ตอนที่ 2 : บทนำ การเริ่มต้นแห่งโชคชะตา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 741
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 103 ครั้ง
    17 พ.ค. 62

     'น่าเบื่อ'

     คำๆนี้ผลุดขึ้นมาในหัวของข้าเป็นร้อยครั้งพันครั้งซ้ำไปซ้ำมา เหตุเพราะโลกเบื้องล่างที่ข้าคอยเฝ้ามองนั้นช่างวุ่นวายด้วยฝีมือของสิ่งมีชีวิตตัวกระจ้อยร่อยที่เรียกว่า 'มนุษย์' สิ่งมีชีวิตทีมีหลากหลายอารมณ์และอุปนิสัย แต่เพราะเหตุนั้นแหละ ไม่ว่าในโลกไหนๆมนุษย์ก็นำพามาซึ่งความวุ่นวายที่ไม่จบสิ้น ทั้งๆที่เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่แสนจะอ่อนแอเมื่อเทียบกับเผ่าพันธุ์อื่นๆ แต่ก็มักจะมองว่าตนเองนั้นวิเศษและยิ่งใหญ่ที่สุดราวกับกบในกะลาครอบ

     'ช่างโง่เขลาเสียจริง'

     ถึงจะคิดเช่นนั้นแต่ข้าก็ยังคงเฝ้ามองเหล่ามนุษย์ต่อไปอยู่ดี อาจเป็นเพราะในจิตใจส่วนลึกของข้านั้นอยากรู้เหตุผลที่ 'ท่านเทพแห่งการรังสรรค์' สร้างมนุษย์ขึ้นมาในทุกโลกไปเพื่ออะไรก็เป็นได้ แต่ถึงจะเฝ้ามองนานแค่ไหน ข้าก็ไม่เคยเข้าใจในเหตุผลของท่านได้เลยสักครั้ง หรือเพราะบางทีข้าอาจเป็นสิ่งมีชีวิตที่โง่เขลาเช่นเดียวกับมนุษย์ก็เป็นได้ถึงไม่สามารถเข้าใจในเหตุผลนั้นได้

     'เฮ้ออออ'

     ข้าถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย ถ้ามีอะไรให้ทำมากกว่าการเฝ้าดูเช่นนี้ก็คงดี

     "เป็นอะไรไปน้องรัก ทำไมถึงได้ทำน่าตาขี้เหร่เช่นนั้น เดี๋ยวเหล่าบริวารของเจ้าก็หมดศัทธากันเสียหมดหรอก"

     ข้าหันไปตามเสียงก็พบกับร่างสูงใหญ่ของ 'พี่ชาย' ข้ากำลังเดินมาทางนี้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มที่ติดจะล้อเลียนหน่อยๆ

     "ท่านจะเอ่ยถามไปทำไมในเมื่อท่านนั้นก็รู้คำตอบของข้าดีอยู่แล้ว"

     "หึหึ ท่าทางเจ้าจะเบื่อมากเลยนะน้องชายของข้า ทำไมเจ้าไม่ลองหาอะไรสนุกๆทำบนโลกที่ท่านเทพแห่งการรังสรรค์สร้างไว้ สักโลกหนึ่งดูล่ะ"

     "ข้าไม่อยากลงไปหาเรื่องวุ่นวายให้ตนเองหรอกนะพี่ชาย ไม่ว่าในโลกไหนๆก็วุ่นวายจนไม่น่าลงไปทั้งแหละ"

     "อะไรกัน ถ้ามัวแต่คิดเช่นนั้นเดี๋ยวเจ้าก็ได้กลายเป็นผักที่เหี่ยวเฉาบนวิหารแห่งนี้ไปเสียก่อนหรอก"

     "ตัวของข้านั้นเป็นกายาทิพย์ไม่อาจกลายเป็นผักให้เหี่ยวเฉาได้หรอกนะพี่ชาย"

     "น้องข้า ที่ข้าพูดนั้นเป็นคำเปรียบเทียบต่างหากเล่า"

     "..."

