ตอนที่ 4 : เรื่องราวของผู้ที่เป็น 'นางร้าย'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 578
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    17 พ.ค. 62

ข้ามีนามว่า อาเคเดีย  เอฟฟอร์ส ข้าเป็นบุตรีของท่านดยุค มาคัส เอฟฟอร์ส ดยุคที่ขึ้นชื่อว่าแข็งแกร่งและร่ำรวยที่สุดใน 4 อาณาจักรที่แม้แต่องค์ราชายังต้องยำเกรง

ตัวข้านั้นมีพี่ชายที่อายุห่างจากข้า 15 ปี อยู่คนหนึ่ง นั้นคือท่านพี่อาเทรัส เอฟฟอร์ส ท่านพี่ของข้าเป็น จอมพลของกองทัพแห่งอาณาจักรสเลน ถึงแม้ว่าทั้งสองจะมีตำแหน่งใหญ่โตมาเพียงใด พวกเราต่างก็รักกันดี ไม่มีความขัดแย้งในครอบครัวเช่นครอบครัวตระกูลขุนนางคนอื่นๆ

ในตอนที่ข้าอายุครบ 5 ขวบ  ท่านพ่อได้จัดงานวันเกิดให้ข้า และได้เชิญแขกตระกูลขุนนางคนใหญ่คนโตในสังคมรวมทั้ง องค์ราชาแห่งอาณาจักรสเลนมาร่วมงาน และนั่นทำให้ข้าได้เจอกับเขา เจ้าชาย รูมินัส ดิ โอเรน เอลเทรีย ในตอนนั้นข้าจึงได้รู้ว่า ความรัก นั้นเป็นอย่างไร

หึ พอมานึกดูแล้ว ตัวข้านั้นช่างน่าสมเพช หลงรักคนที่เพิ่งเคยเห็นหน้าครั้งแรกงั้นหรือ ข้าในตอนนั้นคงจะเป็นคนที่โง่งมเหลือเกิน ข้าจำได้ว่าตอนนั้นตัวข้าได้ขอร้องให้ท่านพ่อช่วยให้ข้าได้หมั้นหมายกับเจ้าชายถึงแม้ท่านพ่อจะเอ่ยค้านมากแค่ไหน ข้าก็ไม่ฟังจนกระทั่งท่านพ่อต้องยอมในที่สุด

นั้นทำให้ข้าได้กลายเป็นคู่หมั้นกับเจ้าชายโอเรนในที่สุด ข้าค่อยเอาใจเจ้าชายทุกอย่างไม่ว่าจะไปเยี่ยม ทำขนมไปให้ เข้างานสังคมด้ยกัน กระทำตนป็นสตรีที่ดีให้เจ้าชายได้สบายใจ เจ้าชายเองก็ดีกับข้ามาก รวมทั้งเหล่าเพื่อนของเจ้าชายด้วยเช่นกัน ในตอนนั้นข้ารู้สึกว่าชีวิตของข้านั้นช่างเต็มไปด้วยความสุข มีทั้งคนที่ข้ารักมากอยู่ข้างกาย ครอบครัวที่อบอุ่น และเพื่อนที่ข้าสนิทใจ ตัวข้านั้นคิดว่าทุกอย่างจะเป็นเช่นนี้ไปตลอด....

จนกระทั้งเวลาผ่านไป 10 ปีข้าได้เข้าเรียนในโรงเรียน เซเรเทียร่าและได้อยู่ห้องเดียวกับเจ้าชายและเพื่อนของข้า ร่วมทั้ง หญิงสาวคนหนึ่งที่ทำให้ชีวิตของข้าเปลี่ยนไปตลอดกาล นางมีชื่อว่า มาเรียแอล อเดล่า นางเป็นหญิงสาวที่มีธาตุแสง น้ำ และลมอยู่ในตัว จึงทำให้เป็นที่สนใจของทุกคนแม้จะเป็นเพียงสามัญชนธรรมดา

นั้นเองก็รวมไปถึงเจ้าชายด้วย ยิ่งนานวันเข้าข้ากับเจ้าชายก็เริ่มเหินห่างกันไม่เหมือนเมื่อก่อน เพื่อนของข้าพากันเข้าหานาง เจ้าชายเริ่มแสดงออกชัดเจนมากขึ้นว่าเริ่มมีใจให้กับนาง เริ่มทิ้งข้าที่เป็นคู่หมั้นและเพื่อนไว้ด้านหลังอย่างไม่สนใจใยดี ถึงแม้ข้าจะพูดกับพวกเขาเช่นไร พวกเขาก็ไม่เคยสนใจข้าเช่นเดิม นั้นทำให้ข้าเริ่มคิดว่า ถ้ามาเรียแอนหายไปก็คงดี

แต่ถึงแม้ข้าจะคิดเช่นนั้น ข้าก็ไม่อาจทำอย่างที่ใจคิดได้ นอกจากมองดูพวกเขาอยู่ห่างๆ เมื่อพวกเขาต้องการความช่วยเหลือ ข้าก็พร้อมที่จะเข้าไปช่วยทันที แม้ว่าสิ่งที่ข้าทำนั้นจะย้อนกลับมาทำลายตัวข้าเองก็ตามแต่ถึงข้าจะทำเช่นนั้นไป ความสัมพันธ์ของข้ากับพวกเขาก็ย่ำแย่ลงเรื่อยๆ พวกเขามักจะเข้ามาต่อว่าข้าในเรื่องที่ข้าไม่ได้ทำ ในบางครั้งก็ถึงกับทำร้ายข้าด้วยเหตุผลอย่าง เพราะเจ้าทำร้ายมาเรียแอนนั้นทำให้ข้าได้แต่สงสัย ว่าข้าไปทำเรื่องแบบนั้นตั้งแต่เมื่อใด

