่มีขนาดใหญ่กว่าข้ามาก กำลังก้มลงมองมาที่ข้าด้วยความสงบนิ่ง

                “ท่านเป็นใครกัน ต้องการอะไรจากข้าจากได้ช่วยเหลือข้าเช่นนี้”

                ข้าไม่ต้องการอะไรจากมนุษย์เช่นเจ้าหรอก จงสบายใจได้ ข้าเพียงได้รับหน้าที่ให้มาเปลี่ยนโชคชะตาให้เจ้าเท่านั้น

                “เปลี่ยนโชคชะตาของข้างั้นเหรอ งั้นใครกันที่ส่งท่านมาช่วยข้า”

                ข้าไม่ได้มีหน้าที่มาตอบคำถามของเจ้า ถึงแม้ข้าจะเรียกเจ้าว่าเจ้านาย ก็ไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะมาวางอำนาจกับข้าได้นะ มนุษย์

                ข้าสัมผัสได้ถึงความกดดันเมื่อ สิ่งมีชีวิตตรงหน้าข้าเอ่ยจบ มันช่างหน้ากลัวกว่าสิ่งใดที่ข้าเคยพบเห็น

                “ข...ข้าขออภัย ข้ามิได้ต้องการวางอำนาจกับท่าน เพียงแต่ข้าสงสัยเพียงเท่านั้น”

                เมื่อข้ากล่าวจบ ความกดดันเมื่อครู่ก็หายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น เหลือไว้เพียงความเงียบสงบไว้ดังเดิม

                ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เจ้าจะกลายเป็นเจ้านายของข้า ข้าจะอยู่ในฐานะสัตว์คู่พันธะกับเจ้า เพียงแต่...

                “เพียงแต่?

                จนกว่าเจ้าจะแข็งแกร่งพอที่จะเห็นตัวตนที่แท้จริงและรู้ชื่อของข้า เจ้าจะไม่สามารถอัญเชิญข้าออกไปช่วยต่อสู้ รึใช้พลังของข้าได้

                !!!

                ถ้าเป็นเช่นนั้น ไม่เท่ากับว่าข้านั้นไร้ซึ้งพลังไปเลยเหรอ โดยปกติแล้วมนุษย์ทุกคนจะสามารถใช้เวทมนตร์ได้ต้องมาตัวกลางอย่างสัตว์อัญเชิญเข้ามาช่วย ถ้าข้าไม่สามารถอัญเชิญได้ ก็หมายความว่าข้าจะไร้ซึ่งพลังเวท

                หึ ถ้าอย่างงั้นก็จงแข็งแกร่งขึ้นซะ ข้าไม่คิดจะทำพันธะกับผู้อ่อนแอหรอกนะ ถ้าเข้าใจแล้วก็ลาก่อนเจ้ามนุษย์

                “เดี๋ยวก่อนท่าน...”

                ยังไม่ทันที่ข้าพูดจบ ข้าก็กลับมาอยู่ที่ห้องของตนเองอีกครั้ง งั้นเหรอข้าต้องแข็งแกร่งขึ้นให้มากกว่านี้สินะ ข้าตัดสินใจแล้ว...

                “ข้ารู้ว่าท่านเฝ้ามองข้าอยู่  ข้าจะแข็งแกร่งขึ้นให้ท่านยอมรับข้าให้ได้ เพียงแตตอนนี้ท่านจะให้ข้าเรียกท่านว่าเช่นไรรึ”

                ข้าเอ่ยถามออกไป ด้วยความตั้งใจที่เต็มเปี่ยม เพื่อคนที่ข้ารักและตัวข้าเองข้าจะแข็งแกร่งขึ้น

                ในตอนนี้ เจ้าจงเรียกข้าว่า เคออส

.

.

.

.

.

.

.

.

ยังไม่ได้ตรวจคำผิด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 92 ครั้ง

21 ความคิดเห็น

  1. #14 Mr_pung_pung (@Mr_pung_pung) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 13:39
    ขอบคุณค่ะไรท์
    #14
    0
  2. #9 ใต้ท้องทะเล (@CCREAM23) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 20:41
    รอนะคะ แล้วก็หลายคำสะกดผิดนะคะเช่นคำว่าเอ๋ย ไม่ใช่เอ่ย บางประโยคพิมพ์วนไปมา ถ้าไม่พอใจคอมเม้นเ่าก็ต้องขออภัยด้วย

    ปล.เตือนด้วยความหวังดีมันอ่านแล้วสะดุดจริงๆ
    #9
    0
  3. #5 runa-j (@nighttime) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 12:51
    สู้ๆ เปลี่ยนชะตาให้ได้นะ
    #5
    0