ตอนที่ 3 : เรื่องราวของหนังสือที่แสนยุ่งเหยิง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 589
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    16 พ.ค. 62

     

     หลังจากที่ข้าได้พูดคุยกับพี่ชายของข้าเสร็จสิ้นแล้ว ข้าก็ได้ไปยังวิหารของท่านเทพแห่งการสังสรรค์เพื่อคลายข้อสงสัยที่อยู่ในใจของข้าทันที เมื่อข้าเข้าไปที่ห้องของท่านเทพข้าพบท่านกำลังยิ้มอย่างอ่อนโยนพร้อมถือหนังสือเล่มนั้นไว้ในมืออยู่ก่อนราวกับว่าล่วงรู้ว่าข้าจะต้องมาพบท่านแน่นอน

“มาแล้วหรือ ลูกรัก เจ้ามาเร็วกว่าที่ข้าคำนวณไว้ 30 วินาทีเชียวนะ”

“ท่านเทพแห่งการรังสรรค์ โลกที่ท่านสร้างขึ้นมาให้ข้านั้นมัน...”

“ใช่แล้ว ลูกรัก โลกแห่งนั้นมีตัวแบบมาจากนิยายเล่มนี้”

ท่านเทพยื่นหนังสือเล่มนั้นมาให้ข้า พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูไม่หน้าไว้ใจเหมือนกับพี่ชายของข้าไม่มีผิด ดูเหมือนสิ่งที่ข้าคิดเอาไว้นั้นจะถูกต้องสินะ เอาเถอะ ข้าไม่แปลใจนักหรอก ท่านเทพแห่งการรังสรรค์มักจะจริงจังกับสิ่งที่เหล่ามนุษย์สร้างขึ้นมาเสมอ ทั้งสิ่งที่เรียกว่า เกม’ ‘อนิเมะ หรือ มังงะแน่นอนว่าสิ่งที่ท่านเทพสนใจนั้นย่อมมีมากกว่านี้แต่ข้านั้นไม่สามารถรับรู้ได้ ในบ้างครั้งท่านเทพก็นำสิ่งเหล่านั้นมาให้ข้าได้ศึกษาเช่นกัน ถึงข้าจะไม่เข้าใจอะไรมากนัก แต่ข้าก็อดยอมรับไม่ได้ว่า สิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นนั้น ก็ทำให้ข้าหายเบื่อไปได้บ้างนิดหน่อยเช่นกัน

“ลูกรัก ข้าอยากให้เจ้าได้เปลี่ยนแปลงโชคชะตาของมนุษย์คนหนึ่งในโลกแห่งนั้นให้ข้าหน่อย”

“เรื่องนั้นแค่ท่านดีดนิ้ว ก็เปลี่ยนไปได้แล้วมิใช่รึท่านเทพแห่งการรังสรรค์”

ข้าถามด้วยความสงสัย และไม่เข้าใจในสิ่งที่ท่านเทพต้องการ แค่การเปลี่ยนโชคชะตาของมนุษย์แค่คนเดียว ท่านเทพก็สามารถเปลี่ยนได้ตั้งแต่ตอนสร้างโลกมาแล้วนิ แต่ถึงกับต้องสร้างโลกที่สามารถทำให้ข้าลงไปแล้วไม่เสียสมดุลขึ้นมา ทั้งๆที่การสร้างโลกแบบนั้นจะทำให้เสียพลังมากว่าเดิมหลายเท่า ช่างเป็นการกระทำที่ข้านั้นไม่อาจเข้าใจได้เสียจริง

“นั้นเป็นเพราะถ้าข้าทำเช่นนั้น มันก็ไม่สนุกน่ะสิ ลูกรัก หึหึหึ”

อา ข้าเกลียดรอยยิ้มเช่นนี้ยิ่งนัก

“ถ้าเช่นนั้นท่านจะให้ข้าไปเปลี่ยนแปลงโชคชะตามนุษย์คนใดกันล่ะ”

“หึหึหึ ถ้าเจ้าได้อ่านนิยายเล่มนี้แล้วเจ้าจะได้รู้เองลูกรัก”

“...”

“มนุษย์ที่ข้าต้องการให้เจ้าไปเปลี่ยนแปลงโชคชะตาให้คือ....”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

...............................................................