เรื่องมันเป็นแบบนี้เรื่อยมาจนกระทั้ง ตระกูลของข้าถูกใส่ความด้วยข้อหากบฏ แม้หลักฐานที่ถูกใส่ความจะดูไม่น่าเชื่อถือ แต่ก็ไม่มีใครยอมเชื่อแม้แต่คนเดียวว่าพวกข้านั้นบริสุทธิ์ เพียงเพราะหลักฐานที่ว่านั้นมาจากหญิงสาวที่ชื่อว่า มาเรียแอน รวมทั้งเจ้าชวยและเพื่อนของข้าต่างก็สนับสนุนว่าหลักฐานชิ้นนี้เป็นของจริง องค์ราชาจึงได้ตัดสินให้ตระกูลของข้ามีความผิดฐานเป็นกบฏ

ในท้ายที่สุด ตระกูลของข้าถูกถอดอำนาจและถูกลงโทษประหารทั้งตระกูล แต่ด้วยผลงานของท่านพ่อและท่านพี่ที่เคยทำมา ทำให้องค์ราชาจะยกเว้นโทษประหารให้ 1 คนในตระกูล ท่านพ่อละท่านพี่ยอมเสียสละตนเองให้ข้าอยู่รอด

ทั้งสองคนยอมที่จะรับโทษประหารเองด้วยการดื่มยาพิษแล้วสิ้นใจต่อหน้าข้า ข้าได้แต่กรีดร้องออกมาอย่างหัวใจแตกสลาย หลังจากนั้นองค์ราชาสั่งให้ทหารนำตัวข้าไปขังยังคุกมืดไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวัน แต่ก่อนที่ข้าจะถูกนำตัวไป มาเรียแอนได้กล่าวขอคุยกับข้าเป็นการส่วนตัว ถึงแม้ใครหลายคนจะเอ่ยค้านแต่นางก็ยังยืนยันที่จะคุยกับข้าให้ได้ องค์ราชาจึงได้ให้ทหารนำตัวข้ามาอีกห้องหนึ่งกับมาเรียแอน เมื่ออยู่กัน 2 คน ท่าทีของนางก็เปลี่ยนไป นางแสยะยิ้มมาทางข้า พร้อมกับทำสายตาดูถูกเหยียดหยาม อย่างที่นางไม่เคยทำให้ใครเห็นพร้อมกับพูดว่า

ที่ของท่าน ทุกอย่างของท่าน ข้าขอละนะ ฮะๆๆๆ

เมื่อว่าจบนางก็เดินออกไปด้วยสีหน้าที่กลับเป็นเหมือนเดิม และตัวข้าก็ถูกจะขังไว้ในคุก ข้าเฝ้าถามตนเองตลอดเวลา ข้านั้นไม่ดีพอรึไร ทำไมพวกเขาจึงทอดทิ้งข้า ตัวข้านั้นทำสิ่งใดผิด ข้าได้แต่เฝ้าถามว่าทำไม ทำไม ทำไม ซ้ำไปซ้ำมาอย่างไม่สามารถหาคำตอบให้ตนเองได้ ข้าไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใดที่ข้าอยู่ที่นี่ จนกระทั่งได้ปรากฏแสงสว่างแสงหนึ่งอยู่ตรงหน้าข้า แสงสว่างนั้นได้พูดขึ้นมาว่า

เจ้าอยากเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของเจ้ารึไม่เจ้ามนุษย์

เปลี่ยนแปลงชะตากรรมงั้นเหรอ?

ใช่แล้ว มนุษย์เอ๋ย ไม่สิ เจ้านายที่รักแห่งข้าเอ๋ย จงเลือกมาเถิด ระหว่างชัยชนะนิรนดร์กับพ่ายแพ้ตลอดกาล ท่านจะเลือกเส้นทางไหน

งั้นเหรอ ได้เวลาที่ข้าจะได้แก้แค้นแล้วสินะ

.......................

 

 

 ยังไม่ได้ตรวจคำผิด  


มุมนักเขียน

ตอนนี้อาจจะหน้าเบื่อไปหน่อยนะจ๊ะ

ใครงงบอกเราได้นะ บางทีที่เขียนไปอาจสื่ออารมณ์ออกมาได้ไม่ชัดเจนพอ เพราะบางอย่างเราก็อยากเก็บไว้ไปเฉลยในเนื้อเรื่องต่อจากนี้ เลยไม่ได้เขียนให้ละเอียด ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะจ๊ะใคร

มีข้อคิดเห็นหรือคำติชมอย่างไรก็บอกกันได้นะจ๊ะ แต่ของดถ้อยคำหยาบคายนะจ๊ะ บาบายยยยย 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

21 ความคิดเห็น

  1. #4 IvanPoomSkiy (@IvanPoomSkiy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 15:59
    สั้นไปนิดหนึ่ง
    #4
    0
  2. #3 mintmln (@mintmln) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 14:26

    รออ่านอยู่นะคะ


    #3
    0