     "เอาเถอะ คำตอบนั้นก็สมกับเป็นเจ้าดีล่ะนะน้องข้า แต่ว่าข้าคิดว่าเจ้าควรลองทำสิ่งใหม่ๆดูเสียบ้างนะ บางทีเจ้าอาจหาคำตอบของคำถามที่เจ้าสงสัยมานานเจอก็ได้นะ"

     "พี่ชาย การที่ข้าลงไปมีตัวตนที่โลกเบื้องล่างนั้น จะทำให้ โลกแห่งนั้นเสียสมดุล ซึ่งสัตว์เทพแห่งความ 'สมดุลและความเที่ยงธรรม' เช่นข้าไม่อาจทำได้ท่านน่าจะรู้ดีนะพี่ชาย"

     ใช่แล้วตัวข้านั้นไม่อาจลงไปมีตัวตนในโลกที่ท่านเทพแห่งการรังสรรค์สร้างขึ้นมาได้มิฉะนั้นโลกแห่งนั้นจะเสียสมดุลของพลังจนเกิดการบิดเบือนแห่งมิติได้ และเมื่อโลกเกิดการบิดเบือนแห่งมิติตัวข้าผู้มีหน้าที่รักษาสมดุลของโลกต่างๆ ย่อมต้องเป็นผู้แก้ไขทั้งหมด แค่ที่พี่ชายข้าชอบลงไปปั่นป่วนโลกเบื่องล่างบ่อยๆข้าก็วุ่นวายพอแล้ว ดังนั้นทำไมจะข้าต้องหาเรื่องให้ตนเองวุ่นวายเพิ่มด้วยเล่า

     "อย่าห่วงไปเลยน้องรักของข้า เรื่องนั้นข้าได้ไปพูดคุยกับท่านเทพแห่งการรังสรรค์ไว้แล้ว และท่านก็เห็นดีเห็นงามด้วยในเรื่องนี้ เลยสร้างโลกที่พอจะลองรับพลังของเจ้าได้ มอบให้เจ้าเป็นของขวัญที่เห็นเจ้าทำงานหนักมาหลายหมื่นพันทศวรรษ"

     "..."

     "คิดเสียว่าเป็นการ 'ลาพักร้อน' ในภาษาของมนุษย์ก็ได้นะน้องรัก หึหึหึ"

     รอยยิ้มของพี่ชายนั้นช่างดูไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลย แต่เอาเถอะ บางทีมันอาจหาคำตอบของคำถามที่อยู่ในจิตใจข้ามานานแสนนานได้ก็เป็นได้

     "เข้าใจแล้ว ข้าจะลองลงไปที่โลกแห่งนั้นดู แล้วโลกแห่งนั้นมีนามว่าอะไร"

     "โลกแห่งนั้นมีนามว่า 'เซเรเทียล่า' จะไงล่ะน้องชาย หึหึหึ"

"..."

     ชื่อนี้มัน...ช่างเหมือนสิ่งที่เรียกว่า 'นิยาย' ของพวกมนุษย์ที่ท่านเทพแห่งการรังสรรค์เคยอ่านและทำสีหน้าท่าทางแปลกๆพร้อมทั้งพูดอยู่ตนเดียวนานสองนานซะเหลือเกิน
.
.
.
.
.
.
.
.
     หวังว่าข้าจะจำผิดไปเองนะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 103 ครั้ง

21 ความคิดเห็น

  1. #17 PoooohaCycebsyz (@PoooohaCycebsyz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 18:29
    เอ็งจำถูกแล้วหละ คุๆๆๆๆๆ
    #17
    0
  2. #11 Gare (@Gare) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 19:53
    เกรงว่าจะเป็นเช่นที่เจ้าคิดนะ
    #11
    0