หลังจากที่ข้าได้ลองศึกษานิยายเล่มนี้ ทำให้ข้าเข้าใจในระบบของโลกแห่งนั้นมากขึ้น โลกที่ข้ากำลังจะลงไปนั้นเป็นโลกที่มีสิ่งที่มนุษย์เรียกว่า วิทยาการทางเทคโนโลยีล้าสมัยกว่าโลกส่วนใหญ่ที่ท่านเทพแห่งการรังสรรค์สร้างขึ้น แต่ก็ทดแทนด้วยพลังเวทมนตร์และเหล่าสัตว์ในพันธสัญญา ที่ในหนังสือเล่มนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยกล่าวถึงสักเท่าใดนักทั้งๆที่มันเป็นเนื้อหาสำคัญแท้ๆ แต่เนื้อหานี้กลับกล่าวเน้นถึงความสัมพันธ์ของมนุษย์กลุ่มหนึ่งมากกว่า ซึ่งข้ามองว่าความสัมพันธ์ของมนุษย์กลุ่มนั้นช่างยุ่งเหยิง

ทั้งเจ้ามนุษย์เพศผู้ที่ดูเหมือนจะมีตำแหน่งเป็นผู้ปกครองเมืองในอนาคตได้มีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งที่เรียกว่า 'ความรัก กับมนุษย์เพศเมียธรรมดาคนหนึ่งทั้งๆที่มีคู่หมั่นของตนเองอยู่แล้ว

มนุษย์เพศเมียที่ดูเหมือนจะอ่อนแอต้องให้มนุษย์ตนอื่นมาปกป้องอยู่เสมอ ทั้งๆที่บางครั้ง ข้าก็คิดว่านางสมควรโดนแบบนั้นแล้วก็ตาม

มนุษย์เพศผู้ที่รวมกลุ่มกันเพื่อปกป้องมนุษย์เพศเมียเพียงตนเดียวโดยไม่ฟังเหตุผลของผู้อื่น แม้ว่าบางทีมนุษย์เพศเมียที่ตนปกป้องจะเป็นฝ่ายผิดเสียเอง

หรือแม้กระทั้งมนุษย์เพศเมียที่ดูเหมือนว่าจะได้รับความเคารพจากมนุษย์คนอื่นแต่ในตอนสุดท้าย ทางที่มนุษย์ผู้นี้เลือกเดินก็นำพาไปสู่จุดจบที่ทำลายตนเอง และดูเหมือนมนุษย์ทีข้าต้องลงไปเปลี่ยนแปลงโชคชะตาจะเป็นมนุษย์จะเป็นมนุษย์ผู้นี้นะ



มนุษย์ที่เหล่าผู้คนในหนังสือเรียกนางว่า นางร้าย น่ะ

.

.

.

.

.

.

.

.

.......................................................

“จะลงไปแล้วรึน้องชาย”

                ข้าหันหลังกลับไปมองตามเสียง ก็พบกับพี่ชายเจ้าปัญหาของข้ากำลังเดินมาทางนี้

                “อา... ข้าคิดว่ายิ่งเสร็จไวเท่าไหร่ก็ยิ่งดี”

                “แหมๆ พูดเหมือนกับว่าเจ้าโดนบังคับให้ไปเช่นนั้นแหละ ข้ารู้นะว่าเจ้าเองก็อยากลองไปศึกษาด้วยตนเองใช่รึไม่ล่ะ น้องชาย”

                “เรื่องนั้นข้าก็ไม่ปฏิเสธหรอกนะ แต่ว่ามีอย่างหนึ่งที่ข้าต้องบอกท่าน”

                “อะไรงั้นรึ?”

                “ในตอนที่ข้าไปคุยกับท่านเทพแห่งการรังสรรค์ ข้าได้กล่าวไปว่าหน้าที่ของข้านั้นไม่สามารถปล่อยวางให้ตำแหน่งวางได้”

                “หือ?”

                “ดังนั้นข้าจึงเสนอท่านเทพไปว่า ให้พี่ชายของข้าช่วยควบตำแหน่งนั้นให้ชั่วคราว และท่านเทพก็เห็นดีเห็นงามกับข้าเสียด้วยสิ”

                “ว่าไงนะ!!

                “หึหึหึ ขอให้ท่านสนุกกับการแก้ไขโลกที่ท่านลงไปปั่นป่วนมานะพี่ชาย ข้าไปล่ะ”

                “เดี๋ยวก่อน!! ตนอื่นก็มีตั้งเยอะตั้งแยะทำไมต้องเป็นข้า เจ้ากลับมาเดี๋ยวนะเจ้าน้องเลว!!!

                 ถือซะว่าเป็นการแก้แค้นที่ท่านเพิ่มงานให้ข้ามาหลายพันปีแล้วกันพี่ชายที่รัก หึหึหึ



ยังไม่ได้ตรวจคำผิด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

21 ความคิดเห็น

  1. #18 PoooohaCycebsyz (@PoooohaCycebsyz) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 18:33
    สม.....
    #18
    0
  2. #12 Gare (@Gare) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 19:55
    ถถถ แสบไม่ใช่น้อยนะเรา
    #12
    0